Verbazing over feedback op het falen van meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling

Onlangs was het de week tegen kindermishandeling en heb ik extra aandacht besteed aan dit onderwerp, met name in relatie tot de mogelijkheid om dit te melden bij Veilig Thuis. Hierop kwamen verdeelde reacties, met name ten aanzien van het functioneren van Veilig Thuis. Iets waarmee ik ook in mijn praktijk, in negatieve zin, te maken heb gehad. Toch blijf ik een lans breken voor het instituut, maar ook kritisch ten aanzien van de competentie van de vrijwilligers die daar werken. Dat niet iedereen vertrouwen blijft houden in Veilig Thuis, bleek afgelopen zaterdag nog eens pijnlijk. Toen verscheen onderstaand persbericht in de media:

Bron: ANP

“NIJMEGEN – Politie en justitie hebben de afgelopen weken boos aan de bel getrokken over het slechte functioneren van Veilig Thuis. De hulpverlening bij het regionaal meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling komt veel te laat op gang. De veiligheid van mishandelde kinderen en volwassenen komt daardoor in de knel.

Bekijk ook…

  • Veilig Thuis Gelderland-Zuid onder verscherpt toezicht
  • Veilig Thuis mogelijk onder toezicht inspectie
  • 200 mishandelingszaken blijven liggen bij Veilig Thuis in Gelderland
  • Veiligheid probleemgezinnen in geding door falend meldpunt
  • Opnieuw onrust bij Veilig Thuis Gelderland-Zuid

Het openbaar ministerie (OM) heeft recent het vertrouwen in Veilig Thuis opgezegd. De meldingen die de politie  doet worden volgens justitie niet goed opgepakt. Grofweg 70 procent van de meldingen die bij Veilig Thuis terechtkomen zijn afkomstig van de politie.

  • Niet mee samen te werken

Behalve justitie stellen ook de sociale wijkteams dat er met Veilig Thuis niet valt samen te werken. De hulpverleningteams uit de wijken, die de minder ernstige geweldsmeldingen moeten oppakken, hebben gezamenlijk een formele klacht ingediend bij het GGD-bestuur, waaronder Veilig Thuis valt.”
-einde citaat-


  • Wat betekent dit voor kinderen?

Bovenstaand persbericht staat niet op zichzelf. Ook in andere regio’s schiet de hulpverlening van Veilig Thuis er flink bij in. Aanleiding voor mij om daarover in gesprek te gaan met Veilig Thuis in verschillende regio’s in het land. En overal kreeg ik dezelfde reacties. De medewerkers bij Veilig Thuis zijn leken, vrijwilligers die zich inzetten voor het goede doel dat schuilt achter de voorgevel van deze thuiswinkel. Vrijwilligers die totaal niets weten van mishandeling, noch van kinderen noch van ouderen. Hun taak is de melder aan te horen en hen te vertellen dat de kwestie zal worden doorgegeven aan een behandelaar. En, op één keer na, vervolgens gebeurt er niets meer.

Alle medewerkers die ik heb gesproken, en hun namen houd ik anoniem, geven hetzelfde aan. “U kunt niet van onze medewerkers verlangen dat zij in staat zijn om elke melding op hun meritus te beoordelen. Daarvoor zijn zij niet opgeleid. Medewerkers die wel zijn opgeleid (?), daarvan zijn er maar weinig van beschikbaar. Zeg maar gerust, amper aanwezig en zwaar overbelast. Maar, heeft u een melding, dan zal ik haar vragen contact met u op te nemen.”

Een goede luisteraar heeft het meteen door. Er is maar één competente medewerkster verbonden aan dit meldpunt (gold voor alle zes de regio-meldpunten waarnaar ik mij heb laten doorverbinden). Het is dus niet vreemd dat de hulpverlening ernstig tekortschiet. Het is dus ook niet vreemd dat een andere overheidsinstantie Veilig Thuis de wacht aan heeft gezegd. En het is zorgwekkend. Zeer zorgwekkend, omdat -via televisiespotjes- de indruk én de verwachting wordt gewekt dat burgers er goed aan doen om Veilig Thuis in te schakelen, alleen al bij een vermoeden van -bijvoorbeeld- huiselijk geweld tegen kinderen of ouderen, terwijl deze verwachting alles behalve waar wordt gemaakt.


  • Veilig Thuis: 0800-2000

Veilig Thuis is een schijnconstructie, ongetwijfeld opgezet met heel goede bedoelingen. Het ministerie van Veiligheid en Justitie heeft daar een handje van. Zo zijn er van overheidswege meer constructies bedacht, en voor de burger beschikbaar, die voldoen aan de criteria voor een schijnconstructie. Probeer maar eens aangifte te doen bij de politie, melding te maken van belastingfraude of uitkeringsfraude. U komt van een koude kermis thuis, omdat dit schier- tot compleet onmogelijk is.

Veilig Thuis zou zoveel goeds kunnen betekenen voor al die kinderen (en ouderen) die het slachtoffer zijn van huiselijk geweld, mishandeling of misbruik, maar dan zal er eerst veel moeten veranderen.

Desondanks blijf ik vinden dat u melding dient te maken van kindermishandeling. Blijf vooral bellen: 0800-2000, want elk kind dat toch wordt geholpen, omdat in uw regio wel de juiste mensen beschikbaar zijn, kan zo worden gered van nog meer leed.


Naar aanleiding van bovenstaande tekst kreeg ik best wel veel reacties vanuit het veld zelf, waarin de verontwaardiging fors was. Op zondag 4 december kwam het volgende persbericht naar buiten. Helaas bleek ook hieruit dat er, in het algemeen, onvoldoende vertrouwen is in het functioneren van Veilig Thuis. Mogelijk zet deze aanvulling een en ander in beweging, waardoor het beoogde doel van Veilig Thuis alsnog wordt gerealiseerd en het ‘systeem’ gaat werken.



Tot mijn spijt dien ik vraagtekens te zetten bij de reactie van de voorzitter van Veilig Thuis. Temeer omdat er al jaren feedback op dit functioneren wordt gegeven.


Copyright©oncies 2016

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het gebroken-hart-syndroom

Enige tijd geleden publiceerde een Amerikaanse arts over het gebroken-hart-syndroom. Een situatie waarin iemand uit puur (liefdes-)verdriet komt te overlijden. Voorbeelden te over, maar zuiver wetenschappelijk bewijs ontbreekt nog steeds. En toch heb je soms zo’n verhaal. Zo woonden er in Noord-Groningen twee broers en hun zus, alledrie op een respectabele leeftijd, die hun leven lang samen op de boerderij van hun ouders bleven wonen en alledrie binnen 5 dagen na elkaar stierven. De eerste door een hartstilstand, de andere twee uit puur verdriet kort na elkaar. En dan dit verhaal in de NRC.


Bron: NRC (Annemarie Haverkamp)

Bor Verkroost leed aan een pijnlijke huidziekte (Epidermolysis Bullosa) en trad daarmee in de publiciteit door zijn optredens in onder meer RTL Late Night op RTL4, gepresenteerd door Humberto Tan. Bor had zijn euthanasieverklaring wereldkundig gemaakt door deze op Facebook te zetten. Nederland leefde, via het programma van Humberto Tan, met Bor mee en was getuige van het lichamelijke verval van Bor. Regelmatig zat hij bij Tan aan tafel en was de kijker getuige van wat zijn ziekte met hem deed. Met name lichamelijk, want Bor toonde zich strijdbaar tegen zijn ziekte en voor zijn bestaan. Nederland was er ook getuige van dat hij zijn overlijden uitstelde, omdat hij verliefd was en de liefde wilde vieren. Maar uiteindelijk overleed Bor op 25 juni 2016. Zijn laatste wens: uitgestrooid worden in Rome over het Forum Romanum. Zijn moeder, Catharina Fredriks (1947-2016), overleed twee weken nadat ze in Rome de as had uitgestrooid van haar zoon.

De NRC: “(…) Op 25 juni van dit jaar stierf haar zoon. De cirkel was rond, zei Catharina Fredriks tijdens de afscheidsdienst in kunstenaarskolonie Ruigoord vijf dagen later. Ze vertelde hoe ze voor hem had gezongen bij zijn inslapen – hetzelfde liedje dat ze altijd zong toen hij een baby was.
Terwijl zij de volle kerk toesprak, lag Bor opgebaard voor haar. 38 Jaar lang waren de twee nooit ver van elkaar verwijderd.
Bij zijn geboorte in 1978 vertelden de artsen Catharina dat haar zoon hooguit drie weken te leven had. Hij was ter wereld gekomen met de verschrikkelijke huidziekte Epidermolysis Bullosa (EB). ‘Ik viel uit elkaar’, verhaalde Bor over zijn geboorte in NRC. Zijn huid liet meteen na de bevalling los. Patiënten met EB krijgen blaren door de minste wrijving. De ziekte is uitermate pijnlijk.
Drie maanden bleef baby Bor in het ziekenhuis. Maar overlijden deed hij niet. Toen Catharina werd geadviseerd haar kind te laten opgroeien in een verpleeghuis, piekerde ze daar niet over. Ze was vastberaden haar zoon een zo normaal mogelijke jeugd te geven. Zij was het die zijn verbanden verwisselde, de wonden verzorgde en het ingezwachtelde ventje gewoon mee op vakantie naar de Sahara nam als ze daar zin in had. De vader van Bor speelde geen rol in de opvoeding, al vroeg had hij het gezin verlaten. (…) Intussen gaf haar enige kind, dat inmiddels op zichzelf woonde in Amsterdam, de ziekte EB bekendheid. In kranten en op tv vertelde hij over pijn, eenzaamheid, aftakeling en zijn behoefde aan liefde. Eind 2013 zette hij zijn euthanasieverklaring op Facebook om er zeker van te zijn dat geen arts zijn wens ooit in twijfel zou kunnen trekken.
Voor Catharina was die euthanasie geen gemakkelijk thema. Bracht Bor het ter sprake, dan kon zij hem aanhoren om vervolgens op te merken dat de koffiepads op waren en ze beter naar de Makro konden rijden. In 2014 vierde hij te midden van vrienden en familie zijn 36ste verjaardag. In een korte speech zei hij dat zijn laatste jaar waarschijnlijk was aangebroken. Als reactie daarop zette Catharina het lied ‘Lang zal hij leven’ in.
Haar man Pieter Wentzel, een vader van vijf kinderen met wie ze in 1999 was getrouwd, zegt: ‘Ik ben er altijd bang voor geweest wat er met Catharina zou gebeuren als Bor er niet meer was. Ze was introvert. Over diepere gevoelens sprak ze niet. Alleen aan haar lichaamstaal kon je aflezen dat er veel in haar omging. (…)”

Aan de laatste wens van Bor werd op 30 oktober gehoor gegeven. Zijn moeder organiseerde een korte ceremonie voorafgaand aan het uitstrooien van Bors as. Vrienden en familieleden waren erbij aanwezig en waren zich ervan bewust dat het uitstrooien van de as streng verboden was. Maar zij waren allen ervan overtuigd dat zij dit voor Bor dienden te doen. Vervolgens betraden ze het Forum Romanum. In hun jaszakken had een ieder een aantal busjes met de as van Bor.

Na het uitstrooien ging het leven in Nederland gewoon verder. Catharina bleef zich inzetten voor een stichting die zich bezig houdt met EB.
“Op de ochtend van dinsdag 15 november lag Catharina Fredriks ’s ochtends dood in het echtelijk bed. Ze was overleden aan een acute hartstilstand, concludeerde de huisarts. Hij noemde het ‘een gebroken hart’.”
Kenmerkend voor het gebroken-hart-syndroom is de acute dood. Voor zover beschreven is dit zelf hét kenmerk van dit syndroom. In de literatuur wordt het omschreven als: Wie sterft aan een zogeheten ‘broken heart syndrome’, sterft direct. En wel aan een te grote hoeveelheid adrenaline en noradrenaline in het bloed,. Sommige harten kunnen dat niet verdragen. Adrenaline en noradrenaline zijn zogenaamde overlevingshormonen en zorgen er in de regel voor dat het lichaam, in geval van acuut gevaar, optimaal reageert op de situatie. Het fight-flight-mechanisme. Maar, wanneer er teveel hormonen vrijkomen, kan dit fataal zijn. Met name de enorme toename van de hartfunctie (hogere hartslag) en de stijging van de bloeddruk spelen daarin een rol. Bij het gebroken-hart-syndroom zou daar de oorzaak in moeten worden gezocht.
Of het nu wel of niet wetenschappelijk is bewezen, dat maakt niets uit. Dat het zou kunnen voorkomen, wordt in vele voorbeelden beschreven. Romy Schneider, Maria Callas en Catharina Fredriks zouden tot de doden behoren die vanwege intens liefdesverdriet zijn overleden. En hoeveel mensen zijn er niet die geliefden-van-elkaar hebben gekend die zeer kort na elkaar zijn overleden?


Copyright©oncies 2016

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Seksueel geweld: Seks is natuurlijk, maar nooit vanzelfsprekend.

De laatste weken is seksueel geweld weer een dagelijks terugkerend onderwerp in de media. Zo is er veel verontwaardiging over de verkrachting van een bejaarde vrouw. Is de hele wereld boos op Erdogan die een gedwongen huwelijk wenst te legaliseren tussen een verkrachter en zijn minderjarige (schoolkind) slachtoffer. En schrikt heel Engeland van het misbruik van pupillen in voetbalinternaten en bij clubs door de trainer.

We zijn nog maar net bekomen van de seksuele misstanden in de Rooms-Katholieke kerk. Praten nog na over de opvatting van the president elected over zijn vermeende recht om elke vrouw in haar kruis te betasten. We zoeken nog steeds naar een menswaardige uitleg om het gedrag van dit soort lieden te begrijpen, want wie bevat de rechtvaardiging van de daders voor hun daden?

Het bizarre van seksueel geweld is, is dat de daders vooral onder mannen wordt gezocht én gevonden. In de media staan de berichten waarin mannen zich aan meisjes, jongens en vrouwen vergrijpen. Dat er ook mannen slachtoffer zijn van seksueel geweld wordt amper gemeld. Doordat daar minder over bekend is, maar vooral doordat er maar weinig mannen zijn die hierover durven te praten, hiervoor uitkomen en hiervan melding maken. Mannen die slachtoffer zijn van mannen én van vrouwen, zij schamen zich dood; soms letterlijk.


  • Seksueel geweld door mannen én vrouwen

Naast mannen zijn er ook vrouwen die zich schuldig maken aan seksueel geweld. Die zich niet kunnen inhouden en zich vergrijpen aan meisjes, jongens, mannen en vrouwen. Ze worden minder vaak betrapt of aangeklaagd (aangifte tegen hen gedaan). Maar in gesprekken die ik voer in het kader van scheidingsmediations en relatietherapiën komen ze soms wel aan de orde. Vrouwen en mannen die vertellen over seksuele intimidatie en seksueel geweld van hun familie (moeders, tantes, nichtjes, oma’s)  of van buitenstaanders (leraressen, trainsters of vrouwelijke familieleden van vriendjes of vriendinnetjes) tegen hen. Die daar nooit over hebben durven praten, maar wat nu parten speelt in hun relatie met hun partners. Slachtoffers, volwassenen, die een gebrouilleerd contact hebben met hun familie of niet meer aan sport doen, omdat die van niets weet of het gebeuren ontkennen. Ik kom mannen tegen die een ambivalente of symbiotische relatie hebben met hun moeder, door wat er in hun jeugd met haar is voorgevallen. En dat was meer dan alleen moederliefde.


  • Seksueel geweld is maatschappelijk probleem

Seksueel geweld, het maakt een onlosmakelijk onderdeel uit van onze samenleving. 73% van de Nederlandse vrouwen is wel eens seksueel geïntimideerd, 10% van de vrouwen is slachtoffer van een verkrachting, waarbij dient te worden opgemerkt dat 20% van de vrouwen onder de 24 jaar slachtoffer is van seksueel geweld. We zijn gewend aan de berichten over aanrandingen, verkrachtingen, loverboys en incest. En dan zijn er nu signalen dat het moet worden geaccepteerd. Er gaan stemmen op in Europa (circa 25%) om verkrachters milder te gaan straffen -tot niet meer straffen-, omdat het slachtoffer daartoe aanleiding heeft gegeven. Zich uitdagend heeft gedragen of gekleed. Zich aanstekelijk tot seksueel gedrag heeft opgesteld; de dader daartoe zou hebben uitgenodigd. De dader die het Nee ik wil het niet mag dat dan uitleggen als Zegt ze nee, dan bedoelt zij ja. Het idee alleen al. Daders van seksueel mogen vrijuit gaan, omdat het NEE geen NEE meer zou zijn.

En dat de straffen milder worden, is onlangs nogmaals aangetoond in de kwestie Dave Roelvink. De ‘man’ kreeg een vrijspraak op de aanklacht van het maken en publiceren van een seksfilmpje op het internet. Alsof de vrouw in kwestie daartoe toestemming had gegeven? Het filmpje was heimelijk gemaakt, en ook dat valt onder seksueel misbruik.


  • Ervaringsdeskundigen

Onlangs sprak ik nog een volwassen vrouw, nog steeds bezig met haar strijd tegen de leerkracht, de onderwijsinstelling én de samenleving. Op zoek naar erkenning voor haar lijden, omdat de leerkracht nog altijd ontkende dat hij haar seksueel had misbruikt. Ik sprak ruim een jaar geleden een man die door zijn leraar in zijn kruis was betast tijdens de les, achterin de klas. Niet in staat om daar iets over te zeggen of iets aan te doen, omdat de leraar ook bij zijn ouders over de vloer kwam. Ik sprak een vrouw die door de moeder van haar beste vriendin was betast en gedwongen was tot seksuele handelingen waarover zij liever niet praatte. En ze schaamden zich er allemaal voor. Zo ontzettend diep, dat ze er nog altijd onder hadden te lijden.

In veel scheidingsmediations en in relatietherapiën speelt de seksuele relatie een rol. Soms een belangrijke, soms een minder belangrijke. Soms is overspel aan de orde, vaker de invloed vanuit een traumatisch verleden. Angst om erover te praten met de partner, en het wegvallen van de gêne als het bespreekbaar wordt gemaakt. De verhalen, de angst, de behoefte….. Ik kom het zeer vaak tegen. 


En zo zullen velen hun verhaal hebben. Hun ervaringen met seksueel geweld, waarover zij liever niet praten. Maar menigeen zou maar wat graag iemand willen ontmoeten met wie zij, onbevooroordeeld, beoordeeld of veroordeeld, kunnen praten over wat hen is overkomen. Of mediation (dader-slachtoffer) hiertoe een adequaat middel is, ik denk het niet. Althans in een deel van de gevallen. Een luisterend oor biedt wat dat betreft meer mogelijkheden. En, voor wie twijfelt, die ruimte is er….


Copyright©oncies 2016


Gerelateerd bericht van hedenochtend:

http://www.volkskrant.nl/buitenland/marokkaans-tv-programma-leert-vrouwen-hoe-sporen-huiselijk-geweld-te-verdoezelen~a4423435/?campaign_id=A100


Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Hulpprogramma’s zijn pure “kassakoopjes”

“Ze moest haar angstopdracht tien keer overdoen voor de camera.”

U kent de programma’s vast wel:

  • Een dubbeltje op zijn kant
  • Het divorcehotel
  • Obese
  • Een nieuw begin
  • Geef mij je angst
  • Herrie in de keuken
  • Herie in het hotel
  • Help, mijn man is klusser
  • Verslaafd!!
  • Mijn leven in puin
  • Ik kan niet stoppen met shoppen
  • …..

En zo is het lijstje nog veel langer te maken. Het NRC stelt deze programma’s aan de kaak en lichte er drie uit in een drieluik. Een daarvan heb ik als basis gebruikt om andermaal mijn kritische licht op deze programma’s te laten schijnen.

Bron: NRC (23 november 2016)

Lees ook de NRC-artikelen: Hulpprogramma’s RTL misleiden deelnemers en Politieke partijen willen toezicht op hulp-tv

In het bewuste artikel over hulp-tv gaat de NRC, aan de hand van concrete, maar willekeurig gekozen, casussen uit de televisieprogramma’s van  Angela GroothuizenIrene Moors en Herman den Blijker, nader in op wat zich in die programma’s voordoet. Deskundigen en kandidaten/deelnemers worden daar waar noodzakelijk aangehaald.

De journalist die ingaat op de programmering stelt zich de vragen: Helpt het? Helpt hulp-tv?

De keuze van het NRC betrof drie programma’s: Een Nieuw Begin, Geef Mij Nu Je Angst en Herrie in de Keuken/ Herrie in het Hotel, allen te zien bij RTL, maar allen representatief voor het genre op de commerciële zendersNRC sprak uitvoerig met ruim 20 deelnemers. Dertien daarvan zocht het NRC op bij hen thuis, of in het restaurant dat ooit onder handen was genomen.

Deze week brengt NRC een drieluik over hulptelevisie. HET NRC publiceerde het verhaal in 3 delen.

  • deel 1: Een Nieuw Begin – hulp aan het lijf,
  • deel 2: Geef Mij Nu Je Angst – hulp aan het hoofd, en 
  • deel 3: Herrie in de keuken – hulp aan het bedrijf.

Een citaat uit het artikel over “Geef Mij Nu Je Angst:

Een man – een lange, slanke man van 56 jaar – begint te huilen, met gierende uithalen. De camera zoomt in op zijn beteuterde zoon tussen de schuifdeuren.


In het najaar van 2014 zond RTL acht afleveringen uit van Geef Mij Nu Je Angst. Een ‘hulpprogramma’ voor mensen met angst- en dwangstoornissen. Mensen, die aan niets anders kunnen denken dan dat waar ze bang voor zijn, stonden centraal in de verschillende afleveringen. Viezigheid, hoogtes, snelwegen, overgeven, opsluiting of eetkamerstoelen die niet in een kaarsrechte lijn langs de tafel staan.


In iedere aflevering stond één deelnemer centraal. Die stelde zich voor aan de kijker en vertelt over zijn stoornis. Presentatrice Irene Moors ‘bedacht’ vervolgens samen met de deelnemer en zijn gezin de therapiedoelen. ‘Op vakantie gaan’ bijvoorbeeld, ‘leven zonder zorgen’, ‘een uitje met het gezin’, ‘leren omgaan met een paniekaanval’. Dan begon, onder begeleiding van gedragstherapeuten van GGZ inGeest, de exposure-therapie. Die was op papier eenvoudig, maar erg intensief: deelnemers gingen precies datgene doen
waar ze zo bang voor waren.
Iemand met controledwang moest toekijken hoe familieleden rommelden in haar keukenkastjes. Iemand met hoogtevrees moest een ladder op. Iemand die bang was om te braken moest loopings maken in een sportvliegtuig.”

NRC vervolgt het verslag over een ander televisieprogramma, dat werd gepresenteerd door Angela Groothuizen, zelf leek op dit gebied en uitgezonden in het najaar van 2014, hoe in het programma 8 deelnemers met angst- en dwangstoornissen werden behandeld. Gedragstherapeuten (GGZ inGeest) behandelden hen een week lang met de zogenaamde exposure-therapie. Deze behandeling ging in op angstgevoelens die de kandidaten dagelijks ondervinden. In de betreffende casussen gingen de kandidaten bijvoorbeeld de snelweg op, een ladder op, de lift nemen, een brug over of autorijden. Daarnaast werden er gesprekken met partners en kinderen van de deelnemers uitgezonden. Deze familieleden filmden ook zelf.


  • Hulp-tv

Hulpprogramma’s op televisie zijn niet nieuw en ik heb er al vaker over gepubliceerd in de sociale media. Via vele televisieprogramma’s wordt al jaren hulp geboden in het oplossen van ruzies,  relatieproblemen, financiële problemen, schulden, scheidingen, gebrekkige relaties (relationele problemen), worden restaurants opgeknapt en overgewicht aangepakt. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. Emotie-tv scoort wat dat betreft ook goed. Nieuwe invalshoeken zijn dan ook de programma’s waarin de aandacht wordt gericht op mensen in psychische nood:

  • hulp bij verslaving (Verslaafd!),
  • verzamelwoede (Mijn Leven In Puin)
  • koopziekte (Koopziek: Ik Kan Niet Stoppen Met Shoppen).
  • programma’s over mensen met serieuze, vaak jarenlang slepende (relationele-) problemen, en die dat op televisie uit de doeken doen (verpakt in één van de hierboven gecategoriseerde formats).

Kandidaten/deelnemers worden opgeroepen om aan de programma’s deel te nemen, zich bij de Angela Groothuizens, de Irene Moors, de Martijn Crabbé-s, de John Williamsen en Herman den Blijkers, en nu ook bij de Froukje de Bots en Victors Brands te melden om hun problemen door hen te laten oplossen. Want in hun programma wordt je echt én vakkundig geholpen

De NRC vraagt zich af of het daadwerkelijk helpt en benaderde vier van de acht deelnemers van Geef Mij Nu Je Angst, ervaringsdeskundigen en psychologen. De NRC schrijft: “Deelnemers aan het programma, zo blijkt uit die gesprekken, tekenen vergaande, maar strikt geheime contracten, die na ondertekening direct weer ingenomen worden. Uit een exemplaar in handen van NRC blijkt dat wie meedoet aan dit programma de therapie niet kan stoppen: afhakers hangt een forse boete boven het hoofd. Ook staat in de contracten dat deelnemers niet zonder toestemming met de pers mogen praten. En je negatief uitspreken over het programma en de therapie is in géén geval toegestaan.”
Overigens worden vergelijkbare contracten gebruikt bij talentenshows. Ook daar wordt in de selectie van de deelnemers in de eerste plaats gekeken naar het verhaal achter de deelnemer(s). Het gaat daarbij niet om het werkelijke talent maar om het verhaal dat kijkers trekt. Echte talenten, zonder het zielige verhaal, maken geen schijn of kans om door te gaan.

Terug naar de NRC. De kijkcijfers van de afleveringen van Geef Mij Nu Je Angst logen er niet om. Het programma trok vele miljoenen kijkers, over de hele reeks gerekend.

Een van de oud kandidaten vertelt over het eerste contact met Blue Circle. De dag na zijn aanmelding hangt Blue Circle al aan de lijn, de productiemaatschappij die het programma voor RTL maakt. De NRC doet verslag van het interview: “Veertig jaar angst. Een samengesteld gezin. Dat vonden ze wel bijzonder.” Er komen redacteuren bij hem thuis filmen en één van de betrokken GGZ-psychologen komt langs voor een gesprek. Per mail krijgt hij een paar weken later te horen dat hij in het programma zit. „Gefeliciteerd met dit nieuws!” Er komt nu vast een hoop op je af. Maar gelukkig is het allemaal voor een goed doel. Namelijk je gezondheid, welzijn en geluk voor jou en je gezin.”
Na die mail gaat het ineens snel. De kandidaat/deelnemer krijgt het verzoek om zich door zijn huisarts te laten doorverwijzen naar de angst-en-dwangpoli van GGZ inGeest. Zo kan het dat de geboden therapie à €7.303,17 door zijn zorgverzekeraar wordt vergoed. Hij tekent het geheime deelnemerscontract, dat de productiemaatschappij direct weer meeneemt. Per mail volgt een „opzetje” van het draaischema en de twee weken therapie. „Er komt nu vast een hoop op je af”, schrijft een redacteur van Blue Circle in de begeleidende mail. „Maar gelukkig is het allemaal voor een goed doel. Namelijk je gezondheid, welzijn en geluk voor jou en je gezin.”
Ik twijfel er geen moment aan dat de deelnemers echte mensen met problemen zijn. Hun leven zal beheerst worden door de angst en dwang die zij ervaren. De kern van hun problemen, althans de gevolgen van hun angst en dwang reflecteert in hun relaties, hun gezinnen én hun werk. En ondertussen betaalt de deelnemer, via zijn of haar verzekering, fors mee aan de behandeling, verrijken de omroep en de behandelende instantie zich aan de deelnemer en raakt ondertussen het behandelbudget van de verzekeringsdeelnemer op, waardoor aanvullende behandeling of nazorg uit eigen zak moet worden betaald.

Deelname aan de programma’s wordt afgedwongen door wurgcontracten. In het deelnemerscontract staat dat de productiemaatschappij ten minste „de totale productiekosten” van de aflevering „per direct” op de deelnemer kan verhalen, als die „om wat voor reden dan ook” besluit te stoppen. De handtekening onder het contract zet de deelnemer klem. Er is geen ontsnappen aan en deze wantoestand aan de kaak stellen door voor exposure in een publiek debat te kiezen is een financiële molensteen om de hals van de deelnemer.

De NRC meldt tevens: “Er zijn méér vergaande afspraken. Wie het contract tekent, tekent vrijwel al zijn rechten als ‘patiënt’ weg. Wie ontevreden is, moet dat stilhouden –zo staat expliciet in de papieren van Blue Circle-. Naar de pers stappen zonder toestemming is niet toegestaan.
Daar komt bij: de makers hebben alle rechten over het opgenomen materiaal. Dat mag verkocht worden, eindeloos herhaald, of als reclamespotje worden ingezet. Minderjarigen kunnen pas tien jaar na uitzending bezwaar maken –mits ze dan meerderjarig zijn-.”

Een aantal van de oud-deelnemers is er eigenlijk slechter uitgekomen dan hen was voorgehouden. Nazorg wordt niet verleend en aanvullende therapie is vaak noodzakelijk, maar dan wel voor eigen rekening. Een enkeling heeft baat gehad bij het deelnemen en kwam er wel (tijdelijk) beter uit. Maar het gros moet zijn mond houden en kan zelfs niets aanhalen uit de eerdere therapiesessies bij de therapeuten van hulp-tv.

De NRC stelt vast: Vervolghulp te duur! Hoewel een uitzending positief kan eindigen, gaat het in werkelijkheid kort daarna toch mis. Relaties lopen stuk. Een vrouwelijke deelneemster valt kilo’s af. “Nog geen jaar na de uitzending wordt ze tien weken in een kliniek opgenomen. Inmiddels heeft ze cognitieve gedragstherapie aan huis met daarnaast intensieve gesprekken. „We doen het stapje voor stapje. Eens per week. En geen grote opdrachten meer in één keer.”

Er wordt wel nazorg aangeboden. “Deelnemers mogen na afloop kiezen, stelt GGZ InGeest, of ze bij hen in behandeling willen blijven. Noodzakelijk is wel dat ze dan naar Amsterdam” (soms een reis van honderden kilometers) komen. Of ze kunnen kiezen voor een telefonisch consult. Een van de oud-deelnemers vertelt dat hij eerst teleurgesteld is, “dan boos. „Waarom kozen ze mij uit voor deelname? Ze wisten vooraf toch al lang dat nazorg bij mij thuis er niet in zat?”
Een ander heeft goede gesprekken met de therapeuten van GGZ inGeest, maar haakt na twee maanden telefonisch consult af. „Ik vond dat niet handig. Ik heb hulp in de buurt gezocht.” Een andere deelneemster rijdt na de opnames een paar keer vanuit haar woonplaats naar Amsterdam (ruim honderd kilometer) op en neer. Als de angsten toenemen, vraagt zij GGZ inGeest bij haar thuis te komen. „Dat ging niet. Dat was te duur.”

De NRC wil aan wederhoren doen, maar moet het met deze reactie van RTL en Blue Circle doen: „RTL brengt voor een breed publiek een grote diversiteit aan programma’s, waaronder ook onze zeer gewaardeerde hulpprogramma’s. Dit is ontstaan door te luisteren en te handelen naar wat er speelt in de maatschappij. De programma’s worden altijd gemaakt om een specifiek probleem onder de aandacht te brengen en op zorgvuldige wijze en met behulp van deskundigen en specialisten, die heel nauw zijn betrokken en adviseren, hulp te bieden. Dat er nog steeds zoveel mensen zijn die zich aanmelden voor hulpprogramma’s van RTL is voor ons een teken en bevestiging dat de behoefte aan deze materie nog altijd groot is. Bij dit soort programma’s komt alles aan op zorgvuldigheid: de voorbereiding, de research, de begeleiding tijdens de opnameperiode en vooral ook het bieden van gedegen nazorg. We maken de programma’s niet alleen voor de mensen die hulp nodig hebben en daar zelf om vragen, maar ook om de kijker thuis inzichten te geven in eventueel te bewandelen (hulp)wegen. Het streven is daarbij altijd om de deelnemers van het programma hulp/aanpassingen voor langere termijn te bieden. Gedurende het gehele traject is het welzijn van de deelnemers leading bij het maken van het programma.”
Blue Circle wil daar nog aan toe voegen: „Wij herkennen ons niet in de geschetste situatie.”
GGZ inGeest stelt in een reactie op het artikel dat het belang van de patiënt bij de besprekingen tussen Blue Circle en GGZ inGeest altijd op de eerste plaats heeft gestaan.

„De beslissing om een ingezette therapie voort te zetten of af te breken valt onder de normale behandelrelatie tussen patiënt en behandelaar. Het is nooit de bedoeling geweest dit door middel van de deelnemersverklaring te beperken.”
GGZ inGeest stelt dat ze met Blue Circle afgesproken hebben dat in de deelnemersverklaring zou komen staan dat deelnemers niet ‘zonder gegronde redenen’ konden stoppen – in plaats van de tekst: ‘om welke reden dan ook’. Waarom dat in de definitieve deelnemersverklaring niet is gebeurd „weten we niet”.


Over de nazorg: „Aan alle patiënten is de keuze geboden van nazorg bij GGZ inGeest of het regelen van nazorg in de woonregio van de patiënt. Het merendeel heeft in eerste instantie, de voorkeur gegeven aan nazorg bij GGZ inGeest. Deze nazorg is op basis van de behoefte en de zorgvraag van de patiënten ingericht. Dat de meeste kandidaten niet in de nabijheid van Amsterdam woonden heeft bij het vormgeven van het nazorgtraject natuurlijk een rol gespeeld.”

Originele artikel NRC te lezen op: https://www.nrc.nl/nieuws/2016/11/22/hulpprogrammas-rtl-misleiden-deelnemers-5413146-a1533067



Gelukkig heeft de publicatie in de NRC, en de overname van de berichtgeving over deze wantoestanden in de sociale media, er gisteren toe geleid dat er in de Tweede Kamer aandacht aan is besteed en dat de Kamer de staatssecretaris heeft verzocht passende maatregelen te gaan treffen tegen dit soort praktijken. En daarmee wordt er eindelijk gehoor gegeven aan hetgeen ik al jaren bestreden heb.

Heeft u daadwerkelijk hulp nodig. Benader dan uw huisarts of een deskundige die u niet uitbuit voor eigen gewin. Let dus ook op de tarieven, de competenties en de mens die u deze hulp aanbiedt. Een gewaarschuwd mens telt, ook als diegene ten einde raad is, voor twee. Er zijn genoeg goede professionals die u kunnen helpen en waar u meer kans maakt op een goed resultaat.


Copyright©oncies 2016

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Jouw kinderen de dupe van de scheiding?

Onderstaand artikel trof ik enige tijd geleden aan op een website.
Het artikel verbaasde mij. Blijkbaar is de auteur niet op de hoogte van de toegevoegde waarde van mediation, uitgevoerd door een officiële MfN-Registermediator, in deze casus gespecialiseerd in Familierecht. Deze mediator beschikt over competenties in dit vakgebied en wordt pas formeel erkend door de MfN als hij/zij aan strenge kwaliteitseisen voldoet.
In de onderstaande tekst voeg ik kritische noten toe (cursieve tekst).

Vandaag, vrijdag 25 november werd aan het voorkomen van vechtscheidingen aandacht besteed. Mogelijk biedt dit blog enige aanvulling.

AUTEUR: Geert de Haas
Kinderombudsman Marc Dullaert heeft een rapport geschreven met hierin een opvallend advies: ouders moeten verplicht mediation volgen wanneer zij gaan scheiden. Deze mediation komt bovenop het al verplichte ouderschapsplan en dient ter bescherming van de kinderen. Veel kinderen zouden namelijk onnodig worden geschaad doordat hun ouders op een vervelende manier uit elkaar gaan en zij de belangen van het kind hierbij uit het oog verliezen.

DE TOTSTANDKOMING VAN HET OUDERSCHAPSPLAN
De kinderombudsman wil dat alle ouders die besluiten te scheiden ten minste één sessie volgen bij een mediator of overlegscheidingspraktijk. In deze sessie moeten de ouders worden ingelicht over de gevolgen van hun echtscheiding voor de kinderen. Daarnaast wordt van de ouders verwacht dat ze samen met de professional afspraken maken over de opvoedingstaken.

Mocht de mediator of medewerker van de overlegscheidingspraktijk merken dat de ouders niet gezamenlijk tot afspraken kunnen komen, dan wil de kinderombudsman dat er een bijzonder curator wordt benoemd die de belangen van het kind behartigt. Ouders en kinderen worden dan alsnog zoveel mogelijk gezamenlijk bij de te maken afspraken betrokken, maar een door de rechtbank benoemde curator zorgt dat dit ook echt met het oog op de belangen van het kind gebeurt.
Om te beginnen ben ik een tegenstander van het benoemen van een bijzonder curator. Dit suggereert dat de ouders niet beslissings- en handelingsbekwaam zijn. En met het benoemen wordt alleen bevestigd dat de ouders niet de verantwoordelijkheden nemen die zij tegenover hun kinderen -als vanzelfsprekend- zouden moeten nemen. Mijns inziens zouden ouders juist meer gebaat zijn met een vervolg op dat enige verplichte mediationgesprek. Zoals het hier wordt voorgesteld is dit enige gesprek vooral bedoeld om voorlichting te geven, terwijl dit gesprek vooral tot doel zou moeten hebben om ouders te motiveren om een mediationtraject in te gaan ten behoeve van de kinderen en hun onderlinge verstandhouding als zij in hun rol van ouders met elkaar te maken hebben. De mediator kan, zoals ik dat altijd doe, uitleg geven over de doelen die kunnen worden gesteld en bereikt, en daarbij waken over de belangen van de kinderen, zonder direct inhoudelijk bij te dragen. Uitsluitend aandacht besteden aan het proces ten behoeve van de kinderen én oog houden voor de belangen van de kinderen. De ouders tot volle wasdom laten komen in hun rol van het ouderschap -positive reinforcement geven-. Maar, daar heb je dan wel goede mediators voor nodig die ook gedragskundige interventies kunnen plegen, en daar ontbreekt het nog wel aan.

DE INHOUD VAN HET OUDERSCHAPSPLAN
In het ouderschapsplan moeten naast een verdeling van de taken voortaan ook meer inhoudelijke afspraken worden gemaakt. Dit zijn afspraken over hoe bijvoorbeeld belangrijke beslissingen die het kind aangaan worden genomen. Het idee dat alle opvoedingstaken voor 50% tussen beide ouders moet worden verdeeld wordt losgelaten, omdat de kinderen vaak juist gebaat zijn bij een meer flexibele verdeling. Overigens moet gelijkwaardigheid tussen beide ouders voorop blijven staan en moeten kinderen met hun beide ouders een goede en veilige band op kunnen bouwen.
Vreemd om dit te lezen. Dit is een standaardprocedure tijdens de gesprekken met betrekking tot de invulling van het ouderschapsplan. De ouders vullen -op dit specifieke punt- eerst, afzonderlijk, een lijst in en komen daarna de gezamenlijke versie, met inachtneming van de belangen van de kinderen, overeen. Echter, een herverdeling van de zorgtaken en het nemen van eindbeslissingen kunnen zeer ten nadele zijn van het kind. Daarnaast zou de herverdeling tot een toename van conflicten kunnen leiden of de onderlinge relatie van de ouders negatief kunnen beïnvloeden. Daarover worden in het ouderschapsplan afspraken gemaakt, waarbij zij juist in gezamenlijkheid de zorg en opvoeding van hun kinderen op zich nemen. De feitelijke invulling van het ouderschapsplan is, bij mij, dus veel meer dan alleen maar een verplicht nummer.

(Bron: De Advocatenwijzer)

20140509-000458.jpg

Zowel rechters als advocaten zouden zich meer moeten gaan realiseren dat mediation, uitgevoert door bekwame en bevoegde MfN-Registermediator, gespecialiseerd in Familierecht, uitermate geschikt is om vechtscheidingen te voorkomen en ouders verantwoording te laten nemen voor een ouderschapsplan waarin uitgegaan is van de belangen van hun kinderen in plaats van hun eigen behoeftes daarin te hebben bevredigd.

Een MfN-Registermediator (Familierecht/Arbeidszaken) tegen een aantrekkelijk uurtarief nodig?
Bel 0621203655 of mail naar info@concies.nl

20140509-000458.jpg
Copyright©oncies 2016

Geplaatst in Alimentatie, Belangen, Bemiddeling, Co-ouderschap, conflict, echtscheiding, Informatief, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, kinderbelangen, Kinderombudsman, Mediation, Ouders, ouderschapsplan, publicaties, Relatiebemiddeling, scheiding, Spraakmakend, Uncategorized, vechtscheiding | Tags: , , , , , , , , | 2 reacties

Facebook (!) geeft uw gegevens, zonder uw medeweten en instemming, door aan (seks-)datingsites.

Gisteren werd ik gebeld door een zeer bezorgde moeder. Ze nam contact met mij op om advies te vragen vanwege hetgeen haar dochter onlangs was overkomen: een profiel op 2 seksdatingsites (Badoo en Green Gay Dating), waarvoor zij zich niet zelf had aangemeld. Voor mij een reden om het betreffende blog te actualiseren en opnieuw te publiceren.

Twee jaar geleden had ik over een vergelijkbare situatie een blog geschreven en deze moeder had dit blog gevonden én gelezen. Twee jaar geleden had ik mijn Facebookaccount verwijderd. Sindsdien beschikte ik niet meer over Facebook, messenger en mijn zakelijke pagina op Facebook.
Aanvankelijk was ik nog van plan om te zijner tijd een nieuw, en dus schoon en leeg account aan te maken, maar aan die aspiratie was aanvankelijk een einde gekomen.


  • Waarom?

Bij puur toeval ontdekte ik medio 2014 dat er, ongevraagd, door Facebook, gegevens beschikbaar werden gesteld aan onder meer (seks-)datingsites. Ik werd hierop gewezen door iemand die mij daar was tegengekomen en mij (op een congres nota bene) hierop had aangesproken. De vrouw in kwestie verklaarde mij ergens van te kennen, en ontsloot haar integriteit aangaande haar account op een seks-datingsite. Ik was er vervolgens zelf opgegaan en ontdekte dat het waar was. Ik kwam er meerdere “accounts” tegen, ook van bekenden en zelfs familie, en dat terwijl zij daar geen account hadden aangemaakt.


  • Datingsites

Tinder is een datingsite van Facebook. Wil je daar een account openen, dan kan dat alleen wanneer je dit aan je Facebookaccount koppelt. De mensen die dus op Tinder gaan weten dat.
Maar, naar nu blijkt, er zijn ook andere datingsites (Badoo en mogelijk ook Green Gay Dating) die gekoppeld zijn aan Facebook. Deze sites zetten gegevens van Facebookgebruikers op hun site (en misschien doet Tinder dat ook), terwijl deze Facebookgebruikers daar geen account én geen weet van hebben. Ze worden wel als leden gepresenteerd en daarbij worden foto’s van deze Facebookergebruikers gebruikt.


  • Privacy en seksueel geweld tegen kinderen

Buiten het gegeven dat dit ongewenst is, is dit inbreuk op de privacy van deze Facebookgebruikers. Hun gegevens worden gebruikt en Facebook zal daar ongetwijfeld aan verdienen.
Er is echter nog iets veel ernstigers aan de hand. Deze datingsites plaatsen, eveneens ongevraagd maar ook ongecensureerd, foto’s van kinderen. Hiermee werken deze sites mee aan pedofilie en de ontwikkeling van kinderporno. En dat alles ZONDER dat de gebruiker van Facebook hiervan weet heeft.

Echter, de betreffende Facebookgebruiker heeft, gedwongen, ingestemd met de gebruikersvoorwaarden/algemene voorwaarden van Facebook en daarmee ingestemd met het voorbehouden recht van Facebook om dit straffeloos te doen. Gedwongen, omdat de gebruiker niet meer bij zijn of haar Facebook-account wanneer er niet wordt ingestemd met de gebruikersvoorwaarden/algemene voorwaarden. En gebruikers van Facebook zijn behoorlijk verslaafd aan dit medium, hoewel ze dit niet zomaar zullen toegeven. Maarrrr, stop maar eens met Facebooken….


  • Strafbaar vanwege laakbaar gedrag

Mijns inziens is Facebook weldegelijk strafbaar en zeker laakbaar bezig.
Ten eerste MOET de gebruiker van Facebook instemmen met de voorwaarden. Ten eerste: zonder die instemming kan de gebruiker niet meer op Facebook. Verreweg de meeste gebruikers zijn min of meer verslaafd aan Facebook of raken zo een belangrijk medium kwijt om contacten met anderen te onderhouden.
Ten tweede heeft Facebook gegarandeerd dat het beschikbaar stellen van gegevens van gebruikers alleen ten gunste van de gebruiker zelf zal zijn. Nu blijkt dat een site als Badoo (ondanks dat het doorgaat voor een datingsite toch vooral bekend staat als seksdatingsite) foto’s met kinderen daarop gebruikt voor fake-accounts.
Ten derde is Facebook verantwoordeljk voor de zorgvuldigheid in haar eigen handelen bij het beschikbaar stellen van accountgegevens van haar gebruikers. Dit handelen is laakbaar en er is sprake van dwaling.


  • En nu

Het wordt tijd dat de gebruikers van Facebook maatregelen nemen en massaal afstand doen van Facebook en hun account opheffen en Facebook verlaten.

  1. Wilt u op een seksdatingsite staan?
  2. Wilt u dat de foto van uw kind(-eren) als profielfoto op een seksdatingsite staat?
  3. Wilt u dat uw dochtertje’s foto beschikbaar komen op een seksdatingsite?


Nee?
Wat doet u dan nog op Facebook?


Copyright©oncies 2014/2016

Geplaatst in Afscheid, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, Co-ouderschap, Complexe echtscheiding, conflict, Criminaliteit, Dating, Datingsites, echtscheiding | Tags: , , , | 3 reacties

Waardoor kinderen klem komen te zitten, een pleidooi voor co-ouderschap

Het is de week van de kindermishandeling en maar weinig ouders staan stil bij de effecten van een scheiding op hun kinderen. Bij een vechtscheiding zou gesproken kunnen worden over een vorm van kindermishandeling voor de betrokken kinderen. Kinderen komen klem te zitten wanneer zij door hun ouders worden betrokken in hun onderlinge strijd. Kinderen zitten zelden klem wanneer hun gescheiden ouders harmonieus samenwerken, maar bij een vechtscheiding worden kinderen vaak wel klem gezet. Het in de scheiding betrokken worden door de ouders hoeft helemaal niet zo groot te zijn. Maar in de werkelijkheid is het in de meeste gevallen een onbewust proces of een zeer subtiel gespeeld spel.

Kinderen zijn loyaal aan hun ouders, ongeacht het gedrag van de ouders. En ze blijven trouw aan hen die hun onvoorwaardelijke liefde toebehoort.
Ouders op hun beurt, beweren hetzelfde, maar voegen de daad niet altijd bij het woord.
Er is echter nog een andere, zeer bepalende, factor die een rol van betekenis speelt: kinderen zijn namelijk afhankelijk van hun ouders.

Dat kinderen onvoorwaardelijk loyaal zijn aan hun ouders is voor hen vanzelfsprekend, maar er wordt gemakkelijk voorbij gegaan aan de afhankelijkheidskwestie.
Deze komt in het geding wanneer ouders, na de echtscheiding, met elkaar in gevecht komen of blijven. Het kind komt klem te zitten en krijgt het gevoel dat het voor een van de twee ouders zou moeten kiezen of dat het verantwoordelijk is voor de scheiding van de ouders. De invloed die door de ouders op hun kinderen, al dan niet bewust, wordt uitgeoefend, is voor deze kinderen enorm.

  • Hoe kunnen ouders veronderstellen dat hun gevecht geen invloed heeft op hun kinderen?
  • Hoe kunnen ouders denken dat hun kinderen niets meekrijgen van hun onderlinge strijd?
  • Hoe naïef kunnen ouders zijn?
  • Hoe onvolwassen!

Vaders klagen over de moeders, moeders klagen over de vaders. Niet alleen tegenover elkaar, vrienden of bekenden. Ze klagen er openlijk over bij hun kinderen.
De invloed van de moeder zou groter zijn dan die van de vader! Maar niets van deze bewering is wetenschappelijk bewezen. Hooguit kunnen de moeders het conflict slimmer uitspelen, maar en zijn zat vaders die daar nog bedrevener in zijn.

Nee, het is een andere factor die van doorslaggevend effect is op de loyaliteit van de kinderen. De eerder genoemde afhankelijkheidsfactor.
Kinderen willen geen partij kiezen, maar moeten partij kiezen. Vanwege het behoud van lijf en leden, zal het kind voor degene kiezen waarmee het de grootste afhankelijkheidsrelatie heeft. Dus voor de ouder bij wie het het meest van de tijd verblijft. Voor kinderen is het puur een kwestie van zelfbehoud.

Stelt u zich eens voor: de ouder die u verzorgt, verzorgt u niet meer. Verwaarloost u en laat u aan uw lot over. Dan staat u er als kind toch mooi alleen voor. Waar moet u naartoe? Bij de echtscheiding hebben uw vader en moeder beslist bij wie u in huis moet gaan wonen en bij wie u eens in de zoveel tijd een korte periode “gaat logeren”.
Uw vader heeft (in uw beleving) zich nooit ingezet voor u om u bij hem in huis te laten wonen. Kan u bij hem dan nu opeens wel terecht? Bovendien zitten uw ouders, zelfs na de scheiding elkaar nog steeds in de haren, en u bent voor hen degene op wie zijn hun frustraties hierover botvieren. Zelden direct, vaker op een heel indirecte manier. En dat voelt u des te meer. Stel dat uw ouders het niet zo subtiel spelen, maar letterlijk op straat om u vechten en aan u trekken om het elkaar op die manier nog moeilijker te maken, hoe zou u zich dan voelen?


  • Dát is nog eens klém zitten!

Klem zitten tussen twee ouders waarvan je ooit ( in hun gezamenlijk) afhankelijk was en waarvan je nu apart afhankelijk bent.
Je moet, als kind, dus wel kiezen voor de ouder waarvan je nu afhankelijk bent en waarbij je absoluut wenst te voorkomen dat die met jou in conflict raakt. Laat staan dat die je ook nog eens in de steek laat.
Nee, als kind zit je dan in een bar lastig pakket.


  • Een mogelijke oplossing

Het zou daarom voor kinderen een goede zaak zijn, wanneer de wetgever daar iets aan zou gaan doen.
Co-ouderschap is bij wet nog niet formeel geregeld. Co-ouderschap wordt gewoon gezien als een gewone omgangsregeling. Het kind moet op het verblijfadres van één van de ouders zijn ingeschreven. En daar zit het knelpunt, het klempunt. Dus:

  1. Maak het mogelijk om het kind op beide adressen ingeschreven te laten zijn in de gemeentelijke basisadministratie.
  2. Maak het mogelijk om een individuele, specifiek aan het kind gekoppelde, kinderrekening te openen, ongeacht de leeftijd van het kind, waarover beide ouder, ten behoeve van het kind, kunnen beschikken en (beiden) afschriften kunnen ontvangen.
  3. Maak het mogelijk dat de kinderbijslag op deze individuele kinderrekening rechtstreeks wordt bijgeschreven.
  4. Maak het mogelijk om de afhankelijkheidsrelatie niet te laten rusten op de schouders van het kind bij één enkele ouder, maar hef de afhankelijkheidsrelatie op door het bij beide ouders te laten verblijven.
  5. Sterker nog: stel co-ouderschap verplicht als basisomgangsregeling voor de kinderen. Alleen in bijzondere situaties, concreet aan te geven om welke criteria het gaat, kan ontheffing worden verkregen.

In de regeling wordt dan onder meer opgenomen, dat:

  • er een kinderrekening dient te worden geopend voor de vaste kosten als, kleding, lidmaatschap verenigingen, opleidingskosten, materialen en middelen die niet behoren tot de kosten welke dienen te worden gemaakt voor het normale levensonderhoud;
  • er wordt vastgesteld dat het geld op de kinderrekening wordt geoormerkt als (onbelast) vermogen van het kind, waarop de ouders, onder geen enkel beding, aanspraak mogen of kunnen maken voor eigen gebruik. Ook niet wanneer het kind hiertoe zelf toestemming zou geven;
  • er wordt, op basis van de cumulatieve inkomens van beide ouders (ook partneralimentatie wordt in deze aangemerkt als inkomen), eerst vastgesteld wat de gezamenlijke financiële ruimte is en vervolgens wordt er een verdeling gemaakt voor de mate van financiële inbreng van de ouders (in percentages uitgedrukt);
  • er concrete regels zijn voor het spenderen van het vermogen van het kind, opdat overbedeling bij een van de ouders wordt voorkomen.

En dus zijn dan de gevolgen:

    1. Er vindt geen berekening meer plaats van kinderalimentatie, berustend op de ouder waar het kind niet bij is ingeschreven als woonadres, want dat is niet meer van toepassing.
    2. De kosten van het levensonderhoud (huisvesting, voeding e.d.) is voor beide ouders zoals deze zich voordoet in hun eigen omgeving.
    3. Alleen de overige kosten worden door beide ouders gedeeld.
    4. Pragmatische problemen worden eenvoudig opgelost. Zo kan het kind zelf bepalen of het nodig is om op de aparte adressen aparte kleding e.d. te hebben. Ouders die nu al werken met co-ouderschap pakken om de twee weken een koffertje in met de kleding e.d. die hun kind de twee volgende weken bij de andere ouder nodig hebben. Heeft het kind tussentijds iets nodig dat bij de andere ouder ligt, dan kunnen zij dit eenvoudig even ophalen of laten brengen.
    5. De verhouding in deze bijdrage wordt dan vastgelegd (bij voorkeur in percentages gebaseerd op de laatste genoten cumulatieve inkomens) in het ouderschapsplan. In dit ouderschapsplan worden alleen nog de afspraken opgenomen waarin de ouders geacht worden gezamenlijk op te treden, zich te vertegenwoordigen, in het belang van het kind.

    Door de regeling zo op te stellen, wordt de kans van een vechtscheiding om de kinderen verkleind, komen kinderen minder snel klem te zitten én blijven ouders gelijkelijk verantwoordelijk voor de opvoeding van hun kinderen.
    Het ouderschapsplan heeft nu alleen nog een pragmatische functie en kan nagenoeg niet meer worden gebruikt om een dispuut (strijd) over op te zetten.
    Een mediator (of een advocaat) kan partijen eenvoudig begeleiden en het kind heeft hier baat bij. Het kind wordt geen punt van een conflict, omdat de conflicterende factor niet meer aan de orde komt: bij wie verblijft het kind, wanneer en voor hoelang?

    Door een scheiding standaard via mediation te laten plaatsvinden wordt het risico aanmerkelijk van een vechtscheiding aanmerkelijk verkleind. Een goed opgeleide, competente, dus bevoegde en bekwame, familiemediator beschikt over de deskundigheid, de vaardigheden en de juiste beroepshouding om de ouders te begeleiden in hun scheidingsproces. Daarbij heeft deze mediator (en ik vind dat ik dat in mijn basisfilosofie al in mij heb) als taak om de belangen van de kinderen te waarborgen én te waarborgen dat de ouders in gezamenlijkheid de procedure doorlopen, waardoor het niet nodig is om tegen elkaar in een strijd verzeild te raken. Partners hebben immers eerder in een liefdesrelatie hun levens gedeeld. Ook al is deze liefdesrelatie, om wat voor een reden dan ook, niet meer te handhaven, dan wil dat nog niet zeggen dat het vervolg daarvan op basis van haat en nijd moet worden voortgezet. Door op respectvolle wijze, zoals ook met ieder ander wordt omgegaan, met elkaar om te gaan, kunnen beide ex-partners hun rol en verantwoordelijkheden naar hun kinderen prima invullen. Dat scheelt overigens sowieso heel wat irritaties, ergernissen en frustraties en dat geeft een aangenamer leven.
    Wat zullen de kinderen hiervan profiteren en genieten. Het kind staat er niet langer alleen voor, maar voelt dat het nog kan beschikken over beide ouders en hoeft zich nergens schuldig over te voelen. Laat staan dat het zich zorgen gaat maken (het hoeft geen ouder voor de ouders te zijn).

    Aanvullende suggesties zijn welkom. En komt u een geval van een kind in de klem tegen, meld het gerust bij Veilig Thuis (zie blog eerder deze week).


    Copyright©oncies 2016

    Geplaatst in Alledaags, Bemiddeling, Co-ouderschap, conflict, echtscheiding, Familiezaken, Informatief, Juridisch, kinderbelangen, Kinderombudsman, Mediation, ministerie, ouderschapsplan, overheidsbeleid, politiek, scheiding, Spraakmakend, Uncategorized, vechtscheiding | Tags: , , , | Een reactie plaatsen