Autisme, zo gemakkelijk uitgesproken, zo uitgesproken gemakkelijk.

In mijn praktijk kom ik vrij regelmatig cliënten tegen die in hun gedrag overduidelijk kenmerken vertonen die tot het autistisch spectrum (DSM5) behoren. Maar dat geeft mij nog niet de autoriteit om hen daarop te diagnostiseren. Wat gebeurt er dan wel?

*

Met name tijdens scheidingsmediations en relatiebemiddelingen (relatietherapie), maar ook bij situaties als arbeidsmediations Bij voortdurende problemen op de werkvloer, blijkt vaak, dat de (arbeids-/liefdes-)relatie al jaren te lijden heeft gehad onder de druk die het gedrag van een van de partners daarop legt. Gedrag dat totaal niet in relatie wordt gebracht met een vorm van autisme. Hoe bizar dit gedrag soms ook kan zijn geweest.

Niet zelden merk ik de kenmerken van gedrag in het autistisch spectrum bij de eerste kennismaking al op. De wijze waarop een hand wordt gegeven of hoe er over de situatie wordt gedacht en gesproken. Zo’n indruk laat ik echter meteen weer los. Dat iemand zich anders gedraagt dan anderen wil nog niet zeggen dat daar een beoordeling door mj op kan worden gegeven.

In de loop van de eerstvolgende gesprekken laat ik mijn eerste indruk voor wat die is. Pas wanneer de persoon in kwestie meer autistisch gerelateerd gedrag laat zien en zelf begint over de vraag ‘Waarom de dingen gaan zoals zij gaan”, en aangeeft daar ook in het sociale leven hinder van te ondervinden, ga ik nadenken over de mogelijkheden die beschikbaar zijn. Maar nog steeds benoem ik alleen het gedrag en spreek ik de link nog niet uit.

Opvallend is dat er dan door cliënten wordt gesproken over de mogelijkheid dat hier sprake kan zijn van een vorm van autisme. Ze zetten dan zelf de kenmerken op een rij. De rechtlijnigheid in het functioneren, de problemen in het onderhouden van vriendschappelijke of functionele (arbeids-)relaties (ook al lijken die ogenschijnlijk goed te zijn), de problemen met de partner die maar niet doet wat volgens de logica hoort te worden gedaan, het gemis aan inlevend (empatisch) vermogen (totale absentie daarvan), het wonderbaarlijke vermogen om ingewikkelde rekenmodellen toe te passen alsof het basisschoolrekenen betreft, de perfecte omgang met specifieke collega’s die wel zijn te overtuigen van het expliciete gelijk in de logica die daarmee samenhangt, de problemen met de kinderen…..

Het afwijken van het gedrag bij de liefdespartner wordt zelden onderkend. Hij/zij is bijna altijd al zo geweest. De verbazing over het sociaal gewenste gedrag uit de beginperiode van de relatie. Hoe de ander het verwachte gedrag had gekopieerd, en met heel veel moeite heeft kunnen vasthouden.

Nadat is vastgesteld dat er inderdaad sprake is van een diagnose in het autistisch spectrum, valt er vaak een last van de schouders. Er is weer energie om samen de relatie af te ronden of hieraan samen inhoud te geven. De toekomst ziet er anders uit, het perspectief is helder. Samen verder, maar dan op ieders eigen manier. Of dat nu met of zonder relatie is. Ieder heeft zijn eigen manier van leven. Daar is niets mis mee.

*

Nee, bij mij is autisme alles behalve gemakkelijk uitgesproken en verre van uitgesproken gemakkelijk uit te spreken. Autisme zet vaak levens op hun kop, ontwricht relaties en vraagt maximale trouw en ruimhartigheid van beide partners. En dat is niet niks.


Copyright©oncies 2018

Advertenties
Geplaatst in ADHD, Afscheid, Agressie, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Asperger, ASS, Autisme, Balans, Belangen, Bemiddeling, BJZ, Co-ouderschap, Competenties, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, Dating, Diagnose, DSM-5, echtscheiding, Eenoudergezin, Escalatie, Familieconflict, Familieleed, Familiezaken, Gedragsproblemen, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, Geweld, Geweldloos, Gezin, gezondheidszorg, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, Onderhandelingen, Ouderen, Ouders, ouderschapsplan, Participatiesamenleving, Persoonsgebonden budget, Principieel onderhandelen, privacy, Puberteit, publicaties, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Relatietherapie, Repressie, Respect, Rouwen, Rugzakje, Samengesteld gezin, Scheiden, scheiding, Schulden, Seks, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociale media, Spraakmakend, Standpunten, Terreur, Therapie, Thuis, Toekomst, Trainer/coach, Trainingen, Trouwen, Uncategorized, Vakantie, vechtscheiding, Verslaving, Voortplanting, vreemdgaan, Waarden en normen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Minister Sander Dekker denkt niet aan minder juridisering, maar aan zijn portemonnee

“Dekker beperkt de rechtsbijstand” kopt het internetartikel van De Volkskrant. En dat gaat als volgt verder:

*

Minister Dekker van Rechtsbescherming kan zich opmaken voor een stevig gevecht met de Nederlandse advocaten. Want het plan waar zij zich al geruime tijd tegen verzetten, maakte hij op 9 november 2018 officieel: het mes gaat in de rechtsbijstand.  Wie geen advocaat kan betalen, krijgt niet meer voor iedere rechtszaak een pro-Deoadvocaat. Een onafhankelijke instantie gaat voortaan beoordelen of gesubsidieerde rechtsbijstand nodig is. Het is een van de maatregelen waarmee de bewindsman de stijgende kosten van de rechtshulp wil proberen te beperken. Mensen stappen nu veel te vaak naar de rechter, vindt Dekker. Het aantal pro-Deozaken steeg in zeventien jaar met 40 procent. Het kabinet wil dat vaker wordt gekozen voor goedkopere oplossingen, zoals bemiddeling of mediation.

*

Het kabinet, bij monde van Sander Dekker, denkt een oplossing te vinden in bemiddeling of mediation. Alleen dit standpunt wijst er al op dat het kabinet noch de minister weet waarover wordt gepraat. Want wat houdt ‘bemiddeling’ in en wat is ‘mediation’? Dat het kabinet met dit idee komt is echter niet vreemd. In het afgelopen jaar zijn de vergoedingen voor mediators die een kwestie behandelden onder een ‘toevoeging’ (dat is de officiële term voor een zaak waarin van overheidswege rechtshulp wordt gefinancierd) gedecimeerd. De vergoedingen dekken de werkzaamheden van de mediators niet (sommige slimme advocaat-mediators hebben daar trukjes voor ontwikkeld, waardoor ze nog net niet frauderen, maar wel onethisch handelen in de ogen van de Orde van Advocaten….maar het kan en mag). Mediators leggen op hun werkzaamheden toe en dat is voor Sander Dekker en zijn ‘bondgenoten’ alleen maar gunstig voor zijn kas.

*

Uit een voorpublicatie van de plannen in het J&V-magazine blijkt dat de minister rechtsbijstand in civiel- en bestuursrecht wil afschaffen, de toegang tot het recht van rechtzoekenden wil beperken en het rechtsbijstandstelsel wil vermarkten, aldus de VSAN in een persbericht. ‘Tegelijkertijd wordt een door de overheid gecontroleerde poortwachter geïntroduceerd, met alle bureaucratische rompslomp van dien.’

VSAN-voorzitter Hein Vogel: ‘Dit nieuwe ministelsel is volgens de VSAN slecht doordacht, per saldo veel duurder dan het huidige stelsel, inefficiënt en funest voor de rechtzoekende die afhankelijk is van goede juridische hulp.’

Volgens Vogel kijkt de minister uitsluitend naar directe kosten op de begroting van het ministerie van Justitie en Veiligheid. ‘Vermarkting van rechtsbijstand lijkt op het eerste gezicht een kostenreductie voor het ministerie. Het is echter een illusie om te denken dat de gemiddelde rechtzoekende in staat is om een marktprijs te betalen voor rechtsbijstand. Of het nu gaat om een rechtsbijstandverzekering, of het betalen van losse diensten: veel mensen zullen zich hiervoor extra in de schulden moeten steken.’ Kosten van (oninbare) schulden worden volgens de VSAN in de plannen van minister Dekker afgewenteld op de gemeenten. ‘Van kostenbesparingen voor de overheid is dus per saldo geen sprake.’

*

Onlangs publiceerde ik nog een blog over de zooi die de gezondheidszorg is geworden doordat deze is geprivatiseerd. De “marktwerking” zou tot lagere kosten, meer efficiëntie, en een hogere kwaliteit van zorg leiden. En wat zien we? In iets meer dan een decennium tijd zijn de kosten de pan uitgerezen, heeft de efficiëntie plaatsgemaakt voor een bureaucratische mastodont en de kwaliteit is ver te zoeken door het teruglopen van de personele bezetting. De overheid dient jaarlijks miljarden bij te springen, terwijl de zorgverzekeraars miljarden aan winsten opstrijken. En dat komt doordat “de zorg” door de ‘verzekeraars’ (waaronder ook overheden) zo goedkoop mogelijk wordt “ingekocht” en veel noodzakelijke (pharmaceutische) behandelingen niet meer worden vergoed of zelfs niet worden toegestaan. Het geld voor de gezondheidszorg verdwijnt in een bodemloze put (en in de zakken van de bestuurders en managers). En ik durf nu al te voorspellen dat dit proces zich zal gaan herhalen wanneer de overheid, die toch een grondwettelijke verplichting heeft met betrekking tot zaken als gezondheidszorg, onderwijs en juridische bescherming, dit plan doorzet.

*

GEVAARLIJK

Vogel noemt het daarnaast gevaarlijk dat de overheid een bepaalde route wil voorschrijven. ‘De minister beperkt de toegang tot het recht door rechtzoekenden te sturen naar de oplossing die de overheid het beste acht. De overheid is vaak partij in juridische geschillen met burgers. Als de overheid de toegang tot het recht actief stuurt, is er sprake van belangenverstrengeling. Mensen moeten in alle vrijheid een beslissing van de overheid kunnen aanvechten.’

Een ander probleem is volgens Vogel dat een ambtenaar zelden kan bepalen wat de beste en snelste oplossing is voor een juridisch probleem. ‘Dat kunnen alleen de rechtshulpverleners in de praktijk. Het belangrijkste is dat de rechtzoekende goede rechtshulp krijgt van gekwalificeerde rechtsbijstandverleners. Deze rechtshulp moet effectief en toegankelijk zijn voor iedereen. Door vooraf beperkingen op te leggen en een poortwachter te introduceren, wordt het systeem bureaucratisch en inefficiënt. De snelle inzet van hulpverlening wordt daardoor alleen maar bemoeilijkt.’

*

Een paar jaar geleden werd de gezondheidszorg gedecentraliseerd. Leken op gemeentehuizen dienden de toegang tot de gezondheidszorg te gaan bepalen. En wat gebeurde er, en dat is nog steeds het geval, het werd een grote bende. Zorgvragers werd de toegang tot de zorg ontzegd. Anderen kregen zorg die niet bij hen paste. Weer anderen kwamen op wachtlijsten terecht, daar waar acuut ingrijpen levensbepalend was. En waarom? Niet alleen het gebrek aan deskundigheid speelde een rol. Nee, de budgetten waren of niet toereikend of een reden om geld over te houden voor andere gemeentelijke posten. Gemeenten maakten misbruik van hun positie als budgetbeheerders. Ze stroopten de markten af om zo goedkoop mogelijk ‘zorg in te kopen’ en letten daarbij niet op de kwaliteit, maar op de kwantiteit. De bureaucratische gevolgen….niet te overzien. De gevolgen voor de zorgvragers….rampzalig. Er zijn mensen doodgegaan! En hoe denkt Sander Dekker dat het zal gaan met zijn dejuridisering? Denkt hij echt dat de kosten omlaag zullen gaan? Denkt hij echt dat mediators staan te trappelen om in het markteconomische gat te springen dat hij heeft gecreëerd door de pro-Deoadvocaten aan de kant te zetten? Ach ja, er zullen mediators zijn die dit werk zullen gaan doen. Een flink aantal van hen zullen dit doen zoals zij dat nu ook al doen: vanuit hobbyïsme. Zij zien het als aanvulling op hun reguliere inkomen uit een reguliere baan bij een werkgever. Andere mediators zullen aan de slag gaan, omdat ze onvoldoende mediations krijgen en daardoor te weinig omzet draaien om van te kunnen leven. En een enkele mediator zal het vanuit idealisme doen. Dus ik hou mijn hart nu al vast….

*

NOODKLOK

De VSAN heeft samen met diverse andere partijen, waaronder de Nederlandse orde van advocaten (NOvA), de afgelopen jaren meerdere keren de noodklok geluid. De vereniging heeft het manifest ‘Red de rechtshulp’ gepresenteerd, met daarin concrete plannen om een goed stelsel overeind te houden.

‘Deze alarmsignalen hebben niet geleid tot juiste beleidskeuzes van de kabinetten Rutte I, II en III. Er wordt elk jaar weer opnieuw beknibbeld op het budget van de gefinancierde rechtsbijstand. Er is geen oog voor het maatschappelijk belang van goede rechtshulp en de mensen voor wie deze hulp vaak het laatste redmiddel is.’

De VSAN roept de politiek en alle organisaties die betrokken zijn bij de gefinancierde rechtsbijstand op om de voorstellen van Dekker in de huidige vorm niet te steunen.

*

En wat wilt u? Wilt u opnieuw aan de zijlijn staan en toekijken, of beter: meemaken, dat de gefinancierde rechtshulp in hetzelfde afvoerputje verdwijnt als de gezondheidszorg? Wilt u dat de overheid uw rechten, en daarmee hun plichten, verzaakt? Heeft u niet een beetje het gevoel dat het hier niet alleen om overheidsgelden gaat? Bekruipt u ook niet het gevoel dat het zakenleven (denk maar aan de zorgverzekeraars die bepalen of een ziekenhuis open mag blijven, en de hele toestand rondom de dividendbelasting) het voor het zeggen heeft in Den Haag. En of dat nu via een sterke lobby of misschien wel steekpenningen of leuk gefêteerde reisjes gebeurt….dat is dan niet eens zo aan de orde. Dat verzekeraars hier beter van worden, dat heeft de privatisering van onze gezondheidszorg inmiddels dik en vet bewezen.

*

Copyright©️oncies 2018

*

N.B. Alle niet-cursieve tekst is citaat.

Bron: De Volkskrant.nl

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De diagnose (ADHD) bij de ene leidt tot herkenning (AADD) bij de andere

Onlangs stond ik op een reseptie met een man te praten die mij over een van zijn beste vrienden vertelde. Het gesprek begon over koetjes en kalfjes, maar al snel veranderde het onderwerp naar autisme. En van autisme was het een kleine stap naar ADHD.

*

De man vertelde over de zoon van deze vriend. Hoe het kind al van jongs af aan moeite had gehad met zichzelf en dat het in toenemende mate sterk acting-out gedrag had vertoond. Aanvankelijk op goederen, maar toen de puberteit begon werd dit ook agressief gedrag naar anderen. Er was niet veel nodig om de vuur te doen ontvlammen en hij kreeg er steeds meer problemen door. Op school was hij bijna niet meer te handhaven en werd hij met de regelmaat van de klok geschorst. De intervallen tussen de schorsingen werden steeds kleiner en de duur van de schorsingen steeds langer. En met de toename van zijn negatief gedrag namen ook de schoolresultaten af.

Wanneer zijn ouders er met hem hierover proberrden te praten sloot hij zich af. Hij kon het er niet bij hebben, zei hij dan steevast en trok zich terug op zijn kamer. Daar verbleef hij soms dagenlang en hij isoleerde zich van het gezin en anderen. Niet dat hij veel vrienden had, die vond hij maar knap lastig en ook hen kon hij er niet bijhebben. Zijn hoofd zat al vol en nog meer gezeur en gezeik erbij, dat trok hij niet.

Maar naarmate de tijd verstreek ging het steeds slechter met hem en ook thuis werd zijn lontje met de dag korter. Totdat zijn vader het welletjes vond en hem aan zijn haren meenam naar de huisarts. Nog dezelfde dag kwam hij in een uitgebreid onderzoekscircuit terecht en al vrij snel werd vastgesteld dat hij Attention Deficit Hyperactivity Disorder had, oftewel ADHD. Hij zou daarbij vooral hyperactief en impulsief functioneren (ADHD-H). Met intensieve begeleiding en medicamenteuse ondersteuning veranderde zijn gedrag snel en kwam er enige rust in het kind.

De diagnose had een veel groter effect dan voorzien. Aanvankelijk vond de vader dat de situatie vooral om de zoon handelde, maar geleidelijk aan ontstond er herkenning. De gesprekken die ontstonden tussen hem en zijn zoon deden hem aan zichzelf denken. Hij was dan wel niet zo impulsief geweest, hij hetkende wel de hyperactiviteit in het denken, het hoofd van zijn zoon. Hij had daar ook verl last van gehad op school en later in zijn sociale leven. Hij had het zelfs een wonder gevonden dat er één vrouw op de wereld was die in hem, met al zijn bizarre gedachtengangen, leuk en lief had gevonden. Eigenlijk leefde hij met de veronderstelling dat dit alleen mogelijk was wanneer iedereen zo was zoals hij was. Hij had wel vrienden, masr die moesten dan net zo zijn als hij. Ook zij moesten de innerlijke strijd met zichzelf voeren, dat kon haast niet anders. Hij worstelde immers ook elke dag met de chaos in zijn hoofd.

Bij hem werden de symptomen van ADHD toegeschreven aan zijn persoonlijkheid. Echter, de symptomen als concentratie- en aandachtsproblemen, vaak dingen kwijt zijn, gebrek aan organisatietalent en/of snel afgeleid zijn, behoorden in zijn geval tot de symptomen pasten bij de aandachtsproblemen bij ADHD. De hyperactiviteit, die veel kinderen met ADHD kenmerkt, was bij hem afgenomen naarmate zijn leeftijd vorderde, waardoor hij de situatie van zijn zoon volledig verkeerd had ingeschat. En regelmatig kon hij als gesprekspartners op de meest onnodige momenten een gesprek onderbreken. Hij had met de jaren geleerd om beter om te gaan met zijn klachten en in het omgaan met de symptomen.

*

Door zijn zoon was er bij deze man een lichtje gaan branden. Had hij ontdekt dat niet iedereen was zoals hij was en had hij zich overgegeven aan de verschillende onderzoek. Ook hij bleek ADHD (eigenlijk AADD, Adult Attention Deficit Disorder) te hebben en voor hem vielen vervolgens bijna alle puzzelstukjes van zijn (chaotische) leven op zijn plek. Niet dat zijn leven op zich nog een chaos was. Hij had zichzelf geleerd om die chaos hoofdzakelijk tot zijn hoofd te beperken. Maar mensen, wat heeft hem dat dagelijks een hoop energie gekost.

De cirkel was rond. Niet alleen voor deze man, zeker ook in zijn gezin en vooral in zijn relatie.

*
Tot zover de casus.

Heeft u ADHD/AADD? Alles nog even op een rijtje:

  1. ADHD is de afkorting van Attention Deficit Hyperactivity Disorder (aandachtstekortstoornis met hyperactiviteit).
  2. Mensen met ADHD ervaren vooral problemen met organisatie en planning, concentratie, hyperactief en impulsief gedrag.
  3. Voor de ‘behandeling’ is het belangrijk te onderzoeken of er meer aan de hand is.
  4. Naast de ADHD spelen meestal nog een of meer andere problemen, zoals:
  • een depressie,
  • angststoornissen,
  • slaapproblemen, m
  • verslavings- of
  • persoonlijkheidsproblematiek.


Concentratieproblemen

  • snel afgeleid zijn,
  • niet goed luisteren
  • moeite met details hebben,
  • slordigheidsfouten maken
  • dingen niet afmaken en van alles tegelijk doen
  • vergeetachtig zijn en dingen kwijt zijn concentratie voor korte tijd, op interessante zaken, zoals TV kijken of ‘computeren’ lukt vaak wel


Hyperactiviteit

  • niet stil kunnen zitten, steeds met handen of voeten bewegen
  • een gevoel van continue innerlijke rusteloosheid
  • niet kunnen stoppen met praten, niet te stuiten zijn of doordraven
  • moeite hebben met ontspannen


Impulsiviteit

  • niet denken maar doen
  • het antwoord op een vraag er al uitgooien voordat de vraag is afgemaakt
  • impulsief omgaan met geld, gokken, relaties en werk/baan


Copyright©oncies 2018

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wordt het niet eens tijd dat het gewone van alledag plaats maakt voor wat het ooit was?

Het einde van het jaar komt alweer in het zicht. 2018 is met de laatste twee maanden bezig. De wintertijd is weer ingesteld en de avonden zijn weer lang en donker. Tijd om de gordijnen weer te sluiten, de kachel weer te stoken de kaarsjes op tafel en een lekker drankje in de hand….

*

Het klinkt allemaal zo romantisch en het laat je, in gedachten, weer teruggaan naar die goede ouwe tijd. De tijd dat jullie nog van elkaar genoten en er alles aan deden om, zoveel als het maar kon, bij elkaar te zijn. Wat is er toch gebeurd? Wat is er nu zo anders? Hoe komt het toch dat die avonden er niet meer zijn? Jullie zijn nog wel samen. Houden nog zielsveel van elkaar, maar toch zijn die avonden zo ontzettend spaarzaam geworden. Ja, jullie zijn nog samen, maar om nou te kunnen zeggen dat jullie nog net zo (intiem) met en van elkaar genieten….nou, nee….niet echt.

De intimiteit is er nog wel. Althans, dat denk je….dat hoop je. Niet zozeer de seks, meer het gevoel van bij elkaar horen. Hoewel? Is dit gevoel nog wel het gevoel van verbondenheid? Jullie kussen elkaar nog wel als jullie ’s mogens de deur uitgaan. Ook weer als jullie elkaar aan het einde van de dag weer zien. Maar, hoe voelt dat eigenlijk? Het is toch meer een gewoonte dan dat het nog met het gevoel van passie, die er vroeger zo in zat, heeft te maken. Wat zou er gebeuren als we dit ook niet meer zouden doen? Toen de seks minder werd, hebben jullie je daar in het begin nog wel eens druk over gemaakt. En dat is alweer een paar jaar geleden. Wat zeg ik? Een paar jaar? Wanneer was dat ook alweer? Dus, de kans dat een van jullie zich nog druk zou maken over het niet kussen bij vertrek en thuiskomst, zou best tegen kunnen vallen.

Ik kan mij voorstellen dat jullie alles gewoon zijn gaan vinden, omdat het nu eenmaal altijd zo kan gaan. Stellen zijn nooit, tot de dood hen scheidt, 24/7 nog even enthousiast met elkaar. Ja, de leeftijd. Die speelt ook een rol. De hormonen en de overgang. En als jullie daarvoor nog te jong zijn, dan zal het de drukte op het werk zijn. Of het feit dat er nu kinderen door het huis banjeren. Of is het de algehele drukte van het leven, omdat jullie -naast die drukke baan- ook nog een druk sociaal leven hebben? En dan die verrekte telefoons. Daar hebben jullie het ook nog eens hartstikke druk mee. Sterker nog, iedereen heeft het er daar druk mee tegewoordig.

Dus, leggen jullie je er maar bij neer. Wordt er niet meer over gepraat, laat staan ruzie om gemaakt. En dan zit het fout. Want ik kan jullie zeggen: Als er geen ruzie meer wordt gemaakt, dan zit de sleur er pas echt in. Ruzie maak je namelijk alleen met hen waarom je iets geeft. Je maakt geen ruzie met de cassière van de Albert Heijn of de Jumbo. De volgende keer ga je gewoon naar een andere kassa. En er zijn altijd wel stellen die vinden dat ze nooit ruzie hebben gemaakt, maar die vergeten voor het gemak de stress, de ergernissen, de irritaties en de frustraties die daarvoor in de plaats kwamen.

Nooit, altijd, gewoon, irritaties, ergernissen en frustraties: Het zijn de sleutelwoorden in jullie relatie geworden. Het zijn de voedingsbronnen voor al jullie gesprekken en vooral de wederzijdse verwijten. Wensen hebben plaatsgemaakt voor eisen en wat een ieder wel & niet wil. De onderlinge verhoudingen zijn veranderd. Vaker wordt ongelijkheid ervaren. Allemaal heel vervelend. En dat blijft zo tot aan jullie dood of scheiding als een van jullie daar niet meer op wil wachten.

*

En dan komt nu de tijd weer waarin we met z’n allen worden geacht het gezellig en knus met elkaar te hebben. Sinterklaas, de kerstdagen en de jaarwisseling. Leuk met vrienden en familie samen zijn. Genieten van de vrolijkheid en het feit dat iedereen is komen opdraven (voor velen een vervelende verplichting, maar dat hoor je niet te zeggen). Maar, daar gaat het niet om. Iedereen is er weer en doet even plichtmatig mee aan dit circus. Want dat ben jij het ondertussen gaan vinden. De rest van het jaar zie of hoor je elkaar amper en in deze tijd maakt iedereen dat weer goed. Ook zij hebben een druk leven, net als jullie….toch?

En wil je dit het komende jaar gewoon verder laten gaan of is het de hoogste tijd dat er iets gaat veranderen?

Wordt het tijd dat het gewone van alledag plaats maakt voor wat het ooit was?

Wordt het tijd dat het leven van alledag weer bijzonder IS?

*

Dat kan…. Jullie relatie, jullie gezamenlijke leven kan weer bijzonder worden. Dus wat let je?

*

Copyright©️oncies 2018

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Overprikkeling, het zal je maar overkomen

In mijn werk kom ik regelmatig met mensen in aanraking die gevoelig zijn voor overprikkeling (soms voor onderprikkeling). Ik besteed dan veel aan hoe men dit kan voorkomen of sublimeren. Meestal is men zich er pas van bewust dat men overprikkeld is geraakt wanneer het ‘te laat’ is. De emmer is overgelopen. Hoe kan men er dan voor zorgen dat men dit VOORKOMT en dat men minder overprikkeld raakt? Hoe begin je daaraan?

*

Als de emmer is overgelopen zou je er eigenlijk eens moeten bij stilstaan en in kaart proberen brengen wat daarvoor gezorgd heeft (te luide geluiden, te veel lichtflisen, temperatuur van de omgeving, te veel mensen, een (of meerdere) plotse verandering(en) (te vlug na elkaar misschien?…) enz…). En dan wordt het zaak om daar rekening mee te houden in de toekomst. Bijvoorbeeld: Soms speelt contact met mensen erg mee. Plan dan uw agenda zodanig in dat u maar 1 keer per dag sociaal contact heb (ofwel ’s morgens ofwel ’s middags ofwel ’s avonds). Ook: Als u weet dat er drukte aankomt (schoolfeest van de kinderen) dan plant u de dag ervoor en de dag erna niets in. De dag ervoor niet zodat u dan niet al ‘over uw toeren’ bent voordat u naar het event moet. En de dag erna niet zodat u van het event kunt bijkomen.

*

Maar u kan pas rekening houden met uzelf op die manier wanneer u goed weet wat uw triggers zijn. En daar kan u zich alleen van bewust worden als u zich op momenten dat de emmer overgelopen er eens gaat zitten en kijkt wat daarin een rol heeft gespeeld. Desnoods maakt u een lijstje en wordt deze aangevuld…zodat stilaan patronen duidelijk worden.

Het is maar een tip. Voor veel mensen die lijden onder overprikkeling (maar ook aan onderprikkeling) werkt het. Wanneer nu de emmer overloopt gaan zij even na: Waar heb ik geen rekening mee gehouden? En het gebeurt zelfs nog af en toe dat zij ontdekken dat er nog triggers zijn die niet op hun lijstjes staan. En dan hebben zij weer iets bijgeleerd over zichzelf. Bijsturen en weer verder gaan.

*

Hoe voorkom jij dat je overprikkeld raakt?

Het beste is om overprikkeling te voorkomen. Dit kan op verschillende manieren. Het is erg belangrijk om door de dag heen rust momenten voor jezelf in te bouwen. Zie het als cadeautjes voor jezelf, door je even terug te trekken, heb je de rest van de dag meer energie. Door deze tijd voor jezelf te nemen, ben je op andere momenten ook echt aanwezig en kun je meer genieten waardoor je op de lange termijn ook meer geluksgevoelens zult gaan ervaren.

Daarnaast is het van wezenlijk belang om op bepaalde dagen geen afspraken te plannen, en op de dag zelf te voelen waar je behoefte aan hebt. Het kan best zijn dat je uiteindelijk toch die hele dag van alles gedaan hebt, maar als je het doet omdat je dat echt wilt, geeft het energie. Daarnaast is het belangrijk dat je het van jezelf ook goed vindt als je niets wilt op de die dag. Lukt het niet om een hele dag te reserveren, begin dan met een halve dag of twee uurtjes, bij voorkeur aan het begin van de dag.

*

25 tips, die ik op het internet vond, om overprikkeling te voorkomen:

  1. Begin vandaag nog aan een social-media-vrije-dag of dagen. Zet je telefoon vaker even uit.
  2. Laat 1 avond in de week de TV uit en ga iets creatiefs doen of spreek met inspirerende mensen af.
  3. Lees een periode geen krant en kijk geen journaal. 
  4. Maak tijd vrij om in je eentje een lange wandeling te maken. 
  5. Zet de wifi uit als je hem niet gebruikt, doe dat altijd in de nacht.
  6. Knuffel dieren, hiermee maak je hormonen aan die je ontladen, vooral katten kunnen dit goed van nature.
  7. Gebruik een verloren half uurtje eens om je bewust te vervelen, doe eens niets.
  8. Plan tijd in om te mediteren, 2×5 minuten per dag is al genoeg. 
  9. Als je in een drukke ruimte bent, zorg dat je je langs de zijlijn bevindt.
  10. Zorg ervoor dat je op tijd naar bed gaat en voldoende nachtrust krijgt, hierdoor kun je overdag meer aan.
  11. Let op dat je geen voeding eet, wat vulling is, of pepmiddelen zoals suiker/koffie als je al overprikkeld bent, kies bewuster.
  12. Zonder je even af, ga even naar buiten als je dat nodig hebt; een paar minuten kan al veel uitmaken.
  13. Ruim op en gooi weg, orde in je omgeving zorgt orde in je hoofd.
  14. Doe het avondprogramma van het energieprogramma.
  15. Ga douchen, maak ook je haren nat, hierbij pik je veel energie op of als dat niet mogelijk is, laat (warm) water stromen over je onderarmen en polsen. 
  16. Probeer in huis een plekje te creëren waar je je ongestoord terug kunt trekken. En ga daar op zo’n moment naar toe, totdat je je rustig voelt. 
  17. Ga op bed liggen en doe een bodyscan om je lichaam bewust te laten ontspannen.
  18. Ga naar buiten de natuur in en wandel of ren net zo lang tot je je rustig voelt. 
  19. Mocht het lukken dan helpt slapen ook. Daarna voel je je een stuk beter. Er zijn echter maar weinig mensen die op zo’n moment in slaap kunnen komen. 
  20. In de tuin werken, handen in de aarde. 
  21. Boek/tijdschrift lezen op een plaats waar je alleen bent. 
  22. Ademhalingsoefeningen/yoga. 
  23. Blaas alle energie die je van anderen hebt opgepikt op.
  24. Als je in de mogelijkheid bent, laat je masseren. Dit helpt ook enorm als je allerlei “vage” klachten hebt, waar geen directe oorzaak voor gevonden wordt. 
  25. In een warm bad met zeezout zitten/liggen, zorgt er ook voor dat je je energetisch kunt ontladen, ook van elektrosmog.

*

Overprikkeling (en onderprikkeling) kan iedereen overkomen. Daarvoor hoef je echt niet te vallen onder de traditionele patiënten en mensen waarbij de kans op overprikkeling significant groter is. En je kunt jezelf een grote dienst bewijzen als je in staat bent hier iets aan te doen.

*

Copyright©️oncies 2018

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Privatisering terugdraaien?

Al jaren pleit ik voor een betere aanpak van de steeds verder oplopende kosten in de gezondheidszorg. En twee van mijn speerpunten en overtuigingen met betrekking tot de broodnodige aanpak van dit onderwerp zijn: OORMERK DE BUDGETTEN VOOR DE ZORG (en het onderwijs) of DRAAI DE PRIVATISERING IN DE GEZONDHEIDSZORG TERUG. En dat dit geen onzinnige gedachten zijn bewezen de IJsselmeerziekenhuizen in Flevoland en het MC Slotervaart in Amsterdam eind oktober. Maar liefst 4 ziekenhuizen konden toen hun deuren sluiten, omdat ze failliet gingen en er geen reddingsplan voor handen was.

En eigenlijk vond ik het maar goed ook.

*

BEGIN CITAAT

Marktwerking in de zorg?

Enzo van Steenbergen schreef in die week op nrc.nl:

Minister: wij redden geen ziekenhuizen

“Met het faillissement van twee ziekenhuizen laaide deze week de discussie op over marktwerking in de zorg. Minister Bruins is duidelijk: hij wil niets veranderen aan het systeem.

Het is vervelend, maar dat ziekenhuizen failliet kunnen gaan hoort er nu eenmaal bij. Die boodschap gaf minister Bruno Bruins (VVD, Medische Zorg) vrijdagmiddag in zijn eerste publieke reactie op het faillissement deze week van de IJsselmeerziekenhuizen in Flevoland en het MC Slotervaart in Amsterdam. 

Ziekenhuizen die op omvallen staan, hoeven niet te rekenen op geld uit Den Haag. Bruins: „We zijn niet de bank.” En: „Het gaat ons niet om het bewaken van een stapel stenen.”

Bruins zei tijdens het persgesprek dat hij had overwogen om naar één van de ziekenhuizen af te reizen om zijn medeleven te betuigen, maar zag daar vanaf. „Ik zou alleen maar in de weg lopen, terwijl ik me hier nuttig kan maken”, zei hij. 

De afgelopen week formeerde het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport een „crisisstaf” van ambtenaren, toezichthouder de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa) en de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd. Zij houden de verhuizing van patiënten naar andere ziekenhuizen en de „continuïteit” van zorg in de gaten. Er is voortdurend contact met de curatoren. Toen donderdag bleek dat de medisch specialisten hun aansprakelijkheidsverzekering in één klap kwijt waren, beloofde het ministerie garant te staan. Het gaat vermoedelijk om enkele miljoenen euro’s.

• Stresstest voor het systeem

Wat zulke praktische problemen betreft, zijn de faillissementen volgens Bruins een „stresstest” voor het systeem, waarin zorgverzekeraars verantwoordelijk zijn voor de financiering van ziekenhuizen. Dat is zo sinds in 2006 de marktwerking in de zorg werd ingevoerd. Wanneer – zoals bij de IJsselmeerziekenhuizen en het MC Slotervaart – de financiering spaak loopt, kan een ziekenhuis omvallen. Deze week bleek hoe dat eruit ziet: een ad-hoc verhuizing van zieke patiënten (sinds woensdagochtend ongeveer 70 in het Slotervaart en 90 in de IJsselmeerziekenhuizen) en het dreigende ontslag van honderden artsen en verpleegkundigen.

Het leidde tot grote verontwaardiging. Bij het Slotervaartziekenhuis kregen medewerkers die ontslag wacht van de SP flyers in handen gedrukt voor een ‘Nationaal Zorgfonds’, een idee waarbij zorgverzekeraars afgeschaft zouden worden en gezondheidszorg weer publiek gefinancierd. Tweede Kamerlid Fleur Agema (PVV) riep op de ziekenhuizen open te houden en wil een parlementair onderzoek naar het zorgsysteem. Vermoedelijk debatteert de Tweede Kamer volgende week over de faillissementen.

• Geen stelselverandering

Minister Bruins wil in ieder geval niets weten van een grote stelselverandering. Hij wees erop dat zorgverzekeraars de plicht hebben goede zorg voor patiënten te garanderen. Patiënten moeten binnen 45 minuten in een ziekenhuis kunnen komen. Er zijn 23 ‘gevoelige’ ziekenhuizen (van de ruim 90) waarbij sluiting van de spoedeisende hulp of acute verloskunde dat in gevaar kan brengen. Mochten die afdelingen dreigen te sluiten, dan kunnen ze financiële steun krijgen van de NZa.

Maar andere ziekenhuizen die financieel ten onder dreigen te gaan – accountant BDO meldde onlangs dat naast de IJsselmeerziekenhuizen en Slotervaart nog twaalf ziekenhuizen financiële problemen kennen – hoeven niet op de minister te rekenen: „Daar zijn we heel terughoudend mee. Ik sta achter dit systeem en geloof erin.”

EINDE CITAAT

*

In 2006 werd de gezondheidszorg geprivatiseerd. De basisgedachten achter deze beleidswijziging was dat:

  1. Privatisering zorgt ervoor dat de kosten van de zorg voor de overheid omlaag gaan.
  2. Privatisering zorgt ervoor dat iedereen toegang krijgt tot hoogwaardige zorg.
  3. Privatisering zorgt ervoor dat er meer efficiëntie en kwaliteit komt in het zorgaanbod.
  4. Privatisering zorgt voor meer transparantie.
  5. Privatisering zorgt ervoor dat er meer gezondheidszorgpersoneel is en dat er betere arbeidsomstandigheden zijn.

En laten we eerlijk zijn. Van al deze prachtige gedachten is niets terecht gekomen.

  1. De kosten van de gezondheidszorg rijzen de pan uit.
  2. De toegankelijkheid van de gezondheidszorg brokkelt steeds verder af; al was het maar door de constante stijging van de kosten voor medicijnen.
  3. Tot de grootste klachten van mensen die in de gezondheidszorg werken behoort de toename van de bureaucratie (het papierwerk) dat ten koste gaat van de tijd waarin zorg kan worden verleend.
  4. Transparantie? What the fuck is dat? De zorgverzekeraars plegen achterkamertjespolitiek en handjeklap met de zorginstellingen om hun winsten veilig te stellen en elk jaar te vergroten.
  5. Hoezo meer personeel en betere arbeidsomstandigheden? Het gebrek aan personeel heeft de IJsselmeerziekenhuizen en het MC Slotervaart heeft de ziekenhuizen de das om gedaan. En dat tekort is een aantoonbaar gevolg van de slechte arbeidsomstandigheden, waardoor het personeel massaal ontslag neemt en via een U-constructie terugkeert als ZZPer.

*

Nog voordat de privatisering werd ingevoerd waarschuwde ik al voor de negatieve gevolgen. Ik was eerder al betrokken bij een stelselherziening binnen een gezondheidszorgorganisatie, waarin een structureel ander financieringssysteem werd ingevoerd om tot grotere efficiëntie te komen en om een kostenbeheersing af te dwingen. Aanvankelijk leek het systeem te werken, maar na een paar jaar kwam de klad er in. Niet door het falende systeem, maar door het externe financieringssysteem: Als een zorginstelling het jaarbudget niet volledig gebruikt, dan wordt het restant van de revenue van het voorgaande jaar in mindering gebracht op het volgende jaar, dus een kleiner budget. En daarmee zorgde een succesvol intern financieringssysteem voot de eigen teloorgang.

Maar hiervoor heb ik niet gepleit. Heel wat keer sprong de overheid bij om tekorten in de zorg aan te vullen. Honderden miljoenen werden extra geïnvesteerd, vooral om meer ‘handen aan het bed’ te krijgen. Maar daar kwam slechts een klein deel van dit geld terecht. Het extra geld werd ingezet op andere kostenposten (waaronder de salarissen van de managers). Ik pleitte voor het oormerken van de extra gelden. Maar dat is nooit gebeurd.

Ondertussen lopen de winsten van de verzekeringsmaatschappijen, die de luceatieve zorgverzekeringen leveren, op tot boven het miljard per jaar. En dat pleit ervoor om de gezondheidszorg (en ook het onderwijs overigens, want dat vertoont hetzelfde patroon) te deprivatiseren.

  • De burger betaalt weer een zorgpremie aan de overheid en die zorgt er weer voor dat al dit geld in de zorg wordt geïnvesteerd.
  • De controle op de uitgaven zal tot meer efficiëntie leiden, in plaats van een hogere winstuitkering voor de aandeelhouders.
  • De investeringen kunnen worden gedaan in het verhogen van de salarissen van de verpleegkundigen, verzorgenden en verpleeghulpen.
  • De gedelegeerde taken van de artsen gaan weer terug naar de artsen of worden gekort op hun inkomen en de vergoedingen worden toegevoegd aan de inkomens van de verpleegkundig specialisten die deze taken hebben overgenomen.
  • Alle budgetten worden geoormerkt en in een intern financieringssysteem verantwoord.
  • Managers mogen geen salarissen meer ontvangen die groter zijn dat de Balkenendenorm.

*

Dit zijn slechts enkele voorbeelden, maar er zijn er nog veel meer (kosten administratieve werkzaamheden op de verpleegafdeling, de pharmacie en de vergoedingen voor ondersteunende diensten heb ik buiten deze beschouwing gelaten).

*

Copyright©️oncies 2018

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Vaderverstoting (2)

Afgelopen week verschenen er weer berichten over vaderverstoting. Maar liefst 1 op de 5 vaders heeft, na een scheiding, geen contact meer met een of meer van zijn kinderen. In een reportages spraken (ervarings-)deskundigen over hoe zij hebben moeten strijden met hun ex-vrouwen om hun ouderlijke zorgplicht naar hun kinderen te kunnen voldoen, omdat hun ex-partners alles in het werk stellen om contact tussen de vaders en hun kinderen tegen te werken.
De strijd van de vaders is, ondanks herhaaldelijke rechterlijke uitspraken in hun voordeel, zonder enige verbetering.

*

En soms begint die strijd al tijdens de scheidingsprocedure, wanneer de moeder de kinderen volledig voor zichzelf opeist onder het mom van “Ik moet er niet aan denken ook maar één dag in mijn leven zonder de kinderen te moeten zijn”. Waarop zij dan schoorvoetend ruimte bieden aan de vader om zijn kinderen te zien.
Het komt geregeld voor dat moeders het de vaders gunnen hun kinderen enkele uren te zien. Liefst als een veredelde oppas, en zelden als volwaardige opvoeder, ouder. En dat terwijl de wet- en regelgeving op dit gebied heel duidelijk is.

*

  • Ouderlijk gezag

In Nederland is het ouderlijk gezag wettelijk bepaald. De beide ouders hebben ieder voor de volle 100% het ouderlijk gezag over de kinderen. Hetgeen inhoudt dat beide ouders volledig beschikken over het gezag jegens hun kinderen.
In de praktijk houdt dit voor de ouders in dat zij in alle kwesties waarin de gezondheid, de opvoeding, het levensonderhoud en het welzijn van hun kinderen, met elkaar in overleg dienen te treden over beslissingen die dan dienen te worden genomen in het belang van hun kinderen.
In het ouderschapsplan neem ik altijd wel een aantal uitzonderingssituaties op, waarin eerst overleggen niet in het belang is van het kind of de kinderen. Hierbij valt te denken aan een noodsituatie (een operatie ten gevolge van een ongeluk, bijvoorbeeld).

Aan dit gezag kan in principe niet worden getornd. Het is echter, onder bijzondere en uitzonderlijke omstandigheden, mogelijk om de rechter het ouderlijk gezag toe te laten wijzen aan een enkele ouder. Maar, zoals gezegd, dat is pas het geval wanneer daartoe aantoonbare bijzondere en uitzonderlijke redenen zijn.

In de dagelijkse praktijk hebben beide ouders, dus ook wanneer zij bij de andere ouder verblijven, recht op erkenning van het ouderlijk gezag en kunnen zij inspraak eisen bij het nemen van beslissingen ten behoeve van de opvoeding en het levensonderhoud van hun kinderen.

*

  • Gebrouilleerde verhoudingen

In mijn praktijk ben ik het een paar keer tegengekomen. Aanvankelijk is er geen vuiltje aan de lucht. Soms wil de vrouw nog relatietherapie. En dan knapt er iets. Dan is de scheiding de enige uitweg of is deze al een feit. Om een veelheid aan redenen verandert de relatie tussen de moeder en de vader en begint de ellende voor alle betrokkenen.

Vergeet niet dat ook de vrouwen die op slechte voet gaan staan met hun ex-mannen door een diep dal gaan. Overtuigd van wat zij denken en beweren over hun exen als zij zijn, lijden zij onder het idee waarvan zij hun ex-mannen vaak beschuldigen. Het is niet niks om er heilig van overtuigd te zijn dat de vader van je kinderen zo in en in slecht is voor zijn kinderen. Ik heb een vrouw meegemaakt die bij hoog en bij laag bleef volhouden dat de vader van haar twee dochtertjes zijn kinderen seksueel misbruikte. En ze bleef hieraan vasthouden ondanks dat verschillende onderzoeken het tegendeel bewezen. Nog elke keer brengt zij haar kinderen, met de pijn van een verscheurd hart, haar kinderen naar hun vader in het kader van de omgangsregeling.

Een andere vrouw houdt haar kinderen al zo’n vijftien jaar voor dat hun vader er de oorzaak van is dat zij en haar kinderen zo’n ongelukkig leven hebben. Ze vertelt hen nog steeds hoe mooi en zorgeloos hun levens zijn geweest tijdens haar huwelijk met hun vader.
En deze vrouw insinueert dat de vader de dochter iets zou hebben aangedaan toen zij nog heel jong was.
De dochter heeft op een bepaald moment dan ook het contact met haar vader verbroken, omdat hij haar en haar broertje een vakantie niet zou hebben gegund. En dat terwijl de vader juist alles in het werk stelde om zijn kinderen op vakantie te laten gaan en de moeder juist alle medewerking (informatie over veiligheidsmaatregelen vanwege een reis naar Thailand ten tijde van de aanslagen op toeristenoorden) weigerde. De dochter leeft nog steeds, vele jaren later, in de overtuiging dat de vader pure slechtheid voor de mensheid is.

Een derde casus betreft een vrouw die er, tijdens de scheidingsprocedure, een sport van heeft gemaakt om de vader van haar vier kinderen af te schilderen als een narcistische autistische persoonlijkheid, en daarom haar kinderen in bescherming neemt tegen zijn slechte invloeden en zijn onvermogen tot goed vaderschap.
Alleen als de kinderen iets nodig hebben, mogen zij van haar bij de gratie gods langsgaan.
En de man betaalt haar luxe leven door middel van een ruime partneralimentatie (bijna €100.000,-/jaar), aangevuld met de bijna €850/maand aan kinderalimentatie per kind. De vrouw wendt de financiële middelen aan om een grote villa te kunnen bewonen in ’t Gooi. De kinderen wenden zich keer op keer tot hun vader als zij iets wensen aan te schaffen, terwijl die uitgaven zouden moeten doen uit die alimentatiepot.
Maar ja, vader is niet goed snik en kan gemakkelijk worden misbruikt in zijn goedheid om het goed te doen voor zijn kinderen. Ze blijven weg als hij niet over de brug komt.

Een andere moeder heeft de diagnose autisme goed gebruikt om haar kinderen in bescherming te nemen tegen hun vader. Haar twee dochters verkeren altijd in levensgevaar wanneer zij bij hem zijn. Zij onderhoudt min of meer een hotline met haar oudste dochter. Als haar dochter op bed ligt, wanneer zij bij de vader verblijft, belt zij urenlang met haar om haar te troosten vanwege het feit dat zij het daar zo moeilijk heeft.
Met succes heeft de moeder, via de rechter, bedongen dat de vader uit de ouderlijke macht is gezet en vanaf dat moment hebben de kinderen ook geen contact meer met de vader.

In alle casussen speelt de onderlinge verhouding tussen de vader en de moeder een bepalende rol.
Vaak is de relatie tussen de partners niet alleen tussen hen stukgelopen, maar heeft het in de verwerking van het verlies ertoe geleid dat er tijdens de scheiding, of daarna, iets is geknapt.
De moeder is in een modus terechtgekomen waarin zij haar kinderen tegen al het kwaad dient te bescherming wat zij in de vader van haar kinderen ziet. Dat deze houding ten koste gaat van de gezondheid en het welzijn van haar kinderen gaat volledig aan haar voorbij. Als door een rode waas kijkt de moeder naar de vader: de verpersoonlijking van het ultieme gevaar voor haar kinderen.

*

  • Veranderingen

Het is in veel situaties nagenoeg onmogelijk deze situaties te doorbreken. Uitspraken van rechters halen vaak niets uit. Ik ken een casus waarin de ouders van de moeder de dwangsom voor haar betaalden, zodat hun dochter haar kinderen nog bijna 15 jaar bij hun vader vandaan kon houden. Het heeft hen bijna €150.000 gekost, maar ze hebben het met liefde voor hun bezorgde dochter betaald. Want die heeft al die jaren (en nog steeds) in de overtuiging geleefd dat de vader van haar kinderen seksueel getinte handeling heeft uitgevoerd bij een van hen. Ondertussen zijn de kinderen volwassen, zelf al ouders, en hebben zij mondjesmaat weer contact met hun vader.

In de helft van de voorbeelden die ik hier heb aangehaald is het contact tussen de vader en zijn kinderen hersteld.
In de andere helft slaagt de moeder er nog steeds in haar kinderen bij hun vader vandaan te houden.
Niet alle vaders hebben een mediator of advocaat ingeschakeld, waardoor de ongewenste situatie kan blijven voortbestaan.

*

  • De hamvraag

De vraag is natuurlijk: Wat kunnen wij met elkaar doen om verstoting van ouders te voorkomen?
En op de een of andere manier is het antwoord heel eenvoudig te geven, maar is het ook even triest: Niets of in ieder geval niet veel.
Er zullen altijd moeders én vaders blijven bestaan die de andere ouder zullen blijven proberen buiten te sluiten van de opvoeding en het leven van hun kinderen. Want, ik heb in mijn casussen en in de titel van dit blog dan wel geschreven over vaderverstoting, maar moederverstoting komt ook voor, maar dan wel veel minder frequent.

*

Ik zal in mijn werk er steeds alles aan doen om de ouders als eenheid in tact te houden als het gaat om hun gezamenlijke verantwoordelijkheden naar hun kinderen en dat deze kinderen altijd hun recht blijven houden om hen beiden als ouders te hebben.
De kinderen ondervinden al genoeg schade door de scheiding van hun ouders, daar hoeft deze schade niet nog eens dik overheen.

*

Copyright©oncies 2018

*

N.B.
Een lezeres van mijn blog wees mij er op dat er ook sprake kan zijn van moederverstoting. Zij pleitte er voor om de termen vaderverstoting en moederverstoting te vervangen door ouderverstoting.

Ik ga daar niet in mee.
Ten eerste omdat ik geen voorstander ben van genderneutrale begrippen voor daar waar het gaat om een vader of een moeder die wordt verstoten door een kind.
Het gaat hier immers om de vader of de moeder van het kind.
Ten tweede, is er sprake van een anderssoortige relatie tussen ouders, bij homoseksuele relaties tussen mannen en vrouwen, dan zijn dat doorgaans ook vaders en moeders.
Ten derde, zou er een genderneutrale term voor moeten worden bedacht, dan past opvoeder eerder dan ouder….maar nogmaals: ik hou het bij vaders en moeders.

Geplaatst in Aannames, Affectieve relatie, Afscheid, Agressie, Alimentatie, Alledaags, Angst, Asperger, Autisme, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, Boosheid, Chronisch zieken, Co-ouderschap, Communicatie, Communicatiestoornis, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, Depressief, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Eenoudergezin, Eenzaamheid, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Familie, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Familierecht, Familiezaken, Frustraties, Gedragsproblemen, Geregistreerd partnerschap, Gezin, Godsdienstwaanzin, Homofoob, Huiselijk geweld, Huntington, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Hypotheken, Informatief, Inspanningsverplichting, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, Keurmerk mediation, Kinderbelangen, Kinderen, Kindermisbruik, Kinderombudsman, Kinderporno, Kindgebonden budget, Koopwoning, Kwaliteit van leven, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, lijfstraffen, maatwerk, Machtsmisbruik, Master in Mediation, Mediation, Medisch handelen, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Onderhandelingen, Onverwerkt verdriet, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, overheidsbeleid, Overtuigingen, Participatiesamenleving, Passief geweld, Persoonlijkheidsstoornis, Persoonsgebonden budget, Pijn, politiek, Psychologie, Psychologische ontwikkelijk, Psychosociale ontwikkeling, Puberen, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieproblemen, Relatietherapie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwen, Rouwproces, Rouwverwerking, Rugzakje, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, Schrikbewind, Schulden, Seks, Seksueel actief, Seksueel misbruik, Seksverslaving, Slapeloosheid, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociaal lijden, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Teleurstelling, Terrorisme, Thuis, Toekomst, Uncategorized, Valsheid in geschrifte, vechtscheiding, Verlatingsangst, verlies, Verslaving, Verzoendag, Verzoening, Volwassenheid, Voortplanting, vreemdgaan, Vrijheid, Vrouwenrechten, Waarden en normen, Wraak, Zorgplicht | Tags: , , , | 2 reacties