Waarom scheiden met één gezamenlijke advocaat niet voordeliger is

Ik heb al eens eerder een blog geschreven over de rol die advocaten (advocatenkantoren) spelen in juridische zaken en hoe strijdig hun beroepscode is met de uitgangspunten van mediation. Zo kijken advocaten ‘als advocaten’ ook naar uw kwestie wanneer u van hun diensten gebruik maakt in een echtscheidingszaak, als bedoeld vanuit hun beroepscode.

In een uitzending van Eva Jinek werd dat onlangs nog eens geaccentueerd door de advocaat van de slachtoffers in The Voice-kwestie. Sébas Diekstra verwoordde het prachtig toen hij de aanpak van deze zaak door iTV aan de kaak stelde. Hij stelde dat het onafhankelijke onderzoek door advocatenkantoor Van Doorne nooit onafhankelijk kan zijn. Niet dat het kantoor slecht werk levert. Het kantoor werkt in opdracht van iTV en dat betekent dat het zich vooral inzet om de belangen van de opdrachtgever te behartigen. Hetgeen inhoudt dat het kantoor niet onafhankelijk kan én mág werken. Dat is namelijk de (wettelijke) verplichting die het kantoor heeft naar de opdrachtgever.

En dat gebeurt ook bij een zaak als een echtscheiding. De advocaat die de opdracht krijgt om de echtscheiding te regelen kan én mág geen twee meesters dienen. Daardoor wordt het ook niet mogelijk om voor beide partijen een gelijkwaardige dienst te verlenen. De advocaat kan, wanneer er zich conflicten voordoen, niet de belangen van beide strijdende partijen -neutraal- behartigen. Wanneer een advocaat dit wel zou doen, dan heeft de andere partij de mogelijkheid om de advocaat van nalatigheid te beschuldigen.

En toch handelen veel advocaten. Ze zijn er van overtuigd dat zij voor beide partijen dienstbaar zijn. Totdat? Totdat de andere partij in de gaten heeft dat dit feitelijk niet kan en mag, en een klacht indient. Eerst bij het kantoor van de advocaat en daarna bij een van de vier Raden van discipline waarin de tuchtcolleges voor de advocatuur zitting hebben. Deze colleges voeren tuchtrechtspraak uit.

Het is belangrijk dat advocaten zich houden aan hun gedragsregels. De enige juiste handeling is dan het inschakelen van een tweede advocaat die de belangen gaat vertegenwoordigen van de andere partij. En dat brengt veel extra kosten met zich mee, want ook de tweede advocaat dient te worden betaald.

Wat zouden advocaten nog meer kunnen doen wanneer zich een conflict voordoet? Natuurlijk is de eerste stap om het conflict te doen de-escaleren. Maar als dit niet lukt dan is het inschakelen van een scheidingsmediator de enige juiste stap. Het inschakelen van een scheidingsmediator is niet alleen het inzetten van een onpartijdige en neutrale deskundige. Het is ook een goedkoper alternatief. Het uurtarief van de meeste mediators ligt namelijk aanmerkelijk lager dan dat van een advocaat.

Nu zijn er advocaten die ook scheidingsmediator zijn, maar als zij zich zo manifesteren in een scheidingszaak, dan is hun positie nog altijd discutabel. Ze blijven namelijk altijd in eerste instantie advocaat.

Bent u voornemens om te gaan scheiden? Denkt u er aan om daarvoor samen naar een advocaat te stappen? Bedenk dan wel dat deze advocaat niet de belangen van u beiden kan dienen. Heeft het dan zin om überhaupt naar een advocaat te gaan? Jazeker, maar dan wel met ieder een eigen advocaat. Wilt u echter zonder een juridisch steekspel en in gezamenlijkheid uw scheiding aan één tafel regelen, dan is een gespecialiseerde scheidingsmediator een uitstekend alternatief. Sterker nog, mediators gaan uit van het ADR-principe. Dat staat voor Alternative Dispute Resolution of ook wel Anders Dan Rechtspraak-oplossing genoemd. Mediators zijn neutraal en onpartijdig en helpen u om samen tot een gezamenlijk gedragen oplossing te komen. Zij kunnen het (wettelijk verplichte) ouderschapsplan voor minderjarige kinderen en scheidingsconvenant prima vormgeven door dit mét beide partijen invulling te geven. Daarnaast zijn mediators opgeleid om conflicten op te lossen en ‘verjudirisering’ van te voorkomen, zonder dat de wet wordt overschreden.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Affectieve relatie, Afscheid, Algehele gemeenschap van goederen, Alimentatie, Alledaags, Ambtenaar van de burgerlijke stand, argumenten, Bekwaam, Belangen, Belangenbehartiging, Bemiddeling, bijstand, Communicatie, Communicatiestoornis, Competenties, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, de-escaleren, deëscaleren, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Eenoudergezin, Eigen woning, Ergernissen, Escalatie, escaleren, Expertise, Familie, Familieconflict, Familiedag, Familieleed, Familiemediation, Familierecht, Familiezaken, fiscaal, Fiscus, Frustraties, Gebroken-hart syndroom, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, Gezin, Godsdienst, grensoverschrijdend gedrag, Huiselijk geweld, Humanisme, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, informatie, Informatief, Informatieplicht, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Islam, Jodendom, Juridisch, kinderbelangen, Kinderbelangen, Kinderen, Kindgebonden budget, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Levensovertuiging, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, maatwerk, Marokkanen, Master in Mediation, Mediation, Moslim, Moslims, Normen en waarden, onafhankelijkheid, onrechtmatig handelen, Onttrekken aan ouderlijk gezag, Onverwerkt verdriet, opvoeden, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, Pensioen, Persoonsgebonden budget, Pijn, Principieel onderhandelen, rechtsbijstand, Rechtsbijstandverzekering, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatieproblemen, Repressie, Respect, Rouwen, Rouwproces, Rouwverwerking, Rugzakje, Samengesteld gezin, Samengestelde gezinnen, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, scheidingsmediator, Sociaal Juridische Dienstverlening, Spanningen, stress, Teleurstelling, Toekomst, Toeslagen, Trouwen, Uncategorized, Vakbekwaam, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, verlies, Verzoening, vreemdgaan, Waarden en normen, Zorgplicht | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Borderline, oftewel ERPS, wat betekent dat voor iemands leven?

De afgelopen 8-10 jaar heb ik een toenemend aantal stellen geholpen waarbij een van de partners kenmerken vertoonde van Borderline-gedrag. Dat varieerde van het geluk bij iemand anders zoeken, omdat de eigen partner niet kon voorzien in de behoefte aan aandacht, waarbij het overigens niet om een seksueel uitstapje ging, tot zelfbeschadiging en psychotisch gedrag of heftige stemmingswisselingen. In een paar casussen vertelde de partner met de Borderline-verschijnselen zelfs dat deze walgde van de partner waarmee een huwelijkse relatie was aangegaan.

*

Enkele oude definities, die nog veelvuldig worden gehanteerd bij de diagnose:

De DSM-IV (301.83) definieert de borderline-persoonlijkheidsstoornis als een aanhoudend patroon van instabiele interpersoonlijke relaties, een instabiel zelfbeeld, instabiele emoties en een sterke impulsiviteit. De stoornis uit zich in de vroege volwassenheid in verschillende situaties. Daarnaast wordt aangegeven dat de stoornis even vaak bij mannen als bij vrouwen voorkomt.

In de ICD-10 (F60.3) wordt de emotioneel instabiele persoonlijkheidsstoornis vermeld die in twee typen is ingedeeld:

  • Impulsief type (F60.30) – emotionele instabiliteit, slechte impulsbeheersing, emotionele uitbarstingen.
  • Borderlinetype (F60.31) – emotionele instabiliteit, negatief zelfbeeld, gevoelens van leegte, instabiele relaties, verlatingsangst, zelfdestructief gedrag.

*

In dit blog laat ik u niet alleen kennismaken met de theorie over ERPS, ik neem u ook mee in mijn ervaringen met ERPS. Ik maak daarbij gebruik van de casussen waarmee ik in mijn praktijk te maken heb (-gehad). Daarbij tracht ik de privacy van mijn cliënten te waarborgen door hen heel abstract te beschrijven. Dit kan soms tot wat ingewikkelde omschrijvingen leiden. Daarvoor mijn excuses vooraf.

*

Borderline is eigenlijk een achterhaald etiket op het voorhoofd van mensen die last hebben van een stoornis in het reguleren van emoties. Hoe adequaat om te kunnen gaan met emoties, die een belangrijk onderdeel vormen in het drift-leven (en het daarbij behorende gedrag) van de mens, is voor hen een probleem.

Iemand met een borderline persoonlijkheidsstoornis ervaart veel instabiliteit in zijn of haar leven. Abrupte veranderingen in gevoelens, stemmingen, relaties, zelfbeeld en gedrag zijn kenmerkend voor deze psychische/psychiatrische aandoening.
Een leven waarin alles van een leien dakje gaat, is eerder uitzondering dan regel. Iedereen krijgt te maken met tegenslagen: zakken voor een examen of afgewezen worden voor een baan. Ook heeft elk mens weleens een fikse ruzie met een familielid, vriend(-in) of collega. Maar bij sommige mensen zijn veranderingen, mislukkingen en heftige conflicten eerder regel dan uitzondering. Ze beginnen impulsief en vol enthousiasme aan een nieuwe opleiding. Of ze vertellen dolgelukkig over hun nieuwe grote liefde. Vaak is de situatie een paar maanden later helemaal veranderd. Ze zijn gestopt met de opleiding, omdat die niets opleverde. De nieuwe liefde bleek bij nader inzien niets voor hen. Er zijn mensen die dit vaak overkomt en die steeds opnieuw vastlopen in hun leven. Zij hebben mogelijk een borderline-persoonlijkheidsstoornis, meestal kortweg borderline genoemd oftewel, en dat is een term die steeds vaker wordt gebezigd, van ERPS (emotie-regulering-persoonlijkheidsstoornis); een afkorting die ik vanaf af en toe ook in dit blog blijf gebruiken naast Borderline.

Kenmerken in de casuïstieken was (bij mij) dat verreweg de meeste mensen, die hieronder leden, een heel laag zelfbeeld hadden en weinig vertrouwen in de toekomst. Ik zou zelfs kunnen spreken van ERPS in combinatie met een angststoornis. De basis voor de angstgevoelens lag bij hen in het feit dat zij zich onzichtbaar voelden in een wereld waarover zij de controle regelmatig verloren. En dit verliezen van de controle riep heftige angstgevoelens op. Deze angstgevoelens leidden dan weer tot dissociatieve verschijnselen (randpsychotische verschijnselen). En daarmee belandden zij vaak in een vicieuze cirkel. Het niet kunnen verklaren hoe het komt dat de controle over het eigen handelen is verdwenen en het vreselijk vinden dat daar soms destructief gedrag uit voortkwam voor de relatie, maakten het noodzakelijk om hulp in te roepen.

In Nederland hebben ongeveer 185.000 mensen ERPS. Misschien zijn het er meer, omdat veel mensen met deze aandoening behandeld worden voor bijkomende klachten zoals bijvoorbeeld angst of depressie. De kenmerken van borderline worden dan vaak niet herkend. De classificatie ERPS (een borderline-persoonlijkheidsstoornis) wordt vooral, voor zo’n 75%, toegekend aan vrouwen.

Daar waar vrouwen vaak roepen dat zij getrouwd zijn, of een relatie hebben, met een man met een narcistische persoonlijkheidsstoornis, spreken mannen vaak over vrouwen met Borderline. Het bijzondere hieraan: Ze hebben bijna nooit ook maar enig idee waarover zij het hebben. En dat terwijl zij, zowel naar hun vrouw als naar hun man, toch boute uitspraken doen over de persoonlijkheidsstructuur van hun partner.

De beperkingen als gevolg van de ‘aandoening’ ERPS/Borderline zijn op jongvolwassen leeftijd het grootst en nemen daarna geleidelijk af. De neiging tot het hebben van heftige emoties, impulsiviteit en intensiteit in relaties blijft vaak het hele leven aanwezig; maar mensen die in therapie gaan vertonen al in de loop van het eerste jaar van hun behandeling verbetering. Op de leeftijd van 30 tot 50 jaar bereikt de meerderheid van de mensen met Borderline grotere stabiliteit in hun relaties en in het werk.

Dat neemt niet weg dat ERPS/Borderline niet op een latere leeftijd kan voorkomen. Dat heeft de praktijk inmiddels uitgewezen. Wanneer ERPS/Borderline pas herkend wordt wanneer de leeftijd boven de 40 jaar ligt, dan zijn de verschijnselen vaak veel heftiger en is de behoefte aan aandacht (vanwege verlatingsangst) vaak onevenredig groter.

*

Wat zijn dan de kenmerken van ERPS/Borderline?

ERPS/Borderline kenmerkt zich door instabiliteit en veel abrupte veranderingen in gevoelens, stemmingen, relaties, zelfbeeld en gedrag. Mensen met ERPS/Borderline kunnen last hebben van meerdere van de volgende klachten:

  • Impulsiviteit
  • Stemmingswisselingen
  • Zwart-wit denken
  • Extreme verlatingsangst
  • Opzettelijke zelfbeschadiging (automutilatie)
  • Identiteitsproblemen
  • Dissociatieve verschijnselen
  • Psychotische verschijnselen
  • Moeilijk te herkennen

Impulsiviteit: Iemand met ERPS/Borderline kan zich halsoverkop in een nieuwe relatie storten of na het lezen van een interessante vacature plotseling van baan veranderen. Zonder goed na te denken over de gevolgen van zo’n beslissing. Bij die impulsiviteit hoort ook geen maat kunnen houden. Dat kan tot uiting komen in smijten met geld, zich te buiten gaan aan alcohol of drugs, eetstoornissen en snel wisselende seksuele contacten. Ook woede-uitbarstingen kunnen erbij horen.

Zo reisde een cliënt honderden kilometers om te kunnen praten met iemand waarmee via het internet (geen Tinder of zoiets) een contact was ontstaan. Een andere cliënt reisde in één nacht, tussen twee werkdagen in, bijna duizend kilometer om een natuurverschijnsel mee te kunnen maken. En weer een andere cliënt ging een liefdesrelatie aan met een (getrouwde) collega, waarbij het vooral om het krijgen van aandacht ging. Zowel van de eigen partner als van de nieuwe partner, en beiden negatief.

Stemmingswisselingen: De stemming kan gemakkelijk omslaan van somberheid en angst in gespannen opwinding of andersom. Iemand met ERPS/Borderline lijkt ‘overgevoelig’ te reageren op gebeurtenissen en uitspraken. Een ogenschijnlijk onschuldige opmerking kan tot een woede-uitbarsting leiden. Korte tijd later gevolgd door een vrolijke bui, alsof er niets is gebeurd.

Zo werd ik door een cliënt gebeld, omdat deze cliënt de hele dag moest huilen maar geen idee had waarom. Een andere cliënt belde mij, omdat zij, naar eigen zeggen ongewenst maar niet tegen haar zin, seks had gehad met de partner van een goede bekende. De cliënt had eigenlijk geen zin in seks, maar liet zich meeslepen in het gebeuren waarin anderen op dat moment seksueel getinte handelingen uitvoerden. Weer een andere cliënt kon moeilijk verklaren hoe het kwam dat er sprake was van onverklaarbare internetaankopen.

Zwart-witdenken: Bij ERPS/Borderline wordt de wereld opgedeeld in uitersten: zwart en wit, goed en slecht, mooi en lelijk, alles of niets. Er bestaan geen grijstinten. Iemand is of fantastisch leuk of onuitstaanbaar. De mening over één en dezelfde persoon kan echter ook in korte tijd volledig omslaan.

Ik heb dit in het begin al aangegeven. In enkele casussen walgde of verafschuwde degene met ERPS/Borderline de levenspartner, om deze in een later stadium tot de enige echte en op handen gedragen partner te bestempelen. Heel verwarrend voor deze partners, overigens. Hetgeen in één situatie zelfs tot een reboundrelatie (zie mijn blog over wraakzuchtig wippen) met de verguisde ex van deze partner leidde.

Extreme verlatingsangst: Mensen met ERPS/Borderline hebben een grote behoefte aan intieme relaties, maar zijn daar tegelijkertijd bang voor. Ze zijn extreem bang om in de steek gelaten te worden. Ze stellen mensen daarom voortdurend op de proef. Zo testen ze als het ware of en wanneer iemand hen in de steek laat. Op zich neutrale uitspraken of acties leggen ze al snel uit als een persoonlijke afwijzing. Mensen met ERPS/Borderline leggen vaak makkelijk contacten. Maar hun verwachtingen zijn zo hooggespannen dat niemand eraan kan voldoen. Alleen zijn vinden ze vaak erg moeilijk. Het kan hen in grote paniek brengen. Ze eisen daarom iemands aandacht en liefde volledig op. Hun relaties zijn vaak heftig, maar kort.

In een van de casussen, die ik als referentie gebruik om voorbeelden uit te halen, was er een partner die honderden kilometers reisde om het gevoel van intimiteit te voeden. Dat wil zeggen, deze partner ging bij iemand op bezoek om er te zijn. Daarbij voelde het als prettig aan, omdat de eigen partner onvoldoende tijd vrijmaakte voor aandacht en genegenheid. Uiteindelijk liet deze partner zich meeslepen in een seksueel contact, omdat het moeilijk was om de verwachting die er was gewekt bij de ander te nuanceren tot behoefte aan aandacht.

Een andere partner bleef bij een vriendin overnachten na een feestje, omdat er te veel alcohol zou zijn genuttigd. En dat terwijl de afstand naar huis was te lopen. In die nacht was er seksueel verkeer. Dit werd de dag erna breeduit bekend gemaakt aan de eigen partner, waarbij het verwijt van tekortgedaan voelen werd gebruikt. Althans, aanvankelijk. Later werd het seksuele contact omschreven als verkrachting, echter zonder dat dit ongewenste seksuele grensoverschrijdende contact leidde tot een aangifte.

Opzettelijke zelfbeschadiging (automutilatie): Veel mensen met ERPS/Borderline krassen zichzelf met scherpe voorwerpen of branden zich met een sigaret. Ook gedachten over- of pogingen tot zelfdoding komen voor.

In alle casussen werden hierover uitspraken gedaan. Vooral krassen werd vaak genoemd, omdat dit een combinatie van zelfkastijding (het zichzelf bestraffen vanwege ‘slecht gedrag’) en het ervaren van ‘nog gevoel hebben’ was.

Identiteitsproblemen: Mensen met ERPS/Borderline hebben meestal weinig zelfvertrouwen en een negatief zelfbeeld. Ze zijn buitengewoon gevoelig voor opmerkingen die ze als kritiek ervaren. Ze twijfelen constant over wat ze zullen aanpakken en wat ze met hun leven willen.

Soms worden extreem hoge levensdoelen gesteld. Zo hoog, dat ze onbereikbaar zijn. Het niet kunnen behalen van deze levensdoelen wordt ervaren als een persoonlijk falen. Vooral de opmerkingen hierover van de partner leidt tot heftige reacties en gevoelens van afwijzing.

Dissociatieve verschijnselen: Mensen met ERPS/Borderline kunnen momenten van (zelf-)vervreemding hebben. Dat is een gevoel van ‘er niet echt te zijn’ of een sterk en beangstigend gevoel van innerlijke leegte. Soms weten ze even echt niet wat ze gedaan hebben of hoe ze ergens zijn gekomen.

Variërend van het niet weten hoe het is gekomen dat iemand een reis heeft gemaakt tot het vervreemden van de eigen kinderen of familie, zijn voorbeelden.

Psychotische verschijnselen: Soms krijgen mensen met ERPS/Borderline last van psychotische verschijnselen, zoals in de war of achterdochtig zijn en stemmen horen. Deze verschijnselen kunnen enkele uren tot dagen duren.

Psychotische en rand-psychotische ervaringen kwamen in alle casussen voor.

Moeilijk te herkennen: Mensen met ERPS/Borderline zijn vaak spontaan en kunnen gemakkelijk contacten leggen. Daardoor kunnen ze heel succesvol, aantrekkelijk en sociaal overkomen. Onderliggende angsten blijven zo verborgen. De stoornis gaat vaak gepaard met andere psychische problemen, zoals depressie, angststoornissen, posttraumatische stress of drugs- of alcoholverslaving. Daardoor wordt de diagnose ERPS/Borderline niet snel gesteld. Daar komt bij dat de ene persoon met ERPS/Borderline erg expressief en impulsief is, de ander juist extreem introvert en depressief.

*

De stoornis komt meestal geleidelijk tot uiting tussen het zeventiende en vijfentwintigste jaar. In die periode gaan mensen een zelfstandig leven opbouwen, met allerlei nieuwe contacten. Mensen met ERPS/Borderline hebben grote moeite met het opbouwen van stabiele relaties. Maar heftige emoties en snelle veranderingen horen ook bij die leeftijdsfase. Dit maakt dat ERPS/Borderline niet gemakkelijk te herkennen is.

In mijn praktijk ben ik ook ouderen (40+) met ERPS/Borderline tegen gekomen.

Er zijn theorieën waarin wordt gesteld dat ERPS/Borderline wordt veroorzaakt door een combinatie van biologische, psychische en sociale factoren.

Biologische factoren: De belangrijkste biologische factor is aanleg. Impulsief gedrag, heftige emoties en stemmingswisselingen kunnen in aanleg aanwezig zijn. Er zijn echter nog geen harde wetenschappelijke bewijzen dat deze aanleg een (causaal) verband zou hebben met erfelijkheid, ook al komt ERPS/Borderline regelmatig in een familielijn voor. De aanleg heeft te maken met de verwerking van (emotioneel geladen) prikkels in de hersenen.

Psychische en sociale factoren: Psychische en sociale factoren spelen eveneens een belangrijke rol bij borderline, met name ingrijpende ervaringen en gevoelens van grote onveiligheid in de kindertijd. Om die reden hebben mensen met deze stoornis vaak moeite anderen te vertrouwen. Het gevoel van onveiligheid kan een duidelijk aanwijsbare oorzaak hebben, zoals lichamelijke verwaarlozing, mishandeling, seksueel misbruik of een scheiding van de ouders. Maar het kan ook minder duidelijk zijn waar het onveilige gevoel vandaan komt, bijvoorbeeld wanneer er sprake was van emotionele verwaarlozing of wanneer een gebeurtenis of persoon onbewust als onveilig ervaren is.

In alle casussen, waarmee ik in de loop der jaren te maken heb gehad, was er sprake van seksueel misbruik. Variërend van incest tot misbruik door familie en bekenden van de ouders. Zogenaamde ooms en tantes die hun handen niet van hen af konden houden. In één casus was er zelfs sprake geweest van stelselmatige verkrachting. In een andere van aanhoudende seksuele intimidatie, waarbij het slachtoffertje, toen het op zes-jarige leeftijd begon, de ernst van het misbruik niet inzag en het tot op hoge leeftijd verdedigde met de woorden: “Ik vond de aandacht die ik kreeg wel fijn. Die kreeg ik thuis niet.”

*

Iemand met ERPS/Borderline heeft meestal het meeste baat bij een ambulante of poliklinische behandeling. Een tijdelijke opname in een psychiatrisch ziekenhuis is eerst dan noodzakelijk wanneer de spanningen te hoog oplopen, de persoon zichzelf ernstig verwondt, gevaarlijk gedrag vertoont of de neiging heeft tot zelfdoding. Hiertoe wordt besloten in samenspraak met de patiënt, de huisarts, de behandelaar en vaak ook de familie.

Een opname kan immers worden ervaren als een volgende afwijzing door de omgeving. Het ziekteinzicht is klein. Dit verandert vaak tijdens de behandeling.

*

Vertrouwensrelatie: De behandeling richt zich allereerst op het opbouwen van een stabiele vertrouwensrelatie tussen patiënt en behandelaar. Voldoende tijd nemen en geduld hebben zijn hiervoor van groot belang. Want ook in het contact met de behandelaar houdt de patiënt last van angst voor verlating en voor hechting, zwart-wit oordelen en te hoge verwachtingen. Duidelijke afspraken over bereikbaarheid van de behandelaar, de frequentie en duur van behandeling en over beoogde doelen zijn dan ook belangrijk.

Dat blijkt keer op keer. Patiënten/cliënten met ERPS/Borderline zoeken vaak al langer naar vastigheid onder hun voeten. Naar een ‘relatie’ waarbij zij het gevoel hebben dat zij daarop kunnen steunen en vertrouwen. Tussentijds contact, contact tussen twee behandelsessies, is in het begin van de behandeling, bijna voorwaardelijk voor het opbouwen van de vertrouwensband. De ‘wetenschap’ dat er iemand is waarbij de ERPS/Borderline-patiënt niet bang hoeft te zijn dat deze hen in de steek zal laten, is van doorslaggevend belang in het succes van de behandeling.

Volgende fase: In de volgende fase van de behandeling staan inzicht geven in de stoornis, acceptatie en het creëren van evenwicht en stabiliteit centraal. De relatie met de therapeut vormt de basis waarop de patiënt/cliënt kan werken aan andere relaties, het denken in uitersten en de angst om alleen te zijn. Ook verschillende vormen van gedragstherapie, individueel of in groepsverband, kunnen zinvol zijn. Gezins- of relatietherapie kan het contact met de omgeving verbeteren. Psychomotorische therapie of VERS training (Vaardigheidstraining Emotie-Regulatie-Stoornis) kan ertoe bijdragen goed om te gaan met spanningen en woede.

Ook zijn gespecialiseerde psychologische behandelingen ontwikkeld die positieve resultaten laten zien. Een van die behandelingen is schematherapie. Schematherapie helpt de patiënt/cliënt de oorsprong van gedragspatronen te doorgronden en te veranderen. De invloed van ervaringen uit de jeugd op de huidige (gedrags-)patronen en dagelijkse leven wordt onderzocht. De patiënt/cliënt leert zichzelf zodanig veranderen dat deze zich beter gaat voelen, beter voor zichzelf kan zorgen en beter voor zichzelf op kan komen. De patiënt/cliënt leert te voelen wat de behoeften zijn en leert hier op een gezondere manier voor op te komen. Hierdoor verandert niet alleen het (ongewenste) gedrag, maar veranderen ook gedachten en gevoelens.

Medicijnen: Bij de behandeling van ERPS/Borderline zijn medicijnen een belangrijk hulpmiddel. Ze verminderen een aantal ERPS/Borderline-verschijnselen. Kalmerende medicijnen worden het meest voorgeschreven. Ook worden regelmatig antipsychotica voorgeschreven. Deze verminderen de impulsiviteit, de heftige emoties, zoals angst en depressiviteit en de psychotische verschijnselen zoals verwardheid en stemmen horen. Antidepressiva kunnen helpen bij langdurige somberheid en grote impulsiviteit. In veel situaties wordt medicatie voorgeschreven die de angststoornissen onderdrukken. Soms worden medicijnen voorgeschreven om de stemmingswisselingen te verminderen, bijvoorbeeld lithium of carbamazepine.

*

Nog even de verschijnselen (die vaak voorkomen bij jongeren) met een emotieregulatieprobleem op een rijtje:

  • sombere buien
  • stemmingswisselingen
  • boze buien
  • drugs- en alcoholmisbruik
  • verlies van motivatie voor school
  • sociaal isolement
  • onaangepast gedrag
  • ruzie thuis en met vrienden.

Mensen met een ERPS/Borderline hebben last verschijnselen als:

  • leeg gevoel
  • zwart-wit denken (alles of niets)
  • stemmingswisselingen
  • impulsiviteit
  • moeite met het aangaan en onderhouden van relaties
  • slecht alleen kunnen zijn
  • zelfmoordgedachten
  • automutilatie (zichzelf beschadigen door bijvoorbeeld te krassen of te snijden)
  • negatief over zichzelf denken.

*

Al met al komt er veel kijken bij mensen die last hebben van ERPS/Borderline. Niet zelden manifesteert de stoornis zich in een gevoel van eenzaamheid en ‘het overal alleen voor staan’. Het partnerschap in een relatie wordt niet ervaren. En niet zelden werkt die partner daar -onbewust- actief aan mee. Om die redenen wordt de behandeling van ERPS/Borderline vaak in combinatie met relatietherapie gegeven. Binnen de relatietherapie worden soms aspecten van gezinstherapie toegepast. Niet zelden in de vorm van cognitieve gedragstherapie. En dan is het bordje van de ERPS/Borderline-patiënt/cliënt behoorlijk gevuld. De kunst is dan om het behapbaar te houden en dus is de vertrouwensband tussen patiënt/cliënt en therapeut van elementair belang. Een volgende teleurstelling kan immers fataal zijn voor het zelfbeeld.

*

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Moslims vieren Eid al-Fitr (het Suikerfeest)

Gisteren (1 mei) was de laatste dag van de Ramadan en dus kan er vanaf gisteren, na twee jaren Coronadiscipline, weer drie dagen lang het Suikerfeest worden gevierd. Daarmee is er voor dit jaar een einde gekomen aan een maand van bezinning, verzoening en zelfreflectie voor moslims.

Traditioneel wordt dit gevierd met het Suikerfeest. U weet waarschijnlijk wel wat er gevierd wordt met de Pasen, Hemelvaartsdag, met de Pinksteren of tijdens de Kerstdagen, maar wat het Suikerfeest inhoudt (en de Ramadan zelf) dat weet u hoogstwaarschijnlijk niet. En dat is op zich best vreemd. Want, waarom wel weten hoe het allemaal zit met de profeet Jezus Christus en dan niet weten hoe dat zit met de profeet Mohammed?

  • Wat u dient te weten over het Suikerfeest

Het suikerfeest siert het einde van een periode van vasten voor honderdduizenden Nederlandse moslims. Vaarwel Ramadan, Welkom Suikerfeest. Na een ook voor dit jaar zware vastenmaand (temperaturen van boven de 20 graden en gemiddeld zo’n 14,5 uur daglicht), is het tijd voor drie dagen feest. En tijd voor wat informatie voor de leken over dit jaarlijks terugkerende feest voor Moslims.

  • Hoe lang duurt het Suikerfeest?

De feiten op een rij:

  1. De Ramadan begon dit jaar op vrijdag 1 april en eindigde op zondagavond 1 mei. Althans: voor de meeste moslims, voor sommigen duurt hij nog wat langer. Sommigen hebben tussendoor het vasten moeten onderbreken en halen die dagen na de 1 mei in, waardoor hun Ramadan op een andere dag eindigt. Anderen houden een andere kalender aan en zijn op een andere dag met de Ramadan begonnen. Hooggeplaatste imams buigen zich jaarlijks over deze kalenders en bepalen uiteindelijk wanneer de Ramadan (wereldwijd) plaatsvindt.
  2. Tijdens de Ramadan (de vastenmaand) eten en drinken moslims niet tussen zonsopgang en zonsondergang. Hiermee staan zij stil bij het feit dat niet iedereen elke dag van een maaltijd kan genieten; moslims tonen zich “solidair” en ervaren het gemis daarvan bewust. Nu die maand voorbij is, is het tijd voor een feest: gebed (in de moskee), eten (veel en lekker), cadeautjes (voor de kinderen) en familiebezoeken. Het Suikerfeest is vooral een sociaal gebeuren. Niet alleen met familie, ook met buren, vrienden en bekenden.
  3. Formeel duurt het Suikerfeest drie dagen, maar het ‘zwaartepunt’ ligt op de eerste dag (vergelijk het gerust met de kerst-, de paas- en de pinksterdagen).

  • Het is nog steeds geen officiële feestdag/vrije dag

In mijn inleiding heb ik al gerefereerd aan uw bekendheid met de christelijke feestdagen. Feestdagen waarvoor u, ook als u geen christen bent, vrije dagen krijgt. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ieder jaar de discussie terugkeert: Moet het Suikerfeest wel of niet een feestdag worden waarvoor men (nationaal) vrij zou moeten krijgen. In 2017 waren er drie Nederlandse theologen die voorstelden om Tweede Pinksterdag, een dag zonder enige religieuze betekenis, in te ruilen voor één vrije dag tijdens het Suikerfeest. Traditioneel stak ook toen een storm van protest op onder Nederlanders die daarop tegen zijn. Dit jaar is deze discussie ondergesneeuwd door de oorlog in Oekraïne, ook al begon de Ramadan met echte sneeuw. Scholen daarentegen pakken het al jarenlang veel pragmatischer aan, omdat veel moslimkinderen tijdens het Suikerfeest verzuimen. Sommige scholen (met name in de Randstad, met veel moslimleerlingen) zullen de eerste dag van het Suikerfeest dicht zijn vanwege ‘een studiedag van het personeel’. Dit jaar valt het Suikerfeest midden in de meivakantie en dat maakt het voor scholen een stuk gemakkelijker. Andere scholen zijn, wanneer het Suikerfeest niet in een vakantieperiode valt, gewoon open, maar daar kunnen leerlingen die het Suikerfeest willen vieren, een dag vrij aanvragen. En dit alles is eigenlijk best vreemd. Voor christelijke feestdagen krijgt de hele natie vrije dagen, maar voor niet christelijke feestdagen niemand of men dient daar vakantiedagen voor op te offeren.

  • Suikerfeest-aanbiedingen in de supermarkten

Jazeker, die zijn er tegenwoordig. Sinds een aantal jaar zijn er in winkels als de HEMA, Jumbo en Albert Heijn speciale schappen met Ramadan- en Suikerfeest-producten, maar er écht ook reclame voor maken, zoals met Kerst en Pasen, dat is er nog steeds niet bij. Geen feestelijk gedekte tafels en geen sfeervolle familietaferelen tijdens de reclameblokken op de televisie of op de radio. En dat terwijl daar de kern van het Suikerfeest ligt, samen het Suikerfeest vieren met eten en drinken. De oorzaak daarvan zit ‘m niet zo zeer in de moslims die in Nederland wonen, maar meer in de algemene beeldvorming die wordt veroorzaakt door een relatief kleine groep moslims die zich laat kenmerken door radicaal terroristisch geweld. Waarmee niet gezegd is dat er geen Nederlandse moslims zijn die zich profileren in deze ‘geweldsspiraal’, maar deze groeperingen zorgen wel voor het negatieve imago van de Islam. Er zijn ruim 1,2 miljard moslims op de wereld en slecht een klein deel daarvan behoort tot de terroristische groeperingen. En toch zorgen deze groeperingen ervoor dat de winkelbedrijven terughoudend zijn in hun marketing rondom het Suikerfeest. Gelukkig onderzoekers dat steeds meer winkels inspelen op het Suikerfeest (want er is geld mee te verdienen en dat past weer bij de typische Hollandse handelsgeest), maar dat dus de marketing helaas nog atijd volledig achterblijft. Uit vrees voor negatieve reacties van niet-moslims, vermoeden de onderzoekers. En het toch wordt echt eens tijd dat dit verandert.

  • Suikerfeest????

Suikerfeest? Niets Suikerfeest, noem het Ramadanfeest of Eid al-Fitr (de Arabische benaming), want we noemen de Kerstdagen toch ook niet het gourmetfeest?
De naam Suikerfeest is waarschijnlijk in Turkije ontstaan, waar men na de val van het Ottomaanse Rijk van religie vooral een privézaak wilde maken. De scheiding tussen kerk en staat stond daar toen hoog in het vaandel. Maar dan nog sluit de naam niet aan op hetgeen waarvoor het feest staat. Een andere naam zou nu ook niet meer passend zijn, overigens, want de naam van het feest is inmiddels aardig ingeburgerd in de Nederlandse samenleving.

Acht jaar geleden was ik voor het eerst aan het werk met verschillende echtparen waar de Ramadan en het Suikerfeest plaatsvonden. In de jaren daarna kwam het nog een paar keer voor en afgelopen maand was ik bij vijf echtparen aan het werk. Tijdens het Suikerfeest zal er even niet gescheiden worden of gesproken worden over de relatieproblemen, hoewel ik daarover vorige week nog sprak met een nieuw echtpaar dat zich tijdens de Ramadan heeft aangemeld. Verzoening staat centraal en er wordt met mij gedeeld….

U hebt nu voldoende de tijd gehad om na te denken over hoe u voortaan wilt kijken naar het Suikerfeest. Hoe u uw mening kunt vormen of bijstellen over de beleving van deze feestdagen voor moslims. En over de plaats die dit feest zou kunnen innemen in de feestdagenkalender van heel Nederland, want het Suikerfeest markeert het einde van een periode van bezinning over wat -zeker in deze tijd en waarschijnlijk nog meer in de toekomst, wanneer voedselschaarste een grotere rol zal invullen in de wereld- anderen minder aan ‘luxe’ hebben dan moslims in het algemeen.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Afscheid, Alledaags, Bevrijding morele lasten, Buitenlanders, Christendom, Familiedag, Feestdagen, Geloofsovertuiging, Gezin, Godsdienst, Humanisme, informatie, Informatief, Inspanningsverplichting, Islam, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Levensopvatting, Levensovertuiging, Lichamelijk lijden, Marokkanen, mentaliteitsverandering, Moslim, Moslims, Nationale feestdag, Normen en waarden, Ontspanning, Overtuigingen, Religie, Respect, Suikerfeest, Thuis, Uncategorized, Verzoendag, Verzoening, Vrijheid van godsdienst, Waarden en normen, Zorgplicht, zorgzaam | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Moslims in relatietherapie

Al jaren werk ik als scheidingsmediator en relatietherapeut met moslim-stellen. Als scheidingsmediator begeleid ik deze stellen naar een scheiding die respectvol is naar elkaar en naar hun religie. Bij relatietherapie staan de leefregels en de vijf zuilen van de Islam centraal. Het laatste jaar hebben zich steeds meer moslim-stellen gemeld voor relatietherapie, waardoor tweederde van mijn werk zich nu afspeelt binnen de wereld van de Islam. En dat terwijl ik geen moslim ben.

Het begon allemaal ruim elf jaar geleden. Ik had voor mijn thesis, mijn afstudeerscriptie, van mijn masteropleiding Mediation gekozen voor een onderzoek onder moslims die gingen scheiden. Daarbij onderzocht ik of moslim-vrouwen en moslim-mannen gebruik zouden maken van een mediator om hun scheiding te regelen. Uit dat onderzoek kwam duidelijk naar voren dat moslim-vrouwen hier veel meer voor open stonden dan moslim-mannen. En dit verschil werd niet zozeer ingegeven door hun religie, maar juist door hun culturele achtergrond. Zo waren er ook grote verschillen tussen de mannen die hun vaderland in Turkije en mannen die hun vaderland in Marokko hadden.

Het grootste deel van mijn werk anno 2022 bestaat uit het bijstaan van stellen in relatietherapie. Slechts één op de vier opdrachten is nu nog gericht op mediation. Scheiden is niet alleen duur, in de breedste betekenis van wat men duur zou kunnen noemen, scheiden is ook moeilijker geworden vanwege de krapte op de woningmarkt. En dus wenden steeds meer koppels, ook niet moslim-stellen, zich tot mij met de vraag hun geschonden relatie te herstellen. En het laatste jaar is het aantal moslim-stellen hierbij flink toegenomen.

Moslim-stellen vinden mij in de meeste gevallen via mijn website (concies.nl). En in 90% van de gevallen is dat de vrouw van het stel. Meestal doordat zij op het internet op zoek zijn gegaan naar een relatietherapeut die ook moslim is. Zij zijn dan ook verrast als zij mij, bij hun eerste telefonische contact, spreken, want ik ben geen moslim. Gaandeweg dit eerste gesprek ontdekken zij dan dat ik goed ben geïnformeerd en gaan daarna het gesprek aan met hun partner om hen er dan van te overtuigen met mij in zee te gaan. En dan komen de culturele verschillen tussen Turken en Marokkanen naar voren.

Turkse mannen staan doorgaans sceptisch tegenover relatietherapie (en mediation). Marokkaanse mannen daarentegen staan vaker negatief tegenover relatietherapie (en mediation). Marokkaanse mannen zijn meer overtuigd van hun eigen kunnen. Daar tegenover staat dan wel weer dat, wanneer deze mannen toch kiezen voor relatietherapie (of mediation), Turkse mannen meer denken in klassieke Turkse opvattingen en Marokkaanse mannen meer open staan voor de westerse invloeden vanuit de Nederlandse samenleving. En dat komt dan naar voren tijdens de gesprekken die worden gevoerd.

Dan komt ook mijn stijl van werken naar voren. Direct, confronterend, maar altijd met respect. Niet alleen naar de mannen en vrouwen met wie ik werk. Ook naar hun religieuze achtergrond, hetgeen overigens ook bij andere religies het geval is (ik werk ook veel in de Biblebelt en op Urk). Daarbij komt het goed van pas dat ik zowel de Koran als de Bijbel heb gelezen. Weten wat mensen drijft is een must in mijn werk. Respect voor hun opvattingen, terwijl ik zelf biet gelovig ben, roept wederzijds respect op. En het feit dat er respect naar mij ontstaat, opent deuren tussen de partners die eerder zijn gesloten.

En ik vind het echt bijzonder. Ik als niet-moslim krijg het mandaat om onderwerpen aan te snijden die binnen de relatie niet meer worden besproken. Sterker nog, ik mag direct en confronterend zijn. Ik mag woorden en termen gebruiken die eigenlijk not done zijn. Niet alleen vanwege hun individuele normen en waarden, zelfs die gevoelig liggen in hun religie. Juist doordat respect wordt getoond en de uitspraken met respect worden gedaan. Daarnaast is gepaste humor van groot belang. Het relativeren op een wat humoristische manier draagt bij aan een goede sfeer tijdens de gesprekken. Daardoor wordt het ook mogelijk om soms een term te gebruiken die de partners niet zelf durven te bezigen.

Het mooie aan dit alles is heel kort samen te vatten: Het werkt. Partners met een moslim-achtergrond staan weer open voor elkaar. Vinden elkaar weer terug en vieren hun leven. Als vrouw en man én in hun geloof, het gebed en in deze periode, de Ramadan.

In eerdere blog heb ik mij al kritisch uitgesproken over het gebrek aan respect in het algemeen en ten aanzien van (vermeende-) moslims in het bijzonder. Iemand hoeft in Nederland maar een Arabisch klinkende voor- of achternaam te hebben en zij of hij heeft al een (sociale-) achterstand ten opzichte van de rest van het land. De (politieke-) polarisering in de samenleving en toenemende druk vanwege allerlei (vooral financiële-) crisissen dragen daar flink in bij. Een open mind, eigenlijk de basis vanwaaruit ik in alles werk, zou de wereld van alle stellen die problemen hebben in Nederland een stuk mooier maken.

Ramadan mubarak.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

“Ik heb er slapeloze nachten van”, sprak de man die zijn beide kinderen niet meer ziet.

Met deze woorden begon de man zijn telefoongesprek met mij. Hij had mijn blogs gelezen over ouderverstoting en kindverstoting en wilde zijn verhaal bij mij kwijt. “Niet dat ik verwacht dat u iets voor mij kunt doen zodat ik mijn kinderen weer zie. Die hoop heb ik allang opgegeven. Ik heb vannacht weer niet kunnen slapen, omdat het mij niet lukte om het los te laten.” Ik liet de man zijn verhaal doen. ik keek op de klok en zag dat het half twee was. Niet in de middag, maar in de nacht.

“Ik ben al meer dan twintig jaar gescheiden van de moeder van mijn kinderen. Een vrouw waar ik stapelgek op was, maar waar het op een gegeven moment mis mee is gegaan. Er volgde een scheiding. We konden niet meer met elkaar. De relatie lag op z’n kont en ik had het maar te accepteren dat het voorbij was. Toen ze dat tegen mij had gezegd, heb ik de stekker er uitgetrokken. Ik was er wel klaar mee.”

“De scheiding was ook het startsein van heel veel conflicten met haar. Ze had het ook tegen mij gezegd toen ik de knoop doorhakte en de scheiding doorzette. Ze kon niet met mij, maar blijkbaar ook niet zonder mij. Hoe dan ook, ze kondigde, nadat de scheiding was uitgesproken, meteen aan dat ik mijn kinderen ook maar moest vergeten.”

“De kinderen waren 5 en 7 jaar oud toen de scheiding erdoor kwam. Ze waren vreselijk verdrietig. Niet vreemd als je bedenkt dat ik parttime werkte en veel tijd met ze had doorgebracht. Ik vond het ook vreselijk ze achter te moeten laten toen ik in mijn flatje ging wonen. Ik heb de eerste weken heel veel gehuild. Ze kwamen om de week het weekeinde. Dat waren dagen waarin ik de andere dagen probeerde te compenseren. Maar dat werkte natuurlijk niet. Dus schakelde ik terug en werden de weekenden ‘gewone’ dagen waarin we hetzelfde deden als vroeger. Dat vonden ze ook veel leuker en ze genoten er volop van. Een van de twee wilde zelfs bij mij komen wonen. En eigenlijk wilde de andere dat ook, maar die stoeide enorm met een loyaliteitsconflict. Dat was een moeilijke periode, want ik wilde hun moeder niet afvallen en legde uit dat ‘mama ook goed voor ze zorgde, alleen op een andere manier, maar met evenveel liefde’. Aanvankelijk werkte dat niet, maar uiteindelijk hebben zij zich er beiden bij neergelegd.”

“Ondertussen ging het steeds slechter tussen mij en mijn ex. We hadden alleen maar ruzie. De emoties liepen daarbij vaak flink op en daar waren de kinderen regelmatig getuige van. Uiteindelijk volgden er een paar rechtszaken en dat was de genadeklap. Mijn kinderen kwamen nog wel om de week het weekend, maar ze werden steeds minder gezellig. Als ze binnenkwamen, kreeg ik een vlugge kus en dat was het totdat ze weer naar hun moeder gingen. We kletsten niet meer. Ze hadden geen zin meer in leuke dingen doen. Zelf een keertje patat-eten was er niet meer bij.”

“De jongste bleef als eerste weg. Die ‘bleef liever bij mama’. Op mijn verzoek aan mijn ex om hierover een keer te praten kwam geen reactie. De oudste kwam nog wel, maar zat óf de hele dag op zijn kamer óf met een lang gezicht op de bank te game-boyen. Hij zei niets, hij deed niets. Als ik er over wilde praten ‘had hij daar geen zin in’. Zei ik ook niets dan ‘was het maar saai bij mij’ en ging hij weg. Hij ging dan naar vrienden, maar ik ontdekte al snel dat hij naar zijn moeder en zus ging. En ik zei daar maar niets van, bang dat hij ook weg zou blijven.”

“Dat duurde voort, totdat hij een paar jaar geleden plotseling een gesprek met mij wilde. En toen gebeurde bij mij hetzelfde als wat u in een van uw blogs hebt geschreven. Hij viel mij aan op mijn waardeloze vaderschap. Ik had zijn leven helemaal verpest. Ik was er niet voor hem geweest toen hij in de shit zat. Het kwam er op neer dat ik hem mentaal mishandeld had. Ik zou hem tot diep in de nacht wakker hebben gehouden en hem steeds weer opnieuw de huid vol hebben gescholden. En net als in dat blog, snapte ik er niets van. Ik had, voor mijn gevoel juist mijn mond gehouden, al zijn gedrag maar gelaten voor wat het was. Hij was een knul, een puber. Natuurijk was ik weleens boos op hem en dan zal ik heus wel eens mijn stem hebben verheven. Maar dat ik hem zijn jeugd had afgepakt door zo’n slechte vader voor hem te zijn? Nee, die had ik niet zien aankomen. Mijn verhaal lijkt zoveel op dat van die vrouw. Maar goed, het contact tussen mijn zoon en mij ging op een laag pitje.”

“In de jaren die volgden sprak ik hem een enkele keer per jaar via de app. Dat waren dan drie zinnetjes. ‘Hoe gaat het met jou?’ ‘Goed. En met jou?’ ‘Ja, ook wel goed eigenlijk’. En dan was het weer maanden stil.”

“En dat gebeurde deze week weer. En voor de zoveelste keer lig ik dan weer wakker in mijn bed. Ik draai me steeds weer om in de hoop in slaap te vallen, maar ik blijf juist wakker. Steeds weer echoën onze laatste woorden door mijn hoofd. Ik:”Als ik dan zo’n slechte vader voor je ben geweest, wat belet je dan nog om dat kwaad uit je leven te bannen en gelukkig te worden met je vriendin?” Hij: “Je bent degene die mijn leven kapot heeft gemaakt.” En als ik dan daar in mijn bed lig, dan heb ik weer verdriet. Verdriet, omdat ik hem zoveel leed heb aangedaan. Dat ik hem zo in de steek heb gelaten. Met een gevoel dat ik hem eigenlijk kwijt ben. Hij woont ook niet in de buurt, ofzo. Hij zal dat ongetwijfeld ook hebben. En ondertussen zijn er inmiddels jaren verstreken. Hij heeft aangegeven dat ik geen deel uitmaak van zijn ‘gewone’ leven. En ik heb mij daarbij neergelegd. Ik hoop, oprecht, dat hij zonder mij beter af is en dat zijn keuze hem het leven gemakkelijker heeft gemaakt. Wat ziet wil zeggen dat ik hem niet mis en er geen verdriet van heb.”

Er klinkt een zucht door de lijn, gevolgd door een excuus. Ik leg uit dat ik het dapper van hem vind dat hij zijn verhaal deelt. Ook al lijkt het op dat van vele anderen die hem zijn voorgegaan. Hij grapt nog even dat ‘ik er wel moe van zal worden. Al die vaders en moeders met hun verhalen’. En ik leg uit dat het voor mij geen probleem is en grap terug: ‘Ik lig er tenminste niet wakker van’. Hij lacht en verbreekt de verbinding. Ik kijk op mijn scherm en zie dat hij anoniem heeft gebeld en bedenk dat hij zijn naam niet heeft genoemd. Ik leg mijn telefoon aan de kant en laat zijn verhaal nog eens de revue passeren. Gelukkig ben ik een kortslaper en lig ik zelden voor half twee in bed. Vandaag is het wat later geworden, maar dat maakt niets uit. Ik slaap wel en ben er straks weer op tijd uit.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Klopt de afkorting nog wel?

Vorig jaar werkte ik met een echtpaar waarvan de man vertelde dat hij bi-seksueel was. Het was echter overduidelijk dat hij dat niet was. De man was onmiskenbaar homoseksueel. En dat zorgde voor de nodige spanningen binnen de relatie. Toch bleven de man en de vrouw bij elkaar. Uit pure liefde voor elkaar. Maar daar gaat dit blog niet over. Dit blog gaat over de afkorting LHBTIQ+. LHBTIQ+ staat voor: L = lesbisch, H = homo, B = biseksueel, T =transgender, I = intersekse, Q = queer en de + staat voor al die andere mogelijke manieren waarop mensen zichzelf, dus hun gender of seksualiteit willen benoemen.

Momenteel krijgen dragqueens alle aandacht in het RTL4-programma Make Up Your Mind met als onderliggend doel meer begrip te krijgen voor de mannen -en vrouwen- die als queen door het leven gaan. En dan stel ik de vraag, in alle oprechtheid, of de afkorting LHBTIQ+ de werkelijke lading nog wel dekt. Want door het hanteren van deze afkorting en het daaraan koppelen van vrouwen en mannen aangaande hun seksuele geaardheid of voorkeur, wordt er bewust gediscrimineerd. Er wordt immers onderscheid gemaakt tussen de mensen die zich thuisvoelen bij de LHBTIQ+-community en mensen die daar niet bij zouden horen. En in de regel heeft men het dan over de heteroseksuelen. Dus klopt de afkorting niet en dekt de uitleg de lading niet.

In eerdere blogs en publicaties in de sociale media heb ik mij, bij herhaling, al uitgesproken over de onzin van het uit de kast komen. Wie dat toch ooit heeft bedacht dient te worden gestraft. Hoe zou het ook maar iets kunnen rechtvaardigen dat mensen uit de kast moeten komen om hun seksuele geaardheid of behoefte te openbaren. In die blogs en publicaties pleit ik dan ook voor de noodzaak dat heteroseksuelen óók uit de kast dienen te komen. Of dat het uit de kast komen volledig wordt afgeschaft. Het is, wat mij betreft, het één of het andere. Maar om deze actie voor te behouden aan leden van de LHBTIQ+ is de grootst denkbare nonsens.

En dus klopt de afkorting niet. Er wordt namelijk bewust een groep buitengesloten. Namelijk de heteroseksuelen. En daarmee wordt -waarschijnlijk onbedoeld- een grote groep mannen en vrouwen gediscrimineerd omdat zij een andere seksuele geaardheid of behoefte hebben dan leden van de LHBTIQ+-community.

We hebben dan ook meerdere opties om deze vorm van discriminatie een halt toe te roepen. De eerste optie is het stoppen van het gebruik van de afkorting. De tweede optie is door de afkorting aan te passen naar LHHBTIQ+. En met het toevoegen van de H voor heteroseksuelen wordt de afkorting overbodig en komt er een einde aan de discriminatie op basis van iemands seksuele geaardheid of – voorkeur.

Dat ik hiervoor pleit heeft alles te maken met het tijdsbeeld waarin we nu leven. Seks heeft een andere plaats gekregen in de samenleving en is een onderwerp geworden waarover maar moeilijk kan worden gesproken. In programma’s als dat van bijvoorbeeld Jinek, Op1, VI Vandaag, HLF8, Nieuwsuur, Khalid & Sophie wordt er nog vaak lacherig over dit soort onderwerpen gepraat. Als een stelletje kleuters worden er grapjes gemaakt of het accent op de verschillen gelegd, oftewel men discrimineert er vrolijk op los.

Anno 2022 dienen we ons te realiseren dat we hieraan een einde dienen te maken. Het dient over en uit te zijn met het discrimineren van mannen en vrouwen met betrekking tot hun sekse in het algemeen en tot hun seksuele geaardheid en voorkeur in het bijzonder. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen, ongeacht onze afkomst, denkwijze of huidskleur. Laat iedereen in zijn of haar eigen waarde en respecteer dat deze anders kan zijn dan die van jezelf. En lukt dat niet, laten we dan de afkorting aanpassen en voortaan spreken van de LHHBTIQ+. O ja, en waar die tweede H komt te staan in het rijtje maakt mij helemaal niets uit.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Ouderverstoting kan soms heel subtiel zijn

Enige tijd geleden sprak ik met een moeder van twee kinderen. Zij was ruim 20 jaar gescheiden en had geen contact meer met haar beide kinderen. De jongste van haar twee zonen had zij al 18 jaar niet meer gezien en haar oudste zoon had zij een jaar geleden voor het laatst gesproken. Haar vraag aan mij was: “Kees, is er ook sprake van ouderverstoting wanneer je kinderen volwassenen zijn?”

Mijn antwoord op deze vraag was kort en krachtig: “Ja.” Ouderverstoting is niet gebonden aan de leeftijd van de kinderen. Net zo min als dat kindverstoting dat is. Het gaat om de verstoting en dus niet om het kind of de ouder die verstoot.

In deze casus had de jongste zoon het contact met zijn moeder verbroken nadat hij met haar een conflict had gehad. Dit conflict was (bewust) geïnitieerd door de vader van de zoon. Hij had zijn beide kinderen betrokken in een twist tussen hem en de moeder van zijn kinderen. “Ik heb geprobeerd mijn kinderen buiten de ruzies tussen mij en mijn ex-man te houden, maar hij betrok hen daar steeds bij. Dat deed hij al toen we nog getrouwd waren”, sprak de vrouw. De jongste zoon had zich vreselijk opgewonden over de situatie en had zijn koffers gepakt toen zijn moeder daar niet op was ingegaan. Sindsdien had hij elk contact met haar afgewezen en haar volledig genegeerd als zij contact met hem had gezocht.

Twee jaar geleden had zij ontdekt, ze had het al wel voorvoeld, dat haar oudste zoon, die wel contact met haar onderhield, haar min of meer bedroog. Hij had dan wel contact met haar, maar dat was heel oppervlakkig en gespannen. Bij het minste of geringste sloot hij zich af voor haar. Bovendien bleek al jaren dat hij categorisch loog. Over van alles en iedereen. Dat deed hij niet alleen bij haar, dat deed hij bij zowat iedereen. In een gesprek met hem hierover had hij eerder al eens aangegeven dat hij dat wel prima vond en dat ook niet wenste te veranderen. Maar nu kwam het pijnlijk aan de orde tussen hem en haar. Wat bleek? Hij vierde allerlei feestjes en nodigde wel de rest van de familie uit (van moeders kant), maar haar niet. En dat deed haar pijn.

Ze voelde zich niet alleen gekwetst als moeder, ze voelde zich ook nog eens bedrogen en buitenspel gezet. Met dit gevoel was zij het gesprek met hem aangegaan, maar helaas had dit niet het door haar gewenste resultaat opgeleverd. Ze was er wel achter gekomen dat haar oudste zoon haar buitensloot, omdat zijn broer en zijn moeder hem daartoe dwongen. Een vrijwillige keuze, naar haar mening, want er waren andere oplossingen mogelijk. Daar waren ze in het gesprek niet aan toe gekomen en dus was ze maar met dit twistpunt uit elkaar gegaan. Haar zoon sloot zich in het gesprek volledig van haar af. Sterker nog, sindsdien had zij niets meer van hem vernomen.

Is er in deze casus nog steeds sprake van ouderverstoting? Ik ben van mening van wel. Ook al had de vrouw in kwestie de mogelijkheid om haar oudste zoon nog eens te benaderen. Het feit, echter, dat de zoon zijn broer en moeder als excuus gebruikt om zijn moeder buiten te sluiten van levensgebeurtenissen is voor mij afdoende om van ouderverstoting te praten. De jongste zoon, inmiddels 28 jaar, heeft toch al heel wat jaren de gelegenheid om het contact tussen hem en zijn moeder te herstellen. Maar de vader heeft hierop nog altijd doorslaggevende invloed, want hij woont nog bij hem in. De oudste zoon laat zijn contact met zijn moeder bepalen door wat zijn broer en vader willen. Het gegeven dat zij niet meer naar zijn feestjes zullen komen wanneer hij zijn moeder ook daarvoor uitnodigt, is daarin bepalend. Hij heeft er zelfs het contact met haar om verbroken.

De moeder heeft het opgegeven. Zij is klaar met het hele gedoe en heeft zich er bij neergelegd dat haar zonen blijkbaar niets met haar te maken willen hebben. Deze conclusie heeft zij getrokken nadat ik hen had uitgenodigd voor mediation. Beide zonen hebben hiervoor vriendelijk doch rigoureus bedankt. Zij wensen door hun moeder met rust te worden gelaten.

Mediation biedt veel mogelijkheden tot het oplossen van problemen, ruzies, twisten, verbroken contacten of wat al niet meer. Maar daarvoor is het wel noodzakelijk dat alle betrokken partijen bereid zijn om daar aan deel te nemen en actief bij te dragen. In deze casus ontbrak daartoe de wil en dan houdt het helaas op.

Ik heb alle betrokken partijen laten weten dat ik beschikbaar ben in geval zij alsnog in mediation wensen te gaan om hun dispuut samen aan te pakken en tot een gezamenlijk gedragen oplossing te komen. In mediation is een zelfstandig en vrijwillig gekozen bijdrage en deelname van essentieel belang, zodat niemand zich daar achter over kan beklagen.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De-escaleren nadat het uit de hand is gelopen of het niet zover laten komen?

In mijn werk heb ik heel vaak te maken met de gevolgen van escalaties in de relaties. De bom is gebarsten en de onderlinge verhoudingen zijn hierdoor nog verder verstoord. Een mooi, echter compleet ander, voorbeeld daarvan staat centraal in het blog van enig tijd geleden. De kern van de relaties bestaat vooral uit ruzie maken of juist het omgekeerde: geen communicatie meer. De geliefde van weleer heeft plaats gemaakt voor ‘de vijand’. En als men de ander niet zó wenst te duiden, dan wordt de relatie omschreven als een broer/zus-relatie. Mijn eerste taak is dan het de-escaleren van de situatie. Het weer bij elkaar brengen van partijen en ervoor zorgen dat zij weer ‘on speaking terms‘ zijn.

Hoe treed ik de-escalerend op?

Als er sprake is van een ge-escaleerde situatie, dan is ‘de-escalerend’ optreden nodig. Ik zorg er dan voor dat de agressie minder wordt. Agressief gedrag is vaak voorspelbaar en kan ik vaak zien aankomen door te letten op bijvoorbeeld stemmingswisselingen. Zo’n stemmingswisseling kan van het ene op het andere moment optreden. Vaker zie ik het gedrag van ‘de agressor’ veranderen. Zoals de ademhaling, de manier van om zich heen kijken en de lichaamshouding. Hier anticipeer ik dan op door te benoemen wat ik waarneem en na te vragen hoe de betreffende cliënt zich voelt. Niet zelden ontvlamt de betreffende persoon dan en kan ik daarop reageren.

Als gezegd kan een escalatie die aanstaande is worden waargenomen. Een paar voorbeelden in concreet waarneembaar gedrag:

  • Vijandige grondstemming
    Angst, afwijzing, strijd zoeken, plagen, geïrriteerd zijn
  • Innerlijke onrust
    Gebalde vuisten, starende blik, kettingroken
  • Overgangsfase
    Onrust neem zichtbare vormen aan, cliënt loopt heen en weer
  • Verminderde zelfcontrole
    Wisselingen in gedrag, gedrag past niet bij uitspraken
  • Verbale dreigingen
    Uitingen van onmacht, kleinerende opmerkingen
  • Gewelddadige gebaren
    Beschadigen van voorwerpen, bijvoorbeeld hard op de telefoon slaan
  • Falende aanspreekbaarheid
    Toenemende vijandigheid, cliënt kan niet meer terug

Veelal is een gevoel van onmacht de oorzaak van de escalatie. Praat ik met ‘de agressor’, dan wordt er geagiteerd verteld over wat er zich in de aanloop van de escalatie heeft voorgedaan en hoe het onvermogen om de situatie onder controle te krijgen of te houden een rol heeft gespeeld. Zo wordt er dikwijls verteld over het aanrichten van vernielingen in huis om te voorkomen dat de partner fysiek wordt aangevallen. In een enkele situatie heeft een partner hier toch mee te maken en zijn er rake klappen uitgedeeld.

In een enkele situatie is de oorzaak meer te vinden in de psychische gezondheid (vaak een psychiatrische) van ‘de agressor’. En daarbij speelt overprikkeling een cruciale rol. Van groot belang is dat ik dit, op de juiste manier in woorden en intonatie, benoem. Want hiermee voorkom ik op mijn beurt een overprikkeling door mijn gedrag.

Overprikkeling komt vaak voor bij psychisch leiden, autisme, ADHD, ADD, OCD, stress, irritaties, ergernissen en frustraties. Voor degene die overprikkeld raakt is dit doorgaans geen bewust proces, maar heeft het te maken met het vermogen van de hersenen om dit te beheersen. Hieraan liggen fysiologische aspecten in de werking van de hersenen een rol.

Hoe bereid ik mij voor op gesprekken bij escalaties?

Mede door mijn ervaring bepaal ik vóór ik het gesprek aanga mijn reactie op de verschillende fasen. Welke signalen ga ik wel of niet negeren, bijvoorbeeld? Want ik doe er soms beter aan om niet op elk signaal in te gaan. Mijn ervaring uit de tijd dat ik werkte in de psychiatrie en afdelingen voor gedragstherapie heb opgezet, kan ik hierbij goed gebruiken. En ik bepaal vooraf wanneer ik begin met de-escaleren. Ik bepaal ook op welk moment ik het gesprek -eventueel- beëindig. Van belang zijn de grenzen die worden gehanteerd ten aanzien van -eventueel- agressief gedrag. Ik bepaal, eveneens vooraf, in welke fase ik alarm sla. Dat wil zeggen, wat is het kantelpunt tussen hulpverlening en het melden van de situatie bij een meldpunt. Het is dus belangrijk dat ik een gesprek goed voorbereid en voorzorgsmaatregelen neem. Naast het goed voorbereiden, bespreek ik het gesprek ook na. Ik heb daarvoor een integer klankbord, want dat kan tot nieuwe inzichten leiden.

Wat kan de hulpverlener zoal doen?

Theoretisch zijn er vier stappen mogelijk om te de-escaleren. Zelf gebruik ik, als hulpverlener, ook de situatie op zich, door deze te spiegelen. Ik laat zien wat er gaande is. En daarbij let ik extra op de reacties die dit losmaakt.

  • Stap 1: kalmeren.
    Het werkt vaak kalmerend op een cliënt als de hulpverlener de strijd negeert en contact maakt, actief luistert en respect toont en de cliënt serieus neemt. De hulpverlener vraagt naar emoties én de feiten. De hulpverlener toont begrip en geeft eventueel extra informatie. En tenslotte sluit de hulpverlener deze fase positief af.
  • Stap 2: grens stellen.
    De hulpverlener vraagt de cliënt om ook naar hem/haar te luisteren en te stoppen met zijn agressieve gedrag.
  • Stap 3: consequenties aangeven.
    Blijft de cliënt agressief gedrag vertonen, dan geeft de hulpverlener de consequenties aan: “Als u doorgaat met dit gedrag, moet ik het gesprek beëindigen.” De hulpverlener geeft ook aan welk gedrag hij/zij wel en niet accepteert, zodat de cliënt een keuze heeft. Gebruik ik-boodschappen. Let op de reactie van de cliënt. Als de spanning stijgt, veer dan mee, bijvoorbeeld door te zeggen: “Ik begrijp dat u het moeilijk vindt.”
  • Stap 4: gesprek beëindigen.
    Als dit alles niet helpt, beëindig dan het gesprek, ga weg en/of sla alarm. De hulpverlener bepaalt zelf wanneer deze dat doet, maar hanteert persoonlijke bedreiging in elk geval altijd als grens.

Tip: om een de-escalerend gesprek goed te kunnen voeren, is veel oefening nodig. Het volgen van een training agressiehantering is erg zinvol. Daar leert iemand bijvoorbeeld ook hoe deze zelf rustig kan blijven in escalerende situaties. En dat is soms best lastig, zeker als een cliënt zich op de hulpverlener richt.

~ Escaleren en de-escaleren

Escaleren is het stap voor stap ernstiger (laten) worden van een situatie, waardoor zo’n toestand ontstaat dat je niet meer terug kan. Als een hulpverlener escalatie wil voorkomen, moet deze er voor zorgen vroegtijdig signalen van opbouwende spanning bij zichzelf en de cliënt te herkennen en hier op te reageren. Die reactie is gericht op het wegnemen van de spanning. Dat alleen al noemt men de-escaleren.

Om als hulpverlener een agressie-incident wil voorkomen is het belangrijk dat deze:

  • de fases in het cliënt-contact leert onderscheiden;
  • kan de-escaleren;
  • kan redeneren vanuit perspectief van de cliënt;
  • de escalatie-fases in het cliënt-contact kan onderscheiden.

De manier waarop het contact tussen cliënt en hulpverlener verloopt is een proces waarin deze de stapjes kan onderscheiden. Hoe beter hulpverleners dit proces kunnen sturen hoe kleiner het risico van escaleren. Training daarin is erg belangrijk.

Hier volgt een beschrijving van dit proces tussen cliënt en hulpverlener.

Stap 1: risico inschatting

Sommige auteurs vergelijken het contact tussen cliënt en hulpverlener wel met een partijtje schaak, ‘geleidelijk leer je elkaar beter kennen. En net als bij schaken is het belangrijk goed na te denken over de openingszet. Om je openingsstrategie te bepalen hebt je informatie nodig over de cliënt en zijn situatie, het doel van het openingsgesprek en mogelijke reacties van de cliënt. Vervolgens schat je in, hoe groot de kans is op escalatie en de cliënt tijdens het gesprek agressief naar u is’.

Stap 2: voorzorgsmaatregelen

Je hebt een schatting gemaakt van het agressierisico. Stel nu voor jezelf vast of dit een aanvaardbaar risico is. Let op, als hulpverlener blijft je verantwoordelijk voor je eigen veiligheid. Als uiterste consequentie kan dat betekenen dat je moet besluiten het contact met de cliënt niet aan te gaan. Ik geef daar verderop in dit blog nog voorbeelden van.

Het is belangrijk dat hulpverleners als team vooraf over dergelijke situaties nadenkt. Je moet het er over eens zijn dat die situatie zich kan voordoen. Je moet afspraken maken hoe je in die situatie handelt. Let er op: factoren zoals ervaring, fysieke kracht, zelfvertrouwen, en sekse maken dat niet iedere hulpverlener een zelfde inschatting kan maken.

Algemene zaken waarop een hulpverlener kan letten zijn:

  • de locatie (privacy, geluiden, verlichting, ambiance etc.);
  • goede planning (afspraken over tijdstip, duur);
  • duidelijkheid omtrent verwachtingen over en weer.

Niet alle escalaties vinden ‘op afspraak’ plaats . In die situaties zal de hulpverlener zelf moeten improviseren. En dan volgen:

Stap 3 & 4: situatie opnemen & afstemmen

Je bent goed voorbereid. Dan nog kan het zijn dat je in een andere situatie terecht komt dan je had verwacht. Je had verwacht de cliënt alleen aan te treffen maar tot je verbazing tref je de hele familie. Of je treft jouw cliënt in een geheel andere gemoedstoestand dan verwacht. Dat betekent dat je opnieuw een inschatting van het risico op escalatie moet maken. Blijf je? Ga je weg? Doe je dezelfde dingen als gepland in de voorbereiding of gaat je het contact toch wat anders in? Ook hier is het belangrijk dat je als team dergelijke (denkbeeldige) situaties met elkaar doorneemt. En zorg daarbij dat je met elkaar, als team, op één lijn komt.

Stap 5 & 6: effecten waarnemen, bijsturen of alarmeren

Je merkt tijdens het gesprek dat de spanning oploopt en de situatie dreigt te escaleren. Je vraagt je af wat de spanning veroorzaakt. Waartoe acht je de cliënt in staat? Is het nodig om te reageren? Je besluit het gesprek voort te zetten, de spanning loopt echter verder op. Je vraagt je af wat je moet doen. De volgende hulpvragen kunnen je helpen:

  • Welke (hulp-)middelen heb ik?
  • Wat werkt bij deze cliënt?
  • Is iets zeggen al voldoende?
  • Wat is ‘ingrijpen op maat’ bij deze cliënt?
  • Welke effect streef ik na?
  • Wil ik de cliënt iets leren?
  • Wil ik mijn eigen veiligheid ‘zekerstellen’?
  • Wil ik de veiligheid van de cliënt ‘zekerstellen’?
  • Doe ik vriendelijk, begrijpend, neutraal of boos?
  • Gooi ik met mijn reacties olie op het vuur?
  • Laat ik me niet teveel meesleuren?
  • Heb ik een hulp van anderen nodig?
  • Zijn er anderen beschikbaar?
  • Wat zijn de risico’s als het misgaat?
  • Wat moet ik doen als het misgaat?

Ook hier is het weer goed een dergelijke situatie in een team of met een klankbord te bespreken en afspraken te maken, bijvoorbeeld over alarmeren. Werkt een hulpverlener alleen, dan kan intervisie een uitweg zijn om het eigen handelen te bespreken en tips te ontvangen.

Leren de-escaleren

De-escaleren is eigenlijk niets meer of minder dan het “zeggen van de juiste dingen op het juiste moment”. Of anders geformuleerd: zo optreden dat de angel uit het conflict wordt getrokken. Die angel kan men op verschillende manieren verwijderen. Bijvoorbeeld door gewoon de ander zijn of haar zin te geven. Probleem opgelost, weg nare houding of agressie. We hebben dat gezien bij de escalatie van de situatie rondom De Krim. Soms is dat een goede reactie. Bijvoorbeeld als het om de eigen veiligheid gaat. Nadeel is dat de ander de volgende keer hetzelfde trucje kan toepassen om resultaat te halen, de oorlog in heel Oekraïne. Iemand zijn of haar zin geven is niet iets wat men vaak kan toepassen.

Een andere manier is door de ander serieus te nemen in zijn of haar beleving van de situatie en begrip te tonen. “Ik begrijp dat u boos bent”, is dan niet de handigste opmerking. Deze zal juist meer aanleiding geven tot escalatie. Empathie tonen door aan te geven welk effect de situatie op zich zelf zou hebben, en dit in vergelijkbare reacties verwoorden, zal tot de-escalatie leiden. Het is best complex om daarnaast ervoor te zorgen dat het eigen standpunt (of dat van een organisatie) overeind blijft staan. Dit laatste is niet zo eenvoudig en vergt goede sociale vaardigheden en heel veel oefening. In een goede training agressiehantering kan men leren in dit soort situaties empathie te tonen en ondertussen zelf overeind te blijven. De beste manier van reageren is uiteraard per situatie verschillend.

Wees extra alert voor escalatie bij mensen met een mentale/psychiatrische stoornis

Steeds vaker worden hulpverleners, ook buiten de psychiatrie, geconfronteerd met situaties waarbij sprake is van een persoonlijkheidsstoornis of psychiatrisch ziektebeeld. Het de-centraliseren van de zorg voor deze groep mensen heeft ertoe geleid dat deze mensen in gewone woningen middenin woonwijken zijn komen te wonen. Het is belangrijk dat de hulpverlener deze groep mensen leert herkennen. De hulpverlener dient te weten waar hun gevoeligheden liggen, hoe zij in bepaalde situaties kunnen reageren en wat de beste manier is om met deze individuele persoon om te gaan. Alleen dan kan de hulpverlener veilig te werk gaan in het de-escaleren.

Mensen met een stoornis of psychiatrisch ziektebeeld:

  • hanteren soms een heel eigen logica, anders dan wat anderen gewend zijn;
  • geven zaken soms een heel eigen betekenis;
  • richten de aandacht soms op heel specifieke gebeurtenissen.

Wanneer sprake is van bijvoorbeeld paranoïde trekken (ziekelijke achterdocht), dan heeft deze persoon bijvoorbeeld de neiging om andermans doen en laten te interpreteren als opzettelijk vernederend of bedreigend. Hij of zij verwacht steeds benadeeld te worden en vertrouwt niemand. Het wantrouwen strekt zich soms uit van bijvoorbeeld de partner tot familie, vrienden en kennissen. Kenmerkende termen die bij paranoïdie veel voorkomen zijn: achterdocht, wrok, weinig vergevingsgezindheid, hij of zij heeft ‘het nooit zelf gedaan’, de ander is onbetrouwbaar. In dit geval is de manier om te de-escaleren: “veiligheid bieden”. Geef de ander het gevoel dat hij of zij zijn of haar eigen beleving mag hebben, maar dat deze anders is dan die van een ander.

Zo zal men bij iemand met sadistische trekjes juist duidelijk moeten maken dat er (harde) grenzen zijn en dat bepaald gedrag niet wordt getolereerd, laat staan geaccepteerd. Stelt men zich redelijk en flexibel op, dan kan dit juist escalerend werken. Non-directief optreden werkt dan juist escalerend. Werkt men vaker met mensen die psychiatrische problemen hebben, dan is het zaak om ervoor te zorgen dat men goed geïnformeerd en deskundig is, dus weet waaraan deze ziektebeelden zijn te herkennen én daarbij ‘weet hoe in specifieke gevallen het best kan worden gereageerd’.

Agressie geeft vooraf waarschuwingssignalen

Een veilige omgeving voor hulpverleners beschikt over een eenvoudig meldings- en registratiesysteem voor agressie-incidenten. Dit zorgt er voor dat alle betrokkenen de meldingsprocedure kennen en dit stimuleert incidenten te melden. Waarschuwingssignalen zijn belangrijk. Een waarschuwingssignaal kan er op wijzen dat de spanning en daarmee de kans op agressief gedrag bij iemand toeneemt. Dit plaatst de hulpverlener voor een aantal vragen, zoals:

  1. Hoe groot is het gevaar als de cliënt werkelijk agressief wordt?
  2. Welke mogelijkheden heb ik om te de-escaleren?
  3. Moet ik assistentie/hulp inschakelen?
  4. Kan ik beter uit de buurt blijven?

Het lijkt vaak alsof agressie uit de lucht komt vallen, ‘plotseling is het er’. Toch zeggen betrokken hulpverleners na het incident in ongeveer de helft van de gevallen dat er sprake was van waarschuwingssignalen.

Voorbeelden van waarschuwingssignalen zijn:

  • Hij of zij is humeurig;
  • In de lichaamshouding;
  • Hij of zij is onrust, toont tics;
  • Hij of zij valt erg in ritueeltjes;
  • Hij of zij vertoont druk gedrag;
  • In een hand bijten;
  • Hij of zij kondigt de opkomende agressie zelf aan;
  • Hij of zij maakt ‘eigen werk’ kapot;
  • Provocerende taal, uitdagend, baldadig;
  • De opkomende agressie is zichtbaar in de blik van de ogen;
  • Hij of zij gaat dwangmatige handelingen uitvoeren;
  • Drank- en drugsgebruik;
  • Niet luisteren;
  • Grenzen worden opgezocht, er is sprake van provocatie.

De waarschuwingssignalen verschillen van persoon tot persoon. Hoe beter men iemand kent hoe beter men in staat is om veranderingen in het normale gedag vast te stellen en eventuele waarschuwingssignalen op te vangen. Uit de praktijk blijkt dat door het nabespreken van incidenten met betrokkenen men beter in staat is om op dit soort waarschuwingssignalen te anticiperen, men gaat beter opletten. In overleg met anderen en ondersteund door gedragskundigen, psychologen of psychiaters wordt dan afgesproken wat in bepaalde situaties de beste reactie is op -aankomend- agressief gedrag.

Al met al klinkt het heel eenvoudig om te de-escaleren, maar niets is minder waar. In veel voorkomende situaties spelen eigen emoties een, soms wel zeer bepalende, rol. Hoe zit de hulpverlener in zijn of haar vel? Roept de situatie angst op? Wordt men zelf boos of juist verdrietig? Roept de situatie irritaties, ergernissen of juist frustraties op? Hoe komt het dat iedereen begint te schreeuwen? Beschikt men over voldoende deskundigheid om ‘zeker’ te kunnen handelen?

Enkele voorbeelden

Zo was ik zelf ooit betrokken bij twee situaties waarin agressief gedrag de overhand nam of zeer ernstig dreigde. In de eerste situatie had iemand, op een PAAZ, te horen gekregen dat er geen indicatie was om over te gaan tot een behandeling. De betreffende persoon was een -voormalig- lid van het Franse Vreemdelingenlegioen én dakloos bij terugkeer in Nederland. Na de mededeling dat hij niet langer op deze afdeling kon verblijven, barstte de man uit in een golf van geweld. Niet tegen medewerkers, wel door alles op de afdeling kort en klein te slaan. Er is toen -als team- besloten om niet in te grijpen, maar de man uit te laten razen. Toen er niets meer kapot viel te maken en de man merkte dat iedereen op veilige afstand had staan toekijken, werd hem nogmaals -met gedempte en kalme stem- verteld dat hij de afdeling toch echt diende te verlaten. Ik heb hem toen naar buiten begeleid en onderweg mijn medeleven getoond dat hij nu op straat kwam te staan en op zichzelf was aangewezen. Hij nam afscheid van mij met een ferme handdruk. Enkele weken later bracht hij een enveloppe met een flink bedrag om de aangerichte schade te betalen. Daarna heb ik nooit meer iets van hem vernomen.

In de tweede situatie werd een psychiatrische patiënt door de politie afgeleverd bij de kliniek waar ik toen werkte. Het ging om iemand die, ter observatie, was opgenomen op een gesloten afdeling voor crisisinterventie. De betreffende man was door de politie opgepakt vanwege ernstig agressief gedrag in een café. Ze brachten hem ‘als het ware’ thuis. In de auto was hij ook behoorlijk tekeer gegaan en de agenten wilden van hem af. Ze waren gestopt bij de hoofdingang van de kliniek en wilden dat de man door medewerkers van de kliniek zou worden opgehaald. Een collega en ik gingen naar de ingang. Bij het zien van ons stapte de man uit de auto en begon verbaal agressief te reageren op mijn collega. Deze collega was ruim een kop groter dan ik en ook minstens aderhalf keer zo breed. Een forse man dus. De patiënt was op zijn beurt weer een kop kleiner dan ik en stond erom bekend fysiek zeer sterk en agressief te zijn. Hij bedreigde mijn collega zeer ernstig, tot doodsbedreigingen aan toe. Op mijn verzoek ging mijn collega ruim 2 meter achter mij staan. De agenten namen ook afstand van de man. Toen iedereen op ruime afstand stond werd ‘de bedreiging’ voor de man minder. Het grote aantal van mannen om hem heen had intimiderend gewerkt en zijn reactie opgeroepen. De situatie de-escaleerde door het opheffen van ‘het gevoel van intimidatie’. Ik zorgde er voor dat ik daarna ook de enige was die met hem sprak en de situatie werd verder opgelost.

De-escaleren is niet gemakkelijk. Soms helpt uitrazen, zolang er geen omstanders door kunnen worden beschadigd. Soms helpt een stapje terug. En soms is het een kwestie van geluk. Maar in veruit de meeste gevallen is het een kwestie van voorkomen dat een situatie escaleert. En dat kan alleen in situaties waarin men de voortekenen herkent én erkent. En dat is nog best lastig.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in A-sociaal, Aanslag, Agressie, agressor, Alcoholgebruik, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Bedreiging, Bekwaam, Belangen, Bemiddeling, bijstand, Boosheid, Communicatie, Communicatiestoornis, Competenties, conflict, Criminaliteit, Depressiviteit, Discriminatie, Doodslag, Eenzaamheid, Ergernissen, Escalatie, escaleren, Expertise, Extremisme, Faalangst, Familieconflict, Frustraties, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, geluksmomenten, Geweld, Geweldloos, grensoverschrijdend gedrag, Huiselijk geweld, Immigrant, Immigratiestroom, Inburgering, informatie, Integratie, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Levensopvatting, Levensovertuiging, lichamelijk grensoverschrijdend gedrag, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, lijfstraffen, lockdown, maatwerk, macht, Machtsmisbruik, megalomanie, mentaal grensoverschrijdend gedrag, Narcisme, nepnieuws, Normen en waarden, Obsessief gedrag, onderdrukken, Ontslag, Ontspanning, Oorlogsgeweld, Overtuigingen, Participatiesamenleving, Passief geweld, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Politie, politiek, Principieel onderhandelen, psychiatrie, Psychologie, Racisme, Radicalisering, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatietherapie, Religie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwverwerking, Rugzakje, scheiding, Schrikbewind, Schulden, seksueel grensoverschrijdend gedrag, Seksueel misbruik, Slapeloosheid, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Teleurstelling, Terreur, Terrorisme, Uncategorized, Vakbekwaam, Verlatingsangst, Verslaving, Verzoendag, Verzoening, vluchtelingenproblematiek, voetbal, Volwassenheid, Vrede, Vrouwenrechten, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkeloos, WHO, Wraak, Zekerheid, Zorgplicht | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

De Eberhard van der Laan-mediationaward en de kwestie Volt vs. mevrouw Gündoğan

In 2018 werd de Eberhard van der Laan-mediationaward door de Nederlandse Mediators vereniging (NMv) geïntroduceerd. De vereniging zegt hierover: “Met het uitreiken van de prijs wil de NMv bijzondere aandacht schenken aan mensen die door hun optreden en persoonlijkheid een verbindende rol in de samenleving spelen. Mensen die uiteenlopende belangen met elkaar kunnen verbinden en daarmee bijdragen aan een prettige samenleving waarin ruimte is voor verschillende ideeën en gezamenlijke oplossingen.”

In 2018 kreeg Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib als eerste de award voor haar verbindende rol in de samenleving. Het jaar daarna ging de award naar mevrouw Carry Knoops-Hamburger, directeur en managing partner van het in Amsterdam gevestigde Knoops’ advocatenkantoor, omdat zij zich al jarenlang inzet voor de mensenrechten. In 2020 was Mariëtte Hamer de gelukkige die deze award in ontvangst mocht nemen, omdat zij een strategische- en aanhoudende verbinder is en als SER-voorzitter onder andere de pensioenonderhandelingen tussen overheid en bedrijfsleven heeft vlotgetrokken. En tenslotte nog een vrouw, Joyce Silvester, vanwege haar baanbrekende rol in de samenleving waarin zij tevens een voorbeeld is voor vrouwen op invloedrijke posities.

En het is een van deze vier vrouwen die ik in dit blog centraal wil stellen. En dat is mevrouw Knoops-Hamburger, een jurist die in hart en nieren de strijd aangaat met vermeend onrecht ten aanzien van haar cliënten. Mevrouw Knoops-Hamburger verschijnt vanwege haar werk, en vooral haar cliënten, regelmatig in de media. Soms doordat er over haar (en haar man) wordt gesproken, vaker doordat zij zelf optreedt in de media. Bij voorkeur in praatprogramma’s als dat van de NPO1 en RTL4.

Zo zat mevrouw Knoops-Hamburger op donderdag 17 maart jl. bij het praatprogramma Jinek (RTL4). Daar stond zij mevrouw Nilüfer Gündoğan bij, omdat deze overhoop lag met de politieke partij (Volt) waar zij op dat moment nog lid van was en nog deel uitmaakte van de tweedekamerfractie van deze partij. Uitmaakte, want mevrouw Gündoğan was geschorst door de partijleiding vanwege meerdere (10-13) klachten over grensoverschrijdend gedrag welke tegen haar waren ingediend. Mevrouw Gündoğan was, in afwachting van een ‘onpartijdig’ onderzoek, waaraan zij weigerde haar medewerking te verlenen, als eenmansfractie verder gegaan met haar werk in de kamer. Althans dat was zij aanvankelijk van plan vanwege haar verkiezing tot parlementslid op basis van voorkeursstemmen. Mevrouw Gündoğan had echter ondertussen, via de rechter in kort geding, haar plaats in de fractie teruggeëist en was daarin in het gelijk gesteld. Naast de rechtsgang tegen haar schorsing had mevrouw Gündoğan meerdere aangiftes gedaan vanwege laster en smaad. De rechter, die in het kort geding ten gunste van mevrouw Gündoğan had geoordeeld, had haar en Volt nadrukkelijk geadviseerd om hun geschil bij te leggen door middel van mediation. En toen hoorde ik mevrouw Knoops-Hamburger reageren op een voor haar kenmerkende manier. Niet dat haar handelswijze niet zou passen bij wat zij voor mevrouw Gündoğan kon betekenen, daar is zij juist sterk in. Echter, haar handelswijze sloot in geen enkel opzicht aan op de uitgangspunten van mediation, en daardoor de Eberhard van der Laan-mediationaward onwaardig.

En daarmee doe ik een boute uitspraak over deze kwestie en die wil ik graag verder onderbouwen.

Mevrouw Knoops-Hamburger en haar echtgenoot hielden een heftig betoog over het recht van hun cliënte om zich tot de rechter te wenden (en ook nog eens om daar haar aanklachten verder uit te breiden). Beide advocaten verweten Volt dat hun voorwaarde, het intrekken van het lopende juridische traject, hun cliënte het recht op juridische stappen zou ontnemen. Als winnares van de Eberhard van der Laan-mediationaward had mevrouw Knoops-Hamburger toch op zijn minst moeten weten dat mediation hét alternatief voor de rechtsgang is. Mediation staat -vrij vertaald- voor Anders Dan Rechtspraak (ADR, Alternative Dispute Resolution). Mediation is dé alternatieve manier van conflictoplossing voor conflicten die vaak via juridische procedures worden uitgevochten. Het standpunt van wederpartij, i.c. Volt, dat zij pas met mevrouw Gündoğan in gesprek wenste te gaan als zij eerst haar aanklachten bij de rechtbank zou intrekken, is daarom niet vreemd.

Vanwege het grondbeginsel van mediation kan mediation alleen dan pas plaatsvinden wanneer een gang naar de rechtbank niet (meer) aan de orde is. De belangrijkste mediation-technische redenen hiervoor zijn het voorkomen van ‘verjuridisering’ van het conflict en het voorkomen dat de eventuele uitkomst van de mediation nietig wordt verklaard door een rechter dankzij een (nog paralel) lopende juridische procedure. En dat is precies aan de orde in deze situatie. En als ‘winnares‘ van de Eberhard van der Laan-mediationaward heeft mevrouw Knoops-Hamburger zich anders dienen op te stellen in deze kwestie. In casu waarbij ik als mediator betrokken ben geweest, zijn juridische procedures altijd of ingetrokken of ten minste opgeschort.

Het conflict tussen mevrouw Gündoğan en Volt is vanwege de adviezen van haar advocaten juist verdiept en verder op scherp gezet. Door de aanhoudende juridische inbreng van mevrouw Gündoğan en haar advocaten is het toepassen van mediation als middel om tot een gezamenlijk gedragen oplossing te komen niet mogelijk. De weg naar mediation is door mevrouw Gündoğan en haar advocaten afgesneden door de adviezen die de advocaten van mevrouw Gündoğan haar, tegen beter weten in, hebben gegeven, namelijk ‘op grond van haar rechten om naar de rechter te kunnen stappen en dit aan te houden’. En dat terwijl een van die advocaten ‘gedecoreerd‘ is met een mediationaward die staat voor de verbinding welke, in dit geval, via mediation kan worden gecreëerd en waardoor een rechtsgang wordt uitgesloten.

De Eberhard van der Laan-mediationaward is een prijs die jaarlijks wordt uitgereikt aan een persoon die zich onderscheidt in zijn of haar prestaties die aansluiten bij de basisbeginselen van mediation. Het belangrijkste uitgangspunt van mediation is ‘het voorkomen van een rechtsgang om een geschil of kwestie op te lossen’. Mediation en een gang naar de rechter bijten elkaar. En dat is wat er in deze kwestie, die van mevrouw Gündoğan en Volt, aan de orde is. Voor mij, vanuit mijn mediationhart beschouwt, is dit een gemiste kans.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

N.B. De dag na de uitzending van Jinek maakte Volt bekend dat mevrouw Gündoğan niet alleen niet meer welkom was in de kamerfractie, maar dat zij ook geroyeerd was als lid van de partij. En daarmee werd er een volgend hoofdstuk toegevoegd aan dit juridische dossier dat zo langzamerhand het karakter heeft gekregen van een vechtscheiding. Als gezegd: een gemiste kans voor mediation.

Geplaatst in Alledaags, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsjuridisch, Arbeidsmediation, Arbeidsrecht, Arbitrage, Belangen, Bemiddeling, Communicatie, Communicatiestoornis, Complexe scheiding, conflict, convenant, de-escaleren, Escalatie, escaleren, Expertise, Gedragsproblemen, grensoverschrijdend gedrag, informatie, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intimidatie, Juridisch, lichamelijk grensoverschrijdend gedrag, maatwerk, macht, Machtsmisbruik, Mediation, mentaal grensoverschrijdend gedrag, Nederlandse Mediators vereniging, Nilüfer Gündoğan, NMv, Normen en waarden, onafhankelijkheid, Onderhandelingen, Ontslag, Overlast, Passief geweld, politiek, Principieel onderhandelen, rechtsbijstand, Rechtsstaat, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatietherapie, Repressie, Respect, Scheiden, Schrikbewind, seksueel grensoverschrijdend gedrag, Sociaal lijden, Sociale media, Spraakmakend, stress, Terreur, Toekomst, Uncategorized, Vakbekwaam, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, Verzoening, visie, Volt, Vrede, Vrijheid van meningsuiting, Vrouwenrechten, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkgever, Werknemer | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

RAMPTOERISME, de vraag is niet wanneer, maar hoeveel!

Sinds donderdag 24 februari 2022 woedt er een oorlog in Oekraïne. Vladimir Poetin heeft die dag het startsein gegeven aan zijn troepen om dat land volledig te confiskeren, nadat hij 8 jaar geleden al, zonder enige weerstand, de Krim had ingelijfd. De invasie van de Russen in Oekraïne was geen verrassing. Er werd al weken over gespeculeerd. Het was niet de vraag óf Poetin Oekraïne zou binnenvallen, het was de vraag wanneer!

De aandacht ging uit naar de coronacrisis en de Olympische Spelen. De vrijheid door het opheffen van bijna alle beperkingen vanwege corona én de plek op de medaillespiegel susten het geweten voor het dreigende gevaar. Ach, Poetin zal het toch niet in zijn hoofd halen om Oekraïne binnen te vallen terwijl ‘de Spelen’ nog volop in gang zijn. ‘De Chinezen’ zouden het hem niet in dank afnemen als hij hun feestje daarmee zou verstieren. En dus wachtte Poetin keurig op zijn beurt en dirigeerde hij zo’n 200.000 manschappen richting de Oekraïense grens en startte hij de motor alvast van de Russische propagandamachine.

Wat er daarna allemaal is gebeurd hoef ik hier niet meer te vertellen. Zelfs wat er de komende tijd verder nog gaat gebeuren is allemaal al bekend. Dat het gaat gebeuren….ja, dat weten we al, maar wanneer….dat nog niet. Ook de andere ‘voormalige’ Sovjet-republieken zullen worden ingelijfd en weer onderdeel gaan vormen van het Grote Russische Rijk van weleer. Poetin durft het zelfs ‘het herstel van het Derde Rijk’ te noemen, en waar kennen we dat ook alweer van?

Maar, dan komt het! Ruim 75 jaar geleden hebben de toenmalige machtshebbers gezegd: Dit zal nooit meer gebeuren. Er werd een Volkerenbond opgericht om de mensenrechten te beschermen. De Verenigde Naties zouden de mensheid beschermen tegen despoten als een Adolf Hitler. De Noord-Atlantische Verdrags-Organisatie (NAVO) werd opgericht om de daarbij aangesloten landen te beschermen tegen oorlogsgeweld van andere landen, i.c. de Sovjet-Unie, het land dat werd gezien als mogelijk grootste agressor op militair gebied tegenover de NAVO. Er kwamen Universele Mensenrechten en mensenrechten-organisaties. Vooral om landen als Rusland en China op de vingers te kunnen tikken, zonder resultaat overigens. En in 1991 kwam aan ‘al die goede bedoelingen’ een definitief einde met de oorlog in ‘voormalig’ Joegoslavië. Daarvoor waren er al wat schermutselingen geweest, maar die werden geweten aan de koude oorlog tussen Rusland en het westen. Meerdere oorlogen hadden de kracht van de Volkeren-Unie al uitgehold (vooral Vietnam, Cambodja, Jemen en Afghanistan). En oorlogen waarbij NAVO-landen betrokken waren, konden in volle omvang doorgaan, zonder dat er daadkrachtig tegen werd opgetreden door de Verdrags-Organisatie. Sterker nog: het werd mogelijk om concentratiekampen in te richten en genocide te plegen tijdens de Balkan-oorlog. De wereld keek, opnieuw, massaal toe én mee via de (sociale-) media.

CNN werd oorlogszender nummero uno. Hun verslaggevers stonden aan de frontlinie om live-verslag te doen van wat er aan gruwelijkheden plaatsvond in diverse oorlogsgebieden. Met als hoogtepunt de Golfoorlog en de strijd in Libië. Hoe spectaculair waren de beelden toen Osama-bin-Laden, Kadaffi en Saddam Hoessein werden opgepakt. Beelden van wereldleiders die zich trots op hun borsten sloegen vanwege deze resultaten. De foto’s op de voorpagina’s van de kranten. En tegenwoordig alles wat er maar kan wordt gepost op het internet. De sociale media hebben de andere media ingehaald.

En dus is het tijd dat de gewone, bijna uitgestorven media het weer naar zich toe trekken. De kranten hebben hun oplagen alleen maar zien krimpen, en de televisiezenders zien hun kansen weer groeien. De kijkcijfers lopen rap op. Elk praatprogramma gaat voor de hoofdprijs: zoveel mogelijk kijkers en een zo hoog mogelijke omzet in de reclameblokken eromheen.

De oorlog in Oekraïne is voor de rest van de wereld de 3.0-versie van ramptoerisme geworden.

Het gaat niet meer om verslaglegging en het informeren over wat daar gebeurt, het is sensatiezucht geworden en keiharde business om de verkoopcijfers van de zenders. Want niemand stelt de vraag: Hoe komt het dat wij, net als in 1938, alleen maar toekijken hoe een despoot het leven neemt van miljoenen mensen en niemand op het idee komt om de in 1948 gestelde uitgangspunten daadwerkelijk te realiseren?

En het kan toch niet zo zijn dat het dreigen met een kernwapen ertoe leidt dat Poetin zijn gang kan blijven gaan. Is Poetin de Adolf Hitler van de 21e eeuw? Zal hij zijn Derde Rijk stichten? Hij zal honderden-miljoenen mensen met harde hand onderdrukken. Hij heeft zijn propaganda-kanalen al volledig ingezet. De Russen weten, net als de Duitsers toen, niet beter dan dat het kwaad dat tegen hun land is, dient te moeten uitgeroeid. En, net als de Duitse soldaten toen, trekken Russische soldaten ten strijde zonder te weten wat hun leider eigenlijk wil bereiken.

Het heeft toen jaren geduurd voordat de wereld besefte wat er aan de hand was en dat heeft miljoenen mensen het leven gekost. Histoire se repete….ook met de Verenigde Naties, de NAVO, de Geneefse Conventie, Internationaal Oorlogsrecht, universele mensenrechten of wat al niet meer. De vraag is dus niet meer wanneer er miljoenen slachtoffers gaan vallen door deze oorlog en door Poetin, maar hoeveel!

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Geplaatst in A-sociaal, Aanslag, Aanslagen, Afslachten, Agressie, agressor, Alledaags, Ambassadeurs, Angst, Angstcultuur, Anti-sociaal, Asielzoekers, atoombom, atoomoorlog, autocratie, avondklok, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, betoging, bijstand, Boosheid, Buitenlanders, carnaval, Communicatie, Communicatiestoornis, Competenties, conflict, convenant, corona, coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, COVID19, Criminaliteit, demonstranten, demonstratie, despoot, Discriminatie, Dood door schuld, Doodslag, economische schade, Ergernissen, Escalatie, escaleren, Europees Parlement, Executies, Extremisme, Facebook, fakenews, Familieleed, Frustraties, Fundamentalisme, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, Geweld, Godsdienst, Godsdienstoorlog, Godsdienstwaan, grensoverschrijdend gedrag, grootheidswaan, Huiselijk geweld, Imigrantenstroom, Immigratie, Immigratiestroom, informatie, Inspanningsverplichting, Instagram, Integriteit, Intimidatie, Irritaties, kernwapens, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Levensovertuiging, Lichamelijk lijden, lijfstraffen, LinkedIn, macht, Machtsmisbruik, Martelen, Marteling, megalomanie, mentaal grensoverschrijdend gedrag, mentaliteitsverandering, MH-17, Moord, Narcisme, nepnieuws, Normen en waarden, Obsessief gedrag, onafhankelijkheid, onderdrukken, Onderhandelingen, onrechtmatig handelen, Oorlog, Oorlogsgeweld, Oorlogspropaganda, oplichting, overheidsbeleid, Pacifisme, Passief geweld, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Poetin, politiek, Principieel onderhandelen, Propaganda, Psychologie, ramptoerisme, recessie, Rechtsstaat, Religie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwen, Schrikbewind, Slavenarbeid, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, Sterven, stress, Teleurstelling, Terreur, Terrorisme, Terroristen, TikTok, Toekomst, Twitter, Uncategorized, Veiligheid, Verkiezingen, verlies, Vluchtelingen, vluchtelingenproblematiek, Vrede, Vreemdelingen, Vrijheid van meningsuiting, Waanzin, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Wraak, zelfmoord, zorg | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

GRENSOVERSCHRIJDEND GEDRAG, maar dan mentaal en bij kinderen

Onlangs werd ik benaderd door een man, vader van 3 kinderen, die bij mij zijn verhaal wilde doen over ouderverstoting. Hier zijn verhaal, uiteraard anoniem:

“Het is allemaal al tijdens mijn huwelijk begonnen, Kees. Als mijn ex en ik dan weer eens ruzie hadden, en zij mij steeds weer dezelfde verwijten maakte, dan escaleerde dat bijna elke keer. En met elke keer bedoel ik toch al gauw zo eens in de twee weken. Eerder nog vaker. Dan ontaardde de ruzies in een ordinaire schreeuwpartij. Veelal het gevolg van onmacht om op een andere manier het gesprek te voeren.

Wat mijn ex dan steevast deed, was tussen mijn kinderen te gaan zitten, haar armen om hen te slaan en tegen hen te gaan fluisteren dat ik een gevaarlijke, agressie en vreselijke man én vader was. Nou, ik kan je zeggen dat ze mij niet nog kwader kon maken. Maar dan wel door mijn mond te gaan houden, nadat ik haar op zachte toon had gezegd dat zij hiermee de kinderen wel heel erg beschadigde.

Dit flikte madam keer op keer. En elke keer keek ik dan in drie paar angstig naar mij kijkende kinderogen. En dat deed mij dan pijn. Ik kon ook niet begrijpen waarom zij dat bleef doen, ook nadat wij daarover hadden gesproken en zij, eveneens beloofd, dat niet meer zou doen.

Die tijd stopte natuurlijk nadat ik van haar was gescheiden. Een kloten-scheiding bij een advocaat/mediator. Ook een periode van aanhoudende frustraties. Ze weigerde aan elke regeling mee te werken. Tegen elk voorstel zei ze ‘nee’. Ze dreef zelfs de mediator tot wanhoop. En achteraf vertelde zij de kinderen hoe ik tegen had gewerkt en bij de mediator had zitten schreeuwen, wat absoluut niet het geval was, want ik had toen zoiets van ‘laat ik overal maar mee instemmen en haar overal in tegemoet komen, dan ben ik zo snel mogelijk van haar af’. Maar ja, de kinderen hadden mij al tientallen keren tekeer horen gaan tijdens onze ruzies, dus was het dat beeld wat zij mee hadden gekregen. Zij geloofden hun moeder en dus was ik weer die gevaarlijke, slechte man en hadden zij medelijden met hun moeder.

Na de scheiding kwamen de kinderen om de week het weekeinde bij mij. En dat ging een tijdje goed. Totdat ik een nieuwe relatie kreeg en mijn vriendin de kinderen ook na school ging opvangen. Binnen de kortste keren werden afspraken, die ook in het ouderschapsplan stonden, door mevrouw van tafel geveegd en begonnen de ruzies weer. Ze weigerde gesprekken aan te gaan om de omgangsregelen weer volgens afspraak uit te voeren en reed zelfs een keer met haar auto, waarin de kinderen op de achterbank zaten, over mijn voeten te rijden. Dat ontaardde bij mij in schreeuwen tegen haar, omdat ze doorreed en mij negeerde en opnieuw bijna aanreed.

Ik gaf het op. De kinderen kwamen niet meer bij mijn vriendin na schooltijd, maar werden heuse sleutelkindertjes. Amper zeven, acht en tien jaar oud gingen ze uit school naar de woning van hun moeder, waar ze aan hun lot werden overgelaten omdat er verder geen oppas of volwassene was die toezicht hield.

Ik probeerde met haar over de situatie te praten, maar dat bleef zij weigeren. Ook toen er een paar jaren waren verstreken en ik voorstelde de omgangsregeling enigszins aan te passen nu de kinderen een stuk ouder waren geworden. Om dat voor elkaar te krijgen, was een interventie van de rechter noodzakelijk. Daarbij werden de kinderen gehoord door de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdzorg. Het deed mij pijn om te zien en te horen wat dit had opgeleverd. Ik stelde mijn ex voor om hen naar een kinderpsycholoog te sturen, omdat zij -zeker in mijn ogen- de nodige schade hadden opgelopen door ons gedrag en de gebeurtenissen waarvan zij getuige waren geweest, maar ook dat werd geweigerd. Zij ving de kinderen immers goed op en zorgde ervoor dat zij zo min mogelijk met mij te maken zouden hebben.

Opnieuw verstreken de jaren. Op een bepaald moment besloot de jongste, toen nog twaalf jaar oud, om niet meer naar mij toe te komen. Slechts enkele weken later verscheen ook de middelste niet meer ‘voor het weekend’. Alleen de oudste bleef trouw komen. Tot begin april van het vorige jaar. We discuteerden over hoe het leven invloed kan hebben op emoties. En hoe emoties uit het verleden nog van invloed kunnen zijn op de huidige beleving van hoe je met elkaar omgaat. En toen werd mij duidelijk dat dit kind nog steeds te lijden heeft onder wat er tussen mij en mijn ex is voorgevallen. Hoe boos en verdrietig kan een kind dan zijn. En dan vooral op mij. Ik was en ben nog steeds de verpersoonlijking van al het kwaad en van alle ellende uit de voorgaande jaren.

Sindsdien heb ik ook geen contact meer met het derde kind, mijn oudste. En daarmee ben ik dus, in een periode van bijna twintig jaar, vader af geworden. Geen van mijn drie kinderen wil nog contact met mij. Alleen de oudste heeft mij verteld dat dit komt doordat ik altijd tegen hen heb geschreeuwd. En dat terwijl ik zelden schreeuw. Ja, ik kan mijn stem enigszins verheffen bij emoties, maar ik schreeuw zeer zelden. Maar, en nu moet ik even aan een van jouw andere klanten denken, ‘het kwade zaadje was al geplant’ toen ik nog getrouwd was. De keren dat mijn ex tussen onze kinderen ging zitten, en ik inderdaad nog schreeuwde, en zij naar mij wees en die vreselijke woorden in hun oortjes fluisterde.

In de beleving van mijn kinderen ben ik altijd de boosaardige slechte man gebleven. En daar kom ik nooit meer van af.

Ik wilde dit verhaal aan je vertellen, omdat ik er van overtuigd ben dat ik niet de enige vader ben die zijn kinderen is kwijtgeraakt door allerlei acties van hun exen, de moeders van hun kinderen. En zeker in deze tijd, waarin grensoverschrijdend gedrag centraal staat, is het -naar mijn mening- ook goed om eens stil te staan bij het mentaal grensoverschrijdende gedrag van ex-partners. Gedrag dat ten koste gaat van het geestelijk welzijn van hun kinderen en dat hen beschadigt voor de rest van hun leven. Met alle gevolgen van dien.”

Het verhaal van deze vader staat niet op zichzelf. In de loop der jaren hebben meer vaders, maar ook moeders, zich tot mij gewend om zich te beklagen over de rol van hun voormalige wederhelft in de verziekte relatie tussen hen en hun kinderen. Wat mij daarbij keer op keer is opgevallen is dat geen van deze ouders zich bekommert over wat hun gedrag doet met hun kinderen. Deze zitten klem. De ouders tonen hier mentaal grensoverschrijdend gedrag jegens hun kinderen. En het is de vraag wat dit voor de toekomst van hen betekent. De psychologische schade kan zich vele jaren later nog openbaren en daarom publiceer ik dit verhaal. Het gaat hier om vader, maar het had ook een moeder kunnen zijn.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Ik laat mij -nog steeds- wekelijks (PCR-)testen. Niet alleen omdat ik bij veel verschillende cliënten over de vloer kom, maar ook om nieuwe cliënten te beschermen voor het geval dat ik onverhoeds toch ben besmet geraakt.

Ik ben volledig (3x) gevaccineerd.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wanneer bedplassen een signaal van onvermogen en psychisch lijden wordt

Een man vertelt: “Als jochie heb ik tot mijn achtste in bed geplast. Ik kan mij nog herinneren hoe mijn moeder er alles aan deed om dit te veranderen, maar dat lukte maar niet. De anti-bedplasmat was een uitdaging om af te laten gaan. Ik wilde wel weten of het ding het ook werkelijk deed. Uiteindelijk waren het gesprekken bij de huisarts die mij er vanaf hebben geholpen. Met hem heb ik gesproken over de dingen die mij dwars zaten en waarmee ik diende te dealen. De oorzaak van mijn bedplassen was de voortdurende slechte relatie tussen mijn ouders en de wijze waarop ik daarin werd gebruikt. Het was voor mij een onbewust proces, maar de huisarts legde dat perfect bloot. Voor mij is dokter Visser een held.”

Sinds het gesprek met deze man gaat er een belletje bij mij rinkelen wanneer ouders, tijdens een scheidingsmediation of tijdens gesprekken naar aanleiding van relatieproblemen of gesprekken over het bijstellen van het ouderschapsplan, vertellen over hun bedplassende kind van een jaar of tien. Vooral wanneer zij vertellen dat het, op een korte periode na, altijd al problemen heeft gegeven. De ouders erkennen het probleem wel, maar zien niet hun aandeel in het probleem van hun kind. Gescheiden ouders, bijvoorbeeld, vertellen over de periodes waarin het kind droog blijft en bij wie het dan verblijft en wijzen naar elkaar als het om de oorzaak gaat, zonder zich te realiseren dat het ‘m daar nu net in zit. Naar elkaar wijzen is verwijten en met verwijten is een probleem nog nooit opgelost. Het kind is er in ieder geval niet mee gebaat.

Zo ook in de volgende casus, welke mij een jaar geleden in de provincie Utrecht deed belanden. In deze casus gaat het om de ouders van Robert. Robert is een ventje van 10 jaar. En Robert heeft twee ouders die het niet zo goed met elkaar kunnen vinden. Zijn moeder is drie jaar geleden van de ene op de andere dag vertrokken en bij een nieuwe partner ingetrokken. Zijn vader is vol wrok achtergebleven en zorgde de eerste paar maanden volledig voor hem. In de loop van de jaren is Robert de speelbal van de strijd tussen zijn ouders geworden en wordt hij te pas en te onpas ingezet om het eigen gelijk te halen. “Toen begon hij weer (?) in bed te plassen”, volgens zijn moeder. Eerst incidenteel en geleidelijk aan structureel. Het werd pas een probleem toen Robert ook buiten de deur in bed ging plassen, als hij bij anderen bleef slapen. Zijn sociale leven stortte in en hij isoleerde zich van andere kinderen. Alleen het drie jaar oudere zoontje van de nieuwe partner van zijn moeder bekommerde zich nog af en toe om hem en deze werd zijn beste vriend. Zijn buitenschoolse tijd, bij moeder, vulde hij met onderuit zitten voor de TV om televisie te kijken of zijn dagelijkse uutje gamen mee te vullen. Vader liet hem opvangen door de buitenschoolse opvang.

Er was ondertussen wel wat gebeurd met Robert. Zijn ouders waren niet meer met elkaar in gevecht over allerlei onderlinge praktische en sociaal-emotionele zaken. Zij hadden hun speelveld verlegd naar Robert zelf. Zij hadden de zorg en zijn opvoeding tot gevechtsterrein verklaard en deden daarbij actief een beroep op hem. Aan hem werd gevraagd wat hij wilde, om dit vervolgens tegen de andere ouder te gebruiken. Het was steeds tegenstrijdig aan elkaar, want Robert praatte zijn beide ouders naar de mond. Wilde vader dat hij uit school altijd naar de buitenschoolse opvang ging, dan wilde moeder dat hij bij een vast vriendje thuis werd opgevangen. Wilde moeder dat hij ’s avonds om acht uur naar bed ging, dan wilde vader dat dit om half acht gebeurde. Wilde vader dat het kind naar de orthodontist ging, waar hijzelf ook zo goed werd geholpen, dan wilde moeder dat hij naar die van haar ging. De vraag of Robert wel naar een orthodontist diende te gaan kwam niet eens aan de orde.  En zo kan ik nog wel even doorgaan.

De situatie rondom Robert verslechterde met de dag en het beddenplassen nam grotere vormen aan, want Robert moest nu zelfs overdag, als hij bij zijn vader was, een luier om. Een luier om? Overdag? Bij een knulletje van tien jaar? Aanleiding voor zijn moeder om zowel op school als daarbuiten deskundigen te consulteren en deze naar de vader laten verklaren dat er toch wel iets flink mis was in de relatie tussen de zoon en zijn vader. De reactie van de vader was voor de hand liggend: hij bestreed de opvattingen van de remidial teacher en de gedragsdeskundige en bond de strijd aan met zijn ex door vooral met het kind te praten. In geen geval had hij gefaald als vader. Zijn falen als partner was al meer dan genoeg, liet hij zijn ex weten. Zijn beschadigde ego werd één op één vertaald naar het gedrag van zijn zoontje en hij besloot zelf in therapie te gaan bij een creatief therapeut. En ja hoor, Robert moest ook naar naar deze creatief therapeut, want vader had er baat bij en zoonlief werd zo wel van zijn bedplassen afgeholpen. Bovendien diende moeder haar waarden en normen eens goed onder de loep te nemen, want haar nieuwe relatie was schadelijk voor de sociaal-emotionele ontwikkeling van zijn zoon. Het feit dat de moeder hem in de steek had gelaten voor een ander was tot daar aan toe, maar dat deze ander een vrouw was, was voor vader een rechtstreekse verklaring van onvermogen geweest en hij wenste dit te weerleggen door vooral veel verschillende relaties aan te gaan om zijn mannelijkheid in bed te bewijzen. Acties die hij niet alleen in aanwezigheid van zijn zoontje uitvoerde, maar ook via hem aan de moeder liet overbrengen.

Er werd contact met mij opgenomen. Er diende iets te veranderen volgens de vader, maar hij wist niet wat. Navraag wees uit dat hij naar mij was gestuurd door een oud-cliënt van mij. Ik nodigde beide ouders uit en al snel kwam het ouderschapsplan aan de orde. De omgangsregeling kenmerkte zich door de hoge mate van wederzijdse uitsluitingen en voorwaarden in het gedrag en de bevoegdheden van beide ouders. Het gezag van beide ouders was gebonden aan regels en maatregelen die zouden volgen op afwijkend gedrag. Nergens kwamen de belangen van Robert aan de orde, laat staan dat zijn naam ook maar ergens centraal stond.

Tijdens de eerste gesprekken die hierop volgden bleven de ouders elkaar met vuur en zwaard bestrijden. Met het mes tussen de tanden vordenden zij geen centimeter en het werd tijd om in te grijpen. Ik vroeg permissie om even uit mijn rol te mogen stappen en sloeg vervolgens hard met mijn vuist op tafel: “En nou is het verdomme afgelopen. Jullie zijn bij mij gekomen om samen te werken aan een nieuw ouderschapsplan voor jullie zoon. Nota bene in zijn belang. En het enige wat jullie doen is bekvechten over de scheiding. Wat willen jullie nu?” Het was met die ene klap stil geworden. Er werd op mijn opmerking ingegaan. Verbouwereerd, ontdaan, ontzet, verontwaardigd, boos, en geleidelijk aan….met begrip. Vanaf dat moment werd er over Robert gesproken en kwam het ouderschapsplan tot stand. Af en toe een klein uitglijdertje, maar die werd door henzelf hersteld.

We zijn inmiddels een jaar verder en dan neem ik, in het kader van de nazorg die ik lever, altijd even contact op met de mensen met wie ik heb gewerkt. Ik informeer dan kort naar hoe het met hen gaat. En dat heb ik ook bij de ouders van Robert gedaan. Beide ouders waren positief en enthousiast. Robert heeft hulp gehad van een kinderpsycholoog, plast niet meer in bed en verblijft met plezier bij zijn ouders. Vader heeft een nieuwe partner en laat zich nog altijd bijstaan door de creatief therapeut, een begripvolle vrouw. En moeder is verhuisd naar een adres dat dichterbij dat van de vader is. Robert kan nu gemakkelijker van het ene huis naar het andere gaan. Net waar zijn behoefte ligt.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Ik laat mij -nog steeds- bijna wekelijks (PCR-)testen. Niet alleen omdat ik bij veel verschillende cliënten over de vloer kom, maar ook om nieuwe cliënten te beschermen voor het geval dat ik onverhoeds toch ben besmet geraakt.

Ik ben volledig (3x) gevaccineerd.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wat kan gebeuren als er sprake is van SEKSUEEL MISBRUIK bij een jong kind?

De afgelopen weken worden de media onder meer beheerst door alle mogelijke gebeurtenissen rondom (seksueel-) grensoverschrijdend gedrag. Daardoor zouden we bijna vergeten dat dit gedrag niet leeftijdgebonden is. Soms loop ik tegen een bizar levensverhaal op. Zoals dit verhaal. Een verhaal van een vrouw, van middelbare leeftijd, die vertelt over de vriend van haar oom. Een man die haar, op zeer jonge leeftijd, jarenlang seksueel heeft misbruikt. Het bijzondere aan dit verhaal is, is dat zij dit echter nooit als zodanig heeft ervaren. Sterker nog, ze vond het prettig en verdedigt de dader tot op de dag van vandaag. Dat het haar psycho-sociale en psychologische ontwikkeling fors negatief heeft beïnvloed, neemt zij op de koop toe, ook al loopt zij daardoor al jaren bij een psycholoog.

Ik neem u graag mee terug naar 2016: Ze zit tegenover mij aan een picknicktafel aan de rand van de camping en vertelt:

Amper acht jaar zou ze zijn geweest. Ze bracht een bezoekje aan haar oom, de broer van haar vader. Op zijn zolder had hij een biljarttafel staan, waarop hij samen met een vriend een potje speelde. Deze vriend was ook bevriend met haar ouders en van hen diende zij hem dan ook oom te noemen.
Hoe haar echte oom kon biljarten was haar niet duidelijk geweest, want haar oom zou slechtziende zijn. Hij zou daardoor niets hebben meegekregen van wat zijn vriend met zijn nichtje deed.

En daarover zou niemand zich ooit om hebben bekommerd. Ook niet toen zij op latere leeftijd het gebeurde aan haar moeder vertelde. Deze geloofde haar niet en nam het zelfs voor de twee mannen op. De moeder was (en is) van mening dat haar dochter alles uit haar duim heeft gezogen. Ze was zelfs zeer boos en agressief naar haar dochter geworden, tot op de dag van vandaag, wanneer het onderwerp weer eens ter tafel wordt gebracht.

  • Het misbruik

Het begon allemaal vrij onschuldig. Hij had haar bij zich op schoot genomen en haar uitgelegd hoe het spelletje heette dat hij en haar oom aan het spelen waren. Argeloos had zij op zijn schoot plaatsgenomen en geen betekenis toegekend aan hetgeen zij onder haar kinderbilletjes had gevoeld. Hij had haar in zijn armen genomen en dicht tegen zijn onderlichaam aangedrukt toen hij haar de uitleg gaf. Onschuldig en onwetend als zij toen was, had zij het als aangenaam en lief ervaren. Thuis, bij haar moeder (haar vader was eigenlijk nooit thuis), zus en twee broertjes, ontbrak elke vorm van intimiteit, tederheid, betrokkenheid en liefde. Daar heersten tucht en orde: een uitermate streng en onrechtvaardig regime. Elke vorm van affectie ontbrak in het gezin. Deze oom, zoals zij hem dus van haar moeder moest noemen, besteedde aandacht aan haar en dat voelde zeer aangenaam.

Ze had het daarom ook niet onaangenaam gevonden toen hij de keer daarna haar steeds weer bij zich op zijn schoot had genomen. Een paar keer in de week rende zij vanuit school naar de zolderkamer van haar oom, waar steevast ook haar andere oom was te vinden. Ze klom dan meteen bij hem op schoot en genoot van zijn armen om haar heen. Ze had niet eens in de gaten gehad dat die armen steeds vaker werden gebruikt om haar overal te betasten en te strelen. Ze genoot van zijn aandacht en merkte ook niet dat zijn handen haar kuisheid betastten. Het enige wat zij voelde was de aangename sensatie van het strelen en zijn warme adem in haar nek.

De doordeweekse dagen werden veelvuldiger en ook in het weekend ontmoette zij haar oom op de zolder van de broer van haar vader. Hij had haar in haar oor gefluisterd dat hij het strelen ook zo fijn vond, net als dat zij het zo fijn vond dat hij haar overal zo lief en zacht streelde. In haar kind-zijn had zij daar geen kwaad in gezien en ze was begonnen hem te strelen. Ook de harde bobbel tussen zijn benen had zij gestreeld en hij had haar toegefluisterd hem vooral daar te strelen. Zij had gezien hoe fijn hij dat vond. Zij genoot ervan dat zij lief voor hem kon zijn en dat hij haar daardoor zo lief behandelde.
Na een paar weken had hij zijn erecte penis uit zijn broek gehaald. Hij was wat meer in het donker van de kamer gaan zitten en haar oom speelde nu in zijn eentje biljart. Hij had haar vervolgens gevraagd zijn penis en scrotum te strelen terwijl hij zichzelf bevredigde. Zich nog steeds van geen kwaad bewust, had zij aan zijn wens voldaan. Ze vond de aandacht die haar oom aan haar besteedde zo fijn, dat zij niet in de gaten had gehad wat er nu eigenlijk gebeurde. Thuis was niemand zo lief en hij gaf haar af en toe wat lekkers te snoepen. Tijdens zijn ejaculaties stroomde het warme sperma over haar strelende handjes en hij veegde dat er altijd weer netjes af. Zij hadden nu samen hun geheimpje, had hij tegen haar gezegd. En dat vond ze wel spannend. Het maakte haar immers heel bijzonder. Niet dat zij zich op dat moment bewust was, het voelde wel zo.
Ze was dan ook helemaal niet verrast toen hij haar hand had gepakt om een keer te doen wat hij elke keer deed. Terwijl zij hem aftrok, streelde hij haar bovenlijf en soms ook zachtjes tussen haar benen. Verder dan dat ging hij aanvankelijk niet. Na verloop van tijd was het voor haar dan ook de gewoonste zaak geworden om hem elke keer af te trekken en had zij niet eens in de gaten gehad, dat zij en haar oom vaak alleen op de zolder zaten. Ook had ze niet gemerkt dat hij haar ontluikende borstjes steeds vaker ook onder haar hemdje was gaan strelen en dat hij af en toe wat onder de rand van haar onderbroekje door over haar billen was gaan strelen. Meerdere keren per week trok zij hem af en ze genoot er zelf van dat zij hem dit kon teruggeven voor de aandacht en liefde die hij haar gaf. Een warm gevoel had zij elke keer wanneer zij bij haar oom was. Zoveel fijner dan thuis. Hij bracht het “geluk” in haar leven. Zo voelde het voor haar.
Wanneer haar oom bij haar thuis kwam, klom ze ook bij hem op schoot. Haar moeder had niet vreemd opgekeken toen hij haar daar ook streelde. Tussen haar benen kwamen zijn handen alleen wanneer haar moeder even niet naar hen keek of de kamer uit was. Ze vond het best spannend als dat gebeurde en ging het spelletje met haar oom meespelen. Zij streelde zijn harde penis door er met haar billetjes over te schuren. Hij had haar verteld hoe ze dat kon doen en dat hij dat ook prettig vond. Net zoals zij het steeds prettiger was gaan vinden als zijn handen over haar plassertje wreven. Haar zus en twee broertjes kregen deze aandacht niet en hadden geen aandacht voor wat er zich tussen haar en haar oom afspeelde.

  • Circa 40 jaar later

Jaren zijn zo voorbij gegaan en jarenlang leeft zij in de veronderstelling dat er niets kwaads schuilt in wat zij en haar oom in die biljartkamer hebben gedaan. De seksuele relatie tussen haar en haar oom duurt totdat ze bijna vijftien is en voor het eerst seks heeft met een jongen van haar eigen leeftijd. Zelfs anno 2016 ziet zij er het verkeerde-van-toen niet van in. Ze verdedigt haar oom en zijn handelen, maar soms geeft ze ook aan dat het eigenlijk niet had mogen gebeuren.

Haar behoefte aan affectie (wat feitelijk niets meer is dan aandacht) uit zij tegenwoordig door continu bevestiging te vragen voor haar bestaan. Ze raakt in paniek of in een negatieve stemming wanneer vrienden, vriendinnen of partners (waarmee zij met iemand een klik voelt) haar niet vaak genoeg (meerdere keren per dag) aandacht schenken. Al is het maar door middel van een kort (wel door haar als positief bevonden) berichtje. Liefst zelfs via de sociale media, opdat zij geen respons hoeft te geven in een direct intermenselijk contact. En duurt het haar te lang, dan schiet zij in haar negatieve gedrag  (jaloezie ten aanzien van degene die volgens haar dan wel tijd en aandacht voor andere zaken of personen heeft), wat uiteindelijk haar weer aandacht oplevert.

Ze is inmiddels ruim vijfenvijftig jaar oud. Zelf moeder van een zoon en een dochter en tenminste drie vaste relaties verder. Haar dochtertje is nu een jong-volwassen en heeft de leeftijd gehad waarin zij de relatie heeft gehad met haar oom. Ze denkt nog vaak, met veel warmte, terug aan die tijd. Ze is er ook nog steeds van overtuigd dat zij toen niets verkeerds heeft gedaan. Ook het gedrag van haar oom vindt ze nog steeds niet kwaadwillend. Ze weet inmiddels wel dat zij, rationeel gesproken, het slachtoffertje is geweest van seksueel misbruik. Maar zo voelt het nog altijd niet voor haar. Desondanks veroordeelt zij haar oom nu wel, maar zoals gezegd, ze vindt nog steeds dat er toen niets fout was aan de situatie voor wat betreft haar gedrag. Het veroordelen is dan ook meer gebaseerd op rationele gronden, ‘met de kennis van nu’, dan emotionele. En dat terwijl zij juist daar, in het emotionele van haar persoonlijkheid vast zit. Met zichzelf overhoopt ligt en niet meer adequaat als 55-jarige vrouw kan functioneren in liefdesrelaties. Het gevoelsleven lijkt niet alleen inadequaat, het lijkt te zijn omgeven door onvolwassenheid.

  • Psychologische schade

Dat het een enorme impact heeft op haar leven, dat vindt zij zelf niet. Wel vraagt zij zich af waarom zij het gevoel heeft dat zij niet het gevoel kan opbrengen om met haar hart van iemand te houden. Ze vertelt dat ze niet weet hoe dat dan zou moeten voelen en of zij ooit in staat zal zijn om echte liefde voor iemand te kúnnen voelen. Ja, ze houdt van haar kinderen, maar tegen haar (verschillende) partners heeft zij nog nooit “Ik hou van jou” gezegd. Ze krijgt de woorden niet over haar lippen. Ze heeft meerdere relaties gehad, maar haar gevoel van liefde ontbrak in elk daarvan. Althans, voor zover zij een definitie kan bedenken voor dit gevoel. Daarentegen heeft zij veel seks met hen gehad. De relaties liepen stuk, omdat de fysieke aantrekkingskracht elke keer weer was gaan ontbreken. Emotioneel heeft zij nooit veel op gehad met haar partners, behalve dat zij haar gevoel gebruikte om hen haar zin door te drijven. Voor de rest is zij ervan overtuigd dat zij hun liefde en aandacht diende te verdienen door hen seksuele diensten te verlenen. Zo denkt zij daar nog steeds over. Mensen, met name mannen, vinden haar lief, waarderen haar als vrouw, wanneer zij hen seksueel diensten verleent en laat genieten. Daaruit denkt zij te worden gewaardeerd, de waardering te krijgen die zij dan vindt te hebben verdiend. Want ja, mannen geven haar aandacht als zij hen seksueel bevredigt.

  • Psychologische hulp

Deze vrouw bezoekt al meer dan vijftien jaar een psycholoog, een vrouwelijke psycholoog. Misschien maar goed ook. Maar bij haar heeft zij totaal geen vorderingen gemaakt in het verwerken van het seksuele geweld wat haar als meisje, jarenlang, is aangedaan. Althans als het om mijn herdefiniëring van seksualiteit, intimiteit, en het gevoel van liefde gaat. Ze vertelt: Nog steeds denkt zij dat liefde het seksueel bevredigen van mannen is. En ondertussen is zij niet in staat om intimiteit te ontvangen of te geven. Zodra mannen met hun gevoel van liefde voor haar te dicht bij haar in de buurt komen, gaat ze over in een stand van zelfdestructie. Dan verklaart zij zichzelf nietig en tot tweederangs burger. Zij sluit zich mentaal af en begint een proces van negatieve energie op te wekken. Naar de ander en uiteindelijk ook naar zichzelf. Ze vernietigt elke vorm van affectie van de man naar haar en overlaadt hem met beschuldigingen en verwijten, vaak volkomen uit de lucht gegrepen….maar in werkelijkheid gebaseerd op haar foutieve interpretaties van de werkelijkheid, de liefde die haar gegeven wordt.

Zij heeft hier veel verdriet van, maar is niet in staat dit proces te keren. Ze was immers al een tiener, een menstruerende vrouw, toen er een einde kwam aan haar ‘relatie‘ met haar oom. Ze had de wereld van de pubers ontdekt en ontdekt dat ook jongens van haar eigen leeftijd haar ‘dienstverlening’ zeer waardeerden. Ze had het geleerde bij haar oom en geïntegreerd in haar ontluikende vrouwelijkheid. En zo heeft zij haar leven zingeving gegeven.

  • 2011

Eén man maakte daar ongeveer elf jaar geleden een einde aan. Hij betuigde haar zijn onvoorwaardelijke liefde. Gaf haar ook zijn liefde en maakte de volwassen vrouw in haar wakker. Hij liet haar ervaren wat ware liefde is en vroeg haar haar liefde voor hem met hem te delen. Maar ze was (kinderlijk) bang, overweldigd door zijn onvoorwaardelijke liefde voor haar. Dat er een man bestond die zoveel van haar kon houden, dat kon er bij haar niet in. En in plaats van hem te omarmen en te ontdekken wat liefde ook kan zijn, keerde zij zich tegen hem. Ze brak met hem en liet hem teleurgesteld en met een gebroken hart achter (en we weten anno 2022 dat een gebroken hart daadwerkelijk -fysiologisch én neurologisch vastgesteld- bestaat). Zelf kwam zij niet van hem los. Haar gevoelens voor hem bleken veel sterker dan zij ooit daarvoor had willen en durven toegeven. De man die haar haar ultieme wens had kunnen vervullen verdween uit haar leven. Haar angst, onzekerheid en vertekende beeld van wat ware liefde is, hadden haar de das omgedaan. In de jaren die volgden brak zij met haar tweede levenspartner, opnieuw omdat de fysieke klik er niet meer was. Haar tijd ging zij vullen met terrasbezoekjes, feestjes en andere bezigheden buiten de deur. Voor de zo nodige afleiding, zoals zij het zelf omschrijft. Tussendoor nam zij met enige regelmaat, via de sociale media, contact met hem op. Maar hij weigerde daar nog op in te gaan.

  • Het psychologische proces anno 2022

Haar psycholoog ontvangt haar nog maandelijks, soms vaker, in haar praktijk. Ze praten tegenwoordig meer over koetjes en kalfjes dan voorheen en de vrouw vraagt zich nu af en toe af of zij de behandeling nog wel dient voort te zetten. Ze ziet het nut van de gesprekken niet meer in en ze ervaart steeds intenser dat zij haar eigen liefdesleven in de weg staat. Maar zij is niet bij machte dit daadwerkelijk onder ogen te zien en handelt nog elke keer destructief wanneer een man haar zijn liefde betuigt. Ze ziet niet in dat haar destructieve gedrag voortkomt uit haar negatieve zelfbeeld én veroorzaakt wordt door haar verkeerde definitie/interpretatie van wat ‘liefde/intimiteit’ is. Wat zou deze vrouw gebaat kunnen zijn wanneer zij onder behandeling kwam te staan bij de juiste psycholoog (ik denk daarbij aan een psycholoog die werkt met de Transactionele Analyse, maar dat komt misschien doordat dit mijn specialisme is), die haar helpt haar levensscript te herschrijven en een aantal definities helpt te herformuleren. Maar zij staat hier niet voor open. Ook al is zij zich al jaren bewust van het feit dat zij vlucht in vriendschappen, feestjes en ander ontwijkend gedrag.

De vraag is of deze vrouw gebaat is met de hulp of een psycholoog of dat zij onder behandeling zou moeten gaan bij een psychiater. Haar persoonlijkheidsontwikkeling is dermate beïnvloed door het misbruik op jonge leeftijd, dat de psychologie hierin tekort schiet. Ik vraag het mij af, en u?

Bent u nu, anno 2022, getuige van seksueel misbruik of heeft u een sterk vermoeden dat er sprake is van seksueel grensoverschrijdend gedrag of huiselijk geweld? Bel dan meteen (dat kan in principe ook anoniem) met het MELDPUNT: 0800-2000 (U kunt ook ‘de Meldcode-App’ downloaden). U kunt ook naar uw huisarts gaan of een vertrouwenspersoon inschakelen.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Ik laat mij -nog steeds- wekelijks (PCR-)testen. Niet alleen omdat ik bij veel verschillende cliënten over de vloer kom, maar ook om nieuwe cliënten te beschermen voor het geval dat ik onverhoeds toch besmet ben geraakt.

Ik ben volledig (3x) gevaccineerd.

Geplaatst in A-sociaal, Aanvullende verzekering, Agressie, Alcoholmisbruik, Alcoholproblemen, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Balans, Belangen, Bindingsangst, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, Dating, Datingsites, Depressiviteit, echtscheiding, Eenoudergezin, Escalatie, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Familiezaken, Gebroken-hart syndroom, Gedragsproblemen, Gezin, gezondheidszorg, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Integriteit, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, kinderbelangen, Kinderen, Kindermisbruik, Kinderombudsman, Kwaliteit van leven, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, Machtsmisbruik, Magisch denken, Mediation, Ouders, ouderschapsplan, Participatiesamenleving, Persoonlijkheidsstoornis, privacy, Puberteit, Relatieproblemen, Relatietherapie, Rugzakje, Samengesteld gezin, Scheiden, scheiding, Seks, Seksueel misbruik, Sociaal Juridische Dienstverlening, Spraakmakend, stress, Therapie, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, vechtscheiding, Verlatingsangst, Voortplanting, vreemdgaan, Waarden en normen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Als Valentijnsdag samenvalt met het besluit tot (echt-)scheiding of relatietherapie

In de maand december vieren wij met z’n allen verschillende feestdagen. Het begint allemaal met de viering van Sinterklaas. Daarna volgen Kerstmis en de Oudjaarviering. Op 1 januari nemen wij ons voor hoe wij het nieuwe jaar met veel geluk en liefde zullen gaan invullen. En dan is het alweer Valentijnsdag. De tijd gaat ook zo snel. En wat gebeurt er? Het hele feest van evalueren en twijfelen over de relatie begint weer van voren af aan. Want Valentijnsdag, de zomervakantie en de feestdagen in december zijn dé drie momenten in het jaar waarin mensen voor het dilemma staan: Houd ik nog wel van mijn partner, de partner waarmee ik romantisch mee uit ga, op vakantie ga, de feestdagen doorbreng?

Maar in veel gezinnen is het dan weer de tijd waarin de spanning toeneemt en er niet zoveel te vieren valt. Vaak komt de spanning van de maanden daarvoor in het kwadraat tot uiting en is de periode rond Valentijnsdag een hel om te doorstaan en alles behalve een periode van de romantiek. De televisie kan niet worden aangezet, de ‘romantische‘ reclames spatten van het scherm. Het feest van de liefde wordt op elke straathoek aan de man gebracht. De commercie zorgt er wel voor dat u er niet aan ontkomt.
Met name ouders, die al op gespannen voet hun relatie in stand proberen te houden, zijn in deze periode de spil van het geluk voor hun kinderen. Met alle middelen proberen zij dit soort feestdagen tot een feestje te maken. Vaak zo krampachtig dat het tegenovergestelde door de kinderen wordt ervaren. Weet u: kinderen hebben daar een radar voor. Zij voelen of hun ouders echt een feestje met hen vieren of dat het het hooghouden van de schijn is.

In de weken die daarna volgen beraden de ouders zich vervolgens op hoe zij verder willen in de rest van het jaar, de rest van hun leven. De zomervakantie en de kerstdagen staan straks immers weer voor de deur en wat te doen als de vakantie dient te worden geboekt of wanneer er familie met de kerst op bezoek komt of wanneer er familiebezoekjes worden afgelegd? Wat moeten we tegen onze ouders zeggen wanneer zij informeren naar “hoe het met ons gaat”? Hoe gaan we reageren wanneer wij worden uitgenodigd voor feestjes? Wat als……?
Discussies, ruzies en veel verdriet kenmerken deze periode en menigmaal valt het woord “scheiden” en af en toe “relatietherapie”. Elke keer wanneer de kinderen in de buurt zijn vallen er stiltes die zeer ongemakkelijk aanvoelen en worden opgemerkt door de kinderen.
Naar mate deze situaties zich vaker voordoen, komt het moment van beslissen dichterbij.
“We moeten na Valentijnsdag, maar zeker voor de zomervakantie, in de loop van het jaar, maar eens gaan kijken hoe we kunnen scheiden of proberen we het nog te redden door naar een relatietherapeut te gaan”, is dan de volgende stap. Met enig uitstel om de definitieve stap te zetten wordt Valentijnsdag overgeslagen.

Het “goede voornemen” is dan een goede scheiding of toch “relatietherapie“.

Maar dan, 15 februari (morgen)….de volgende periode gaat beginnen. Het in gang zetten van de scheiding wordt echter nog even uitgesteld. De dagen, vanaf het moment dat er is besloten om te gaan scheiden, zijn in tamelijk harmonieuze sfeer verlopen en er is zelfs gelachen en gezoend. Al snel komt de maand juli in zicht en ook in die maand volgt uitstel met het starten van de (echt-)scheiding, deze lijkt niet meer aan de orde. Je kunt bovendien, onder de huidige omstandigheden waarin het bovendien een probleem is om huisvesting te vinden, de vakantie toch niet verpesten?

Er ontstaat een nieuwe situatie, door velen ervaren als een vacuüm. “Wat te doen? Scheiden? Naar een relatietherapeut? Zo verder gaan? Het gaat immers weer beter en af en toe is er weer seks?”
Één van de stappen die dan alsnog kan worden gemaakt is “relatietherapie”.
De andere stap kan worden gemaakt door alsnog de “(echt-)scheidingsmediation” in gang te zetten en met elkaar, nu het weer beter gaat, tot een nette (echt-)scheiding te komen. Wanneer u ervan overtuigd bent dat de kinderen beter af zijn met een scheiding, dan kunt u beter niet afwachten tot de spanningen vanwege de zomer- of kerstvakantie opnieuw opdagen.

Aan de ouders de keuze:
Door middel van relatietherapie de relatie weer stabiel en duurzaam maken!
(Echt-)scheidingsmediation en als aparte ouders samen goed zorgen voor de kinderen!

En wat als er geen kinderen zijn? Dan schaadt u alleen uzelf of uw partner en daarvoor bent u volwassen genoeg om te weten wat dit voor een ieder van u betekent.

CONCIES verbindt overeenkomsten en overbrugt verschillen.

Copyright©oncies 2020/2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Ik laat mij -nog steeds- wekelijks (PCR-)testen. Niet alleen omdat ik bij veel verschillende cliënten over de vloer kom, maar ook om nieuwe cliënten en anderen te beschermen voor het geval dat ik onverhoeds toch ben besmet geraakt. Tot nu toe nog steeds negatief getest, overigens.

Ik ben volledig (3x) gevaccineerd.

Geplaatst in Alledaags, Bemiddeling, CONCIES-MRO, kinderbelangen, Mediation, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Wederzijds respect, dat mis ik

Onlangs kwam een oude bekende bij ons op bezoek. De man zelf gaat ook al aardig naar de zeventig en hij was in een wat sombere stemming. Gaandeweg het gesprek werd duidelijk waarom. Na ruim 2 jaar geleden zijn vrouw, onverwacht, te hebben verloren, was hij in het afgelopen jaar ook de rest van zijn gezin kwijtgeraakt. De coronacrisis had een diepe kloof geslagen tussen hem en zijn kinderen, de aangetrouwde kinderen en zijn kleinkinderen.

Wat was er aan de hand?

De man, ik noem hem maar Kobus, had zich laten vaccineren. In de volle overtuiging die hij daarvoor had, had hij alle drie de prikken laten zetten. En dat werd hem ernstig verweten door zijn nageslacht en hun aanhang. Ze maakten Kobus uit voor een dom schaap dat zich klakkeloos naar de slachtbank van de overheid liet leiden. Hoe hij er toch zo had kunnen instinken. Dat hij niet zag dat het totalitaire overheidssysteem niets anders met hem voor had dan hem onder controle te krijgen om hem te onderwerpen aan haar zin. Hij kon nu worden gemanipuleerd door middel van middelen die met het, zomaar uit de lucht zijn komen te vallen, vaccin in zijn lichaam was gespoten.

Kobus was aanvankelijk het gesprek, meer de discussie, met hen aangegaan, maar dat had het schisma alleen maar groter gemaakt en tot haast agressieve reacties geleid. Naast de heftige tegenwerpingen op zijn gedachtengang werd hij bestookt met de meest uiteenlopende artikelen die hun complotdenken ondersteunden. Maar dat was voor Kobus niet eens het ergste. Hij kon immers de artikelen negeren of lezen en voor kennisgeving aannemen. Het ergste voor Kobus was de kloof die tussen hem, zijn kinderen, zijn schoonkinderen en zijn kleinkinderen was ontstaan. Omdat papa zich niet wenste aan te sluiten bij hun gedachtengang werd het contact tussen hen teruggebracht naar hetgeen gebeurde: niets minder dan een tsunami werd naar Kobus gestuurd aan ongefundeerde artikelen via email-berichten. Het persoonlijke contact tussen Kobus en zijn familie werd teruggebracht tot het uiterst noodzakelijke. En dit uiterst noodzakelijke contact bestond uit fysieke pogingen hem te bekeren voor hun geloof. Helaas gaf hij daar niet aan toe en ook het wekelijkse middagje met zijn kleinkinderen kwam te vervallen, want opa behoorde tot de zwakke schapen. En met zulke mensen lieten de ouders hun kinderen niet omgaan.

Tja….

Nu mag iedereen van mij geloven wat ze zelf willen. En zo denken velen met mij. Maarrrrr….dat wil niet zeggen dat daarmee het respect voor de andersdenkenden mag verdwijnen. Sterker nog, in het huidige tijdsbeeld is dat misschien nog wel het belangrijkste dat overeind dient te blijven staan. En daar mankeert het mijns inziens aan bij de complotdenkers. Dat komt niet alleen tot uitdrukking in bovenstaand voorbeeld, dat zie ik ook bij de demonstraties van deze groep medelanders (waaronder ik ook de antivaxers schaar). De agressieve houding naar alles wat wel gelooft in SARS CoV-2 en al zijn varianten én in de noodzaak om dit middels de genomen overheidsmaatregelen te bestrijden, vind ik buitenproportioneel en getuigen van een gebrek aan respect jegens -positief- andersdenkenden.

En ondertussen klagen de complotdenkers en antivaxers over het gebrek aan respect voor hun recht op het behoud van de eigen identiteit en integriteit van hun lichaam. Terwijl niemand hen dwingt om zich te conformeren aan het vaccinatieprogramma en de opvattingen over de gevaren voor de algemene volksgezondheid. Laat staan dat hun complotdenken van hen wordt afgenomen. Wat zij vervolgens wel weigeren zijn de consequenties van hun keuzes, zoals zij die zich wél hebben laten vaccineren dat doen. Mensen die zich hebben laten vaccineren hebben de kans aanvaard dat zij het slachtoffer kunnen worden van alle zaken die de complotdenkers over hen uitstrooien, inclusief direct doodvallen bij het zetten van het vaccin. Mensen die zich hebben laten vaccineren hebben aanvaard dat zij last, tot zelfs gecompliceerde reacties kunnen krijgen op het vaccin. Met het ergste risico van overlijden. Maar deze mensen hebben zich niet laten vaccineren omdat de overheid dat van hen eiste, ze hebben daarvoor gekozen ten behoeve van een groter doel: zelf niet zo ziek worden dat een opname op de IC noodzakelijk zou worden, anderen beschermen door geen bron van besmetting meer te zijn én omdat zij willen bijdragen aan het terugdringen en liefst ook vernietigen van het virus. Niemand die zich heeft laten vaccineren gelooft de verhalen die door complotdenkers en antivaxers worden verspreid. Ze denken er heus wel over na, dat wel. En op basis van hun eigen afwegingen hebben zij zich laten vaccineren. Net zoals de complotdenkers en antivaxers dat hebben gedaan en tot een andere beslissing zijn gekomen.

Maar, dan komt het grote verschil. Zij die zich hebben laten vaccineren hebben zich geconformeerd bij de mogelijke gevolgen daarvan. En dat doen de complotdenkers en antivaxers niet. Daar waar zij te maken krijgen met de consequenties van hun beslissing daar trekken zij tegen ten strijde. En wel op een zodanige manier dat zij het respect uit het oog verliezen voor hen die anders denken dan zij.

En dus is het mogelijk dat families worden verscheurd, dat vrienden elkaars vijanden worden, dat buren hun buren gaan mijden of zelfs terroriseren. En raakt de vader/schoonvader/opa het contact met zijn dierbaren kwijt. Wordt het zo langzamerhand niet eens tijd dat ieder voor zich de consequenties, van risico’s verbonden aan de vaccinatie tot en met beperkingen in het sociale leven, van hun eigen keuzes aanvaardt?

Waar staat u? En wat gaat u mij vertellen naar aanleiding van dit blog en eerdere blogs over dit onderwerp (vaccineren, het overheidsbeleid ten aanzien van de coronacrisis)? Laat een reactie achter.

Copyright©️oncies 2022

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation & relatietherapie.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Ik laat mij -nog steeds- wekelijks (PCR-)testen. Niet alleen omdat ik bij veel verschillende cliënten over de vloer kom, maar ook om nieuwe cliënten te beschermen voor het geval dat ik onverhoeds toch ben besmet geraakt.

Ik ben volledig (3x) gevaccineerd.

P.S. U hoeft mij geen privé-berichten te sturen. En al helemaal niet anoniem. Uw reacties kunt u onder dit blog kwijt.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , | 2 reacties