Mannelijke slachtoffers van huiselijk geweld hebben een groter probleem….

De wereld lijkt (terecht) op zijn kop te staan nu er op Twitter een actie is begonnen om ongewenste of intimiderende seksuele gedragingen hebben plaatsgevonden. Waar geen aandacht aan wordt besteed is al het andere geweld dat van toepassing is.

Wanneer er gesproken wordt over huiselijk geweld, waar ook seksuele intimidatie onder valt, dan wordt er vooral gesproken over geweld van mannen tegen vrouwen. Maar, wat denkt u hiervan?

Hanneke is een sterke en ambitieuze, maar ook erg dominante vrouw. Op haar 30ste krijgt ze een turbulente relatie met Jaap. Ze hebben vaak ruzie, waarbij Hanneke hem steeds vaker schopt en slaat. Op een dag beschuldigt ze hem valselijk van seksueel misbruik van hun dochter en zet ze hem het huis uit. Wanneer Jaap een nieuwe relatie krijgt, slaan bij Hanneke de stoppen door.

Geweld door vrouwen, een ondergeschoven kindje in Huiselijk Geweld.

Het verhaal is een door mij bewerkt onderdeel van de reeks Vertrouwelijke Stukken van Misdaad Radio. Daarin waren verhalen van vier vrouwen te horen die vreselijke misdaden hebben begaan. Misdaad Radio was in september elke vroege donderdag te horen bij De Dagwacht. Ze zijn geschreven door forensisch-psycholoog en onderzoeker Vivienne de Vogel, auteur van Geweld door vrouwen. Zij onderzoekt vrouwen nadat ze zijn veroordeeld tot TBS. De Dagwacht geeft je met de serie inzicht in wat deze vrouwen tot hun daden dreef. Waar in de media vaak enkel het globale verhaal naar buiten wordt gebracht, duiken ze hier dieper in de achtergronden en de levens van de vrouwen. In het derde deel maken we kennis met Hanneke.

Maar ook buiten radioprogramma’s als De Dagwacht ontvang ik berichten en informatie over geweld door vrouwen.

Een man meldde mij eens dat de beenbreuk die hij had opgelopen, niet door een ski-ongeval was veroorzaakt, maar doordat zij vrouw, met wie hij in scheiding lag, hem van de trap had geduwd. Hij was niet eens op skivakantie geweest, maar hij schaamde zich er zo voor, dat hij met een vriend naar een ziekenhuis over de grens was gereden….

Een andere man belde mij vorige week nog, en zou zo graag van zijn Irakese vrouw willen scheiden. Maar hij durft niet, omdat hij bang is dat zij hem dan nog meer pijn zal doen.Hij vertelde over hoe hij fysiek door haar wordt mishandeld, hoe hij dagelijks de blauwe plekken moet zien te verhullen als hij naar zijn werk gaat. Hij zou zich al meerdere keren hebben moeten ziekmelden, omdat hij zichtbare brandwonden had gehad. Zelfs een keer van een strijkbout. Ik was de eerste aan wie hij zijn verhaal vertelde, omdat hij mij wilde inschakelen om zijn scheiding te regelen. En zelfs toen twijfelde hij nog of hij zich wel van haar wilde laten scheiden….

Huiselijk Geweld, ‘we’ hebben de neiging om daarbij meteen aan mannelijke daders te denken, maar dat is volkomen onterecht. En met huiselijk geweld doel ik ook op seksueel misbruik. Niet alleen door mannen, het gebeurt ook door vrouwen. Hierover heb ik al eens eerder gepubliceerd.

En het is goed. Goed dat er in de media eens aandacht wordt besteed aan deze stille ellende. De ellende bij de mannelijke slachtoffers. Bij de mannen die zich (soms letterlijk) doodschamen voor wat hen wordt aangedaan.

Menig politieagent lacht schamper als een man aangifte of melding doet van huiselijk geweld tegen hem. De slachtoffers worden weggezet als watjes en loosers. Als mannetjes die hun vrouw niet aankunnen. Stap dan maar eens naar voren….

Deze mannen zijn slachtoffer van ‘ons’ sociale netwerk. Daarin is geen plaats voor hen. Onze sociale cultuur gaat uit van mannen die hun vrouw er onder kunnen houden, whatever that may be.

Mooi dat er dan nu wel aandacht voor is en dat De Dagwacht hiermee naar buiten komt.

Mannen verdienen een gelijkwaardige benadering als vrouwen die het slachtoffer zijn van persoonlijk leed. Maar, doordat hulporganisaties hierop niet zijn uitgerust vallen zij tussen de wal en het schip. Ik heb er geen cijfers van gezien, maar het zou mij niets verbazen als mocht blijken dat een bepaald percentage van zelfdoding onder mannen hierdoor wordt veroorzaakt.

Misschien moeten ‘wij mediators en advocaten’ ons wat vaker achter de oren krabben en meding maken bij Huiselijk Geweld.

Bent u slachtoffer van huiselijk geweld? Wat gaat u daarmee doen?

Copyright©oncies 2017

Advertenties
Geplaatst in A-sociaal, Aannames, Affectieve relatie, Agressie, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Bedreiging, Belangen, Belangenbehartiging, Bemiddeling, Bezorgdheid, Communicatie, Communicatiestoornis, conflict, Criminaliteit, Depressief, Depressiviteit, Discriminatie, echtscheiding, Eenzaamheid, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Familierecht, Familiezaken, Feedback, Fotoshoppen, Fraude, Frustraties, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geweld, Geweldloos, Gezin, gezondheidszorg, Herstel, Homoseksueel, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Informatieplicht, Insomnia, Integratie, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Juridisch, Ketenbepaling, kinderbelangen, Kinderen, Kindermisbruik, Kinderombudsman, Kwaliteit van leven, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, lijfstraffen, Machtsmisbruik, Magisch denken, Martelen, Marteling, Mediation, Medisch handelen, Moord, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Onderhouden, onderwijs, Ontslag, Onttrekken aan ouderlijk gezag, Onverwerkt verdriet, Ouderen, Ouderlijk gezag, Ouders, overheidsbeleid, Overlijden, Passief geweld, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Politie, politiek, Psychologie, Psychologische ontwikkelijk, Psychosociale ontwikkeling, Racisme, Radicalisering, Rechtsstaat, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatietherapieën, Respect, Rouwproces, Rugzakje, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, Schrikbewind, Schulden, Seks, Seksueel misbruik, Shari'a, Slapeloosheid, Slavenarbeid, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, Sterven, Teleurstelling, Terreur, Therapie, Thuis, Thuiszorg, Toekomst, Trainingen, Trouwen, Uncategorized, Valsheid in geschrifte, vechtscheiding, Veiligheid, Verlatingsangst, verlies, Verzoendag, Verzoening, Volwassenheid, Voortplanting, Vrede, vreemdgaan, Waanzin, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkeloos, Wraak, zorg, Zorgplicht, Zorgwet | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Omdat mensen altijd bijzonder blijven en de dood hen nooit van hen scheidt

Twee jaar geleden overleed een jonge vrouw aan de gevolgen van kanker. Een lichaamverterende ziekte. Ik heb deze vrouw nooit ontmoet, maar ik kende haar als ware zij een van mijn allerbeste en meest intieme vrienden. Naar aanleiding van haar overlijden en die speciale band, wil ik haar op deze dag gedenken door het blog, dat ik naar aanleiding van onze vriendschap schreef, opnieuw te publiceren.
Want, Tina was een bijzondere vrouw en een toegewijde moeder.


  • Het blog van toen (2015)

“Tina kende ik alleen maar doordat ik al ruim zes jaar met haar het spelletje Wordfeud speelde. Gedurende deze periode werd er een tijdje niet gespeeld. Maar bij elkaar opgeteld hebben we een kleine 700 potjes gespeeld. Het ging daarbij niet om het winnen, maar om de mooiste woorden en de hoogste scores per woord/potje. De hoogste score (op een at random speelveld) voor een woord was 758, die voor een spelletje 983, net geen 1000 punten.

Zeven dagen geleden had ik voor het laatst contact met haar. In de loop van de jaren waren we ook wat gaan chatten tijdens de spelletjes. Zo vertelde zij over haar werk, haar gezin, haar ex en huidige partner, haar drie kinderen, haar bezoeken aan de concerten van de Toppers en over de ziekte die haar een paar jaar geleden voor het eerst trof.
Hoe zij voor het eerst werd geconfronteerd met de onafwendbare eindigheid van haar leven. En hoe zij die strijd had gewonnen. Hoe blij en trots zij was, toen haar werd verteld dat zij officieel kankervrij was. Hoe zij daarna de draad weer had opgepakt en het leven was gaan leven. Zich zoveel meer bewust van de waarde van dit alles.

Vorig jaar in oktober vertelde zij dat zij die dag slecht nieuws had te horen gekregen. We hadden in de zomerperiode enige tijd niet gespeeld en waren net weer begonnen met een spelletje. Het slechte nieuws was hard aangekomen en ze was vol in behandeling. Maar ze wist al beter. Deze keer zou zij de strijd niet gaan winnen. Er waren uitzaaiingen en niet een beetje ook. Haar was te kennen gegeven dat zij, wanneer de laatste behandeling voorbij zou zijn, nog hooguit twee maanden had en die waren ondertussen aangebroken.

Haar zomer had zij doorgebracht met vooral veel infuusnaalden in haar lichaam.
Daarna probeerde ze alles. Ze nam elk aanbod voor een experimentele behandeling aan en uiteindelijk was ook die bron om haar leven te rekken opgedroogd.

Onze primaire aandacht verlegde zich van het spel naar chatten. We speelden het ene na het andere potje en de chats werden intensiever van inhoud. Tot een maand of drie-vier geleden, na de laatste kuur en nog één verwoede poging met bestraling, haar leven steeds meer complicaties ging vertonen en elke week haar leven aan een volgend zijden draadje kwam te hangen.
We chatten veel en dan met name over hetgeen anderen, haar naasten, liever niet meer met haar bespraken: de dood. De dood die met rasse schreden haar lichaam in bezit nam en haar steeds meer uitputte. En over de ziekte. De ziekte die haar niet alleen haar toekomst afnam, haar energie uit haar lichaam zoog, maar ook die haar kwaliteit van leven veranderde in een hels bestaan door de pijn.

Vorige week vroeg zij zich af waarvoor zij het nog langer deed? Haar nachten brachten haar tot wanhoop. Ze wilde niet meer. Alleen nog voor haar kinderen? Maar zij kon het hen ook niet meer aandoen. Wat haar kinderen met haar zagen gebeuren, dat wilde zij niet. Ze wilde niet dat haar kinderen in de nachten werden wakkergehouden, omdat zij het uitschreeuwde van de pijn. Niets kon de pijn meer tegenhouden. Niets kon haar leven nog verlichten. De teksten in haar berichtjes begonnen vol type- en taalfouten te staan en namen in frequentie af. Het ontbrak haar aan de kracht om tussen het slapen door nog iets te ondernemen. En toch, toch deed zij haar uiterste best om het contact niet te verbreken.

Een week geleden zei ik tegen haar dat het nu tijd werd om zich te richten op haar gezin en de korte tijd die haar nog met hen tesamen restte. Ik nam afscheid van haar en het werd daarna ook stil.

Het spelletje verliep op vrijdagavond, 72 uur nadat ik mijn laatste woord had gelegd: QAT. Ons laatste chatcontact was al langer geleden.

Ze had mij toen verteld dat zij het niet meer trok. Dat ze niet meer wilde leven. Dat het ondraaglijk was geworden, ondanks de morfine waarvan zij al meer kreeg dan verantwoord was.

Met dit verhaal wil ik aangeven dat de sociale media, waaronder ik ook Wordfeud reken, omdat je via dat spel met onbekenden in contact kunt komen, soms tot contacten kunnen leiden welke heel bijzonder zijn. Contacten die aanvankelijk heel onpersoonlijk lijken, maar die in hun intimiteit kunnen groeien tot iets buitengewoons, iets heel bijzonders.

Zo’n contact had ik met Tina. Een vrouw die eind september nog net de leeftijd van 38 jaar haalde en toen al met zekerheid wist dat zij op die leeftijd zou komen te overlijden. Een contact dat verder ging dan alleen even een ‘hoe gaat het’ of ‘dat was weer een leuk spelletje’.

Dit contact ging ook over hoe kut het was dat zij haar kinderen in de steek moest laten en over de zorgen die zij had met betrekking tot de rol die haar ex en haar huidige partner zouden moeten gaan krijgen in de opvoeding en verzorging van haar kinderen. En het was zo duidelijk dat zij zich daar ernstige zorgen over had gemaakt, ook al leek het de laatste tijd wat beter te gaan.

Toen de rechter haar huidige partner had aangewezen als opvoeder en verzorger van de kinderen, toen pas kon zij het leven loslaten en duurde het geen twee weken meer….

Zaterdagmorgen (17 oktober 2015) ontving ik de bevestiging van haar zus. Tina was de vrijdagmiddag in alle rust en vredig overleden.
R.I.P. Tina Douma, het was een prachtig en vooral bewogen jaar. Ik dank je daarvoor. Ik zal je missen, meid.”

En dat klopt. Nog regelmatig denk ik aan haar wanneer ik weer een woord leg in een van de spelletjes Wordfeud dat ik nog steeds speel. En nog steeds voel ik dan de warmte van het contact dat wij toen hadden.

Met genoegen denk ik terug aan de tijd dat ik met haar dit spelerje speelde.

Copyright©oncies 2015/2017

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Hulp- en zorginstellingen glijden nog wel eens uit over hun eigen bananenschil

Begin augustus heb ik verscheidene blog gepubliceerd over verstoting, zowel vanuit het perspectief van de verstoten (groot-)ouder- als vanuit het perspectief van het verstoten kind. Daarbij kwam vaak de rol van de andere ouder of de ouders in het geding aan de orde. Maar soms spelen hulp- of zorginstellingen een dubieuze rol in dit soort kwesties.

Onlangs kwam zo’n kwestie aan de orde in een publicatie van de Volkskrant.

De Volkskrant bericht op 23 augustus jl. over een kwestie waarin zich het volgende voordoet:

Een vader heeft in een langlopende rechtszaak hoger beroep aangetekend tegen het Leger des Heils, omdat hij na de scheiding van zijn vrouw jarenlang zijn kinderen niet kon zien.

De jeugdbescherming van het Leger des Heils heeft de vader €7.000 en een excuusbrief aangeboden, met als voorwaarden dat hij het hoger beroep tegen de hulporganisatie zou intrekken en zou zwijgen over deze deal. Ook zouden de partijen zich dan ‘tegenover anderen en de media niet onnodig grievend en negatief over elkaar uitlaten’.

Maar Bas (56), de betreffende vader, gaat niet op dit voorstel in. Hij zegt: “Dit verhaal moet in de openbaarheid komen.”

In 2000 werd Bas verlaten door zijn vrouw. Deze nam de drie kinderen mee, waarna een langdurige juridische strijd werd gestreden en zijn twee zoons uiteindelijk in 2010 aan hem werden toegewezen.

Bas verwijt instanties als Jeugdzorg en het Leger des Heils dat ze hem niet hebben geholpen en zelfs hebben tegengewerkt in de uitvoering van het oordeel van de rechter. Hem zou door het Leger des Heils het contact met zijn kinderen onmogelijk zijn gemaakt. Daarom wil Bas dat ook het Hof zich over de kwestie buigt. “Het gaat mij om het principe”, zegt hij. “Veel vaders als ik kunnen jarenlang geen contact hebben met hun kinderen. Het beleid van instanties om één ouder buitenspel te zetten, meestal dus de vader, maar tegenwoordig soms ook de moeder, richt zo veel schade aan. Dat wil ik bestrijden, ook voor anderen, na mij.”

Naar schatting in 5% van de scheidingen zien vaders -en steeds meer moeders- hun kinderen niet meer door problemen met de naleving van de omgangsregeling. En dat terwijl het ouderschapsplan (verplicht sinds 2009) er in had moeten voorzien dat dit soort praktijken de wereld uit zouden zijn gebracht. Er zijn ongeveer 2000 ouders per jaar die contact met hun kind verliezen. “Er is wel een kentering zichtbaar dat rechters nu strenger optreden tegen bijvoorbeeld een moeder die niet meewerkt, maar gezien de desastreuze uitwerking die een vechtscheiding heeft op het kind, zou de druk op de onwillige ouder nog wat steviger mogen zijn”, beweren deskundigen en onderzoekers.

In 2007 oordeelde de rechter dat de drie kinderen van Bas en zijn ex onder toezicht moesten worden gesteld. Toen wees de rechter ook de instelling aan die de gezinsvoogd leverde voor dit toezicht.

In dit geval het Leger des Heils, die een landelijk werkende afdeling jeugdbescherming heeft en gespecialiseerd is in complexe gezinssituaties als deze.

Bas kreeg eerder van de Nationale Ombudsman en de rechter gelijk in zijn klacht dat de gezinsvoogd van het Leger des Heils onprofessioneel en partijdig had gehandeld. Deze gezinsvoogd had volgens de Nationale Ombudsman zichzelf onderdeel gemaakt van het conflict door zich achter de moeder te scharen. “Onder meer hierdoor heeft de vader zijn kinderen lang niet kunnen zien”, aldus de Nationale Ombudsman. “De jeugdbescherming Leger des Heils heeft zich, achteraf bezien, te veel gericht op het creëren van rust in de thuissituatie bij de moeder”, schrijft de algemeen directeur van het Leger des Heils in de excuusbrief. De instelling ‘ziet nu in dat door die handelwijze toen het risico van vervreemding van de kinderen jegens de andere oudere heeft doen ontstaan’.

In 2015 wintbas de zaak bij de rechter in eerste aanleg. Op één punt wijst de rechtbank de klacht af: ‘jeugdzorg zou geen inbreuk hebben gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van hem en de kinderen’. Daarom gaat Bas alsnog in hoger beroep. Dat dient op 31 oktober a.s.

Volgens een woordvoerster van de jeugdbescherming van het Leger des Heils is een schikkingsvoorstel gedaan ‘om rust te creëren’ en zeker niet om de zaak in de doofpot te stoppen. Zolang de zaak onder de rechter is, wil zij niet op de kwestie ingaan. “Wij beschermen kinderen tegen een bedreiging van hun ontwikkeling na een scheiding. We willen lering trekken uit zaken, ook van die van meneer. Helaas zien wij dat met een toename van vechtscheidingen veel kinderen klem komen te zitten in de conflicten tussen hun ouders.” De christelijke grondslag van de organisatie heeft volgens de woordvoerder geen invloed op de visie op bijvoorbeeld de rolverdeling in gezinnen.

Met deze toelichting meent het Leger des Heils haar handelswijze te rechtvaardigen. De ouders hebben immers een juridische strijd van 7 jaar met elkaar gevoerd. Wat het Leger des Heils echter over het hoofd ziet, is dat zij ná 2007, vanwege de overtuiging dat veel kinderen klem komen te zitten na een vechtscheiding, zij zelf een status quo heeft gecreëerd met betrekking tot de vechtscheiding.

Dat medewerkers van hulp- en zorginstellingen in veel gevallen de deskundigheid ontberen, heb ik al vaker in blogs beschreven. Dat dit er zelfs toe kan leiden dat zij zelf de initiator zijn van vechtscheidingen, is in mijn praktijk op dit moment aan de orde. En in deze actuele casus weigert de initiërende partij zelfs elke inmenging ten behoeve van desescalering en rust voor de kinderen.

Ik bestrijd noch het Leger des Heils, Jeugdzorg, noch Humanitas, noch de Kinderbescherming, noch het Meldpunt of enige andere organisatie om hun falen, maar ik blijf wel pleiten voor meer zorgvuldigheid en competente medewerkers bij al dit soort organisaties, want in de casus waaraan ik aan het einde van dit blog refereer wordt de onwelwillende partij door de organisatie ondersteunt in de vechtscheiding waarin het gevecht nota bene gaat om de kinderen.

Ik overweeg dan ook over de actuele casus melding te doen bij het Meldpunt. Maar vanwege falend optreden in eerdere meldingen en hun eigen onprofessionele personele bezetting, beraad ik mij hier nog op.

Copyright©oncies 2017

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Spanning door aanhoudende crisis?

Regenachtige dagen aan het begin van de herfst, maar niet voor iedereen zijn dit dagen om van te genieten. Nog steeds heerst in veel gezinnen spanning vanwege de economische crisis van een paar jaar geleden. Daar heerst het gevoel van teleurstelling, verbijstering, verslagenheid en van ontreddering, omdat men daar nog steeds dient te leven met de gevolgen van de economische crisis.
Het nieuws luidt dan wel dat het economisch beter gaat, maar de mensen die thuis zitten, als gevolg van de crisis, hebben nog geen zicht op verbetering omdat er nog steeds geen arbeidsplaatsen voor hen vrijkomen. En als ze al vrijkomen, dan zijn het flexbanen waar geen enkele garantie aan is verbonden voor een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd.

En daar zit je dan. Al maanden, zo niet jaren, zit je thuis zonder werk. Je handen jeuken om weer aan de slag te gaan. Je hebt zoveel te bieden. Je bent goed in je werk, je bent deskundig, en je hebt de nodige ervaring. Wat zou een werkgever zich nog meer kunnen wensen?

Maar je kunt nergens terecht. Je maakt je druk om de kleinste dingetjes en het gebeurt je ook steeds vaker dat je gezin hiervan de dupe is. En dan wordt het hier nog mild beschreven. Bij tijd en wijlen zou je het liefst je frustraties botvieren door met iets te gooien of aan gruzelementen te slaan. Om dat te voorkomen, als je dat nog steeds is gelukt, ga je maar even de deur uit of pak je dat pilsje maar.
Nee, thuiszitten is allang geen lolletje meer.

Tot overmaat van ramp begint je partner ook nog eens te zeuren. Die is het zat dat jij je zo gedraagt. Je bent toch niet de enige die het moeilijk heeft. Hierdoor lopen jullie onderlinge spanningen verder op en de relatie heeft het zwaar te verduren.

En dan de kinderen (als die er zijn). Het is te merken aan hun resultaten op school dat het thuis niet goed gaat. De veilige thuishaven is ingeruild voor een stresshok. Het is dat ze geen andere keuze hebben, anders hadden ze dit met genoegen vervangen door het veel prettiger klimaat bij een vriend of vriendin. Thuiskomen betekent voor hen een einde aan de rust. Zelfs op school is nu fijner.

Je loopt je de afgelopen weken af te vragen of je iets aan de situatie kunt veranderen. Maar ja, hoe doe je dat? Waar moet je beginnen? Kan je dat wel? Wie zou je kunnen vragen je te helpen? Je hebt nog nooit hulp nodig gehad en dan zou je die nu moeten vragen? Heb je daar genoeg geld voor, want je weet dat het je geld gaat kosten zonder dat je zeker weet dat het je ook gaat lukken?

Pfffff, uitzichtloos. Geen doel meer om je op te richten…. Alleen dat donkere uitzichtloze gat?

Laat mij jou helpen.
Eerst alles op een rijtje zetten en vooral eerst thuis orde op zaken stellen.
Een goede sfeer, en vooral een goede relatie met iedereen in huis, is al een hele vooruitgang. Een investering van een of twee gesprekken, want jullie zijn elkaar nog niet kwijt. Op zich een goed teken, of een strikte noodzaak en veroordeling omdat er geen alternatieven zijn?

Ik kan jullie helpen.

Over de kosten worden we het wel eens met elkaar.
Bel me en ontdek wat jou/jullie mogelijkheden zijn en begin vandaag nog aan een zonnige toekomst, want hoe shit het weer vandaag ook mag zijn….morgen kan de zon weer schijnen.

Op de bank blijven zitten, je meer kloten en afgedankt voelen, en je daarbij neerleggen, is toch niet het door jou gewenste toekomstbeeld? Ik hoor graag van je.

Ga voor meer informatie naar http://www.concies.nl en zet vandaag nog de eerste stap naar een beter thuis.

Copyright©oncies 2017

Geplaatst in Alledaags, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsmediation, Bemiddeling, Familieconflict, Familiezaken, Informatief, Juridisch, kinderbelangen, Mediation, Relatiebemiddeling, relatietherapie of nie, scheiding, Spraakmakend, Uncategorized, Werkeloos | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Scheiden is lijden, is afscheid nemen van dierbare herinneringen

Een scheidingsmediation start bij mij met de scheidingsmelding. De scheidingsmelding is de eerste van drie fases uit het scheidingsproces.
De tweede fase betreft het opstellen van het ouderschapsplan, uiteraard wanneer er kinderen zijn.
De derde en laatste fase betreft het opstellen van het scheidingsconvenant.
Dit blog gaat over de derde en laatste fase: het scheidingsconvenant.

In de twee eerdere blogs is aandacht besteed aan de scheidingsmelding en het ouderschapsplan. Twee fases waarin emotionele onderwerpen de revu passeren en waarin het zwaar voor de partners is, om tot een goed resultaat te komen.
In de laatste fase wordt het scheidingsconvenant opgesteld en maken de partners de materiële afspraken.

Dan lijkt het dat het alleen maar gaat over het geld, de woning en de spullen in huis. Redelijk rationeel te benaderen zaken, maar niets is minder waar. Ook in deze fase spelen emoties op.

De omvang van het vermogen dat gezamenlijk is opgebouwd of juist door één van de partners is vaak een emotioneel beladen onderwerp. De koopwoning waarvan afstand dient te worden gedaan. Wat als een partner daarin wenst te blijven wonen? En, zeker in deze tijd, de financiële gevolgen bij verkoop? Maar vooral de geschiedenis die het echtpaar heeft opgebouwd in deze woning, zoals bijvoorbeeld de geboorte van kinderen of een ingrijpende verbouwing. De woning is vaak de veilige en vertrouwde thuisbasis geweest.
Wanneer over de gezamenlijke goederen wordt gesproken, kan het voorkomen dat daaraan zware emotionele waarde wordt toegekend. Sommige artikelen zijn niet te verdelen, wat dan?

Het uiteindelijke doel is, dat er een scheidingsconvenant komt waarin de verdeling als billijk en redelijk kan worden beoordeeld. Waarin, voor overbedeling, verantwoording wordt afgelegd. Waarin de verdeling, desnoods punt voor punt, is besproken in al haar facetten.
De rechter toets het scheidingsconvenant aan deze criteria, maar zal zich niet snel inhoudelijk met het convenant inlaten.
Het kan daardoor voorkomen dat een partner, die het scheidingsconvenant heeft ondertekend, behoorlijk de mist in kan gaan. Ik ken een voorbeeld waarin een partner ruim €280.000,00 is misgelopen, omdat er geen professionele assistentie is ingehuurd, maar gebruik werd gemaakt van een bevriende financieel planner. Een van de partners had hiermee ingestemd om de lieve vrede te bewaren, wat echter later alsnog tot oorlog heeft geleid.

En nog steeds wordt die motivatie aangehouden om de dwaling, waaraan deze partner is blootgesteld, te laten voor wat die is…..
Het is een misvatting om te veronderstellen dat het opstellen van het scheidingsconvenant de rationele fase is in het scheidingsproces.

Hulp nodig bij uw scheiding?

Ik werk door het hele land, want ik kom naar u toe.

Kijk op http://www.concies.nl voor meer informatie.

Copyright©oncies 2017

Geplaatst in Afscheid, Alimentatie, Alledaags, Angst, Balans, Belangen, Bemiddeling, Compensatie, Complexe echtscheiding, conflict, convenant, echtscheiding, Familieleed, Familiezaken, Financieel advies, fiscaal, Geweld, Gezin, Huiselijk geweld, Huizenmarkt, Huntington, Huwelijk, Informatief, Intimidatie, Intimiteit, Juridisch, Koopwoning, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, Onderhandelingen, Principieel onderhandelen, publicaties, Rechtsstaat, Relatieproblemen, Repressie, Respect, Rouwproces, scheiding, Spraakmakend, Standpunten, Trouwen, Uncategorized, vechtscheiding, Verlatingsangst, Verzekeringen, Vrouwenrechten, Waarden en normen, Wanprestatie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Werken en zwanger zijn….alsof je al niet genoeg aan je hoofd hebt!

Een van de oorzaken van een arbeidsconflict is zwangerschapsdiscriminatie.
Niet dat het arbeidsconflict veel voorkomt, want veruit de meeste zwangere vrouwen weten niet dat zij onrechtmatig worden behandeld wanneer hun iets van de onderstaande acties van de werkgever overkomt.

Echter: begin juni geleden heeft het College voor de Rechten van de Mens een speciaal meldpunt geopend en wat schetst hun verbazing? Binnen enkele weken kwamen er al 550 meldingen van discriminatie van zwangere vrouwen binnen.

Deze week werden nieuwe cijfers en gegevens bekend:

– vrouwen worden minder aangenomen wanneer zij nog een kinderwens hebben;

– vrouwen met een arbeidsovereenkomst voor een bepaalde duur, krijgen geen verlenging van hun arbeidsovereenkomst wanneer zij een kinderwens hebben;

– bij vrouwen met een arbeidsovereenkomst voor een bepaalde duur, wordt deze overeenkomst voortijdig beëindigd;

– vrouwen krijgen geen promotie als zij een kinderwens hebben of zwanger blijken te zijn;

– vrouwen krijgen geen salarisverhoging wanneer zij een kinderwens hebben of zwanger blijken te zijn.


  • Een vergelijking met gegevens zwangerschapsdiscriminatie van een jaar geleden

Op de website van het College voor de Rechten van de Mens staan voorbeelden van zwangerschapsdiscriminatie, zoals:

  1. Het arbeidscontract van de vrouw wordt niet verlengd, terwijl de baan wel beschikbaar is.
  2. De vrouw ontvangt geen salarisverhoging door de zwangerschap.
  3. De vrouw kan niet terugkeren in de eigen functie na de bevalling.
  4. De vrouw moet verlofdagen als vakantiedagen opnemen of krijgt de verplichting om voor het bezoek van een arts of verloskundige vakantiedagen op te nemen.
  5. Daarnaast zijn er werkgevers die gebruikmaken van een clausule die betrekking heeft op zwangerschap of moederschap. Daarin staat dat de arbeidsovereenkomst wordt ontbonden als een werkneemster zwanger wordt of moeder blijkt te zijn. Een dergelijke clausule is echter verboden.

De rijksoverheid heeft in 2014 toegezegd tegen zwangerschapsdiscriminatie in beweging te komen. De inmiddels demissionair minister Lodewijk Asscher van Sociale Zaken en Werkgelegenheid (SZW) zou komen met maatregelen tegen zwangerschapsdiscriminatie. Dat heeft hij toegezegd aan het College voor de Rechten van de Mens, maar de politiek zou de politiek niet zijn, wanneer de termijn waarop hij dit zal gaan doen nog volledig open is en dus is er nog niets aan gedaan en zijn zwangere vrouwen nog altijd vogelvrij voor kwaadwillende werkgevers. De kans dat hij zich nog hard maakt voor deze kwestie is nu toch wel nihil geworden. En dat terwijl de arbeidspositie van zwangere vrouwen én vrouwen die een kinderwens hebben uitgesproken nog meer lijkt te zijn verslechterd. Of het nieuwe te formeren kabinet er wat aan doet is nog afwachten. Mogelijk dat de christelijke partijen (CDA en CU) daar wat aan gaan doen. Deze twee partijen gaan er immers nog steeds vanuit dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is.

En het toeval is dat een van mijn cliënten het samen leven om te kunnen samenleven in zijn omschrijving van een optimale relatie had opgeschreven. Van het gezamenlijk ontbijten met de kinderen tot het ’s avonds vrijen met zijn vrouw….


  • Zwangerschapsdiscriminatie is niet nieuw

Ondanks het verbod is zwangerschapsdiscriminatie een groot probleem in Nederland. Uit onderzoek in 2014 blijkt namelijk dat circa 45 procent van de werkende vrouwen negatieve ervaringen heeft met zwangerschap in relatie tot haar werk. Dat daar in 2017 niets in is veranderd. Het is misschien nog wel zorgwekkender geworden. De demissionaire minister die zou ingrijpen heeft op dit gebied ernstig nagelaten. De arbeidsomstandigheden voor vrouwen met een kinderwens of die zwanger zijn, zijn er met de nieuwe wetgeving (Werk & Zekerheid) alles behalve beter op geworden. Het College voor de Rechten van de Mens moet hier steeds vaker over oordelen.


  • College voor de Rechten van de Mens

Het College voor de Rechten van de Mens behandelt al sinds 2012 klachten over onder meer zwangerschapsdiscriminatie. De oordelen en uitspraken die hieruit volgen zijn juridisch niet bindend. Wel kan een werknemer een rechtszaak aanspannen tegen de werkgever als deze het oordeel niet opvolgt. In die zin is het oordeel van het College niet geheel vrijblijvend. De rechtbank is namelijk verplicht om het oordeel van het College mee te wegen in haar vonnis.
Demissionair minister Asscher heeft in 2014 in aanvulling hierop aangekondigd dat hij discriminatie op de werkvloer steviger zal aanpakken. Daardoor is het bijvoorbeeld mogelijk dat de overheid contracten opzegt met bedrijven die discrimineren. Ook wil hij afspraken maken met werkgevers om discriminatie op de arbeidsmarkt tegen te gaan. Maar nog steeds gebeuren deze dingen niet.

(Bron: onder meer College voor de Rechten van de Mens / NOS/Ondernemen met personeel, april 2014)


  • Mijn kanttekeningen
  1. De praktijk wijst uit dat werkgevers nog steeds de neiging (en dan is neiging nog zacht uitgedrukt) hebben hun vrouwelijk personeel, in geval van zwangerschap, te discrimineren. In deze tijd van schaarste op de arbeidsmarkt kan zwangerschap grote gevolgen hebben voor de maatschappelijke carrière van vrouwen. Bovendien biedt de huidige economische situatie nog steeds werkgevers de mogelijkheid deze aan te wenden als excuus voor (feitelijk onrechtmatig) ontslag.
  2. Vanwege de zwangerschap, en vaker vanwege onwetendheid, berusten vrouwen vaak in hun lot.
  3. Het is echter mogelijk om, zonder inmenging van het hele justitiële apparaat, samen met de werkgever, een passende oplossing te vinden. Deze optie wordt door het College voor de Rechten van de Mens over het hoofd gezien. Juist in dit soort kwesties kan een mediator bijdragen aan een oplossing die voorziet in afspraken en regelingen die ten gunste komen aan beide partijen.

Het zou het College goed doen om met mediators een beleidslijn te ontwikkelen welke zij kan meenemen in haar oordelen.

Bent u slachtoffer van een van deze praktijkvoorbeelden of voelt u zich anderszins gediscrimineerd of tekortgedaan? Stel uw werkgever mediation voor om de kwestie gezamenlijk op te lossen.
U en uw werkgever hebben er belang bij dat de situatie (of het daardoor ontstane arbeidsconflict) netjes wordt opgelost.

Ik ben beschikbaar.
Kijk voor meer informatie op: http://www.concies.nl onder mediation.

Wilt u uw discriminatie melden? Bel het College op werkdagen tussen 10.00 – 16.00 uur op (030) 888 38 88 of stuur een e-mail naar info@mensenrechten.nl en meld daar uw klacht over zwangerschapsdiscriminatie.


  • Een waargebeurd verhaal

Op mijn eerste blog over dit onderwerp in 2014 kwam meteen een reactie. Deze wil ik u niet onthouden:
“Ik werd destijds (1987)…. 26jr…..ontslagen, samen met nog een aantal zwangeren. Dat hebben we aangevochten, en daarmee de weg geopend om in het bedrijf parttime te werken voor andere vrouwen, voor ons was t echter te laat. Nog niet eens zo lang geleden…. Jammer te lezen dat het nog zo gaat, wij hebben er echt voor gestreden. Ik heb naar aanleiding daarvan ook kinderopvang geregeld in ons dorp met de oortgelden van destijds…….

U kunt dit voorbeeld volgen, maar kies voor de ADR-methode (Anders Dan Rechtspraak) en schakel een Arbeidskundige Registermediator in.
U kunt a.s. dinsdag woensdag of donderdag (tussen 12.00 en 16.00 uur) telefonisch contact met mij opnemen. Ik bied u een geheel gratis eerste telefonisch consult van maximaal 30 minuten aan.

Bel: 0621203655 of kijk even op mijn website: http://www.concies.nl


Copyright©oncies 2014/2017

Geplaatst in A-sociaal, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsjuridisch, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbeidsovereenkomst, Arbeidsrecht, Arbeidsvoorwaarden, Arbowet, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, Bezorgdheid, Boosheid, Collegialiteit, Communicatie, Communicatiestoornis, conflict, Discriminatie, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Familie, Familieleed, Flexwerker, Frustraties, Gezin, gezondheidszorg, Informatief, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Juridisch, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, ministerie, Onderhandelingen, Ondernemer, Ondernemerschap, Ontslag, Ouders, overheidsbeleid, Participatiesamenleving, Passief geweld, pesten, Pijn, politiek, Principieel onderhandelen, publicaties, Rechtsbijstandverzekering, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Repressie, Respect, Schrikbewind, Seks, Slapeloosheid, Slavenarbeid, Sociaal lijden, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Teleurstelling, Toekomst, Uitkeringen, Uncategorized, UWV, Verzoening, Voortplanting, Vrouwenrechten, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Week van de Mediation, Werkgever, Werknemer, WWZ, zorg, Zorgplicht, Zwangerschap, Zwangerschapsverlof | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Even ‘out of the box’, dan ben ik ‘transparant voor u’

In de titel staat al zo’n typische term waarvan ik denk: “Is daar niet een normale Nederlandse term voor te bedenken?” Out of the box…. We moeten even out of the box denken mensen. Als ik een blog schrijf dat niet past in uw group, dan moet ik in de titel wel out of the box zetten, want anders komt er geheid kritiek op. En eigenlijk heb ik niets met dat soort taalkundige uitspraken. En zo zijn er meer.

Wat mij betreft mogen ze zo de vuilnisbak in. En soms erger ik mij aan ze. Dan is er weer een reporter die niets beters kan bedenken. En toen las ik een artikel over ergerlijke opmerkingen van Japke-d. Bouma en dat wil ik u niet onthouden:

1 ‘Doe gewoon je ding’ en ‘dat is wel een dingetje’. Het zal wel weer aan mij liggen, maar ik denk altijd aan geslachtsorganen als ik het iemand hoor zeggen. Wat mijn lezers niet snappen, is dat als het zo ‘gewoon’ is om je ding te doen, ze een aansporing moeten krijgen, of als het zo’n klein dingetje is, ze er überhaupt op gewezen zouden moeten worden.

2 ‘Ik herken me daar niet in’. Politici zeggen het als ze er een potje van gemaakt hebben. Ze bedoelen: ik heb geen verweer.

3 ‘Hoe leuk is dát?!’ Vroeger zei men: ‘dat was leuk!’; tegenwoordig zeggen mensen ‘hoe leuk is dát?!’ en krijg je daarna het antwoord. Mijn lezers vragen liever zélf hoe leuk iets was.

4 ‘Ik vind daar iets van’. Vroeger zeiden mensen ‘ik vind er het mijne van’ en dan trokken ze hun pet recht, staken een pijp op en wandelden weg. Tegenwoordig zeggen mensen ‘ik vind daar iets van’ en dan kan je niet meer om HUN MENING heen. Wat zou het fijn zijn als mensen ‘ik vind daar iets van’ zouden zeggen en het daarbij zouden laten – alle politici, ‘social influencers’, ‘opiniemakers’ en voetbaltrainers incluis. Dan krijg je kortere talkshows, minder gekwetste mensen en is er meer tijd om te wandelen of een goed boek te lezen.

5 ‘Helemaal goed’. Als je tegenwoordig een kop koffie bestelt is dat al ‘helemaal goed’. Sterker nog, een medewerker van een restaurant zei het laatst toen ik vertelde wanneer ik wilde komen eten (‘helemaal goed’), met hoeveel mensen (‘helemaal goed’) hoe laat (‘helemaal goed’) en toen ik het een dag later afzegde was dat ook ‘helemaal goed’. Nu is er niets mis met het naar beneden bijstellen van je verwachtingen – dat zouden veel meer mensen moeten doen – maar ik zou het rustiger vinden als we ‘helemaal goed’ weer louter zouden reserveren voor dingen die ook écht ‘helemaal goed’ zijn. Zoals een sprankelende stagiair die een foutloos artikel inlevert of een windstille, rustige, zonnige septemberdag.

6 ‘Ik neem de verantwoording’. Nee, je neemt de verantwoordelijkheid. Deed je dat trouwens maar eens.

7 ‘Mond-op-mond-reclame’. Mijn lezers willen best een goede tip, maar (meestal) niet via tongzoen of reanimatie.

8 ‘Een leermoment’. Ik denk dan altijd aan Hells Angels die je even een leermoment komen bezorgen, maar het heeft helaas zelden iets met leren kleding te maken. Toegegeven, het is beter dat iemand dít zegt, dan ‘ik herken me daar niet in’.

9 ‘Ik ga je verzoek doorzetten’. Nee, je gaat mijn verzoek doorstúren – áls je dat al doet. Want meestal moet je zélf doorzetten als iemand zegt iets te gaan doorzetten, en hoor je er nooit meer wat van.

10 ‘Dan voel je, je zit niet lekker in de wedstrijd’. Vooral voetballers hebben er last van: ze praten in de ‘je’-vorm. Ze zeggen dus niet ‘ik speelde een slechte wedstrijd’, maar ‘je speelde een slechte wedstrijd’. Alsof het niet hun schuld is. Dat leren ze bij de mediatraining. Ik zou zeggen: de ik-vorm is eerlijker. En ga liever trainen in plaats van mediatrainen.”

Bron: Japke-d. Bouma schrijft wekelijks over de taal die ze om zich heen hoort. Deze week: ergerlijke uitdrukkingen.

Mogelijk kent u ook uitdrukkingen waaraan u zich stoort. Deel ze hier en laat het mijn andere lezers weten. Naast out of the box heb ik dat met ‘ik wil graag heel transparant blijven’ en het is mij nog nooit gelukt om dwars door die persoon te kijken….

Copyright©oncies 2017

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen