Ze is geen transgender, wil ze vertellen, ze is een gelukkige vrouw.

Dit wil ik u niet onthouden: Een prachtig artikel over vrouwen. Vrouwen die worden gediscrimineerd omdat ze niet als vrouw, althans voor de burgerlijke stand, zijn geboren en opgegroeid.

In De Volkskrant van 17 mei 2019 stond onderstaande column, geschreven door Toine Heijmans.

[BEGIN CITAAT]

Zoals aangekondigd in de lokale pers zit Jo enny om 19.00 uur klaar in eet- en feestcafé ’t Pleintje voor een meet & greet met haar dorpsgenoten. Ze is de ravissante vrouw in luipaardbroekpak, de lange blonde haren nog warm van de stijltang. Afgezien van haar naam is er weinig ingewikkelds aan Jo enny, maar als transgender legt ze vanavond graag uit waarom ze is wie ze is, en hoe dat zit – ze woont samen met Ad en na de zomer trouwen ze in de katholieke kerk, bijzonder want ‘als ik een kerk binnenkom valt onze lieve heer van het kruis’.

Helaas komt er niemand.

‘Dussen is er nog niet klaar voor’, concludeert Jo enny – de vraag of dat zo is blijft over de avond hangen. Het doel van haar meet & greet is het begrip vergroten, daarom ook doet ze mee aan de verkiezing van Miss Gay Holland, deze maand. Ze is kapster maar de kapsalons waar ze solliciteerde hadden geen interesse, dus werkt ze nu in vijfploegendienst bij een fabriek. Ad is daar hoofd technische dienst. Hij komt van het dorp, een vrolijke man, hij zit aan de bar – ze zijn vier jaar samen nu en gek op elkaar, en Jo enny is gek op haar stiefzoons van 8 en 10, en op haar bestaan als vrouw met een baan, een huis en een gezin. ‘Ik heb een fijn leven, echt waar. Ik gun alle transgenders mijn leven.’

Want dat is helaas niet vanzelfsprekend.

Zoals aangekondigd door het ANP krijgt het extremisme dinsdag toegang tot het Binnenhof, waar Marcel Bas een petitie aanbiedt voor de Nashville-verklaring tegen homoseksualiteit. Bas is een bekeerling die vijf jaar geleden ‘oosters orthodox’ werd en zijn middeleeuwse normen nu zoetgevooisd uitlegt aan anderen: een homohater die vindt dat hij geen homo’s haat. In het Reformatorisch Dagblad zegt hij: ‘Mensen wijzen op hun zondige gedrag is geen daad van discriminatie, maar juist van liefde en betrokkenheid’ – superioriteit over de ander, verpakt in zacht, ondoorzichtig plastic, waarvan de orthodoxen niet begrijpen (of juist wel) hoeveel verdriet ze ermee zaaien: de pijn van de uitsluiting. Discriminatie is bij Grondwet verboden, maar met een ingewikkeld religieus-filosofisch sausje over de hersenpasta krijgt zo’n petitie toch nog 2500 ondertekenaars, en toegang tot de balzaal van de politiek.

Dit speelt zich allemaal af in het jaar 2019 en buiten de radar van Jo enny Vosman (‘Ik ga dat soort personen geen aandacht geven, dat gun ik ze niet’), die in haar eigen balzaal gezelschap krijgt van Dirkje van Os, voorheen Dik. Dirkje nam de boerderij van haar ouders over in het orthodoxe Almkerk, waar ze een ‘gruwelijk christelijke’ opvoeding kreeg, maar vertelt ook dat haar transformatie tot vrouw nooit problemen gaf, ook niet in het dorp waar ze sinds de verkoop van de boerderij woont in een seniorenflat.

Ze is 71. ‘Een jeugd heb ik niet gehad’, zegt Dirkje, ‘maar als je de eerste keer in een rokje loopt… dan word je eigenlijk wakker, ja, dat gevoel verdwijnt nooit meer. Het is een verlossing geweest.’

En ondanks haar achtergrond en woonomgeving ‘ben ik altijd geaccepteerd’. Het geheim is ‘gewoon blijven doen’, je niet laten provoceren, ‘ik ben ook maar een mens en dat begrijpen de mensen’. Ze begint over de Amerikaanse haatprediker die niet naar Nederland mocht komen, ja, zegt Dirkje, ‘er is veel weerstand tegen mensen zoals ik, een kennis van me is in elkaar geslagen in de stad. Maar het gekke is: als ze weten wie je bent is het anders.’

Jo enny knikt – rustig aan doen is het beste, haar schoonfamilie en stiefkinderen hoorden pas na drie jaar dat ze ooit man was, ‘ze hebben er nul problemen mee’. Haar entree in de vrouwencommissie van de carnavalsvereniging was wel problematisch, waarop ze de leden thuis uitnodigde en vroeg wat er scheelde. Sindsdien hoort ze erbij. ‘Je moet wel stevig in je schoenen staan, en dat kan niet iedereen.’ Ze is 47 en werd een half leven geleden geopereerd, en leerde met de jaren.

‘Weet je wat echt moeilijk is van transgender zijn?’ zegt Dirkje. ‘Mooie damesschoenen vinden in mijn maat.’

’t Pleintje is een café met laaghangende verlichting boven het biljart, een balkenplafond en houten lambrisering. Toch jammer dat er niemand komt naar de meet & greet, zegt Jo enny nog eens, maar Ad begrijpt dat wel. Het is geen dorpse bekrompenheid, zegt hij, integendeel: de mensen weten allang wie Jo enny is. ‘Het is geen negativisme, ik merk er niks van dat ze het raar vinden.’

Een transgender trouwen in dit dorp, ‘ach ik kom er vandaan en dat ken hier gewoon hè’, zegt Ad, ‘zolang je maar niet met je kop omhoog gaat lopen’. En als ze trouwen geeft de pastoor zijn zegen, in de kerk, daar kan geen orthodoxe bekeerling wat aan doen.

[EINDE CITAAT]

Waarom wil ik u dit artikel niet onthouden? Nou, de verklaring daarvoor is even eenvoudig als complex. In de eerste plaats begrijp ik niets van discriminatie. Wel als het om het discriminerende effect van toetsvragen gaat. Dan wil je kunnen aantonen welke studenten de leerstof begrijpen en kennen en welke antwoorden geven ‘op de gok’. Ik stel ook discriminerende vragen in mijn werk als mediator/relatietherapeut. Dan hebben die vragen tot doel te nuanceren. Maar dat mensen wrden gediscrimineerd, dat begrijp ik niet. Ik kan er met de pet niet bij dat er worden gediscrimineerd op geslacht/geaardheid (of wat dan ook), zoals dat dagelijks wordt geaccentueerd in de media en om mij heen. Discriminatie is een wederkerig proces. Vrouwen worden om hun vrouw-zijn gediscrimineerd en vrouwen discrimineren niet-vrouwen evenzeer. In alle situaties waarin men discrimineert, mist men de kern waar het, althans bij mij, om gaat: WE ZIJN ALLEMAAL MENSEN. En daarom wil ik u dit artikel niet onthouden. Want als u Jo enny (en Dirkje) niet aanvaard en afwijst, dan wijst u een medemens af in haar bestaan.

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Geplaatst in Affectieve relatie, Alledaags, Belangen, Christendom, Communicatie, Discriminatie, Familie, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, geslachtsverandering, Gezin, Homofoob, Homoseksualiteit, Homoseksueel, Huwelijk, Integratie, Integriteit, Intimiteit, kinderbelangen, Kwaliteit van leven, Liefdesverdriet, Normen en waarden, Ouders, Passief geweld, privacy, Respect, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, transgender, Trouwen, Uncategorized, Valentijnsdag, Veiligheid, Vrouwenrechten, Waanzin, Waarden en normen, zorg, Zorgplicht | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Wanneer mannen of vrouwen vreemdgaan, dan komt dat vaak doordat….

Ik ben alweer 10 jaar werkzaam als relatiebemiddelaar (= relatietherapeut). Ik help echtparen en stellen bij het herstellen van hun relaties. Om die redenen word ik ook altijd benaderd of gevraagd.
“Kunt u ons helpen bij het herstellen van onze relatie? Wij houden nog van elkaar, maar het lukt ons maar niet om de relatie stabiel te krijgen en hebben erg vaak ruzie. We kunnen niet met, maar ook niet zonder elkaar. We willen weten of er nog toekomst zit in onze relatie. We willen de afgelopen jaren niet zomaar weggooien….”

  • Relatiebemiddeling

Relatietherapie is de meer gangbare term voor de werkzaamheden die ik in een relatiebemiddeling uitvoer. Ik heb bewust gekozen voor deze benaming, omdat ik mijzelf niet wens te profileren als behandelaar. Bij therapie suggereer ik namelijk dat ik mensen behandel. Bovendien suggereert de term therapie dat er sprake zou zijn van een ziekte, en daarvan is m.i. geen sprake, ook al zou je de relatie soms verziekt kunnen noemen. De partners zijn echter niet relatieziek. En er is ook niets mis in de hersenen. Dan zou een pilletje of gewoon uitzieken kunnen volstaan.
In relatiebemiddeling gaat het er juist om dat het stel elkaar weer ontdekt, hervindt, en met elkaar bespreekt wat zij als wenselijk ervaren voor de toekomst van hun relatie. Met als absolute voorwaarde: wederzijdse partnerliefde; het houden van (Ik hou ook van boerenkool).

  • Ruzies

Ruzies zijn vaak het gevolg van frustraties, irritaties, ergernissen en miscommunicatie binnen de relatie. Veelal voortkomend uit wat men eigenlijk wenselijk vindt. Wenselijk in de zin van wat men mist terwijl men dit juist wil delen met elkaar. In vrij veel situaties gaat het dan om de seksuele verlangens. Maar in nog meer situaties wordt de wens uitgesproken dat de onderlinge communicatie verbetert. Het gemis wordt dan kenbaar gemaakt in verwijten, terwijl het uitspreken van de feitelijke wenst achterwege blijft.

Overigens: Ik ben een groot voorstander van ruzie. Je maakt namelijk alleen ruzie met iemand om wie je geeft.

  • Uit elkaar drijven

In veel relatiebemiddelingen wordt besproken wat het stel verdeelt: wat hen uit elkaar drijft. Dat kan ongewenst gedrag binnen-, maar ook ongewenst gedrag buiten de relatie zijn.
Agressie, geen interesse in de ander, gedrag naar de kinderen, slechte communicatie, een buitenrelationele relatie (vreemdgaan)….elke reden is een mogelijke reden voor het uit elkaar drijven.
In ongeveer de helft van de gevallen gaat het om een buitenrelationele relatie. Dat hoeft niet per se een seksuele relatie te zijn, ook al is dat in verreweg de meeste situaties wel het geval. Vaak wordt het gemis aan intimiteit binnen de relatie als oorzaak genoemd. Initimiteit kent twee facetten: de mentale intimiteit en de fysieke intimiteit. In de fysieke intimiteit huist de seksuele relatie tussen partners. En vreemdgaan wordt vaak geuit in het aangaan van een buitenrelationele relatie. Deze seksuele relaties kunnen zowel hetero- als homoseksueel van aard zijn.
In voorkomend geval, zal er veel aandacht uitgaan naar de oorzaak van deze buitenrelationele relatie. Dan gaan de gesprekken over de vraag: Wat heeft de ander verleid om een (seksuele-) relatie aan te gaan met een nieuwe partner? Niet zelden blijkt dan niet alleen een gebrekkige seksuele relatie de oorzaak te zijn. Een gemis aan inhoudelijke communicatie (mentale intimiteit) wordt vaak als een van de, zo niet de belangrijkste, oorzaken gegeven. Concreet: het  wederzijds tekortschieten in het voeren van een goed gesprek, waardoor de onderlinge verbondenheid verloren is gegaan.

  • Seksuele relatie (intieme verbondenheid)

In relatiebemiddelingen over buitenrelationele relaties waarin seks een rol speelt, wordt ook de eigen seksuele relatie besproken.
Opvallend is dat vrouwen daarin opener zijn dan mannen (ook vaak aangehaald bij de communicatieproblemen). In alle gesprekken die ik hierover heb gevoerd, zijn de vrouwen opener over alle redenen van het vreemdgaan. Mannen daarentegen zijn doorgaans geslotener wanneer zij niet de vreemdgaande partij zijn en hebben moeite met te vertellen hoe zij in hun seksuele omgang met hun partner zijn of wensen te zijn.

Is het de man degene die vreemdgaat, dan kan hij prima verwoorden waarom hij dat heeft gedaan. Het is voor de man eenvoudiger om dan op een verwijtende toon over de seksuele relatie met zijn partner te spreken.
Komt het er op aan om te vertellen hoe de man de seksuele relatie heeft ervaren met zijn partner en is de vrouw degene die is vreemdgegaan, dan geeft de man in circa 75% van de voorkomende gevallen aan uitermate tevreden te zijn en geen veranderingen te wensen in de relatie. En dat terwijl de vrouw dan vaak haar onvrede uit over diezelfde seksuele relatie.

De oorzaak van deze verschillen is tweeërlei.

  1. Mannen ervaren het falen van de seksuele relatie als een persoonlijk falen. Zij achten zichzelf verantwoordelijk voor de kwaliteit van de seksuele relatie en achten zich verantwoordelijk voor de tevredenheid van hun vrouw. Dit persoonlijk falen ondermijnt hun gevoel van mannelijkheid.
  2. Mannen ervaren het als een belemmering wanneer zij over hun seksleven moeten vertellen aan een man. Ook hier speelt de status een rol. Een man kan veel moeilijker aan een andere man vertellen dat hij niet in staat is geweest zijn vrouw seksueel tevreden te stellen. Het is niet voor niets dat haantjesgedrag en onderling opscheppen over de seksuele relaties, en vooral prestaties, onderwerp van gesprek zijn tussen mannen en niet het ervaren van de seksuele omgang door hun vrouwen. Mannen die seksueel onvoldoende presteren, zullen die niet zo snel met andere mannen bespreken. Zij houden of hun mond of scheppen extra op.

  • Veilige omgeving

In de relatiebemiddeling probeer ik een veilige klimaat te creëeren om openheid van zaken te geven over de (seksuele-) relatie. Maar, wil een man er absoluut niets over kwijt, dan laat ik het daarbij.
Althans, voor het gevoel van de man. Ik help de man dan de kwestie onder woorden te brengen door de (seksuele-) omgang in andere woorden te zetten. Woorden die voor hem veilig zijn en die zijn mannelijkheid niet aantasten. Het heeft geen nut de man zich oncomfortabel te laten voelen. Hij haakt dan af en laat zijn relatiebemiddeling nog liever mislukken dan dat hij over zijn eigen schaduw heen zal stappen.
Dat is niet het doel van de bemiddeling. Mannen spreken zich vaker uit in rationele termen. Door door te vragen op wat het fout gaan van de liefdesrelatie met hun hart doet, schakelen zij vervolgens, als een blad aan de boom, om naar de emotionele beleving van de relatieproblemen.

Zoals eerder gezegd: Vrouwen zijn veel opener. Zij hechten juist aan het uiten van hun gevoel, de seksuele gevoelens en verlangens, maar ook hun behoefte aan mentale intimiteit. Daar waar de prestatiedrang bij de man centraal staat in de seksuele relatie, daar is het (inter-)persoonlijke gevoel bij de vrouw aan de orde. Het maakt haar niet uit hoe de man het doet, het maakt haar alles uit wat het met haar doet. De man gaat voor het orgasme, de vrouw voor de totale beleving, al dan niet met een hoogtepunt.
Het is dit proces dat centraal wordt gesteld in de relatiebemiddeling. Het krijgen van inzicht in de verschillen van beleving van de (seksuele-) relatie en niet de prestatie.
Natuurlijk willen vrouwen dat hun mannen presteren. Maar op de eerste plaats staat hier het presteren op het gebied van genot, beleving, het opwekken van (seksuele-) gevoelens, het geven van aandacht, tederheid, passie en liefde. Pas daarna wordt de prestatie van de liefdesdaad genoemd, in de breedste zin van haar betekenis, van belang. Vrouwen scheiden lust van liefde.

  • Liefdevol casterend

Opvallend is dat mannen vaak reageren met dat zij wel weten hoe zij met hun partner om dienen te gaan en dat zij dat ook kunnen én doen. Des te groter is de teleurstelling als vervolgens blijkt dat deze mannen het mis hebben. Hun vrouwen vertellen dit en geven vaak aan dat zij dit nooit eerder hebben gezegd. Vrouwen sparen hun mannen, zij zwijgen liever dan dat zij hun mannen liefdevol castreren……

Mannen, vrouwen vinden het fantastisch als jullie hen tonen hoe goed jullie wel niet zijn in bed. Hoe snel jullie dit wel niet kunnen afraffelen en zien hoe jullie daarna op jullie zij draaien en in slaap vallen (een oermechanisme overigens wat jullie niet kwalijk valt te nemen), dat vinden zij minder. Vrouwen hebben ook andere verlangens. Verlangens van tederheid, strelen, masseren, kussen, elkaar voelen en vooral veel aandacht voor een fijn (geil, stout) gesprek. Verlangens van aandacht, zij willen respect voelen en willen centraal staan, als uitgangspunt te voelen van hetgeen er plaatsvindt. Vrouwen hechten aan het voelen. Het huidcontact, het totale contact. Niet alleen hun borsten, billen en geslachtsorganen zijn erogene zones, hun hele lichaam is dat. Er de tijd voor nemen en niet meteen van pats-boem-hatsiekadee.
De daad duurt dan misschien maar een minuutje of drie, het seksuele genot, de erotiek uren.

(Voor de goede orde: bovenstaand voorbeeld is gerelateerd aan de gesprekken waarin de seksuele relatie tussen een man en een vrouw niet naar tevredenheid is verlopen en in een relatiebemiddeling bij mij aan de orde is gekomen. Andere belevingen en opvattingen zijn evenzeer mogelijk, maar hier niet aan de orde gesteld)

Hoewel onvrede over de seksuele relatie vaak als oorzaak en reden wordt gegeven voor het vreemdgaan, blijkt in de praktijk het gemis van mentale intimiteit een veel belangrijkere reden te zijn om ontevreden te zijn over de relatie. De klik die met een nieuwe relatie wordt ervaren op dit niveau leidt dan vaak tot de fysieke intimiteit buiten de eigen relatie. Herstel van de verbinding, de verbondenheid, begint met het herstel van de mentale intimiteit. Pas daarna kan worden gewerkt aan herstel van de fysieke intimiteit. Door de partners met elkaar te laten praten, en actief aan dit communicatieproces te werken, worden de eerste stappen gezet voor het herstel van de liefdesrelatie.

Copyright©oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Wilt u meer weten? Kijk voor informatie op http://www.concies.nl

Geplaatst in Alledaags, Belangen, Bemiddeling, Compensatie, conflict, echtscheiding, Familieconflict, Familiezaken, Feedback, Gedragsproblemen, Gezin, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Integriteit, Intimiteit, Mediation, Overgang, privacy, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Respect, scheiding, Seks, Spraakmakend, Standpunten, Thuis, Trouwen, Uncategorized, vechtscheiding, Voortplanting, vreemdgaan | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

21 jaar “co-ouderschap”: Wordt dit nu eindelijk volwassen?

Bijna 21 jaar geleden is het co-ouderschap een optie geworden om in het ouderschapsplan (een wettelijk verplicht onderdeel in een scheiding) op te nemen. Of ouders nu wel of niet getrouwd zijn. Veel advocaten, juristen en mediators beschrijven de afspraken die zij maken met betrekking tot de opvoeding en het levensonderhoud van hun kinderen in een paragraaf van het convenant. Bij mij is het ouderschapsplan altijd een apart document, omdat ik de regeling niet een ondergeschoven kindje in een convenant wil laten zijn. De kinderen staan bij mij echt centraal in een eigen document. Ik ga zelfs zo ver dat ik naast de gesprekken die ik de ouders hierover laat voeren, ook een gesprek voer met de kinderen. Het ouderschapsplan gaat immers om hen en daarom wil ik van hen een beeld en informatie hebben die mij in staat stellen hun belangen te kunnen waarborgen. En hoe belangrijk is het dan om hen te hebben gepeild over het co-ouderschap.

*

Scheiden met co-ouderschap bestaat 21 jaar en wat dit inhoudt, wordt nogal eens verward met: ouders die na een scheiding samen de kinderen opvoeden. Het gezamenlijk opvoeden van de kinderen is een feitelijk gevolg van het gezamenlijke gezag over de kinderen. Co-ouderschap is het gevolg van de verdeling van de tijd die de kinderen bij de moeder en de vader doorbrengen en de bevoegdheden die beide ouders behouden, na de scheiding, om beslissingen te nemen over de opvoeding en het levensonderhoud van hun kinderen. Een mooi moment om de balans op te maken: Is co-ouderschap een goede en passende regeling voor een uit elkaar vallend gezin? Is co-ouderschap voor de ouders een uitkomst? Co-ouderschap heeft immers ook invloed op de huurtoeslag, de kinderopvangtoeslag en het kindgebonden budget. Endaarvoor geldt dat de kinderen ten minste 3 hele dagen per week in elk van de huishoudens verblijft. Met 3 hele dagen bedoelen de wetgever 3 keer 24 uur per week. Hoe dit in de praktijk is geregeld doet er verder niet toe. Zo zouden de kinderen 8 dagen per twee weken bij de ene ouder kunnen verblijven en 6 bij de andere. Sterker nog: het is zelfs mogelijk om te kiezen voor 16 om 12 dagen per vier weken. Wat niet van toepassing is, is dat de verdeling verplicht 7 om 7 of 14 om 14 dagen is. En dat weten veel ouders niet. Sterker nog: de verdeling hoeft niet eens in aaneengesloten dagen te gebeuren. Nog daargelaten wat dit voor de kinderen zou betekenen. Een regeling waarin de kinderen wekelijks een vaste dag (van 24 uur) en om de week een weekend van vier dagen (4×24 uur) bij de ene ouder en de rest van de tijd bij de andere ouder verblijven, voldoet ook aan de criteria. Sterker nog: de wetgever neemt soms al genoegen met een totale zorgtijd van 72 uur, ongeacht de urenverdeking. En hoe de regeling verder ook is, de wetgever heeft het uitsluitend over gedeeld ouderschap én het aantal uren dat de kinderen verblijft bij de ouders. Het ouderlijk gezag is daarbij overigens geen issue, die blijft bij beide ouders voor de volle 100% van kracht. En daarin zitten vaak de struikelblokken. Want, hoe gaan de ouders daarmee om?

*

Ouderschap deel je, kinderen niet. Of toch? Elk jaar scheiden in Nederland de ouders van ruim 70.000 thuiswonende (doorgaans minderjarige) kinderen. En ik noem hier bewust de relevante leeftijd, want het ouderschapsplan betreft een wettelijke regeling voor minderjarige kinderen. Deze hoeven niet eens thuis te wonen, maar in de regel is dat vaak wel zo. Bovendien kunnen ook jong-volwassen kinderen, kinderen die ouder zijn dan 18 jaar, nog thuis wonen. Het komt, althans bij mij, voor dat ten behoeve van hen ook afspraken worden gemaakt en worden opgenomen in het ouderschapsplan. Ongeveer 20% van de stellen kiest tegenwoordig, na de scheiding, voor het zogenaamde co-ouderschap. En dan wordt de 50/50-regeling bedoeld. In de meeste gevallen kiezen de zij er dan voor om de zorg, de kosten, de opvoeding en de tijd voor de kinderen dus bij helfte te verdelen. De kinderen wonen dan, net als bij de andere verdelingen, in twee huizen en pendelen dan met tassen, broers en/of zussen, in de overeengekomen tijdverdeling heen en weer tussen de woningen van de beide ouders. Het komt echter ook voor dat de ouders om en om in het huis van de kinderen komen wonen. Dus dan slepen de kinderen zichzelf niet heen en weer en hebben zij een vast verblijfsadres. De verdeling is dan een week op en een week af. Het is een veelvoorkomend misverstand dat de verdeling standaard week-om-week dient te zijn. Feit is dat de wetgever de term co-ouderschap niet eens kent, maar wel indicaties geeft over de rechten en plichten die horen bij de één-oudertoeslag. Want bij de juiste regeling kunnen beide hierop aanspraak maken. En daarvoor is geen 50/50-regeling noodzakelijk, zoals al eerder beschreven. Voor deze regeling is het verblijfsadres waarop de kinderen zijn ingeschreven in de Burgelijke Basisadministratie doorslaggevend. Zijn er meerdere kinderen, dan kunnen de ouders van deze regeling gebruikmaken door de inschrijvingen onderling te verdelen, geheel losstaand van de omgangsregeling, wel in de zin van het eerder omschreven co-ouderschap.

*

Het aantal scheidende ouders dat voor co-ouderschap kiest, is de afgelopen eenentwintig jaar gestegen van 5% naar ruim 20%. Co-ouderschap lijkt de beste oplossing voor een uit elkaar vallend gezin. De ouders zijn geen partners meer, maar blijven opvoeders en vooral de gezamenlijk ouders van hun kinderen. Dit benadruk ik ook altijd tijdens de mediationgesprekken met de ouders. De kinderen wonen daarom ook afwisselend bij beide ouders en daarvoor dient een schema te worden opgesteld. Dat is voor het kind ook beter. Zij weten dan waar zij aan toe zijn en de beide ouders kunnen hun verantwoordelijkheden blijven dragen. Alles is beter dan een contactregeling waarin de kinderen slechts bij één ouder wonen, en bij de ander maar af en toe (of helemaal niet). Sterker nog, de wetgever heeft hierin voorzien en draagt de beide ouders op zich in te spannen als het gaat om het in contact blijven met beide ouders. En daarvan zijn ouders zich soms niet bewust (denk daarbij aan de rol van ouders bij ouderverstoting, e.d.).

*

Deskundigen vragen zich echter af of co-ouderschap ook echt goed is voor kinderen, of zelfs beter. Co-ouderschap, in de verdeling can 50/50 is nauwelijks onderzocht. In elk geval niet voor of tijdens de introductie van de wetten en regelingen die co-ouderschap mogelijk maakten.

De eerste lichting kinderen die is grootgebracht door co-ouders is nu volwassen. Ze kunnen terugkijken op hun jeugd, zijn misschien uit huis, hebben zelf liefdesrelaties. Hoe vonden zij het om hun leven te moeten verdelen tussen twee ouders? Hoe was het om in twee huizen te moeten wonen? Om steeds weer afscheid te moeten nemen? Hoe is de band met hun ouders?

Het is niet voor niets dat ik kindgesprekken voer tijdens de scheidingsmediations. Het is niet voor niets dat ik de belangen van de kinderen boven de belangen van de ouders stel. Bij de scheiding gaat het immers om hun toekomst, om waar zij zich het prettigste bij voelen. Kinderen mogen dan weliswaar niet beslissen tot ze 16 jaar zijn, ze mogen wel hun wensen en voorkeuren kenbaar maken. En daar dienen de ouders weldegelijk rekening mee te houden wanneer ze zulke levensbepalende beslissingen nemen voor hun kinderen. En komen zij er gezamenlijk niet uit, dan zal een kinderrechter altijd ten gunste van de kinderen beslissen. En deze gaat niet over een nacht ijs, die laat zich daarbij adviseren door de Raad voor de Kinderbescherming en Jeugdzorg Nederland. Een voor de kinderen ongewenst traject, overigens, en een van de redenen waarom ik de kindgesprekken voer.

*

Aan de Universiteit Utrecht en de VU Amsterdam hebben juristen, pedagogen en sociologen onderzoek gedaan naar het effect van co-ouderschap op kinderen. Een eerste, voorzichtige, conclusie: de juristen zijn minder positief dan de pedagogen. De juristen zien ruziënde ouders, de pedagogen een hechtere band tussen een kind en beide ouders. En dat zijn ook de signalen die als eerste in de media hebben gestaan, kort na de invoering van deze omgangsregeling als optie voor de ouders. Het zijn ook de ruziënde ouders die zich tot mij wenden als een ouderschapsplan bij een advocaat, jurist of collega-mediator, tot die ruzies aanleiding zijn gaan geven. Dan stel ik met hen de ouderschapsplannen bij.

*

Twee wetten hebben de keuze voor co-ouderschap mogelijk gemaakt. In 1998 werd vastgesteld dat het gezag over de kinderen na de scheiding automatisch aan beide ouders toevalt. Voorheen hield één ouder, meestal de moeder, het gezag. En in 2009 werd het opstellen van een ouderschapsplan verplichte kost bij een scheiding. Bij de totstandkoming van de wetten was het vaders tegen de moeders. Gedeeld ouderlijk gezag gaf vaders aanvankelijk slechts papieren rechten. Woonde een kind na de scheiding bij de moeder, dan had de moeder nog allerlei mogelijkheden de vader buiten te sluiten. Hij bleef een tweederangsopvoeder, vooral doordat de kinderen slechts mondjesmaat omgang hadden met de vader. Het waren met name vaderorganisaties die aandrongen op het kind bijna letterlijk te verdelen. Niet in vlees maar in -opvoed-tijd.

En zo kwam in de wet te staan dat beide ouders na een scheiding een gelijkwaardige rol moesten kunnen behouden in de opvoeding. Ouders vatten dat op als een soort modern salomonsoordeel: ieder de helft. Dus moest het kind ook evenveel tijd doorbrengen bij vader als bij moeder. De Hoge Raad oordeelde anders, in 2010. Gelijkwaardig ouderschap hoeft niet gelijkheid in tijd te betekenen, maar in ‘waarde’. Hoe die gelijkwaardigheid dan moet worden ingevuld, is niet vastgelegd. Ouders moeten dat naar eigen inzicht overeenkomen en hun afspraken vastleggen. En dat gaat niet altijd even goed, heeft de praktijk daarna overduidelijk uitgewezen. In 2015 heeft een promovenda bij rechtbanken echtscheidingsdossiers opgevraagd van voor en na de invoering van het ouderschapsplan. Wat blijkt: “Er is niet minder ruzie. Ook door ouders zelf gemaakte afspraken worden niet nageleefd.” En ouders onttrekken zich nog vaker aan hun wettelijke verplichting om de banden tussen hun kinderen en de andere ouder in stand te houden.

Voor ouders lijkt co-ouderschap een uitkomst. Dat blijkt onder meer uit Australische en Zweedse studies. Vaders hebben evenveel rechten als de moeder, moeders evenveel vrijheid als voorheen de vader. Het heeft een emancipatoir effect. Moeders kunnen hun kinderloze dagen besteden aan studie, werk of een nieuwe partner. Maar de onderzoeken duiden ook: Het perspectief van het kind is uit het oog verloren. Er wordt geschermd met het belang van het kind. Maar of co-ouderschap voor het kind de beste optie is, en wat daarvoor dan de voorwaarden zijn, dat moet nog worden onderzocht. En daarom vertegenwoordig ik de kinderen als de ouders het ouderschapsplan opstellen. Ik weet welke belangen bij de kinderen belangrijk zijn en ik zet de ouders in hun positie van ouders. Het ouderschap is van belang, niet hun eigen individuele behoeften en belangen.

*

Voor veel kinderen is co-ouderschap geen succes. Zij voelden zich nergens thuis door het constant heen en weer moeten reizen tussen de woningen van hun ouders. Sommige kinderen kiezen er dan zelf voor om bij een van de ouders te gaan wonen en de ander tussendoor te bezoeken. Andere kinderen blijven het heen en weer reizen doen, ook als ze het op en neer reizen zat zijn. Kiezen voor één huis wordt ervaren als de keuze maken vóór één ouder en tegen de ander. En dat willen kinderen niet. Vaak speelt loyaliteit naar broertjes en zusjes een beïnvloedende rol en valt het niet mee om in het eigen belang te denken.

De ‘tweehuizenconstructie’ is de minst stabiele van alle scheidingsvormen. Die conclusie trekken socioloog Anne-Rigt Poortman (Universiteit Utrecht) en Ruben van Gaalen (CBS) in hun onderzoek uit 2017, Shared residence after separation . „Co-ouderschap vergt veel coördinatie en coöperatie. Eenvijfde van de co-ouderende ouders in Nederland stopt ermee binnen twee jaar.” De kinderen gaan daarna meestal naar de moeder. En dan zijn we weer bij de klassieke constructie, waarvoor nog altijd 70 procent van de ex-stellen kiest: moeder heeft de kinderen, vader een omgangsregeling of staat geheel buitenspel.

*

De onderzoekers zien ook dat co-ouderschap is voorbehouden aan een select groepje ouders: autochtoon, hogeropgeleid, met voldoende financiële middelen en weinig (persoonlijke) problemen en onderlinge conflicten. Moeders met een betaalde baan, vaders die voor de scheiding al een actieve vaderrol hadden.

Co-ouderschap is geen Nederlandse uitvinding; het is mogelijk in onder meer Canada, België, Australië, Noorwegen, Zweden, Frankrijk. In Europa is het een trend. En ook in de VS is het een vaker gekozen optie, schrijft onderzoeker Linda Nielsen van Wake Forest University in North Carolina. Zij heeft veertig wereldwijde studies over het welzijn van kinderen na scheiding vergeleken.

Zij ziet in al die veertig studies overwegend positieve effecten: kinderen in co-ouderschap doen het beter dan kinderen die bij één van de ouders wonen (meestal de moeder). Het voordeel van wonen bij twee ouders weegt op tegen het nadeel van leven in twee huizen. Kinderen zijn tevredener over hun leven, halen hogere cijfers op school en voelen zich minder somber dan kinderen die vooral bij hun moeder wonen. Er is alleen één maar bij al deze uitkomsten: alle vragen over het kinderwelzijn zijn beantwoord door ouders, niet door kinderen.

De Nederlandse kinderombudsman sprak wél met kinderen en schreef in 2013 in het rapport Kind in de knel: “Co-ouderschap heeft voordelen, maar is niet altijd de beste oplossing voor het kind.” Kinderen uit co-oudergezinnen kennen meer verdrietige gevoelens dan andere kinderen van gescheiden ouders. En vaker dan andere kinderen hopen ze op hereniging van hun ouders.

Dat hoort onderzoeker Inge van der Valk (Universiteit Utrecht) veel kinderen van gescheiden ouders zeggen. Zij doet sinds 1999 onderzoek naar gezinsrelaties na een scheiding. “Dat gevoel van gemis hebben kinderen ook als ze bij één ouder wonen. Co-ouders kunnen afspreken het kind elke dag te laten skypen met de andere ouder. Als de sfeer tussen ouders goed is, voelt een kind zich vrij om bij de één te zeggen dat het de andere ouder mist.”

De vergeten schoolboeken, sporttas, kleren; onduidelijkheid over wanneer er van huis gewisseld moet worden; nergens echt ‘thuis’ zijn. Op het forum van Villa Pinedo, waar kinderen van gescheiden ouders ervaringen uitwisselen, zijn dit de meest gedeelde klachten over het wonen bij twee ouders. Uit Australisch onderzoek blijkt ook dat kinderen flexibel zijn en opvallend snel aan hun nieuwe leven wennen.

*

En dan zijn er de ouders die, na de scheiding, onderling niet meer goed met elkaar kunnen omgaan. Dan is opvoeden moeilijk, Als je samen opvoedt, is het heel lastig om de problemen die je onderling hebt niet te laten doorsijpelen in het contact over het kind. De voorwaarde om co-ouderschap te laten slagen is dat ouders goed met elkaar omgaan. Ze moeten elkaar immers op de hoogte houden van alle ontwikkelingen rond het kind en belangrijke beslissingen samen nemen. Wat ook van toepassing is bij andere regelingen. En, als het even kan, ook de opvoedregels enigszins op elkaar afstemmen. Ik besteed daar aandacht aan tijdens de scheidingsmediation, ook als de onderlinge relatie goed is. “Je weet maar nooit wat de toekomst nog zal brengen. Je kunt iemand weliswaar niet meer als partner willen, maar dat verandert niets aan het feit dat je samen de ouders blijft van de kinderen. En daarvoor dragen jullie gezamenlijk de verantwoording. Uiteindelijk hebben jullie ze samen op de wereld gezet”, zijn dan vaak mijn woorden naar de ouders.

*

Andere belangrijke voorwaarden voor het slagen van elke omgangsregeling zijn, naast een goede relatie tussen beide ouders, weinig afstand tussen de twee huizen (en de school). De budgetvoorlichters van het Nibud waarschuwen dat de gedeelde zorg voor de kinderen moeilijk te combineren kan zijn met werk, en dus inkomensverlies kan betekenen. Ouders, zegt het Nibud, moeten draagkrachtig genoeg zijn om de kosten van twee huizen, twee vakanties en de dubbele aanschaf van spullen op te kunnen brengen.

Als co-ouderschap lukt, dan zijn er veel voordelen voor de kinderen. Ze kunnen met beide ouders een goede band opbouwen, wat met een ‘weekend-ouder’ bijna onmogelijk is. En de kinderen hebben minder kans op een loyaliteitsconflict. Als co-ouderschap mislukt, dan ligt de grondslag daarvan vaak aan conflicten tussen de ouders. Om samen op te voeden, moeten ze meer overleggen dan dat ze misschien aankunnen.

Onderzoekers Poortman en Van Gaalen zien co-ouderschap stranden op praktische zaken: geld, werk, woonsituatie. En een belangrijke oorzaak van mislukking: het kind zelf. Jonge kinderen hebben te veel last van het telkens missen van een ouder, oudere kinderen (middelbare school) vinden het wisselen van huis te veel gedoe.

*

Al met al is het maken van afspraken voor veel ouders een hele toer. Moeders die hun kinderen moeilijk los kunnen laten of nog kunnen delen met de vaders van hun kinderen. En aan de andere kant vaders die bang zijn om hun kinderen te verliezen, omdat ze bang zijn dat de moeders hun kinderen bij hen vandaan zullen gaan houden. Emotionele drogredenen om omgangsregelingen te chanteren. Redenen om vooral vanuit de eigen belangen aan het ouderschapsplan te werken. En ik zit daar dan tussen: ik ben dan hun kinderen en vraag aan hen in hoeverre zij dan denken dat zij in mijn belang met elkaar in gesprek zijn. Mama en papa zijn dan weer Toos en Piet (of hoe zij ook mogen heten). En dat werkt, want ik (als mediator) heb verder geen belangen. Die hebben de kinderen.

*

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Meer informatie over mij nodig? Kijk op http://www.concies.nl

Geplaatst in Affectieve relatie, Afscheid, Alimentatie, Alledaags, Angst, Belangen, Belangenbehartiging, Bemiddeling, Co-ouderschap, Combinatiekorting, Communicatie, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Eenoudergezin, Expertise, Familie, Familieleed, Familierecht, Fiscaal voordeel, Geloofsovertuiging, Gezin, Huurtoeslag, Informatieplicht, Inkomensafhankelijk toeslag, Inspanningsverplichting, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, kinderbelangen, Kinderen, Kindgebonden budget, Normen en waarden, Onderhandelingen, Onttrekken aan ouderlijk gezag, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, Respect, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, Toeslag kinderopvang, Toeslagen, Uncategorized, vechtscheiding, Waarden en normen, Zorgplicht, Zorgtoeslag | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Heeft de seksuele revolutie (zestiger jaren vorige eeuw) een nieuw jasje gekregen?

De pil, abortus, stemrecht… Wat hebben de feministen van het eerste uur eigenlijk nog niet voor elkaar gekregen? Waar houdt de nieuwe generatie feministen zich anno 2019 nog mee bezig?. Het feminisme gaat vandaag de dag vooral over de vrijheid om je eigen keuzes te maken. Feminist/seksvlogger/influencer Linda de Munck (23) vertelde haar verhaal in de Dolle Mina’s-reportage in De Telegraaf (auteur: Marion van Es).

“Sexy vrouwen” worden vaak niet serieus genomen. Zeker in deze tijd, waarin #metoo en elke vorm van seksualiteit breed uit wordt getoond op sociale media en daar even breeduit wordt neergesabeld. Zo werd Doutzen Kroes onlangs nog zwaar bekritiseerd over een filmpje dat zij op Instagram had geplaatst, waarin zij anders dan anders haar lichaam inzet om reclame te maken.

Als vrouw blootfoto’s van jezelf op social media plaatsen en open zijn over je seksleven, is voor veel mannen reden om te denken dat deze vrouwen ‘makkelijk’ zijn. Whatever zij daar dan ook mee mogen bedoelen. Soms blijkt dat zelfs tot bizar gedrag te leiden. Een vrouw vertelt, nadat zij naaktfoto’s van zichzelf had gepubliceerd en verteld had over haar seksleven op de sociale media: “Een jongen stak zelfs een keer zomaar zijn hand in mijn broek en lachte me uit toen ik zei dat ik daar niet van gediend was. Hij vond dat ik erom had gevraagd. Ik word ook regelmatig ‘slet’ genoemd, zowel door vrouwen als mannen. Als ze daarmee bedoelen dat ik een losbandig seksleven heb: dat klopt. Mijn aantal bedpartners is bovengemiddeld, maar dat is mijn eigen keuze. Mannen worden daar niet op aangekeken, dus waarom vrouwen wel?” En daar zit een kern van waarheid in. Mannen mogen zelfs pronken met hun verroveringen, vrouwen kunnen beter hun mond houden. Eigenlijk te triest voor woorden. Waarom zouden vrouwen niet trots mogen zijn over het feit dat zij zo aantrekkelijk worden bevonden door mannen, dat deze gemakkelijk het bed in zijn te krijgen.

Vrouwen zouden “hun lijf meer moeten omarmen” is iets wat veel te weinig vrouwen doen. “Ook in bed cijferen ze zichzelf vaak weg, alsof het allemaal om de man moet gaan. Het ingesleten patroon is dat je je als vrouw nederig en bescheiden moet opstellen, en je niet mag uitstralen dat je van jezelf houdt. Ik hoop dat ik jonge meiden die mij volgen op de sociale media, kan laten zien hoe belangrijk het is om trots te zijn op je lijf. Je hoeft niet perfect te zijn”, aldus deze vrouw.

*

Waarin onderscheiden vrouwenborsten zich van mannenborsten?

Dat er iets sensueels of seksueels is aan vrouwentepels heeft de mens zelf bedacht. Kijken we naar de dierenwereld dan zien we dat nog duidelijker: Vrouwenborsten zijn puur functioneel, gemaakt om een kind te voeden. Bij primaten en apen wordt dat ook duidelijk zichtbaar. Daar verdwijnen de borsten bij de vrouwtjes weer als zij niet meer zogen. Tijdens de zwangerschap komen de borsten weer terug. Functioneler kan het haast niet. En ja, borsten vormen een een erogene zone, maar geldt dat niet ook voor mannen?

Het is dat je waarschijnlijk een boete krijgt als je als vrouw zonder shirt op een terras gaat zitten, maar op het strand of tijdens festivals gaan veel vrouwen nog steeds gewoon topless. Hoewel dat wel een stuk minder is geworden sinds anderen het gewoon zijn gaan vinden om deze vrouwen, ongevraagd, te fotograferen of te filmen en dit op het internet zijn gaan plaatsen. Een pure schending van de privacywet, overigens. Er zijn vrouwen die zich daar niets van aantrekken en het juist leuk vinden om een beetje te shockeren en daarmee hopen ook mensen te inspireren om er eens op een andere manier over na te denken.

*

Mannen en vrouwen zijn gelijk, maar niet hetzelfde.

Dat we fysiek vaak minder kracht hebben, is een feit. Maar ‘stoer’ en ‘dominant’ zijn niet per se mannelijke kenmerken, vrouwen kunnen die eigenschappen net zo goed hebben. Het is niet zwart of wit en zeker niet roze of blauw. Dus we moeten stoppen met te doen alsof er een bepaalde manier is waarop een vrouw zich zou moeten gedragen. Het zwakke geslacht bestaat niet en vrouwelijkheid versus mannelijkheid stamt al uit de oertijd. Vrouwelijk gedrag is echter geheel andere koek. En zolang vrouwen daarin nog niet zelf keuzes kunnen maken en kunnen bepalen wat zij daar zelf onder verstaan, omdat de media hen nu eenmaal anders portretteren, is er nog veel werk aan de winkel.

Het tijdperk van de Dolle Mina’s is dan wel afgesloten. Het wil niet zeggen dat daarmee het proces van emancipatie en feminisme ook kan worden afgesloten. Dolle Mina’s hebben heel veel vrijheid voor de huidige generatie gecreëerd. Door de pil kunnen vrouwen naar bed met wie ze willen, zonder dat zij zich druk hoeven te maken over een ongewenste zwangerschap. Sommigen zeggen dat het zijn van een lustobject én feminisme zich niet met elkaar verenigen, maar dat is nu juist het punt: Feminisme is óók vrijheid van seksualiteit. Wat je tussen de lakens uitspookt, heeft niets met je waardigheid te maken! Vrouwen die strijden voor de belangen van de vrouw, zijn en blijven vrouw. Het stereotype van de vorige eeuw, robuuste vrouwen die hun vrouwelijkheid min of meer verborgen om zo hun mannetje te kunnen staan, is vervangen door de zelfbewuste, zichzelf als vrouw presenterende vrouwen. En dus kunnen vrouwen op jacht gaan en mannenharten veroveren en breken. Vrouwen mogen hierover naar buiten treden, niet omdat mannen dat altijd al hebben gedaan, maar omdat zij gelijken zijn.

*

De seksuele revolutie uit de vorige eeuw heeft een nieuw jasje gekregen. Maar het jasje wordt wel bedreigd door de beperkingen van de sociale media en affaires als #metoo. De seksuele vrijheid is universeler geworden, maar heeft daarmee strakkere en beperkende grenzen gekregen. Voor vrouwen én voor mannen.

Tijdens scheidingsprocedures en zeker tijdens relatietherapiën kom ik dat vaak tegen. Vrouwen en mannen worstelen vaak met hun seksleven, doordat de definities van intimiteit zo zijn veranderd. Of dat het gevolg is van de nieuwe generatie feministen? Dat durf ik te betwijfelen.

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Mediationinterventies en relatietherapie op basis van TA- en Behaviorisme-competenties

Tijdens een Mediationcongres van een paar jaar geleden stonden onder meer deze twee stromingen in de psychologie centraal. En laten dat nu net de stromingen zijn waarin ik gespecialiseerd ben en welke ik zeer bewust hanteer, als basisvaardigheden in mijn interventies, tijdens mijn werk als mediator én als relatietherapeut. Al meer dan 50 jaar heb ik ervaring in het leven en werken vanuit deze gedachtengang.
En nu gebruik ik de interventies om het proces in positieve zin te kunnen beïnvloeden en te kunnen bijdragen tot het bereiken van akkoorden en overeenstemmingen. En het werkt!

  • Psychologie

Even kort, concies, een uitleg over de basisgedachten achter psychologie.
Psychologie is de leer van het menselijk gedrag. Psychologie tracht het gedrag te verklaren aan de hand van de persoonlijke ontwikkeling- en de algemene (sociale) ontwikkeling van de mens. De mens in zijn omgeving.
Natuurlijk zit ik niet als psycholoog in mediations te werken. Ik ben in de eerste plaats mediator. Hebben cliënten psychische nood, dan beperk ik mij tot het attenderen op de mogelijkheden om, buiten de mediation om, ondersteuning te zoeken (via de huisarts).
Nee, de inzichten in het menselijke gedrag dragen bij in de interventies die ik toepas om cliënten te ondersteunen in het oplossen van de onderhavige kwestie.

  • Transactionele Analyse (TA)

Uit de TA (Berne) gebruik ik soms de theorie van het levensscript, om tot inzichten te komen die uitleg geven op vragen die gesteld worden waarom cliënten doen wat zij doen. Door mijn studie en deze theorie toe te passen binnen psychiatrische settings ben ik hierin competent geworden en pas ik het vaak toe.
• In de TA wordt er vanuit gegaan dat mensen gedurende hun leven, vanaf de geboorte, (onbewuste) keuzes maken in hoe zij wel of niet willen acteren in het leven, en wat zij wel of niet daarin prettig vinden. Deze keuzes maken deel uit van het levensscript en vormen uiteindelijk de persoonlijkheidsstructuur van het individu.
• Naast het levensscript maakt ik gebruik van het model van de basisposities. Dit model omvat de volgende 3 posities:
~ O = ouder
~ V = volwassene
~ K = kind
Dit model gebruik ik met name wanneer ik communicatiepatronen inzichtelijk wil maken.
• Tot slot maak ik gebruik van de dramadriehoek. De dramadriehoek geeft inzicht in conflictsituaties. Cliënten kunnen dan inzicht krijgen in de wijze waarop zij zich doorgaans manifesteren in een conflict. Dan gaat het om de posities:
~ Aanklager,
~ Slachtoffer en
~ Redder.
De informatie draagt bij tot het verbeteren van de communicatie en omgang.

  • Behaviorisme

Behaviorisme is een gedragswetenschappelijke benadering waarin Pavlov en Skinner een theoretisch kader hebben opgesteld; de verhoudingen tussen ongewenst- en gewenst gedrag. Van negeren tot bekrachtigen. Iedereen heeft wel eens gehoord van de Pavlov-reactie en van klassieke en operante conditionering.
De kennis over deze stroming heb ik opgedaan tijdens het opzetten van twee behandelcentra voor psychiatrische patiënten met ernstige, destructieve gedragsstoornissen.
Tijdens mediation gebruik ik deze gedragsleer niet zo heel erg vaak. Alleen wanneer cliënten kenbaar maken dat zij het moeilijk vinden om met het ongewenste gedrag van hun partner om te gaan, stel ik vragen die deze cliënten inzicht kunnen geven in hoe zij hiermee zouden kunnen omgaan, zonder tot een therapeutische setting over te gaan.Als degene, die het ongewenste gedrag toont, daar iets aan wenst te doen, stel ik vragen die ertoe leiden dat deze cliënt tot het inzicht komt om daarmee naar zijn/haar huisarts te gaan.

Interventies vanuit de Transactionele Analyse en de gedragstherapie dragen bij tot wederzijds begrip en acceptatie van gedrag dat anders is dan dat van henzelf.
Bovendien draagt het bij tot betere communicatie, geweldloos communiceren en inzicht in non-verbale communicatie(-patronen).
Goede communicatie en bereidheid om het gedrag van elkaar te begrijpen tijdens de mediation (of de relatietherapie) helpt cliënten bij het komen tot overeenstemmingen die door beiden gedragen worden.
In mijn beleving draag ik adequaat bij in het communicatieproces dat tussen partijen plaatsvindt en het probleemoplossend vermogen van partijen, kern van de activiteiten tussen partijen, zonder inhoudelijk te interfereren.

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Meer weten? Ga naar http://www.concies.nl

Geplaatst in ADHD, Afscheid, Agressie, Alcoholproblemen, Alledaags, Alzheimer, Angst, Anti-sociaal, arbeidsconflict, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbowet, Asperger, ASS, Autisme, Belangen, Bemiddeling, Bindingsangst, BJZ, Burenruzie, Co-ouderschap, Collegialiteit, Compensatie, Competenties, Complexe echtscheiding, conflict, Dementie, Diagnose, DSM-5, echtscheiding, Eenoudergezin, Escalatie, Familieconflict, Familieleed, Familiezaken, Gedragsproblemen, Geweld, Gezin, gezondheidszorg, Huiselijk geweld, Huntington, Huwelijk, Informatief, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, kinderbelangen, Kinderen, Kindermisbruik, Kindgebonden budget, lijfstraffen, Maagdelijkheid, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, Ontslag, Ontspanning, Oorlog, Oorlogsgeweld, Ouderen, Ouders, ouderschapsplan, Overgang, Pedofilie, pesten, Principieel onderhandelen, Puberteit, publicaties, Relatiebemiddeling, Repressie, Respect, Rouwen, Rouwproces, Rugzakje, Samengesteld gezin, scheiding, Schrikbewind, Seks, Seksueel misbruik, Shari'a, Slaapritme, Slapen, Spraakmakend, Standpunten, Terreur, Trouwen, Uncategorized, vechtscheiding, Verlatingsangst, Verslaving, Voortplanting, vreemdgaan, Waarden en normen, Wanprestatie, Werkgever, Werknemer, Zekerheid, Zwangerschap | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Blijft een samenlevingsovereenkomst geldig als je partner vreemdgaat?

Nou, dat is helemaal afhankelijk van wat u in de overeenkomst hebt opgenomen én met welke intentie u hem heeft opgesteld. Een voorbeeld: Stelt u zich eens voor. U heeft een affectieve relatie en heeft eerder oogluikend toegestaan dat uw partner vreemd gaat. U heeft samen een samenlevingsovereenkomst opgesteld, waarin vooral financiële afspraken zijn opgenomen, op basis van vergaande afspraken zelfs, en dan….gaat uw partner opnieuw een relatie aan met degene die eerder de relatie al onder druk heeft gezet. Een stel procedeerde hierover door tot aan de Hoge Raad.

De laatste weken hebben zich een aantal stellen gemeld die uit elkaar wilden of in relatietherapie. Breekpunt bij de stellen die wilden scheiden was de samenlevingsovereenkomst, want hoe verdeel je nu de spullen en het (gezamenlijk) gekochte huis? Dit blog geeft antwoord op hun vragen.


  • De Hoge Raad

Stelt u zich eens voor: u woont al een tijdje samen en uw partner en u willen alles via de notaris goed regelen. Wat u echter niet weet, is dat uw partner een dubbel leven leidt en er een minnaar (of minnares) op na wordt gehouden. Bent u dan aan de samenlevingsovereenkomst gebonden?
Over deze situatie werd in 2014 door de Hoge Raad, onze hoogste rechterlijke instantie, geoordeeld.

Wat is er in deze casus aan de hand? Een man en een vrouw wonen al 25 jaar met elkaar samen in de woning van de man, en hebben samen 3 kinderen. Ze hebben geen open relatie maar zowel de man als de vrouw geven toe wel eens te zijn vreemd gegaan. Nadat de relatie van de vrouw en haar minnaar is verbroken besluiten de man en de vrouw in 2004 hun leven te beteren. Na veel met elkaar gepraat te hebben, besluiten ze om toch samen verder te gaan.

Niet lang daarna gaan zij een samenlevingsovereenkomst aan waarin ze onder andere afspreken dat ze hun inkomens willen delen, ook als ze ooit uit elkaar gaan, en dat de vrouw op dat moment ook recht zal hebben op de helft van de overwaarde van de woning van de man. Als het de man in 2007 duidelijk is geworden dat de relatie tussen de vrouw en haar minnaar helemaal niet over is, maar waarschijnlijk kort na de beëindiging weer is hervat, wordt de samenleving tussen de man en de vrouw alsnog verbroken. De man vordert bij de rechtbank vernietiging van de samenlevingsovereenkomst op grond van dwaling: hij stelt dat hij natuurlijk nooit deze samenlevingsovereenkomst met de vrouw zou zijn aangegaan als hij zou hebben geweten dat zij op dat moment toch een minnaar had of er een zou krijgen op enig moment na het ondertekenen van de overeenkomst.

De Hoge Raad maakt hier in zijn uitspraak twee belangrijke opmerkingen over.

  1. Aan de ene kant zijn partners niet verplicht elkaar te informeren over hun (geheime) liefdesleven.
  2. Maar de financiële afspraken in een samenlevingsovereenkomst kunnen soms toch vervallen.

Zo een situatie doet zich volgens de Hoge Raad nu voor. De man kan aantonen dat zijn vrouw en hij hebben afgesproken niet meer vreemd te zullen gaan én dat hij de samenlevingsovereenkomst niet zou zijn aangegaan als hij zou hebben geweten dat zijn vrouw ten tijde van het sluiten van de samenlevingsovereenkomst dit toch zou hebben gedaan. Voor de vrouw pakt het dus zuur uit: naar de helft van de overwaarde van de woning kan ze mooi fluiten.

  • Alleen bijzondere omstandigheden

U kunt zich voorstellen dat de rechter alleen in bijzondere omstandigheden een samenlevingsovereenkomst zal vernietigen. In dit geval heeft de man (gelukkig voor hem) voldoende aanvullend bewijs om aan te tonen dat getrouwheid voor hem een belangrijke voorwaarde voor het sluiten van de samenlevingsovereenkomst is.


  • U kunt naar de rechter stappen, maar er ook samen een oplossing voor vinden

U kunt voorkomen dat een kwestie als deze onder de rechter komt.

  1. U kunt, naast een notaris, met een MfN-Register Familiemediator om tafel gaan zitten. Ondanks dat het hier om een samenlevingsovereenkomst gaat en niet om een huwelijk of een geregistreerd partnerschap, is het mogelijk om samen tot een redelijke en billijke oplossing te komen. U kunt met elkaar, in de geest van de overeenkomst, tot andere afspraken of een gewijzigde overeenkomst komen. Bij de mediator kunt u met elkaar een passende oplossing vinden, die voldoet aan de wensen van beide partijen en waarover u het samen eens bent geworden. Dit bevordert de onderlinge relatie en is tevens in het belang van het welzijn van uw kinderen.
  2. De kinderen zijn in deze casus volledig over het hoofd gezien en hebben ongetwijfeld erg veel last (gehad) van hetgeen zich tussen hun ouders heeft voorgedaan. Ouders hebben toch niet de intentie om met elkaar in een strijd verwikkeld te raken, die ten koste gaat van het welzijn van hun kinderen? Met een MfN-Register Mediator kunt u samen een ouderschapsplan opstellen dat voldoet aan alle gangbare eisen.
  3. Naast een mediation, kunt u bij mij zelfs nagaan wat de toekomstmogelijkheden van de relatie zijn door in Relatiebemiddeling te stappen. Uiteindelijk zou het maar zo kunnen zijn, dat uw partner vreemd is gegaan omdat u daartoe aanleiding heeft gegeven vanwege uw invulling van de relatie. Hetgeen niet wil zeggen dat u schuldig of verantwoordelijk bent voor het gedrag van uw partner.


En….ook bij het opstellen van een samenlevingsovereenkomst is het van belang dat u zich het volgende eerst goed realiseert: Bezint eer gij begint.


N.B. Een MfN-Register Mediator is een officieel erkende mediator, die voldoet aan hoge en strenge beroepseisen (competenties) en gekwalificeerd is als een bevoegde en bekwame professional.

Wist u dat u een in een ‘maatwerk-samenlevingscontract’ ook de voor u belangrijke overwegingen kunt opnemen? Dit is wel zo handig als het uiteindelijk juridisch getouwtrek wordt. Een in samenlevingsovereenkomsten gespecialiseerde notaris kan u hierbij van dienst zijn.


Copyright©oncies 2017/2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Meer weten? Ga naar http://www.concies.nl

Geplaatst in Alledaags, Bemiddeling, Juridisch, kinderbelangen, Mediation, publicaties, scheiding, Spraakmakend, Uncategorized, vechtscheiding | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Het gebroken-hart-syndroom

In 2016 publiceerde ik onderstaand blog. Naar aanleiding van het overlijden van Debbie Reynolds, aan het gebroken hart syndroom, na de dood van haar dochter, Carrie Fisher, de dag ervoor, vond ik het toepasselijk om het blog nogmaals onder de aandacht te brengen naar aanleiding van het volgende bericht afgelopen vrijdag over de vader van de verongelukte voetballer Sala:

Enige tijd geleden publiceerde een Amerikaanse arts over het gebroken-hart-syndroom. Een situatie waarin iemand uit puur (liefdes-)verdriet komt te overlijden. Voorbeelden te over, maar zuiver wetenschappelijk bewijs ontbreekt nog steeds. En toch heb je soms zo’n verhaal. Zo woonden er in Noord-Groningen twee broers en hun zus, alledrie op een respectabele leeftijd, die hun leven lang samen op de boerderij van hun ouders bleven wonen en alledrie binnen 5 dagen na elkaar stierven. De eerste door een hartstilstand, de andere twee uit puur verdriet kort na elkaar. En dan dit verhaal in de NRC.


Bron: NRC (Annemarie Haverkamp)

Bor Verkroost leed aan een pijnlijke huidziekte (Epidermolysis Bullosa) en trad daarmee in de publiciteit door zijn optredens in onder meer RTL Late Night op RTL4, gepresenteerd door Humberto Tan. Bor had zijn euthanasieverklaring wereldkundig gemaakt door deze op Facebook te zetten. Nederland leefde, via het programma van Humberto Tan, met Bor mee en was getuige van het lichamelijke verval van Bor. Regelmatig zat hij bij Tan aan tafel en was de kijker getuige van wat zijn ziekte met hem deed. Met name lichamelijk, want Bor toonde zich strijdbaar tegen zijn ziekte en voor zijn bestaan. Nederland was er ook getuige van dat hij zijn overlijden uitstelde, omdat hij verliefd was en de liefde wilde vieren. Maar uiteindelijk overleed Bor op 25 juni 2016. Zijn laatste wens: uitgestrooid worden in Rome over het Forum Romanum. Zijn moeder, Catharina Fredriks (1947-2016), overleed twee weken nadat ze in Rome de as had uitgestrooid van haar zoon.

De NRC: “(…) Op 25 juni van dit jaar stierf haar zoon. De cirkel was rond, zei Catharina Fredriks tijdens de afscheidsdienst in kunstenaarskolonie Ruigoord vijf dagen later. Ze vertelde hoe ze voor hem had gezongen bij zijn inslapen – hetzelfde liedje dat ze altijd zong toen hij een baby was.
Terwijl zij de volle kerk toesprak, lag Bor opgebaard voor haar. 38 Jaar lang waren de twee nooit ver van elkaar verwijderd.
Bij zijn geboorte in 1978 vertelden de artsen Catharina dat haar zoon hooguit drie weken te leven had. Hij was ter wereld gekomen met de verschrikkelijke huidziekte Epidermolysis Bullosa (EB). ‘Ik viel uit elkaar’, verhaalde Bor over zijn geboorte in NRC. Zijn huid liet meteen na de bevalling los. Patiënten met EB krijgen blaren door de minste wrijving. De ziekte is uitermate pijnlijk.
Drie maanden bleef baby Bor in het ziekenhuis. Maar overlijden deed hij niet. Toen Catharina werd geadviseerd haar kind te laten opgroeien in een verpleeghuis, piekerde ze daar niet over. Ze was vastberaden haar zoon een zo normaal mogelijke jeugd te geven. Zij was het die zijn verbanden verwisselde, de wonden verzorgde en het ingezwachtelde ventje gewoon mee op vakantie naar de Sahara nam als ze daar zin in had. De vader van Bor speelde geen rol in de opvoeding, al vroeg had hij het gezin verlaten. (…) Intussen gaf haar enige kind, dat inmiddels op zichzelf woonde in Amsterdam, de ziekte EB bekendheid. In kranten en op tv vertelde hij over pijn, eenzaamheid, aftakeling en zijn behoefde aan liefde. Eind 2013 zette hij zijn euthanasieverklaring op Facebook om er zeker van te zijn dat geen arts zijn wens ooit in twijfel zou kunnen trekken.
Voor Catharina was die euthanasie geen gemakkelijk thema. Bracht Bor het ter sprake, dan kon zij hem aanhoren om vervolgens op te merken dat de koffiepads op waren en ze beter naar de Makro konden rijden. In 2014 vierde hij te midden van vrienden en familie zijn 36ste verjaardag. In een korte speech zei hij dat zijn laatste jaar waarschijnlijk was aangebroken. Als reactie daarop zette Catharina het lied ‘Lang zal hij leven’ in.
Haar man Pieter Wentzel, een vader van vijf kinderen met wie ze in 1999 was getrouwd, zegt: ‘Ik ben er altijd bang voor geweest wat er met Catharina zou gebeuren als Bor er niet meer was. Ze was introvert. Over diepere gevoelens sprak ze niet. Alleen aan haar lichaamstaal kon je aflezen dat er veel in haar omging. (…)”

Aan de laatste wens van Bor werd op 30 oktober gehoor gegeven. Zijn moeder organiseerde een korte ceremonie voorafgaand aan het uitstrooien van Bors as. Vrienden en familieleden waren erbij aanwezig en waren zich ervan bewust dat het uitstrooien van de as streng verboden was. Maar zij waren allen ervan overtuigd dat zij dit voor Bor dienden te doen. Vervolgens betraden ze het Forum Romanum. In hun jaszakken had een ieder een aantal busjes met de as van Bor.

Na het uitstrooien ging het leven in Nederland gewoon verder. Catharina bleef zich inzetten voor een stichting die zich bezig houdt met EB.
“Op de ochtend van dinsdag 15 november lag Catharina Fredriks ’s ochtends dood in het echtelijk bed. Ze was overleden aan een acute hartstilstand, concludeerde de huisarts. Hij noemde het ‘een gebroken hart’.”
Kenmerkend voor het gebroken-hart-syndroom is de acute dood. Voor zover beschreven is dit zelf hét kenmerk van dit syndroom. In de literatuur wordt het omschreven als: Wie sterft aan een zogeheten ‘broken heart syndrome’, sterft direct. En wel aan een te grote hoeveelheid adrenaline en noradrenaline in het bloed,. Sommige harten kunnen dat niet verdragen. Adrenaline en noradrenaline zijn zogenaamde overlevingshormonen en zorgen er in de regel voor dat het lichaam, in geval van acuut gevaar, optimaal reageert op de situatie. Het fight-flight-mechanisme. Maar, wanneer er teveel hormonen vrijkomen, kan dit fataal zijn. Met name de enorme toename van de hartfunctie (hogere hartslag) en de stijging van de bloeddruk spelen daarin een rol. Bij het gebroken-hart-syndroom zou daar de oorzaak in moeten worden gezocht.

Of het nu wel of niet wetenschappelijk is bewezen, dat maakt niets uit. Dat het zou kunnen voorkomen, wordt in vele voorbeelden beschreven. Romy Schneider, Maria Callas en Catharina Fredriks zouden tot de doden behoren die vanwege intens liefdesverdriet zijn overleden. En hoeveel mensen zijn er niet die geliefden-van-elkaar hebben gekend die zeer kort na elkaar zijn overleden?

Zo verscheen op donderdag 29 december 2016 onderstaand teletekstbericht: een duidelijk voorbeeld van het gebroken-hart syndroom. Ik wil het u niet onthouden.




Copyright©oncies 2016/2019

Geplaatst in Afscheid, Alledaags, dood, Gebroken-hart syndroom, Liefdesverdriet, Ouderen, Ouders, Overlijden, Rouwen, Rouwproces, Sterven, stress, Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen