Zomervakantie na 5 weken 24/7

“Als je nog één keer tegen mij liegt, dan krijg je toch een rotklap tegen je hasses”, klinkt een vrouwenstem vanuit een voortent.
Nog geen dertig seconden daarvoor passeerde een gezin dat in de richting van hun auto liep: “En nou hou je je waffel, anders lig je er om zes uur al in.” De man keek daarbij vervaarlijk naar een knulletje van een jaar of zes.
En dan klinkt het alweer elders: “Ik bèn niet begonnen, hij begon hoor!” Een 15-jarige dochter reageert op een bestraffende opmerking van haar moeder en probeert deze ervan te overtuigen dat het haar 17-jarige broer is die vervelend doet.
Nog tijdens de discussie klinkt van onder de luifel ernaast: “En als je nou, verdomme, nog één keer niet doet wat ik tegen je zeg, dan neem ik je iPad definitief af en krijg je hem deze vakantie niet meer terug!” De vader berispt voor de zoveelste keer zijn13-jarige zoon en laat de beide dochters opnieuw buiten schot, terwijl zij de boosdoeners zijn.
Tijdens het schrijven van bovenstaande voorvallen roept een vader: “En nou opdonderen allemaal, want ik kan niet meer tegen al die drukte.” Drie knullen, waaronder zijn zoon, druipen af.
Een aaneenschakeling van ergernissen tussen ouders en kinderen (vv).

Het nadeel van kamperen bij mooi weer?

20140805-122645-44805831.jpg

De zomervakantie is, in al deze situaties, aan het einde van de vijfde week en al die weken verblijven zij met elkaar op de camping.
Vijf weken twentyfour/seven eist zijn tol.
In de eerste weken van de vakantie was er de euforie van de vakantie of werden deze bijvoorbeeld aangegrepen om de emotionele gevolgen van de voorafgaande weken te kunnen verwerken.
Het regende nog wel eens, maar men kon elkaar nog uitstaan of tenminste, men wilde daar nog hun best voor doen.
De warmte van de afgelopen week heeft een negatief effect op de tollerantie. Het moeten doen van activiteiten kost energie, en die wordt niet meer gevoeld. De warmte maakt loom, de hitte put uit.

20140805-204924-74964550.jpg

De dag ervoor
Toen gebeurde nog het volgende voorval.
Aan het einde van deze zeer warme, bijna windstille dag, zit een familie aan tafel. Er ontstaat de volgende discussie tussen de ouders en hun twee kinderen….
Vader: “…..En nou is het afgelopen met die korte lontjes. Ik word er doodmoe van en ik wil dat gedoe niet meer!”
Zoon: “Maar ik probeer alleen maar uit te leggen dat ik het anders heb begrepen dan wat jullie bedoelden.”
Vader: “Nou moet je ophouden met dat gezeik, anders word ik nog kwaad ook.” Zijn stem zwelt opnieuw aan.
Moeder: “Wat zegt je vader nou? HOU OP.” Haar schelle stem laat geen enkele twijfel bestaan over haar gemoedstoestand, ze is boos en steunt haar man.
Dochter: “Begin jij nou ook al, hij probeert alleen maar wat uit te leggen, hóórrrr.”
Vader: “Hou jij je smoel effe. Jou hebben we al helemaal niks gevraagd!”
Dochter: Nou moe.”
Zoon: “Dat bedoel ik nou. Ik heb jullie blijkbaar niet goed begrep…
Vader: “En nou hou jij je bek. Genoeg zo.”
Zoon en dochter staan verontwaardigd op, maar worden tegengehouden door moeder: “Jullie flikken het niet om weg te lopen. Ik heb mij niet voor niets uitgesloofd voor het eten.”
De kinderen gaan weer zitten en pakken, hoorbaar met tegenzin, hun gourmetpannetjes om deze weer te vullen. Na een minuut of tien zegt de zoon: “Dus pap, als ik jou goed begrijp, mag ik mijn pannetje nu niet onderop zetten. Waarom eigenlijk niet?” En vader geeft op een rustige toon uitleg. De zoon bedankt zijn vader en geeft een korte steek als toetje: “Dat had je mij daarstraks ook zo kunnen vertellen. Dankjewel pap.”
De stemming binnen dit gezin is de afgelopen week omgeslagen en is vergelijkbaar met die van vorig jaar. Toen gingen zij zo de hele vakantie met elkaar om.
Maar deze vakantie kenmerkte zich door hun vriendelijke en tollerante omgang met elkaar. Vijf weken lief en aardig doen, blijkbaar heeft het een houdbaarheidsdatum.
Vrijdag gaan zij naar huis en gaat ieder weer zijns weegs. Dan nog een week te gaan voor het schooljaar begint.

20140805-205116-75076388.jpg

Hoezo geërgerd?
Niet vreemd, dit gedrag. Zo lang en zo veel in elkaars directe omgeving bivakkeren is belastend voor iedereen. Thuis kan iedereen zich in eigen ruimten terugtrekken, heeft ieder zijn eigen activiteiten buitenshuis of men kan vluchten in het werk, de school of een van de hobby’s. Op de camping, ver van huis, kan dat niet. Daar zijn de vluchtwegen afwezig.
Daarnaast is het de afgelopen dagen een stuk drukker en voller geworden op de camping en is de leefruimte kleiner geworden, want er zijn meer mensen waarmee deze dient te worden gedeeld.

20140805-205317-75197937.jpg

Mensen gedragen zich vaak geciviliseerd als zij in aanwezigheid van anderen zijn. Ze vertonen aangepast sociaal gedrag, maar dat verdwijnt naarmate men vaker en langer met dezelfde mensen samen is. De sociale context wordt de campingcultuur. De saamhorigheid, door het delen van dezelfde vakantiebeleving het kamperen op deze camping en op dit veld geeft een thuisgevoel. De opmerking We gaan naar huis betekent dat men terugkeert naar de stek op de camping. De camping is het thuis geworden.

Zouden mensen zwijnen zijn geweest, dan hadden wij elkaars staarten en oren afgebeten. Waren we kippen geweest, dan waren de nodige veren uitgepikt. Als katten hadden wij de nodige uithalen gegeven, tot bloedens toe. En waren we mieren geweest, dan hadden wij elkaar opgegeten.
Maar, wij zijn mensen en wij beschikken over een brein dat gevuld is met de waarden en normen van onze ouders, onze samenleving en die wij onszelf hebben aangepraat. Ons brein laat ons anders reageren, maar de basis daarvan heeft wel iets dierlijks. Blijkbaar worden we teruggeworpen in de tijd en worden wij een beetje oermens als wij te lang ander gedrag moeten vertonen dan dat wij gewend zijn.

Hoewel
Zijn wij echt na vijf weken zo geciviliseerd?
Moeder: “….Ik wil dat je NU terugkomt.”
Haar zoon komt keurig teruggelopen en laat zijn maat achter. “Wat is er NU wéér?”, klinkt het verveeld terug.
“Heb jij je tent wel opgeruimd?”
“Uuuuh, nee. Hoezo?”
“Je weet toch wat we hebben afgesproken? Voordat je weggaat eerst je tent opruimen.”
“Oké….”, en de zoon stapt richting tent, zijn tent.
“Ja, nou hoeft het niet meer”, reageert de moeder.
“Ja, wat wil je nou? Moet ik mijn tent nou opruimen of niet? Of heb jij het al gedaan?”
“Nee, ik ruim jouw troep niet op, ik ben niet gek, daar begin ik niet aan. Dan blijf ik bezig, zeg. Die zwijnenstal. Het lijkt wel of je thuis bent, en dat zijn we dus niet, meneertje. Het enige wat jij kan is troep maken. Neeee….” Haar zoon valt haar in haar rede: “Best allemaal, maar wat wil je nou?” Ondertussen stapt hij zijn tent binnen en maakt aanstalte om te gaan opruimen.
“Wat zeg ik nou? Je hoeft niet meer op te ruimen.”
Het gesprek wordt beëindigd en de zoon gaat weer naar zijn maat en gezamenlijk lopen zij naar het zwembad op zoek naar enige afkoeling vanwege de verhitte reacties.

Enkele uren later:
“Gaan we nou nog?”
“Uh.”
“Als we bloemkool willen eten, dan zullen we eerst bloemkool moeten halen.”
“Wie heeft gezegd dat ik bloemkool wil eten.”
“Nou, we hebben de kinderen vanmiddag laten kiezen, weet je nog?”
“Ja, maar dat wil niet zeggen dat ik dan ook bloemkool ga eten.”
“Oké, dan mag jij het zeggen.”
“Wat?”
“Nou, wat we gaan eten vanavond.”
“Ja, nou wordt ie mooi.”
“Wat?”
“Nou moet ik weer gaan vertellen wat we moeten eten. Zeg jij het maar.”
“Er zal toch moeten worden gekozen wat er moet worden gegeten en jij wil geen bloemkool, dus jij kiest.”
“Wie heb er gezegd dat we geen bloemkool eten? Ik heb alleen gezegd dat ík geen bloemkool ga eten.”
“Dan moet jij kuezen wat WE dan wel met z’n allen gaan eten.”
“Ik moet altijd van jou kiezen, mens. Doe jij het maar deze keer.”

Zo gaat het gesprek nog ruim een uur door en de kinderen zijn ondertussen thuisgekomen. Plots roept de vrouw: “Oké, dan kies ik. Dan eten we broodjes-knakworst, zoals altijd.”
“Wat doe je weer raar, mens. Doe toch eens normaal.”
“Ik DOE normaal.”
“En ik vind van niet. Je doet opeens moeilijk over het eten.”
“Het enige wat ik je gevraagd heb, is om naar het dorp te gaan om bloemkool te gaan halen en je heb daarna alleen maar zitten zeiken. De Albert Heijn blijft echt niet langer open omdat jij niet heb kunnen kiezen als JIJ geen bloemkool eet!”
“Weet je wat? Ik ga zo lekker weg en ga wel ergens anders een happie eten.”

De kinderen zijn er als de kippen bij: “Mag ik mee? Toe, mag ik meeee?.” Ze staan nog in hun zwemkleding en krijgen te horen dat zij de tijd krijgen, om zich om te kleden, die de man zelf nog nodig heeft om zijn portemonnee en de autosleutels te pakken. De kinderen stuiven weg en de vrouw holt naar het toiletgebouw. De, eerder die middag gearriveerde, overburen/vrienden plegen een tactische interventie: zij sturen een van hun dochters eropaf en deze mag mee. Hun dochter zorgt voor de sfeer tijdens het eten, want het hele gezin stapt in de auto en gaat naar de Chinees, met een ijsje van de ijssalon ernaast toe.

20140805-205603-75363699.jpg

Aan het einde van hun Latijn
De warmte van de afgelopen dagen eist zijn tol. Het kost energie om tot iets te komen en het kost nog meer energie om iets daadwerkelijk te doen.
Het wordt steeds moeilijker om ergernissen te verbergen en bij velen worden de lontjes korter.
Het valt ook niet mee om de schijn nog langer hoog te houden onder deze omstandigheden. Iedereen kan horen en zien wat er overal gezegd wordt of gebeurt. Noch de tenten noch de caravans zijn geschikt om dit soort zaken binnenshuis te houden. Iedereen kan meegenieten. En iedereen heeft er daarna een mening over. Met een beetje pech is het voorval het gesprekspunt bij de afwas, vijftig meter verderop. En voor je er erg in hebt, weet de hele camping wat zich bij jou heeft voorgedaan.
Ergernissen en onderlinge spanningen kunnen aardig onder controle worden gehouden, maar de praktijk wijst uit dat er een houdbaarheidsdatum aan zit.
Vakanties duren, ondanks dat ze voor deze middelbaarscholieren met een week zijn ingekort, na vijf weken een week te lang.

20140805-205449-75289688.jpg

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Alledaags, Belangen, Bemiddeling, BJZ, Compensatie, conflict, Familieconflict, Familiezaken, Gedragsproblemen, Geweld, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, kinderbelangen, Machtsmisbruik, Mediation, Ontspanning, Ouders, pesten, privacy, Puberteit, publicaties, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Repressie, Spraakmakend, Standpunten, Thuis, Uncategorized, Vakantie en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s