Onderwijsopvattingen van ouders over kwaliteit…

Gisteren schreef ik al over de twee vrouwen die een weekje kamperen in de caravan van de ouders van een van hen. Toen ging het over hun mislukte relaties. Vandaag gaat mijn blog over de wijsheid van ouders met betrekking tot de leerresultaten van hun kinderen en dan met name wanneer deze niet aansluiten op de behoeften en verwachtingen van hun ouders. Een gesprek van deze dames wordt daarvoor als voorbeeld gebruikt.

Eerder deze week bespraken de twee vrouwen de schoolresultaten van twee van de kinderen van een van hen. De vrouw vertelde over de rekenvaardigheden van de twee kinderen. Onderzoek had uitgewezen dat het ene kind een score had van 2, op een schaal van 10, en het andere kind een score had van 1,2. Op begrijpend lezen scoorden beide kinderen een 1,4 en op taalkundig inzicht scoorde  het ene kind een 2,3 en het andere een 3.1. De moeder was zwaar verontwaardigd over de scores van haar kinderen. De school had het volkomen bij het verkeerd eind en zij wist toch zelf wel dat haar kinderen veel beter waren dan uit de tests naar voren was gekomen. “Lezen is hun tweede natuur”, waren haar legendarische woorden. “Mijn kinderen kunnen prima lezen. Dat ze minder goed in rekenen zijn….dat komt doordat ze die testen zo moeilijk maken. De juffen op school snappen die opgaven zelf niet eens. Ze kunnen ze niet uitleggen en wat dat betreft”, waarna een paar stevige krachttermen en schuttingwoorden werden geuit.

Als docent ken ik dit soort reacties maar al te goed. Het komt regelmatig voor dat ouders contact opnemen met docenten of het management van een schoolorganisatie om hun beklag te doen over de kwaliteit van het onderwijs. Soms is hun ontevredenheid terecht, maar dan gaat het gesprek niet over de resultaten van hun kind. Wanneer het over de resultaten van hun kind gaat, dan komt dit vaak voort uit de overtuiging dat het kind ten onrechte een slecht resultaat is toegerekend. Een herhaalde score op een toets of test die extreem laag is, wordt de docent of organisatie toegerekend. De sxhool heeft zich dan onvoldoende ingespannen om het kind tot een higer resuktaat te laten komen. Nooit staat het kind ter discusiie, altijd de docent of de school.

Maar is dat dan terecht. Is het slechte studieresultaat of de onvoldoende op een test te wijten aan de kwaliteit van de docent of de school om het kind iets te keren? Ach, u zult het antwoord zelf al weten. Het is immers de taak van de school en de docent om het kind te laten leren. En daar doen zij alles aan wat binnen hun competenties valt. En daar zit een deel van de problematiek. Als kritisch collega en uitermate criticaster naar mijn eigen functioneren als docent of onderwijsmanager, durf ik best te erkennen dat de kwaliteit van docenten en onderwijsorganisaties vaak te wensen over laat.

Het laten leren van leerlingen en studenten is een opgave. Leren is immers beklijven en daaraan mankeert veel in de huidge mentaliteit van studenten en docenten. Dat zie ik bij veel leerlinge, studenten en collega’s. De zesjescultuur en het gebrek aan motivatie en studievaardigheden draagt daar in grote mate in bij. De mogelijkheden om zaken op te zoeken op het internet heeft de leerling/student/docenten anno 2015 lui gemaakt en vooral gemakzuchtig. Het is in hun ogen niet meer belangrijk om dingen te onthouden of om tijd te besteden aan studeren. Opzoeken op het internet heeft die plaats ingenomen. Op zich geen verkeerd uitgangspunt, maar leer de leerlingen en studenten dan daar vaardigheden in aan. En was dat maar een competentie van diezelfde leerlingen, studenten en docenten. Mijn ervaringen daarmee zijn uitermate bedroevend. Het adequaat kunnen opzoeken van informatie op het internet beperkt zich tot het raadplegen van Wikipedia en wat daar staat is de enige waarheid. Het komt niet bij hen op om verder te onderzoeken en meerdere theoriën ernaast te leggen. Geen vergelijkingen maken in de gevonden documenten, geen onderzoek naar de overeenkomsten en verschillen en geen conclusies trekken aan de hand van de criteria die in de gevolgde lessen vaak zijn aangereikt.

Nee. Daar waar het misgaat, is het volgens de ouders op school. De docent deugt niet, het management  deugt niet en het kind wordt kritiekloos gevolgd in de opvatting dat het maar een stomme school is, waar niets wordt geleerd. Ook deze  ouders, bij mij op de camping, zijn ervan overtuigd dat de twee kinderen intelligent zijn en met gemak later een universitaire opleiding kunnen volgen. Dat de lage scores op rekenen en taal geen gebrek aan inzicht en vermogens is bij die kinderen, maar dat het aan de domme leerkrachten  ligt.

U begrijpt dat ik mij niet in het gesprek heb willen mengen en de betreffende ouder niet heb geadviseerd om deze twee kinderen een jaartje te laten overdoen. Dat zou beter voor hen zijn geweest dan het nu doorgaan naar het volgende leerjaar. Mogelijk zouden deze kinderen dan meer gerijpt zijn en daarna minder op hun tenen hoeven te lopen. Maar ja, ze zijn over en dat betekent dat er niet zo zwaar hoeft te worden gedacht over de behaalde scores.

Wat zou het toch fijn zijn wanneer alle ouders op deze manier de toekomst van het leergedrag en leervermogen zouden beoordelen. Dat we generaties jinge volwassenen in bedrijven moeten gaan aannemen die hun deskundigheid tussendoor wel even opzoeken in Wikipedia. Een slimme ondernemer investeert nu maar vast in het aanleggen van goede WiFi-verbindingen, zodat hij is voorbereid op de volgende generatie werknemers. En ach, dat ze niet kunnen rekenen of begrijpen wat ze lezen. What the fuck maken wij ons daar druk om.


Copyright©oncies 2015

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Onderwijsopvattingen van ouders over kwaliteit…

  1. Herkenbaar vanuit beide oogpunten. Ik herken mijn “luie” pubers, maar ook mijn bedenkingen (als ouder) bij het onderwijs en mijn irritatie (als leerkracht) naar ongenuanceerde ouders toe. Als leerlingen toetsen krijgen waar bijna de hele klas onvoldoende op scoort, dan ligt het misschien wel aan de leerling, maar dan moet je gaan nadenken over het onderwijs….en niet gewoon doorstampen. Even een makkelijker toetsje of een opdracht, zodat iedereen z’n cijfer kan ophalen. Dan is er iets mis, daar wordt (met de leerlingen) niet over gepraat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s