Omdat de kinderen niet hoeven te worden meegesleurd in het verdriet van hun ouders

Hij keek haar woest en vol verwijten aan. Ze had hem net voor de zoveelste keer meegedeeld dat hun huwelijk afgelopen was. En elke keer had hij haar woorden genegeerd. Ze waren 20 jaar geleden toch niet om niets een relatie met elkaar aangegaan! Ze waren 12 jaar geleden toch niet voor niets met elkaar getrouwd! Ze hadden toch niet voor niets twee bloedjes van kinderen gekregen, ook al had dat enige moeite gekost! Nee, van scheiden wilde hij niets weten. Ze had maar gewoon bij hem te blijven en meer moeite te doen om hun huwelijk weer sprookjesachtig te doen zijn! 


Hij had mij een half jaar geleden benaderd met de vraag of er nog iets van hun huwelijk was te maken. Zijn vrouw had een affaire met een dorpsgenoot, nota bene een man die zij samen hadden leren kennen tijdens hun vakantie twee jaar geleden in Portugal. Hij was ook getrouwd en hij kende zijn vrouw ook heel goed. Sinds de vakantie waren ze bevriend gebleven en dronken ze af en toe koffie of een borrel elkaar. Blijkbaar was dat niet genoeg geweest voor zijn vrouw.

Tijdens het kennismakingsgesprek vertelde de vrouw, bij herhaling, dat zij geen liefde voelde voor haar man. Hij bleef echter volhouden dat dit onmogelijk was en drong er op aan dat zij samen met hem ten minste relatietherapie zouden doen. Zij stemde in, omdat zij het wel zo fair naar hem vond én omdat zij oprecht ook voor zichzelf wilde nagaan of de liefde echt over was….voor zover die ooit had bestaan. En dus werd de relatietherapie in gang gezet. De afspraak werd gemaakt dat zij, tijdens de relatietherapie, geen contact zou hebben met de andere man. Ook deze man was met zijn vrouw naar een therapeut gestapt. In het belang van beider processen kwam dat goed uit.

Na de eerste sessie liet zij mij weten dat ze het niet meer met hem zag zitten. Tijdens de daaropvolgende gespreksronde gaf zij aan dat dit standpunt door emoties was ingegeven en dat zij toch wel licht zag aan het einde van de nog stikke donkere tunnel. Bij de derde sessie werd het volkomen duidelijk. Zij had weer contact gehad met de andere man. Hij was veel meer in staat om haar behoeftes te bevredigen en zij voelde ook dat hij haar veel beter begreep. Zij voelde zich, naar eigen zeggen, niet alleen seksueel beter gehoord door hem, ook mentaal voelde zij meer verbondenheid. Haar man was hier zeer boos over en voelde nog meer drang om de relatietherapie als pressiemiddel in te zetten. Het ene na het andere verwijt werd zijn vrouw voor de voeten geworpen en de vrouw werd volkomen onder de voet gelopen. De man was niet meer af te remmen, totdat zij hem in niet mis te verstane woorden de bons gaf. De relatie was voorbij, zijn ‘samen’ werd in en paar woorden teniet gedaan. Hij verweet haar dat zij niet voldoende vrouw was om voor haar gevoelens naar hem uit te komen en zich niet inzette om hun huwelijk te redden, waarop zij hem verweet de kloten te missen om aan haar behoeftes te kunnen voldoen.

Het was voor mij duidelijk. De relatie ontplofte en er werd alleen nog geschoten. De man was zo kwaad, dat hij zijn vrouw dreigde zwart te maken bij hun kinderen. Hij zou hen wel even vertellen wat voor een moeder zij wel niet was en hoe zij hun huwelijk ontrouw was geweest en het met de vader van hun vriendinnetjes had gedaan. Wat een slechte vrouw zij was en hoe zij ervoor gezorgd had dat zij nu geen ouders meer hadden. Dit was voor mij het signaal om de situatie over te nemen en de regie nog strakker in handen te nemen. Dit tot groot ongenoegen van de man. Hij vond dat ik nu ervoor moest zorgen dat zijn vrouw niet van hem weg zou gaan. Dat zij niet van hem ging scheiden. Hij was immers mijn baas en opdrachtgever.

Buiten het feit dat ik niet voor anderen bepaal of kan bepalen of zij wel of niet gaan scheiden, ben ik door cliënten ingehuurd om juist vrij van hun invloed bij te dragen in het therapeutische proces om hun relatie te herstellen. Voor het resultaat zijn zij zelf verantwoordelijk, zeker wanneer een van de twee duidt dat het over en uit is.

Mijn aandacht ging dan ook uit naar de verwerking van de boodschap van de vrouw en de reactie van de man hierop: het erbij betrekken van de kinderen. Vooral dit laatste vroeg om extra aandacht, omdat de man in eerste instantie bleef vasthouden aan zijn voornemen om hun kinderen op deze wijze te informeren over de nu op handen zijnde echtscheiding. Een vechtscheiding leek te zijn gestart.

Ruim twee uur later trok ik de voordeur achter mij dicht. De man was niet meer razend, maar nog wel heel verdrietig. Er waren afspraken gemaakt over hoe hij en zijn vrouw gezamenlijk de kinderen zouden gaan informeren. Niet meteen morgen, maar op een meer gelegen moment. Een moment waarop de man voldoende tot rust zou zijn gekomen en in staat zou zijn om dit in alle rust samen met zijn vrouw te doen. Zodat de kinderen en hun welzijn niet zouden hoeven lijden onder de emoties van de man. Ook waren er afspraken gemaakt om een ouderschapsplan op te gaan stellen.

Ruim vier maanden later ontving ik een telefoontje van de man. Hij en zijn vrouw waren kort na het laatste gesprek apart gaan wonen. Zij hadden hun kinderen verteld over de scheiding, en ook over de nieuwe relatie van de vrouw. Zij woonde inmiddels een maand met de andere man elders. Niet meer in het dorp, maar een paar kilometers verderop. De kinderen van beide echtparen leken hun onderlinge vriendschap belangrijker te vinden dan wat er zich tussen hun ouders had voorgedaan, want sinds een week had hij een intiemere vriendschap met de ex-vrouw van de man die hem zijn vrouw had afgenomen.


Copyright©oncies 2016

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in A-sociaal, Afscheid, Agressie, Alimentatie, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Bedplassen, Belangen, Belangenbehartiging, Bemiddeling, Bindingsangst, Co-ouderschap, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, Depressiviteit, Discriminatie, echtscheiding, Eenoudergezin, Escalatie, Familieconflict, Familieleed, Familiezaken, Gedragsproblemen, Geloofsovertuiging, Geweld, Gezin, gezondheidszorg, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, kinderbelangen, Kinderen, Kindermisbruik, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Lichamelijk lijden, Machtsmisbruik, Mediation, onderwijs, Ouders, ouderschapsplan, Puberteit, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Relatietherapie, Repressie, Respect, Rouwproces, Rugzakje, Scheiden, scheiding, Seksueel misbruik, Spraakmakend, stress, Toekomst, Uncategorized, vechtscheiding, Verlatingsangst, Waarden en normen, Zorgplicht. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s