Huiselijk geweld wordt vaak goedgepraat

Dat kopte de TROUW op donderdag 18 januari 2017

…en gaat verder: Nederland kijkt vergoelijkend naar relatiegeweld, als de situatie daarom vraagt.

Zo’n 33% van de Nederlanders vindt dat geweld tegen een partner in sommige gevallen tot de mogelijkheden behoort. Op zaken als overspel of onenigheid over de opvoeding mag je met -gepast- geweld reageren, vinden zij. Dat blijkt uit onderzoek (Atria en Blijf Groep) onder ruim 3000 Nederlanders Atria en Blijf Groep & Motivaction).

  • 20% van de vrouwen is weleens fysiek mishandeld door een (ex-)partner

Geweld tussen partners komt veel vaker voor dan gedacht, simpelweg omdat niet iedereen doorheeft dat door ene partner de andere geweld wordt aangedaan. Vooral seksueel geweld –het dwingen tot seksuele handelingen– zien veel mensen niet als geweld, en doen dus ook geen aangifte.

Dit onderwerp komt geregeld aan de orde wanneer ik met stellen werk aan hun relatieproblemen. Vaak wordt dit in eerste instantie afgedaan met dat het bij hen niet voorkomt, maar dan blijft later dat daarvan weldegelijk sprake is. Juist doordat het niet wordt gezien als aanranding of verkrachting binnen de relatie, is het een van de sluipmoordenaars van de relatie. Seksueel geweld binnen de relatie is altijd aan de orde wanneer de ene partner tegen de zin van de andere partner seksueel gerelateerd gedrag vertoont. En dat gaat best ver, en daar staan weinig mensen bij stil.

Enkele voorbeelden:

  1. Verbale seksueel getinte uitspraken doen, terwijl de andere daar niet om heeft gevraagd en dit niet wenst.
  2. De ander aanraken, terwijl deze de wens heeft uitgesproken daarvan niet gediend te zijn.
  3. De ander intiem aanraken, waarmee bedoeld wordt dat er wordt aangeraakt op plaatsen die bekend staan als de erogene gebieden, terwijl de partner kenbaar heeft gemaakt dit niet te wensen.
  4. Jezelf intiem aanraken, waarmee bedoeld wordt dat er aangeraakt wordt op plaatsen die bekend zijn als de erogene gebieden, terwijl de partner kenbaar heeft gemaakt dit niet te wensen.
  5. Een stapje verder dan aanraken betreft het masturberen ten overstaan van de partner, terwijl deze heeft kenbaar gemaakt dit niet te wensen.

En dit zijn nog maar 5 algemene voorbeelden. De goede lezer zal hebben opgemerkt dat in alle vijf de voorbeelden wordt gesproken over de on-wenselijkheid en de wijze waarop dit kenbaar is gemaakt. Hetgeen overigens niet inhoudt dat degene die zich tegen devseksuele handeling uitspreekt dit ook moet doen. Want menig rechter zal ook uitspraak doen, wanneer de dader geacht wordt te begrijpen dat seksueel gerelateerd gedrag in de voorkomende situatie als ongewenst kan worden ervaren. Hierin ligt ook de juridische rechtvaardiging om stappen te kunnen ondernemen tegen degene die wordt verdacht van het plegen van seksueel geweld binnen de relatie.

Het hebben van een relatie, hoe affectief deze ook mag zijn, betekent niet dat de partner daarmee een vrijbrief heeft om de eigen seksuele behoeftes tegen de zin of wens van de andere partner in te botvieren op die andere partner.

  • Primair resultaat van het onderzoek

De Trouw meldt verder: Volgens Renee Römkens, een van de onderzoekers, kun je onderzoek naar hoe vaak het daadwerkelijk voorkomt nu beter duiden. Mensen bagatelliseren, zegt ze. Zo gaven verschillende vrouwen uit het onderzoek aan pas aan partnergeweld te denken als het zich herhaaldelijk voordoet. Een incidentele klap telt voor deze geïnterviewden niet. “Eén keer kan, maar een tweede keer niet, dan ga je echt te ver”, zei er één.

In het algemeen is bijna niemand voorstander van geweld. Vraag Nederlanders of ze het afkeuren, en ­negen van de tien zeggen ja. Maar noem een concrete situatie als een partner die de kinderen slaat, en een op de drie vindt geweld als tegenreactie geen gek idee meer. Een man geeft in een groepsgesprek uit het onderzoek aan dat het soms ‘voor de bestwil van de vrouw’ kan zijn. “Bijvoorbeeld als ze op tilt slaat, dat hij haar dan een klap geeft om haar bij zinnen te brengen, een wake-upcall.”

Partners zijn ook vaak verbaasd als ik het onderwerp aan de orde stel. Bij uitzondering wordt ingezien dat er sprake is van seksueel geweld binnen de relatie. Maar, eerlijk is eerlijk, men erkent wel meteen dat het als seksueel geweld kan worden geduid. Hierdoor wordt het bespreekbaar en kunnen de partners aan deze smet op hun relatie werken, want zo zien zij dat dan vaak.

Quote: Een op de twintig jongeren vindt verkrachting binnen een relatie wel te verdedigen.

  • Seksueel geweld

Geweld deelden de onderzoekers op in de categorieën lichamelijk, seksueel en psychisch. Psychisch geweld is systematisch kleineren en vernederen. Seksueel geweld gaat over het lichamelijk dwingen tot seksuele handelingen.

Tegen die laatste categorie (seksueel gerelateerd gedrag) kijken vooral jongeren onder de 25 vergoelijkend. 5% van de jongeren noemt verkrachting binnen een relatie wel te verdedigen. Onder 55-plussers is dat 1%. Of dat iets van alle tijden is, en dus met het verstrijken van de jaren wegtrekt, weet Römkens niet. “Dit is zoals gezegd de eerste keer dat we dit zo uitzoeken, we kunnen dit niet vergelijken met cijfers uit het verleden.” Wel wil ze het in de gaten blijven houden om te voorkomen dat jongeren opgroeien tot volwassenen die geweld in een relatie normaal vinden.

  • Mannen vinden partnergeweld bijna twee keer zo vaak acceptabel

Verder blijkt uit het onderzoek dat er nauwelijks verschil is in hoezeer autochtone Nederlanders partnergeweld afkeuren in vergelijking met Nederlanders met een migratie-achtergrond. Mannen zien veel minder partnergeweld in hun omgeving dan vrouwen en vinden het bovendien bijna twee keer zo vaak acceptabel.

Die bevindingen nopen tot voorlichtingsmaatregelen, zegt Römkens. “Dat mannen partnergeweld vaker bagatelliseren dan vrouwen kun je bijvoorbeeld benoemen in voorlichting in klaslokalen. Kinderen moeten die verschillende opvattingen van mannen en vrouwen kennen om het probleem beter te begrijpen.”

Daarnaast zal er oog dienen te worden gehouden als het gaat om de verschillende opvattingen met betrekking tot de acceptatie van partnergeweld en de culturele achtergrond die dit gedrag als acceptabel beschouwen. Ook al lijkt uit het onderzoek dat de verschillen hierin uitermate klein zijn. Uit eigen ervaring, een onderzoek over echtscheiding in een allochtone cultuur, weet ik dat de mannen in de onderzoeksgroep vooral sociaal wenselijke antwoorden geven, vaak gecorrigeerd door hun partners of later door de vrouwen uit mijn onderzoeksgroep.

Er is ook vooruitgang, schrijft het onderzoeksteam. Zo was huiselijk geweld vijftig jaar geleden nog echt een privéprobleem. Sinds begin deze eeuw krijgt het steeds meer publieke aandacht.

Tot zover de bijdrage vanuit het perspectief van De Trouw.

De NOS publiceerde op dezelfde dag:

Een op drie Nederlanders vindt geweld binnen relatie soms acceptabel.

Hoe kijken Nederlanders aan tegen geweld in een relatie? Uit een nieuw onderzoek blijkt dat er uiteenlopende opvattingen onder Nederlanders bestaan over wat acceptabel is, als het gaat om het gebruik van lichamelijk, psychisch en seksueel geweld tegen de partner.

De overgrote meerderheid vindt partnergeweld in het algemeen onaanvaardbaar. Maar de grenzen verschuiven wanneer mensen concrete situaties voorgelegd krijgen. Mag je bijvoorbeeld terugslaan als je door je partner geslagen wordt? Of mag je slaan als een van beiden is vreemdgegaan? Of wat als je vindt dat je partner het huishouden verwaarloost?

De ruim 3000 Nederlanders die aan het onderzoek meededen kregen twaalf van dat soort stellingen voorgelegd. Een op de drie gaf bij minstens één voorbeeld aan het gebruik van geweld tegen de partner acceptabel te vinden. Het blijkt dat mannen toleranter zijn: zij vinden het geweld tegen de partner vaker acceptabel dan vrouwen.

Seksuele dwang

Geweld binnen de relatie is nog steeds een omvangrijk probleem, zeggen kennisinstituut Atria en opvangorganisatie Blijf Groep. Uit het onderzoek dat zij lieten doen blijkt dat ten minste de helft van alle Nederlanders een of meer slachtoffers van partnergeweld kent.

Ze vinden het opvallend dat leeftijdsgroepen onderling verschillen in de mate waarin zij seksueel geweld accepteren. Dat is vooral te zien bij jongeren onder de 25 jaar. Zij vinden vormen van seksuele dwang minder problematisch dan oudere generaties.

Ook hier werden verschillende situaties voorgelegd: van ongewenst seksuele grappen tot seksuele handelingen zonder instemming. Het blijkt dat 5 procent van de jongeren onder 25 jaar verkrachting van een vrouw acceptabel vindt. Oudere generaties zijn minder tolerant.

“Geweld in een relatie kan iedereen overkomen”, zegt Aleid van den Brink, directeur van Blijf Groep. “Als je naar de uitkomsten van het onderzoek kijkt, dan zie je dat het om allerlei soorten mensen gaat. In alle leeftijdsgroepen, regio’s en situaties kan het voorkomen.”

Huiselijk geweld begint vaak klein, maar het kan snel escaleren. Dat vertelt ook Jessica*, die tientallen jaren in gewelddadige relaties zat. “Het begint met schreeuwen en schelden. En dan volgt de eerste klap. Daarna gaat het van kwaad tot erger.”

Maar weggaan is volgens Jessica moeilijk. Voor haar kwam het keerpunt toen ze in haar laatste relatie moest vechten voor haar leven. “Mijn keel werd dichtgeknepen. Toen dacht ik: ik moet weg. Dit gaat mij niet nog een keer gebeuren.”

Ik praatte het goed voor mezelf

Ook Sophie* zat jarenlang in een relatie vol geweld. Kleineringen, mishandeling en seksueel geweld. “Mijn ex had altijd spijt. Je gaat steeds een grens over en denkt: nu doet hij het echt niet meer. Maar het werd steeds erger.”

Uit eerder wetenschappelijk onderzoek blijkt dat ten minste een op de drie mensen, voornamelijk vrouwen, te maken krijgt met partnergeweld. Volgens Van den Brink is het belangrijk dat mensen die partnergeweld vermoeden, contact houden met de slachtoffers.

“We horen vaak van slachtoffers dat mensen in hun omgeving hun zorgen hebben geuit en vragen hebben gesteld. Maar vaak hebben ze het dan toch ontkend. Daarom is het belangrijk om de lijn open te houden, want op een dag komen ze er wel mee naar buiten.”

“Ik zit veel beter in mijn vel en heb meer eigenwaarde. Mijn ex vindt dat niet zo fijn”, aldus Sophie.

Jessica en Sophie hebben inmiddels allebei hun partner verlaten en verblijven op een opvanglocatie. Ze werken hard aan hun herstel. “Ik voel veel vechtlust en kijk positief naar de toekomst”, zegt Jessica. Met haar ex heeft ze geen contact. “Dat zal ook nooit meer gebeuren.”

Sophie heeft wel weer goed contact met haar ex. Ze hebben een bezoekregeling voor hun kinderen opgesteld. “Maar die relatie is klaar, ik zou niet eens meer terug kunnen. Ik zit veel beter in mijn vel en heb meer eigenwaarde. En mijn ex vindt dat niet zo fijn.”

Al met al veel stof om over na te denken. Hoe zit het in mijn relatie? Hoe ervaar ik mijn relatie? En wat ga ik doen wanneer ik er achter kom dat er in mijn relatie sprake is van (een vermoeden van) huiselijk geweld? Waar ligt voor mij de grens tussen wat ik accepteer en waar er sprake is van grensoverschrijdend gedrag?

Copyright©️oncies 2018

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s