10 jaar (CONCIES) kindgesprekken

In mijn praktijk van mediator en relatietherapeut voer ik al bijna 10 jaar kindgesprekken. Aanvankelijk deed ik dat niet. Tegenwoordig bij iedere scheidingsmediation en met enige regelmaat tijdens een relatietherapietraject. Bij mediation gaat het er dan om om met de kinderen te praten over hun belangen, niet dat ik dat letterlijk zo aan de orde stel, ik wil van hen weten hoe zij in het leven staan. Bij relatietherapie wil ik meestal weten wat de relatieproblemen van de ouders doen met hun kinderen. De gesprekken leveren altijd een bijdrage in het proces. Met name bij ouders die totaal niet in de gaten hebben wat zij in hun gezin te weeg brengen. Ik zal van beide enkele voorbeelden geven.

*

Om te beginnen is het goed als ik eerst uitleg hoe kinderen betrokken zijn bij de scheiding van hun ouders.

Ouders dienen een ouderschapsplan op te stellen. Veel juristen en mediators verwerken een aantal afspraken, in het kader van het ouderschapsplan, in het convenant. Dat doe ik niet. Al is het maar om de kinderen hun eigen podium te geven in de scheidingsprocedure. Alles draait al om de ouders. Zij dienen allerlei zakelijke regelingen te treffen en om daar dan tussen weggepropt te worden….

Bovendien gaat het in het ouderschapsplan juist om waarvoor het is bedoeld: de kinderen. Zij staan hierin centraal en het zijn hun belangen waarom het gaat. Niet wat mama of papa voor zichzelf wil. Nee, het gaat in het ouderschapsplan om wat goed is in het belang van de kinderen. En dat zijn harde noten, althans bij mij in mediations, die de ouders dienen te kraken. En dat werkt wel en bovendien draagt het bij in het ontwikkelen van het gezamenlijke ouderschap na de scheiding.

In een scheidingsprocedure toetst de rechter of, en in welke mate, de kinderen betrokken zijn geweest bij het opstellen van het ouderschapsplan. Kinderen vanaf de leeftijd van 12 jaar dienen te worden gehoord en de ouders dienen serieus rekening met hun wensen te houden. De rechter toetst dit door met deze kinderen een gesprek te voeren. Doorgaans delegeert hij dit naar de Raad voor de Kinderbescherming of Jeugdzorg. Sommige rechter spreken ook met jongere kinderen. Ik kan dit belastende traject voor de kinderen voorkomen met het kindgesprek en een brief aan de rechter van elk kind waarin het verklaart op welke wijze zij betrokken zijn geweest bij de totstandkoming van het ouderschapsplan. Zo nodig begeleid en ondersteun ik de kinderen hierbij, zonder inhoudelijk te bepalen wat zij schrijven. En dat werkt prima.

Zelf voer ik gesprekken met kinderen vanaf een jaar of zes. Dat zijn geen zware gesprekken, maar hele luchtige en vrolijke gesprekken. De kinderen dansen, bij wijze van spreken, op tafel. Lachen veel en mogen alles zeggen. Het gesprek met hen is net zo vertrouwelijk als de gesprekken die ik met hun ouders voer. En dat gaat goed. De kinderen vertellen alles. En in hun gedrag kan ik dan meer observeren en waarnemen. Ik neem deze informatie mee naar de gesprekken die ik daarna voer met de ouders, in het kader van het ouderschapsplan. Niet dat ik daar met hen praat over wat de kinderen mij hebben verteld of laten zien. Nee, ik kijk toe of de ouders weten wat er bij hun kinderen leeft en of zij rekening houden met hun wensen en belangen. Het gaat immers om hun.

*

Een van mijn eerste kindgesprekken voerde ik met twee pubers. Een tweeling, een jongen en een meid. Hun ouders leefden al zolang zij zich konden herinneren in onmin met elkaar. En dat was ook niet zo vreemd, want tijdens hun huwelijksreis hadden ze beiden al spijt van de huwelijkse relatie die zij met elkaar waren aangegaan; zo’n 20 jaar geleden. De kinderen waren gewend aan de affectieloze relatie tussen hun ouders.

Tijdens het gesprek kwam een ding toch wel heel sterk naar voren: de kinderen waren even affectieloos naar hun ouders én naar elkaar. De vreugde uit hun leven haalden zij uit hun vriendschappen buiten de deur en hun fanatisme in sporten of gamen. Voor de rest waren hun ouders alleen maar goed voor de verre vakantiereizen, de grootte van hun slaapkamers en de materiële voorzieningen. Wat hun ouders verder deden interesseerde hen niet. Ze vonden het prima als hun ouders zouden scheiden, zolang ze er maar voor zorgden dat hun slaapkamers ten minste even groot zouden blijven en hun zomervakantiereizen niet korter zouden worden dan de gebruikelijke 6 weken (in Azië).

En daar richtten hun ouders zich ook op. In het ouderschapsplan werden hierover exact die afspraken gemaakt. Over andere aspecten wilden zij het niet hebben, waarop ik de kinderen meer in het proces liet betrekken. Ik gaf de ouders een aantal gespreksonderwerpen mee. Daarover dienden zij gesprekken te voeren met hun kinderen. Het resultaat was dat er verbinding ontstond tussen de kinderen en hun ouders. Dat het eisenpakket van de kinderen van tafel ging en dat er overlegd werd hoe de beide ouders hun opvoedings- en zorgtaken zouden gaan uitvoeren, ten behoeve van de kinderen. De kinderen werden weer hun kinderen.

*

Een tweede voorbeeld betreft een scheiding tussen twee ouders, waarvan een van de ouders een relatie aangegaan was met een bekende van de familie. Ik voerde toen een gesprek met de drie zonen, in de leeftijd van 14 tot 19 jaar.

Voor thuiswonende kinderen, boven de 18 jaar, hoeft er geen ouderschapsplan te worden opgesteld. Deze kinderen zijn volwassen voor de wet en mogen zelf bepalen wat er voor hen dient te worden geregeld. De ouders dienen hiernaar te luisteren. Dat er vaak wel regelingen en afspraken in het ouderschapsplan worden opgenomen, heeft dan te maken met huisregels die voor iedereen gelden. Soms komt een jong-volwassen kind zelf met het verzoek om tot afspraken in het ouderschapsplan te komen.

Bij deze jongens kwam er maar één ding naar voren: hun haatgevoelens naar de ouder die een ander had gevonden. Het liefst zouden zij deze ouder de deur uittrappen. Dat deze ouder de andere ouder zoveel leed had aangedaan, dat konden zij niet begrijpen of verteren. Ik besteedde hier veel aandacht aan en ontdekte dat zij al heel lang geen intimiteiten meer hadden gedeeld met hun ouders. Alledrie de jongens leefden hun eigen leven en hadden weinig met thuis. Ze hadden ook geen thuis meer. En oh, wat wilden ze graag eens met papa en mama praten. Niet alleen over de scheiding, ook over hoe het met hun was.

En dat gebeurde ook. In een heel emotioneel gesprek werden verdriet, boosheid, liefde en het gebrek daaraan besproken. Gevoelens vlogen heen en weer. Van intense kwaadheid tot ultiem gelach van geluk. Het resultaat was nog verbluffender. De kinderen begrepen de stap van de ouder die weg wilde. Er ontstond een nieuwe situatie. Een situatie waarin de verbondenheid herstelde. Dit gebeurde 8 jaar geleden en de ouders zijn nog altijd bij elkaar.

Om eerlijk te zijn: deze zag ik niet aankomen.

*

In een derde situatie ontwikkelde zich, na het kindgesprek, iets compleet anders. De moeder had mij gevraagd het echtpaar bij te staan in een echtscheiding. Bij aanvang bleek dat beide ouders nog heel erg veel van elkaar hielden, maar dat er irritaties en ergernissen waren ontstaan over wederzijds gedrag. Op mijn voorstel om dan niet meteen te gaan scheiden, maar eerst in relatietherapie te gaan, werd gretig ingegaan. Na een aantal sessies werd alsnog de scheidingsmediation in gang gezet.

Met hun drie kinderen (tussen de 5 en 12 jaar oud) voerde ik een gesprek. De kinderen begrepen er niets meer van. Eerst scheiden, toen weer niet en nu weer wel. Ze wilden helemaal niet dat mama of papa het huis uit zou gaan. Ze vonden het vreselijk dat papa nu bij een oom en tante logeerde.

De ouders besloten om het huis aan te houden en de kinderen daar te laten blijven wonen. In het huis troffen zij maatregelen ten behoeve van hun eigen privacy. Er werden duidelijke afspraken gemaakt en een structuur opgezet voor co-ouderschap. Alles kwam keurig op papier te staan.

Toen ik belde voor het maken van een afspraak om de stukken te ondertekenen, vertelde de man mij dat de kinderen hadden gevraagd of “we nog één keer met z’n allen op vakantie konden gaan“? De ouders vonden dat een goed idee en aldus geschiedde. Hoeveel beter konden zij het afronden met hun kinderen. Ze vertrokken voor drie weken naar Italië en daarna zou er een afspraak worden gemaakt voor het ondertekenen. Van die afspraak is het nooit meer gekomen. Het echtpaar had de geleerde vaardigheden en inzichten uit de relatietherapie mee op vakantie genomen en hierop veel feed-back gekregen van hun kinderen. Dit had ertoe geleid dat zij hun geluk weer terugvonden. En ze zijn, ruim 5 jaar later, nog steeds bij elkaar.

Waartoe de invloed van de kinderen wel niet kan leiden.

*

De laatste twee voorbeelden haal ik uit een mediation en een relatietherapie. Want in beide voorbeelden zag ik dat de kinderen zwaar te lijden hadden onder het gedrag van hun ouders. In de mediation leefden de ouders al apart en vochten zij met elkaar in de aanwezigheid van hun kind. Echt fysiek geweld, ook op straat en soms zelf letterlijk om het kind. Waarbij de ene ouder het kind uit de armen rukte van de andere. Niet alleen beschamend vanwege het feit dat het midden in de route van de avondvierdaagse gebeurde. Zeer traumatisch voor het kind dat ten overstaan van alle meelopende kinderen van de school dit onderging. Tijdens het kindgesprek kwam niet alleen het verdriet en de angst naar boven. Ook werd duidelijk dat het kind in regressie verkeerde en weer was gaan bedplassen. Hij was toen zes jaar oud.

In het voorbeeld van de relatietherapie gebeurde het dat de ouders steeds weer ruzie maakten waar de kinderen bij aanwezig waren. Waarbij de kinderen aan veel vocaal geweld werden blootgesteld. Ook werden bedreigingen uitgesproken, beschuldigingen van vreemdgaan geuit en gedreigd met een scheiding. Uit het kindgesprek kwam naar voren dat de kinderen volledig in een spagaat zaten. Zij waren de munitie van de vuurgevechten tussen de ouders geworden en deden er alles aan om de vrede in huis te bewaren. Hierdoor waren zij zich verantwoordelijk gaan voelen voor alles wat er tussen hun ouders gebeurde. Ze waren zeer getraumatiseerd door het gedrag van hun ouders, mede doordat zij permanent onder de druk en spanning van hun ouders leefden en voortdurend in angst leefden dat hun ouders, door hen, zouden gaan scheiden.

In beide casussen heb ik melding gedaan bij het meldpunt kindermishandeling. Er zijn meteen stappen ondernomen. De kinderen hoefden niet uit huis geplaatst te worden. Door de afstemming tussen mij en jeugdzorg is er veel veranderd. De gescheiden ouders hebben een goede omgangsregeling getroffen en aan hun onderlinge relatie gewerkt ten behoeve van het ouderschap. De ouders die in relatietherapie zaten zijn nog steeds in therapie, maar wonen tijdelijk apart om de druk en de spanning in huis te voorkomen. Dit proces verloopt nog moeizaam. Maar, er zit vooruitgang in. Jeugdzorg monitort het gezin en houdt zich nog op afstand.

*

Kindgesprekken, ze zijn de spiegels die voor de ouders ontstaan. Een kind dat na 5 jaar weer een knuffel kreeg van haar ouders zei het zo treffend: “Het leek wel alsof ze vergeten waren waardoor ze ons hebben gekregen. Ze moeten toch ooit van elkaar hebben gehouden en met elkaar de keuze hebben gemaakt om ons te krijgen. Kinderen zijn geen auto’s die je aanschaft voor de fun.”

Voor meer informatie, kijk op http://www.concies.nl. Daar vindt u mijn telefoonnummer en emailadressen.

*

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Meer weten? Ga naar http://www.concies.nl

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s