De dubbele moraal van de Syriëgangers

In de Volkskrant online stond onlangs een interview met de moeder van een Syriëganger, moeder van haar twee kleinkinderen en woonachtig in Raqqa. Een vreselijk verhaal, maar ja….

Dit interview vormt weliswaar de basis van dit blog, maar waar het natuurlijk in de eerste plaats om gaat is de dubbele moraal van de mannen en vrouwen die ooit zijn afgereisd naar het kalifaat van IS, om daar zij aan zij te strijden tegen de rest van de wereld. En dat alles tegen een achtergrond van haat, dood en verderf tegen een ieder die niet meegaat in de levensovertuiging van hun religie.

En het zijn deze onmenselijk beestachtig moordende mensen welke nu een beroep doen op onze humane inborst.

*

  • Het verslag op basis van het interview

In Syrië is een kind van een Nederlandse Syriëganger overleden. Het gaat om Soumaya, een dochtertje van Angela B. die in 2014 als 19-jarige (vanuit Soesterberg) naar het kalifaat van IS in Syrië vertrok om zich daar bij de strijders aan te sluiten.

Op televisie zag de oma van Soumaya hoe de bommen neerdaalden op het laatste IS-bolwerk in Syrië. Daar waar haar dochter Angela B. met haar twee kinderen verbleef. Afgelopen week hoorde ze dat haar kleindochter Soumaya, drieënhalf jaar oud, was overleden. “Ik heb pas sinds de laatste twee weken echt het gevoel gehad dat ik een oma ben”, zegt de Portugees-Nederlandse. “Eindelijk had ik het idee dat ik iets kon betekenen voor mijn kleinkind, dat ik nooit heb vastgehouden en alleen van foto’s en video’s kende.”

En nu is dat kleinkind dood, als gevolg van een zware hoofdwond die het opliep bij bombardementen op het laatste IS-bolwerk Baghouz. Soumaya heette ze. Een peuter van drieënhalf jaar oud, bezweken aan een bomscherf die haar hersenen was binnengedrongen. Vorige week donderdagnacht overleed ze in het Al Hayat-ziekenhuis in de stad Al-Hasakah in het oosten van Syrië. Aan haar ziekenhuisbed stond de Syriëganger Angela (23), de moeder van Soumaya.

Aangedaan en bedeesd pratend zit de oma 24 uur later aan de eettafel in een appartement in een dorp in het midden van het land. Haar andere dochter Sophie is ook aangeschoven voor het gesprek. Op de tafel staat een foto van de laatste vakantie van de moeder met haar twee dochters. Vrolijk met zijn drieën in bikini aan het strand. De foto is genomen in de zomer van 2013, een jaar voordat Angela zonder afscheid te nemen naar Syrië vertrok.

Het contrast met de foto’s die oma afgelopen week kreeg te zien kan haast niet groter zijn. Op één foto –genomen in het Al Hayat-ziekenhuis– kijkt Soumaya, met een strak aangetrokken zuurstofmaskertje op, recht in de camera. De andere foto, die oma een klein etmaal terug binnenkreeg, toont Soumaya kort na haar overlijden. Gesloten oogleden met lange zwarte wimpertjes, op het kaalgeschoren hoofd is het kleine wondje te zien waar de bomscherf binnendrong.

Wekenlang had de moeder en oma niets vernomen van Angela, Soumaya en haar andere kleinkind, de 2-jarige Hamid. Ondertussen zag ze op televisie hoe een onophoudelijke bommenregen van Koerdische en Amerikaanse strijdgroepen neerviel op Baghouz, waar Angela en de kleinkinderen verbleven.

Dat was zenuwslopend. Elke dag verwachtte zij het bericht dat ze overleden waren. Totdat zij twee weken geleden telefoon kreeg. De stem van Angela. In paniek, wanhopig. Soumaya zou er slecht aan toe zijn. Tijdens een bombardement hadden ze in een tent onder de grond geschuild. Er was een grote inslag. Daaraan zijn de kinderen daar de afgelopen jaren wel gewend geraakt, maar dit was er een met veel rook en opwaaiend stof. Soumaya was nieuwsgierig geweest, zoals veel kinderen van 3 jaar, en wilde kijken, Angela had geprobeerd haar nog tegen te houden. Maar precies op dat moment vloog die bomscherf haar hoofd in.

Angela heeft haar dochter van het ziekenhuis meegekregen om te begraven in het Koerdische vluchtelingenkamp Al Hol, de plek die duizenden IS-vrouwen en hun kinderen hun voorlopig thuis moeten noemen. In dit overvolle  kamp is ook het kind begraven van de Nederlandse Syriëganger Yago R. uit Arnhem. Het drie weken oude jongetje overleed begin maart aan de gevolgen van een longontsteking.

Nu is het Soumaya, maar er zijn nog 65 andere kinderen die met hun moeders in de kampen van de Koerden zitten. Als er niets wordt gedaan gaan er nog meer dood. In Nederland staan hulpverleners van de Kinderbescherming al maanden klaar om de kinderen op te vangen. Ze wachten op groen licht van de regering. De oma heeft de laatste jaren intensief contact met ouders wier kinderen ook zijn uitgereisd. Zij hebben met bijna iedereen in Den Haag gesproken. Daar zeggen ze allemaal: ‘Goh, zijn jullie nu de ouders.’ Ze verbazen zich over hoe gewoon die ouders (oma’s en opa’s) zijn en zeggen dat ze met ons meevoelen. Maar ze doen niets. De ouders weten: het enige wat hun nu in beweging kan brengen is emotie over kinderen die er niets aan kunnen doen dat ze in zo’n verschrikkelijke situatie terecht zijn gekomen.

Angela was 11 toen ze vertelde dat ze moslim was geworden. Ze had op school Marokkaanse vriendinnen en vond de verbroedering in hun geloof mooi. Af en toe bezocht ze de moskee, varkensvlees wilde ze niet meer eten. Haar moeder dacht dat waait wel zou overwaaien. Maar toen ze 18 was, begonnen haar naasten zich wel zorgen te maken. Ze had tegenslagen. Het ging uit met haar vriendje, op school ging het slecht. Bij een ‘zustergroep’ van moslima’s vond ze steun en rust. Toen begon ze zich ook steeds meer te bedekken, totdat ze volledig gesluierd was.

“Ze keek ook naar filmpjes uit Syrië”, vertelt haar zus, die altijd erg tegen haar mooie, negen jaar oudere zus heeft opgekeken. “Beelden van kinderen onder ingestorte gebouwen. ‘Al je zonden zouden je worden vergeven als je zou gaan helpen in het kalifaat’, vertelde ze. Het leek haar ook fijn dat ze in een islamitische staat niet meer gek zou worden aangekeken op haar geloof.”

Toen steeds duidelijker werd dat Angela van plan was om naar het kalifaat af te reizen, heeft haar moeder haar nog gesmeekt om niet te gaan. Ook de plaatselijke politie heeft haar het idee uit het hoofd proberen te praten. In augustus 2014, toen haar moeder en haar zus Sophie voor een korte vakantie in België verbleven, zag Angela haar kans schoon en pakte haar koffers.

De eerstvolgende keer dat Angela van zich liet horen zat ze in Raqqa, destijds de onofficiële hoofdstad van IS. Daar werd ze opgewacht door de man die ze via internet had leren kennen: de knappe Fábio P., een Portugees-Angolese jongen die in Londen een veelbelovende voetbalcarrière had opgegeven om op te klimmen in de rangen van IS.

Fabio, die dezelfde voetbalopleiding doorliep als voetbalster Cristiano Ronaldo, wordt er onder meer van verdacht een belangrijke rol te hebben gespeeld bij de mediatak van IS, Al-Furqan Media, waarvoor hij onthutsende executievideo’s zou hebben geproduceerd. Zoals de beruchte ‘verbrandingsvideo’ van een gevangengenomen Jordaanse piloot.

Terwijl Fábio de pr-terreur van IS vooruit hielp, liet Angela in september 2014 –een maand na haar vertrek– aan De Telegraaf weten dat het leven in het kalifaat haar uitstekend beviel. “We worden als prinsessen behandeld”, zei ze. “Ik kom nooit meer terug, al bieden ze mij een miljoen aan.” Ook in een gesprek dat Angela een half jaar later had met De Telegraaf, in april 2015, was ze onverminderd enthousiast over haar nieuwe bestaan. Ze zou er zelfs een ‘soort uitkering’ ontvangen van IS. “Het voordeel hier is natuurlijk dat we geen rekeningen, belastingen, verzekeringen, etc. hebben.”

Volgens haar moeder was Angela’s leven in het kalifaat veel minder rooskleurig dan ze het in de krant deed voorkomen. Ze verveelde zich omdat ze als vrouw de hele tijd binnenshuis moest blijven. Ook was ze ontevreden over het feit dat ze Fábio met drie andere echtgenotes moest delen. “Dat had hij er vantevoren even niet bij verteld”, aldus haar moeder.

Kort na haar aankomst in IS-gebied probeerde Angela alweer weg te komen, zo blijkt uit berichten –ingezien door de Volkskrant– die ze aan de moeder stuurde. Haar moeder: “Dat was in het begin van 2015. Angela was net vijf maanden zwanger van Soumaya. Ze had zelf het Nederlands consulaat in Istanbul ingelicht en gezegd dat ze naar Turkije zou vluchten. Ik werd vervolgens door een diplomaat gebeld. Of het klopte dat ik een dochter in Raqqa had. Zij stonden bij de grens klaar om haar op te vangen, maar ze kwam niet opdagen. Daarna kon ik een tijd geen contact krijgen met Angela.”

Moeder kijkt naar haar jongste dochter. “Ja Sophie, dit is naar voor jou om te horen. Maar ik kreeg dus van een andere ouder door dat Angela tijdens haar vluchtpoging was onderschept en flink was gestraft. Zo erg dat ze geen telefoon vast kon houden. Vanaf dat moment werd ze bewaakt, vertelde Angela. Als haar man weg was, controleerden andere vrouwen geregeld of ze nog thuis was.”

“Uiteindelijk is ze in haar leven in het kalifaat gaan berusten. Ze probeerde er het beste van te maken. Kookte veel, en was met de kindjes. Ze zei ook dat Fabio een goede man was en een goede vader.”

Angela vertelde haar moeder nooit over Raqqa, waar zij zat en waar IS-strijders Yezidi’s als slaaf hielden en mensen werden onthoofd. Volgens haar wilde ze haar zo veel als mogelijk beschermen, zolang ze daar zat. Zelfs toen ze in Baghouz zat vertelde ze haar moeder dat het goed ging, terwijl haar moeder via andere ouders hoorde dat mensen daar een gebrek aan alles hadden en uit honger zelfs gras aten. Angela zei tegen haar moeder dat ze genoeg te eten had. Maar haar moeder zag wel aan de foto’s dat de kinderen ondervoed waren.

Moeder denkt dat ze pas echt boos op Angela zal zijn als ze terug is. Nu overheersen vooral verdriet en wanhoop. “Als ouders van Syriëgangers stellen we ons onderling weleens de vraag wat we als eerste zouden doen als we onze kinderen terug zouden zien: geef je ze eerst een klap of een omhelzing? De meesten zeggen toch eerst een omhelzing te geven, en daarna een klap.”

Sophie vult aan: “Ik was de afgelopen jaren ook weleens boos. Maar dat wil ik eigenlijk niet. Stel je voor dat ze omkomt op een moment dat je nog erg boos op haar bent.”

Anderhalf jaar geleden werd Angela weduwe. Fábio raakte vermist, vermoedelijk kwam hij om bij een drone-bombardement. Onder het puin werd alleen nog zijn horloge en een rugtas teruggevonden. Moeder heeft Fabió’s familie in Portugal moeten bellen om hen op de hoogte te brengen van de vermissing van hun zoon. Daarna trouwde Angela met een andere Portugese IS’er, een vriend van Fabio. Met hem en haar twee jonge kinderen reisde ze door het almaar slinkende IS-kalifaat dat werd teruggebombardeerd tot een paar vierkante kilometer in de Syrische woestijn.

“Na het bombardement in Baghouz heeft Angela zich overgegeven aan de Koerden. Angela heeft hun gesmeekt om hulp voor Soumaya. Toen Soumaya verlammingsverschijnselen kreeg, zijn ze opgehaald door een ambulance. Angela mocht mee naar ziekenhuis, Hamid bleef achter in het kamp Al Hol. Angela dacht toen nog: ‘die wond is klein, ze halen de scherf eruit en dan gaat Soumaya weer mee terug naar Al Hol’. Maar in het ziekenhuis zeiden ze dat Soumaya langer moest blijven. Vorige week donderdag heeft Angela me de hele dag door geappt. Het ging niet goed met Soumaya, ze had heel veel pijn. De doktoren zeiden dat ze niet gingen opereren, als ze het al zou overleven zou ze ernstig gehandicapt zijn. Vijf minuten later appte ze dat Soumaya was overleden. Angela noemde Soumaya een zacht kind dat moest leven in een harde wereld”, aldus de moeder.

Het beeld dat om Angela hangt, is dat van een hardliner. Wat bezielt iemand om tot het laatst aan toe in het kalifaat te blijven? Haar moeder: “Ik zeg ook zeker niet dat ze zo de maatschappij in kan. Ze heeft vierenhalf jaar in dat gebied geleefd, ze zal zichzelf daar zijn kwijtgeraakt in het gedachtengoed van IS. Ze zal veel hulp nodig hebben om daar afstand van te nemen. Ze weet ook dat ze waarschijnlijk een paar jaar de gevangenis in zal moeten en daar heeft ze vrede mee. Eenmaal achter slot en grendel zal ook beoordeeld kunnen worden of ze gevaarlijk is.”

In de Tweede Kamer zet de PvdA zich in om kinderen van Syriëgangers, jonger dan 10 jaar, naar Nederland te gaan halen. De moeder: “Ik denk niet dat Angela hem nu laat gaan, zeker nu ze net haar andere kind heeft verloren. Het lijkt me ook heel erg slecht voor een kind van twee dat al getraumatiseerd is om na de dood van zijn vader en zusje ook nog bij zijn moeder weggerukt te worden.”

(De namen van Hamid en Sophie zijn op hun verzoek gefingeerd om hun privacy te beschermen).

*

Het is natuurlijk vreselijk wat de kinderen van Syriëgangers allemaal overkomt of kan overkomen. Vanuit humanitair oogpunt valt er ook best wat voor te zeggen om deze kinderen naar Nederland terug te halen. Maar er zit ook een andere kant aan dit verhaal. Vroeger kende Frankrijk het zogenaamde Vreemdelingenlegioen. Dit was een Franse strijdmacht met alleen maar buitenlandse soldaten. Als Nederlander pleegde je landverraad als je je aansloot bij deze troepenmacht.

*

En de vraag die nu rijst is de vraag waarin Syriëgangers verschillen met deze lieden? Bijdragen aan een gewapende strijd, waarbij barbaarse methoden niet worden geschuwd, is nog altijd landverraad. Legionairs werden de toegang tot Nederland ontzegd en hun paspoorten werden ingenomen. Hun staatsburgerschap werd hen ontnomen. Ook dat van hen die met hen waren meegereisd, of zij nu wel of niet actief hadden deelgenomen aan oorlogshandelingen.

Waar ligt de grens anno 2019? Moeten ‘we’ meegaan in de onmenselijke beestachtige moordlustige moraal die zij hadden toen zij zich aansloten bij IS of moeten ‘wij’ hen geloven op hun blauwe ogen van berouw, nadat zij er eerder niet in waren geslaagd hun missies te volbrengen? Waar zouden ze zijn geweest als IS niet was verdreven uit het kalifaat?

*

Copyright©️oncies 2019

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s