Ze is geen transgender, wil ze vertellen, ze is een gelukkige vrouw.

Dit wil ik u niet onthouden: Een prachtig artikel over vrouwen. Vrouwen die worden gediscrimineerd omdat ze niet als vrouw, althans voor de burgerlijke stand, zijn geboren en opgegroeid.

In De Volkskrant van 17 mei 2019 stond onderstaande column, geschreven door Toine Heijmans.

[BEGIN CITAAT]

Zoals aangekondigd in de lokale pers zit Jo enny om 19.00 uur klaar in eet- en feestcafé ’t Pleintje voor een meet & greet met haar dorpsgenoten. Ze is de ravissante vrouw in luipaardbroekpak, de lange blonde haren nog warm van de stijltang. Afgezien van haar naam is er weinig ingewikkelds aan Jo enny, maar als transgender legt ze vanavond graag uit waarom ze is wie ze is, en hoe dat zit – ze woont samen met Ad en na de zomer trouwen ze in de katholieke kerk, bijzonder want ‘als ik een kerk binnenkom valt onze lieve heer van het kruis’.

Helaas komt er niemand.

‘Dussen is er nog niet klaar voor’, concludeert Jo enny – de vraag of dat zo is blijft over de avond hangen. Het doel van haar meet & greet is het begrip vergroten, daarom ook doet ze mee aan de verkiezing van Miss Gay Holland, deze maand. Ze is kapster maar de kapsalons waar ze solliciteerde hadden geen interesse, dus werkt ze nu in vijfploegendienst bij een fabriek. Ad is daar hoofd technische dienst. Hij komt van het dorp, een vrolijke man, hij zit aan de bar – ze zijn vier jaar samen nu en gek op elkaar, en Jo enny is gek op haar stiefzoons van 8 en 10, en op haar bestaan als vrouw met een baan, een huis en een gezin. ‘Ik heb een fijn leven, echt waar. Ik gun alle transgenders mijn leven.’

Want dat is helaas niet vanzelfsprekend.

Zoals aangekondigd door het ANP krijgt het extremisme dinsdag toegang tot het Binnenhof, waar Marcel Bas een petitie aanbiedt voor de Nashville-verklaring tegen homoseksualiteit. Bas is een bekeerling die vijf jaar geleden ‘oosters orthodox’ werd en zijn middeleeuwse normen nu zoetgevooisd uitlegt aan anderen: een homohater die vindt dat hij geen homo’s haat. In het Reformatorisch Dagblad zegt hij: ‘Mensen wijzen op hun zondige gedrag is geen daad van discriminatie, maar juist van liefde en betrokkenheid’ – superioriteit over de ander, verpakt in zacht, ondoorzichtig plastic, waarvan de orthodoxen niet begrijpen (of juist wel) hoeveel verdriet ze ermee zaaien: de pijn van de uitsluiting. Discriminatie is bij Grondwet verboden, maar met een ingewikkeld religieus-filosofisch sausje over de hersenpasta krijgt zo’n petitie toch nog 2500 ondertekenaars, en toegang tot de balzaal van de politiek.

Dit speelt zich allemaal af in het jaar 2019 en buiten de radar van Jo enny Vosman (‘Ik ga dat soort personen geen aandacht geven, dat gun ik ze niet’), die in haar eigen balzaal gezelschap krijgt van Dirkje van Os, voorheen Dik. Dirkje nam de boerderij van haar ouders over in het orthodoxe Almkerk, waar ze een ‘gruwelijk christelijke’ opvoeding kreeg, maar vertelt ook dat haar transformatie tot vrouw nooit problemen gaf, ook niet in het dorp waar ze sinds de verkoop van de boerderij woont in een seniorenflat.

Ze is 71. ‘Een jeugd heb ik niet gehad’, zegt Dirkje, ‘maar als je de eerste keer in een rokje loopt… dan word je eigenlijk wakker, ja, dat gevoel verdwijnt nooit meer. Het is een verlossing geweest.’

En ondanks haar achtergrond en woonomgeving ‘ben ik altijd geaccepteerd’. Het geheim is ‘gewoon blijven doen’, je niet laten provoceren, ‘ik ben ook maar een mens en dat begrijpen de mensen’. Ze begint over de Amerikaanse haatprediker die niet naar Nederland mocht komen, ja, zegt Dirkje, ‘er is veel weerstand tegen mensen zoals ik, een kennis van me is in elkaar geslagen in de stad. Maar het gekke is: als ze weten wie je bent is het anders.’

Jo enny knikt – rustig aan doen is het beste, haar schoonfamilie en stiefkinderen hoorden pas na drie jaar dat ze ooit man was, ‘ze hebben er nul problemen mee’. Haar entree in de vrouwencommissie van de carnavalsvereniging was wel problematisch, waarop ze de leden thuis uitnodigde en vroeg wat er scheelde. Sindsdien hoort ze erbij. ‘Je moet wel stevig in je schoenen staan, en dat kan niet iedereen.’ Ze is 47 en werd een half leven geleden geopereerd, en leerde met de jaren.

‘Weet je wat echt moeilijk is van transgender zijn?’ zegt Dirkje. ‘Mooie damesschoenen vinden in mijn maat.’

’t Pleintje is een café met laaghangende verlichting boven het biljart, een balkenplafond en houten lambrisering. Toch jammer dat er niemand komt naar de meet & greet, zegt Jo enny nog eens, maar Ad begrijpt dat wel. Het is geen dorpse bekrompenheid, zegt hij, integendeel: de mensen weten allang wie Jo enny is. ‘Het is geen negativisme, ik merk er niks van dat ze het raar vinden.’

Een transgender trouwen in dit dorp, ‘ach ik kom er vandaan en dat ken hier gewoon hè’, zegt Ad, ‘zolang je maar niet met je kop omhoog gaat lopen’. En als ze trouwen geeft de pastoor zijn zegen, in de kerk, daar kan geen orthodoxe bekeerling wat aan doen.

[EINDE CITAAT]

Waarom wil ik u dit artikel niet onthouden? Nou, de verklaring daarvoor is even eenvoudig als complex. In de eerste plaats begrijp ik niets van discriminatie. Wel als het om het discriminerende effect van toetsvragen gaat. Dan wil je kunnen aantonen welke studenten de leerstof begrijpen en kennen en welke antwoorden geven ‘op de gok’. Ik stel ook discriminerende vragen in mijn werk als mediator/relatietherapeut. Dan hebben die vragen tot doel te nuanceren. Maar dat mensen wrden gediscrimineerd, dat begrijp ik niet. Ik kan er met de pet niet bij dat er worden gediscrimineerd op geslacht/geaardheid (of wat dan ook), zoals dat dagelijks wordt geaccentueerd in de media en om mij heen. Discriminatie is een wederkerig proces. Vrouwen worden om hun vrouw-zijn gediscrimineerd en vrouwen discrimineren niet-vrouwen evenzeer. In alle situaties waarin men discrimineert, mist men de kern waar het, althans bij mij, om gaat: WE ZIJN ALLEMAAL MENSEN. En daarom wil ik u dit artikel niet onthouden. Want als u Jo enny (en Dirkje) niet aanvaard en afwijst, dan wijst u een medemens af in haar bestaan.

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatiebemiddeling / onderwijsdiensten

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Affectieve relatie, Alledaags, Belangen, Christendom, Communicatie, Discriminatie, Familie, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, geslachtsverandering, Gezin, Homofoob, Homoseksualiteit, Homoseksueel, Huwelijk, Integratie, Integriteit, Intimiteit, kinderbelangen, Kwaliteit van leven, Liefdesverdriet, Normen en waarden, Ouders, Passief geweld, privacy, Respect, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, transgender, Trouwen, Uncategorized, Valentijnsdag, Veiligheid, Vrouwenrechten, Waanzin, Waarden en normen, zorg, Zorgplicht en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s