Een heel groot taboe: praten over huiselijk geweld door je verstandelijk beperkte en overprikkelde kind

Ik ben onder meer gespecialiseerd in mediations en relatietherapiën waarin autisme, ADHD, AADD, ADD, PDD-NOS en dergelijke een rol speelt. Met name het onbekend zijn met overprikkeling en het moeilijk om kunnen gaan met veranderingen, naast het gemis aan empathie, spelen vaak een grote rol in de problemen die worden ervaren door de omgeving. En dan blijkt maar wat vaak dat ouders dit liever niet onderkennen, omdat ze (soms letterlijk) bang zijn voor hun kind(-eren), vanwege (mogelijk) acting-out gedrag. Oftewel: grof geweld….huiselijk geweld. Daarom is deze column zo interessant om te lezen.

*

[BEGIN CITAAT]

Het is een ochtend als zo veel andere ochtenden. Mijn zoon moet naar school, maar wil niet. Hij is bang voor een klasgenootje, zegt hij. Al sinds hij woorden heeft, anderhalf jaar. De gedachte naar school te moeten, brengt paniek en soms blinde woede. Krijsen, slaan, schoppen, krabben. Ook nu. Hij is op een gegeven moment zo boos dat hij niet meer te bereiken is. Dan een schop die zo’n pijn doet dat tranen in mijn ogen schieten. Huilend bel ik school. Dit houd ik niet vol. Voor de zoveelste keer: we zijn er al een tijd mee bezig. Wat er precies speelt, dat blijft gissen. Want op school gedraagt hij zich voorbeeldig.

Ik blijk te zijn vergeten dat er een studiedag is. “Je hoeft niet, je bent vrij!”, roep ik tegen mijn nog steeds razende kind. De woede ebt binnen een minuut weg.

Ik adem uit, kan even gaan zitten om het nieuws te lezen. Als ik Twitter open, kan ik het niet laten er iets over te zeggen. Ik volg veel ouders van kinderen met een beperking en die zijn een bron van nuttige tips, herkenning en troost. Ik tweet: ‘Het grootste taboe: Huiselijk geweld (dagelijks) door je verstandelijk beperkte overprikkelde kind. En het grootste verdriet. De vellen hangen weer van mijn armen. Mijn schenen zijn kapot. Ik haal zo deze tweet weg. Maar dit is mijn realiteit.’

Ik voel me schuldig, maar het lucht ook op. Mijn kind is op geen enkele manier verantwoordelijk voor de wijze waarop hij zijn paniek en zijn onmacht uit. Maar dit tweetberichtje is een uiting van mijn eigen onmacht. Als ik het na een uur besluit te verwijderen, zie ik dat het belachelijk veel gedeeld is. Vriend, vijand, trollen zelfs, stuurden een zee van hartjes. Collegajournalisten vragen me of ze iets kunnen betekenen. Ouders van kinderen met een beperking herkennen het en zijn blij dat ik het bespreekbaar maak. Maar ook mantelzorgers van dementerenden. Daarmee steken ze me een hart onder de riem. Die middag belt de NOS zelfs. Oh my. Ik besluit de tweet niet te wissen.

Tot nog toe hield ik het het liefst voor me. De buitenwereld reageert lang niet altijd zo hartverwarmend. Als een woedeaanval buiten gebeurt bijvoorbeeld. Niet zelden gaan voorbijgangers in een kring om je heen staan als je door je kind in elkaar geslagen wordt, een top-attractie. Die rollende ogen: meewarig. Keurend. Men werpt je supermarktblikken toe, zoals ik het noem. Want het lijkt precies op hoe ze naar een woedende peuterpuber staren die krijsend door de supermarkt gesleept moet worden. Die peuterwoede is er bij mijn kind nog steeds. Cognitief is hij volgens de psycholoog nog altijd een peuter, terwijl hij inmiddels een flink joch van ruim 8 is. Dit moet onder controle komen voordat hij echt begint uit te schieten, voor hij pubert, smeek ik de hulpverleners altijd. Als hij een uit de kluiten gewassen jongeman is, kan je je voorstellen hoe gevaarlijk zo’n woedeaanval is.

Bij het artikel dat de NOS naar aanleiding van mijn tweet publiceert, schetst Joli Luijckx van de Nederlandse Vereniging voor Autisme de politieke context van blauwgeschopte schenen. Er rust een taboe op dit onderwerp omdat ouders de maatregelen vrezen die instanties kunnen nemen wanneer een kind vaak of voortdurend agressief gedrag vertoont. “Als jouw kind om die reden zorg nodig heeft, wordt daar regelmatig melding van gemaakt bij Veilig Thuis (ook wel bekend als het Advies- en Meldpunt Huiselijk Geweld en Kindermishandeling). Ouders zijn daar bang voor, ze willen niet dat hun kind onder toezicht wordt geplaatst.” En: “Gemeenten moeten jeugdhulp regelen, maar die laten steken vallen. Gezinnen met een agressief kind worden regelmatig afgescheept met een goedkope opvoedcursus of andere niet passende hulp. Er is veel te weinig maatwerk. Ouders zijn overbelast en voelen zich machteloos.”

Dat is ook in onze situatie helaas zeer herkenbaar. Over jaren pappen en nathouden weer een andere keer.

Wat ik wel kwijt wil, is dit: die boze buien zijn hem niet. Hij is het liefste jochie van de hele wereld en hij maakt me intens gelukkig, als hij ontspannen is. Zijn natuur is blij, hij heeft de zonnigste glimlach, het aanstekelijkste schateren over de grapjes die alleen hij eigenlijk begrijpt. Hij is ondanks zijn beperking nieuwsgierig en creatief. Dat is wie hij is, 80 procent van de tijd.

[EINDE CITAAT]

Bron: De Volkskrant online (Column Harriet Duurvoort)

*

Ook in mijn blog van vorige week maandag heb ik aandacht besteed aan acting-out gedrag in relatie tot (in deze casus) ADHD. U vindt de link om deze te lezen naast dit blog in het overzicht van mijn recente publicaties.

*

En dat het een taboe is, heb k door de jaren heen wel gemerkt. Menig ouder heeft dagelijks te maken met huiselijk geweld. En dan moet u niet denken dat dit letterlijk alleen maar thuis gebeurt. Ik heb met een moeder gewerkt (zelf iemand met Asperger) die elke dag een strak schema aan diende te houden voor haar zoontje. Een schema dat niet altijd paste met dat van haar. U wilt niet weten welke inspanningen zij dan moest doen om te voorkomen dat zij bont en blauw thuis zou komen, nadat zij haar zoontje bij de oppas had opgehaald.

Andere ouders vertellen over hun dochtertje. Een alleraardigst meisje. Stralend als alles verloopt zonder dat zij overprikkeld raakt. En als het dan een keer niet op tijd is voorkomen, dan slaat de vlam in de pan. Het huis is te klein. Woorden schieten tekort.

Maar als deze ouders eenmaal door hebben dat er iemand is die naar hen luistert en hen adequate hulpmiddelen aanreikt, dan komt het verhaal pas echt. Hun dochtertje krabt, schopt, en pakt soms messen of andere scherpe voorwerpen. De eerste de beste die dan voor haar voeten loopt is het haasje. Of het nu een mens is of een van de (toen nog aanwezig) huisdieren…..het maakt haar allemaal niets uit. En als er niets of niemand is, dan richt zij haar geweldadige gedrag op zichzelf. “En hoe leg je dat uit als je op de Eerst Hulp zit met een zwaar verwond kind?”

*

Met de privatisering van de gezondheidszorg en het daarna onderbrengen van de zorg voor jongeren bij gemeentes, is de zorg voor deze mensen in een vacuüm beland. Ouders die hulp behoeven en deze zoeken, worden van het kastje naar de muur gestuurd. Of komen op een wachtlijst te staan, waardoor ze in een uitzichtloze situatie terecht komen; als ze daar al niet in zaten. En dat terwijl een luisterend oor al zoveel voor hen kan betekenen. Niet dat adequate zorg dan niet meer nodig is. Het werkt wel. Begrip geeft vaak al enige rust. En dat is toch niet zo moeilijk om op te brengen?

Bovendien kunnen gedragstherapeutische principes helpen bij het omgaan met het ongewenste gedrag en het laten ontwikkelen van gewenst gedrag. En natuurlijk wordt daarbij aandacht besteed aan het stellen en hanteren van grenzen.

*

Copyright©️oncies 2019

*

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Over CONCIES | mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de kosten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s