Heeft de jeugdzorg echt de politieke aandacht die het zo hard nodig heeft?

Lisa Westerveld van GroenLinks was deze week te gast bij Pauw naar aanleiding van het boek dat uit is gekomen over Noa Pothoven. In dit gesprek gaf mevrouw Westerveld aan dat er in de politiek nu aandacht zou zijn voor jongeren met een vergelijkbare problematiek. Een typische politieke correcte uitspraak of een echte politiek onderwerp? In dit blog slecht een tipje van de sluier, omdat de voorbeelden legio zijn en de gebruikte voorbeelden voor zich spreken, met het verhaal over Noa als rode draad.

*

Noa’s moeder, Lisette Pothoven, vertelt in het praatprogramma over de levensloop van haar dochter. Over hoe haar dochter in meer dan vijfentwintig zorginstellingen heeft verbleven, omdat haar problematiek, een combinatie van PTSS, depressiviteit en een eetstoornis (anorexia nervosa) te complex is. Lisette vertelt over de laatste jaren van het leven van Noa. De strijd die er door Noa moest worden geleverd tegen haar anorexia. De strijd die Noa vooral in haar eentje heeft gestreden. Dat blijkt uit het gegeven dat Noa blijkt te zijn aangerand en verkracht, en dat zij daarover niets heeft verteld aan haar familie of behandelaars. Pauw leest een passage voor uit het boek dat over Noa is geschreven en waarvoor (afscheids-)brieven van Noa zijn gebruikt. Het, voor anorexia-lijders, zo bekende stemmetje in haar hoofd komt aan de orde. Het stemmetje dat haar het ene moment zo warm en teder tegemoet treedt en het andere moment zo meedogenloos hard aanpakt vanwege haar eetgedrag en haar uiterlijk. Noa heeft, na diverse pogingen om haar gedwongen aan te laten sterken, ervoor gekozen om te versterven. Noa heeft niets meer gegeten of gedronken en is aan de gevolgen daarvan een natuurlijke dood gestorven. Noa heeft haar strijd, onder meer behandeld met electro-shocktherapie en sondevoeding, opgegeven. Zij heeft de gevolgen van haar ziekte, zoals psychoses en de intensieve behandelingen niet langer aangekund. Noa heeft daartoe een bewuste beslissing genomen. Noa heeft de gevolgen van de situatie in de jeugdzorg daarmee als een gevoelige zenuw blootgelegd. De vraag is echter of haar overlijden zal bijdragen aan het oplossen van deze (inmiddels qua naamgeving omgetoverde) jeugdzorgcrisis.

Zo ongeveer tegelijkertijd is in Hart van Nederland te zien hoe Sam in augustus 2020 op straat komt te staan, omdat de zorginstelling waar hij verblijft, onderdeel van de Hoenderloo-groep, haar deuren gaat sluiten. Sam is een zogenaamde long-stay-zorgvrager. Hij woont in een zorginstelling, omdat thuis wonen hem onvoldoende veiligheid biedt. Niet dat hij er niet kan wonen, Sam heeft autisme en heeft daarvoor intensievere zorg en begeleiding nodig dan dat hem thuis bij zijn ouders kan worden gegeven. En wat blijkt nu? Ook de Hoenderloo-groep kan hem deze complexe zorg en intensieve begeleiding niet meer bieden. De Hoenderloo-groep beschikt niet meer over de daarvoor benodigde financiële middelen en voldoende personeel om de circa 200 bewoners die zorg, begeleiding én veiligheid te kunnen bieden. Sam zal weer thuis moeten gaan wonen als er geen nieuwe plek voor komt om te kunnen wonen.

En het houdt niet op. Eerder op de dag is bekend geworden dat de Psychiatrische behandelcentra, die de intramurale zorg verlenen aan cliënten die daar met een TBS-indicatie verblijven, de behandelingen van enkele duizenden tbs’ers gaat staken. De redenen die hiervoor worden gegeven: geld- en personeelsgebrek. De kwaliteit van zorg kan niet langer worden verleend en gegarandeerd, net als de veiligheid van de behandelaren. In veel instellingen loopt er nu al één gespecialiseerde verpleegkundige op tien cliënten en dat is onacceptabel. Want, niet alleen staat de behandeling onder druk, ook de behandelaren komen er slecht van af. Naast de werkdruk staat ook hun integriteit en veiligheid op het spel.

Weer teug naar Noa en haar verhaal bij Pauw. Het blijkt dat Noa een hartekreet naar de minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, Bruno Bruins, heeft gestuurd. Daarin verwoordt zij de crisissituatie in de GGZ (Geestelijke Gezondheidszorg). Hoe het huidige systeem faalt. Niet dat dit een falen is van het afgelopen jaar, maar een totaal falen vanaf het moment dat de zorg is gedecentraliseerd en in handen is gekomen van de lokale overheden (hierover heb ik al eerder blogs geschreven, red.). En in de verschillende televisieprogramma’s worden de items afgesloten met wensen dat de centrale overheid stappen gaat ondernemen om deze crisis het hoofd te bieden.

*

Dit blog sluit aan op mijn werk, onder meer in de GGZ en het onderwijs, van vroeger. En het sluit aan op zaken die ik in mijn huidige praktijk als mediator en relatietherapeut bijna dagelijks tegenkom. Relaties en huwelijken die worden beëindigd vanwege psychische problemen bij een van de partners of soms de kinderen. Relatieproblemen die zijn ontstaan doordat een van de partners, of een van de kinderen, onvoldoende hulp krijgt (aangeboden) om zijn of haar psychische problemen/stoornissen aan te kunnen pakken. Voor hen zijn de drempels voor hulp en zorg, waaronder de wachtlijsten, inmiddels zo hoog geworden dat de gevolgen van hun psychisch lijden doordringen in hun dagelijkse bestaan; hun relaties en zelfs hun kinderen lijden mee. Het is voor mij hard werken om mediations en relatietherapie-trajecten in goede banen te leiden. Dat lukt meestal wel, maar niet altijd. Dan verwijs ik mensen door en dat wordt steeds moeilijker, ondanks dat mijn expertise mijn cliënten helpt om in een soort van stroomversnelling naar adequate hulp en zorg terecht te komen. Hun zorgtrajecten laten nu geen dagen maar soms wel weken op zich wachten, met alle gevolgen van dien op de mediation of de relatietherapie en dus de (zinvolle) toekomst van hun bestaan. En Noa heeft laten zien waartoe dit kan leiden.

*

Al de genoemde zaken hebben een overeenkomst: wanbeleid van de overheid. Met als gevolg dat het centenkwesties zijn geworden. Alles is om geld gaan draaien in plaats van om de mens. En je zou kunnen gaan stellen dat Nederland, vanwege zijn veronderstelde welvaart, aan de rand staat van een humanitaire ramp in de categorie van een derdewereldland-ramp. Om dat te voorkomen is een radicale ingreep nodig en die hoeft niet te worden verwacht van degenen die daar, conform de constitutionele vormgeving van onze staat, verantwoordelijk voor zijn, hoe mooi mevrouw Westerveld ook durft te beweren dat het de aandacht heeft in Den Haag.

*

Copyright ©️oncies 2019

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Over CONCIES | mediation | relatietherapie

Toen ik de overstap maakte van het onderwijs (MBO/HBO/Master) naar mediation, keerde ik terug naar mijn roots, mijn persoonlijke ‘zijn’, in het werk dat bij mij hoort. Ik ben een mens die mediation van nature in zich heeft en geen gebruik maakt van aangeleerde trucjes of gedragingen. En als ik terugkijk op mijn leven, dan heb ik ook altijd wel die rol vervuld. Natuurlijk kan ook ik goed ruzie maken. En ook daarbij ben ik altijd op zoek naar een oplossing die voor de ander en mij het beste is. Tijdens mijn werk als mediator ben ik, als vanzelf, steeds vaker ook relatietherapieën gaan doen. Dat doe ik de laatste jaren zelfs meer dan mediation (gemiddeld 35 per jaar). En alle mensen, nou ja alle, laat ik zeggen: ruim 99,5% van mijn cliënten is enthousiast en 97,5% is zeer tevreden over mijn werk voor hen. En daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben een MfN-Registermediator, was een rechtbankmediator, en werkte op basis van toevoeging (vaak op verzoek van het Juridisch Loket). Maar de baten dekten niet langer de lasten. Tja, en ook mijn brood smaakt beter met een laagje boter en beleg. Vanuit mijn psychologie- (HBO) en psychiatrie-achtergrond (werkervaring en langdurig les geven), ben ik breed inzetbaar en deskundig op het gebied van de DSM-5 (o.a. autisme, ADHD, ADD, PDD-NOS, persoonlijkheidsstoornissen). Bovendien heb ik post-HBO neurologie gestudeerd. Ik heb de Master Mediation afgerond en ben in de volgende werkvelden van mediation werkzaam/gespecialiseerd: > FAMILIEMEDIATOR (MfN) > ARBEIDSMEDIATOR (MfN) Kortom, u kunt mij benaderen voor de volgende mediations: - FAMILIE/SCHEIDING - ARBEIDGERELATEERDE ZAKEN - GEZONDHEIDGERELATEERDE ZAKEN - JEUGDZORG - ONDERWIJS - EXPAT Naast als mediator ben ik ook werkzaam als relatietherapeut. Als relatietherapeut help ik stellen hun relatie te herstellen of helder te krijgen hoe de toekomst van hun relatie er uit ziet. Daarbij maak ik gebruik van onder meer Transactionele Analyse, systeemtherapie, gedragstherapie en mijn deskundigheid op het gebied van de DSM-5, de anatomie/fysiologie, pathologie, psychiatrie, psychologie en sociologie. Ik heb er niet voor niets jarenlang les in gegeven. Met enige regelmaat draag ik, als deskundige op het gebied van mediation en relatietherapie, bij aan radioprogramma's van BNR-nieuwsradio en (sinds 2016) RTVNH. Erg leuk om te doen. Goede voorlichting kan nooit kwaad. Nieuwsgierig naar meer informatie? Ga dan naar mijn website: www.concies.nl Mijn levensmotto: Wat niet gezegd wordt, bestaat niet.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s