Waarom 1,5-meter een farce is….

Laat ik voorop stellen dat het goed is dat er bewustwording wordt gekweekt voor de risico’s die aan de huidige crisis (covid-19) zijn verbonden. Ik vind het echter ook noodzakelijk om een ander geluid te laten horen dan wat er via de media en de overheid over dit virus wordt verspreid en daarmee een en ander ter discussie te stellen, omdat niet alles werkt zoals het ‘ons’ wordt voorgehouden. Onder meer op 21 april jl. hoorden we Mark Rutte het handhaven van de huidige coronamaatregelen voor het grootste deel van de bevolking verlengen, maar waarvoor?

Nederland, en dan vooral de deskundigen van het RIVM, het OMT en de Centrale Overheid, is in de ban van de voorzorgsmaatregelen tegen de verdere verspreiding van het Coronavirus (SARS Cov-19). De zogenaamde Intelligente Lockdown, in combinatie met de 1,5-metermaatregel, het 20-seconden handenwassen en het dragen van mondkapjes, vormen hierin de spil. Binnenkort zou daar ook nog eens een App op ingezet moeten worden, om de nieuwe paria’s (de dragers van het coronavirus) zichtbaar te maken op straat. Maar werken deze maatregelen überhaupt?

Laat ik beginnen met een kanttekening te maken bij de Intelligente Lockdown. De vraag is wat hieraan Intelligent is? Er wordt een beroep gedaan op het vermogen van mensen om goed na te denken over wat men moet doen om de verspreiding van het Coronavirus (SARS cov-19, zoals het virus inmiddels wordt genoemd) zodanig te laten verlopen dat de gezondheidszorg niet vastloopt. En dat het uiteindelijk toch niet is gelukt, blijkt uit de noodzaak om het aantal beschikbare IC-bedden te moeten verdubbelen. Een kunstmatig spannend gemaakte actie die noodzakelijk is geworden door de bezuinigingsmaatregelen en het decentraliseren van de zorg (in het algemeen) in het verleden. Door de mensen na te laten denken over het naar buiten gaan, hoopte de overheid succes te boeken. En wat is gebleken? De Intelligente Lockdown heeft alleen gewerkt ten aanzien van het thuiswerken, want voor de rest loopt iedereen nog gewoon over straat, is het overdag nog net zo druk op de autosnelwegen en worden er door jongeren (en volwassenen die deviant gedrag wensen te vertonen) feestjes georganiseerd.

De 1,5-metermaatregel behandel ik als laatste, dus daar kom ik zo op terug.

De voorzorgsmaatregel 20-seconden handenwassen is een maatregel die in het openbare leven niet zal werken. Buitenshuis is het nagenoeg nergens mogelijk om de handen te reinigen, terwijl binnenshuis het geen zin heeft om de handen steeds te wassen. Het meerpersoons-huishouden besmet (contamineert) elkaar voortdurend of juist niet.

En dan die maar voortdurende discussie over het dragen van mondkapjes. Bacteriologen en virologen hebben in het verleden, met (ziekenhuis-)hygiënisten, al tientallen onderzoeken gedaan naar de (antibacteriële-) werking en betrouwbaarheid van deze dingen. En uit elk onderzoek is naar voren gekomen dat mondkapjes slechts een beperkte bescherming bieden. Mondkapjes worden snel warm en vochtig door de ademhaling. Onze adem is van nature vochtig én warm. Een warme vochtige omgeving biedt voor veel bacteriën en virussen een ideale voedingsbodem om zich te ontwikkelen. Ze bieden daardoor slechts kortdurend de bescherming die wordt voorgehouden. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat de dragers van die mondkapjes voortdurend aan die dingen zitten. Daarnaast dragen de meesten het mondkapje niet op de juiste manier. Dus….mondkapjes bieden slechts schijnveiligheid.

Tja, en dan de 1,5-metermaatregel. Mensen moeten streven naar een onderlinge afstand van ten minste twee-armlengtes. En heeft dat zin? Heeft het zin om elkaar boos en verwijtend af te snauwen als deze onderlinge afstand niet wordt aangehouden? In de supermarkten is dat onmogelijk, in de bus of trein is dat onmogelijk, op het werk en in de schoolklas is het onmogelijk, tijdens het sporten is het onmogelijk. In de theaters, de bioscopen, de voetbalstadions en op festivalterreinen is het onmogelijk. En, als het al onmogelijk zou zijn, dan zijn er nog zoveel mogelijkheden om elkaar op andere manieren te besmetten.

Dat gebeurt elke dag. Iedere dag besmetten mensen elkaar. Ongeacht de voorzorgsmaatregelen contamineren mensen elkaar. Het winkelwagentje bij de supermarkt wordt zogenaamd schoongemaakt. Maar kijk je een beetje kritisch, dan stelt dat reinigen weinig tot niets voor. Een beetje halfbakken een nat doekje over een deel van de handgrepen halen is echt niet afdoende om bacteriën en virussen te verwijderen of te doden. De rest van het boodschappenkarretje blijft vies en een bron van besmetting. Hebt u er wel eens op gelet hoe vaak u het boodschappenkarretje aanraakt op andere plaatsen dan bij de handgrepen?

Maar het gaat niet om het winkelwagentje. Het gaat om wat er verder gebeurt. En dat is een grote schijnvertoning. Want, hoe gaat het in de praktijk? Om te beginnen ademen we. In de lucht die wij uitademen zit ook vocht en dit vocht bevat het virus. En we praten, sommigen met consumptie, en ook dan spatteren we er lustig op los. Dus spatteren we volop het virus in de rondte. We moeten voorkomen dat we ons gezicht aanraken. In de praktijk raken we dat gezicht bij voortduren aan; veelal volkomen ongemerkt. Wat we ondertussen over het hoofd zien is het aanraken van het haar. Ik ken maar weinig vrouwen die niet tig-keer per minuut hun haar aanraken. Daar stoor ik mij overigens ook buiten deze coronatijd aan. In de horeca dragen medewerksters handschoenen bij het bereiden van voedsel en ondertussen schuiven ze met regelmaat haren weg die voor het gezicht hangen. En in haren huizen wat bacteriën, schimmels en virussen.

Onze handen raken zoveel aan. Onze huid zit vol met bacteriën en virussen. We hebben ze zelfs nodig om te kunnen leven. Hoe meer we deze bestrijden (de nieuwe Dettol-cultuur) hoe meer we het natuurlijke evenwicht verstoren. Hier gaat het echter niet om in de praktijk. Het gaat om de schijnveiligheid die wordt gesuggereerd door de deskundigen en de overheid. Natuurlijk is het goed om te streven naar een lager risico van besmetting, maar daar blijft het ook bij. Anderhalve meter afstand heeft echter geen enkele zin, is nutteloos.

Een voorbeeld: U pakt een rol beschuit uit het vak in de supermarkt. U bedenkt zich en zet het terug in het vak. Een andere klant pakt de rol enkele minuten later en wordt dan besmet met de bacteriën, schimmels en virussen die u kort daarvoor op deze rol hebt achtergelaten.

Een ander voorbeeld: U heeft heel bewust boodschappen gedaan en hebt er goed op gelet dat u niets onnodig hebt aangeraakt. Bovendien is uw winkelwagentje goed gereinigd en is keurig veilig om de boodschappen in te doen. Maar dan komt u bij de kassa. U legt de boodschappen op de lopende band. Daar hebben al honderden, misschien wel duizenden andere boodschappen op gelegen. Boodschappen die de bacteriën en virussen van al die andere klanten hebben gedragen die u voor zijn gegaan. Ach, wat jammer nu. Weg al die mooie bedoelingen om vooral niet te worden besmet.

Sinds het weekend van 18 en 19 april jl. wordt er, vanuit het bedrijfsleven, volop ingezet op regelingen waarin de onderlinge afstand van 1,5-meter centraal staat, omdat de overheid vindt dat deze afstand in acht dient te worden genomen om een nieuwe zware belasting van het zorgsysteem te voorkomen. En daar draait het natuurlijk allemaal om. Het voorkomen dat er een tweede golf coronapatiënten op de IC-afdelingen van Nederlandse ziekenhuizen terecht komen. Het beleid is opnieuw gericht op het afschalen van het aantal IC-bedden. Hoe minder van dit soort bedden beschikbaar is, hoe lager de kosten zijn die hieraan hoeven te worden uitgegeven. Want, zijn de bedden er, dan worden ze ook gebruikt. En dat kost veel geld. Heel veel geld. En daar willen de zorgverzekeraars én de overheid niets van weten. Natuurlijk heeft het geen zin om permanent 2500 IC-bedden, inclusief alle apparatuur, beschikbaar te hebben staan. Maar het is niet onmogelijk om binnen elk ziekenhuis een permanente infrastructuur aan te leggen die het mogelijk maakt om in tijden zoals deze deze apparatuur snel en adequaat aan te kunnen sluiten. Wat is er op tegen om een bepaalde stock op te bouwen, deze centraal op te slaan, om in geval van nood een beroep op te kunnen doen. En zoiets kan bij de leverancier worden ondergebracht.

Het overheidsbeleid is er niet op gericht te voorkomen dat er veel mensen ziek worden en uiteindelijk dood gaan, maar op het voorkomen dat het falende gezondheidszorgbeleid uit het verleden (en ga er maar vast van uit dat dit niet verandert in de toekomst) wordt onthuld. Corona zal slachtoffers blijven vragen en het zal niet zo worden dat er elk jaar, bij elke terugkerende golf van de ziekte, een lockdown wordt ingesteld. U en ik zullen ons er op moeten instellen dat er nog heel veel doden zullen vallen door corona. Ik ga ervan uit dat ik daar één van kan zijn. Niet leuk voor wie er achterblijven, maar wel realistisch.

Ik begon mijn lessen bacteriologie altijd met een voorbeeld. Ons lichaam en alles wat wij dragen is bedekt met bacteriën, schimmels en virussen. Onze poepbacterie, de E-coli, die prima is wanneer we die in onze darmen houden, is buitengaats een heuse ziekteverwekker. We dragen deze mee op ons lichaam en op onze ‘schone’ kleding. Onderzoek toont keer op keer aan dat de meest vieze ruimte in ons huis niet de wc is, maar de douche-/badkamer. De E-coli wordt er volop aangetroffen. Mijn studenten zijn gaan zitten op stoelen waarop kort daarvoor nog andere studenten hebben gezeten. Ik vroeg hen vervolgens of ze ooit stil hadden gestaan bij het feit op wat voor een microbiologische ondergrond ze kort daarvoor zijn gaan zitten. En daarmee relativeerde ik altijd het gevaar van besmetting. Gevaar bij mensen die gezond zijn en zich inspannen om lichamelijke hygiëne te betrachten.

De anderhalvemetersamenleving is mijns inzien een leuke gedachte, maar niet haalbaar en feitelijk onnodig, omdat het gevaar van besmetting in de eerste plaats via andere wegen komt en daarop kunnen we geen afdoende voorzorgsmaatregelen nemen. Voorbeelden te over, zou ik zo zeggen. Het stimuleren van persoonlijke hygiëne en het beperken van direct contact met mensen die een zwak afweersysteem hebben, lijkt mij zinvoller. De persoonlijke hygiënische voorzorgsmaatregelen kunnen een grotere bijdrage leveren dan die 1,5 meter onderlinge afstand, want er zijn zoveel omstandigheden waarin we elkaar kunnen besmetten. En, hoe goed we ook ons best doen, er blijven medemensen ziek worden en sterven (vergeet ook niet dat er jaarlijks wereldwijd 200.000 tot 500.000 mensen sterven door de griep, het influenzavirus). Het hele coronacircus lijkt meer te zijn opgezet om de gevolgen van de bezuinigingen op de zorg te beperken (of te verdoezelen), dan op het voorkomen dat u of ik doodgaat aan het virus.

Laten we ons druk gaan maken over een bewustere samenleving met betrekking tot de persoonlijke hygiëne, waarbij het accent ligt op het beschermen van de symbiose (een situatie waarin verschillende levensvormen samenleven, terwijl zij een gevaar voor elkaar zijn, maar elkaar ondertussen nodig hebben om te kunnen leven) tussen de mens en de microben (waaronder de bacteriën en virussen); de balans die we nodig hebben om te kunnen bestaan. En daar hoort ook ziek worden en doodgaan bij.

Mijn inziens doet de overheid er beter aan om in alle openbare ruimten, maar ook in bijvoorbeeld de detailhandel en bij restaurants en sportscholen, materialen neer te zetten die de handen reinigen. Wanneer mensen een winkel, restaurant of sportschool (het zijn maar voorbeelden) binnenstappen en verlaten desinfecteren zij even hun handen. Een simpele maatregel, bekostigd door de overheid, die beduidend goedkoper is dan de huidige voorzorgsmaatregelen die de economie en de samenleving compleet verlammen, en welke de burger meer bewust maakt van de bittere noodzaak om voor adequate persoonlijke hygiëne te zorgen. Daarnaast zal de overheid het aantal IC-bedden structureel moeten uitbreiden. Laat ze daar de Duitse norm op los, dan is er altijd voldoende capaciteit. En, en dat is misschien nog wel de belangrijkste stap die de overheid dient te zetten, de gezondheidszorg moet weer gecentraliseerd worden en een taak worden van ons allemaal, dus een overheidstaak.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Hoeveel rekening houden werkgevers in de gezondheidszorg met de gezondheid van hun werknemers

Met hoeveel ‘trots’ wordt er gesproken over de inzet van verpleegkundigen, verzorgende-IG’s, artsen en intensivisten als het gaat om het werk dat zij momenteel verrichten in de zorg in het kader van de coronacrisis. En dan hoor ik een verhaal, en nog een verhaal, en nog een verhaal en nog een verhaal (uit directe bron), van verpleegkundigen en een verzorgende-IG die ook de keerzijden van deze jubelstemming laten zien. Want, hoe ‘trots’ wij ook mogen zijn op de werkbereidheid en het aanvaarden van de risico’s op de werkvloer van deze professionals, er blijken ook werkgevers te zijn die daar anders tegenaan kijken.

Zo sprak ik de afgelopen 2 weken met verschillende zorgverleners en wat zij mij vertelden, kan wat mij betreft niet door de beugel.

Een verpleegkundige die op de ambulance werkt vertelde dat zij bij herhaling door haar leidinggevende op pad werd gestuurd om een patiënt met coronaklachten op te halen, zonder dat zij de beschikking had over afdoende beschermende middelen. Zij werd gedwongen om zonder persoonlijke bescherming de patiënt over te tillen op de brancard en daarna te beademen tijdens het transport. Haar leidinggevende dreigde met ontslag wegens werkweigering als zij deze coronapatiënten niet ging ophalen.

De betreffende verpleegkundige zit nu ziek thuis in quarantaine en ook haar man is besmet.

Een tweede verpleegkundige vertelde mij over hoe haar dag er uit zag op de corona-afdeling van het verzorgingshuis waar zij werkte. Toen zij verkoudheidsklachten kreeg en haar lichaamstemperatuur daarbij ‘subfebriel’ bleek (dus net geen koorts, maar 38,3 graden Celsius), mocht zij zich niet ziek melden. En dat terwijl de minister-president kort daarvoor iedereen nog had opgeroepen (met het hele gezin) in thuisisolatie te gaan bij dit soort klachten. De verpleegkundige werd gedwongen om te blijven werken. Uiteindelijk werd zij ziek en getest. De test bleek, hoe kon het ook anders, positief. Pas toen zij koorts kreeg (0,2 graden hoger dan daarvoor), moest zij thuis blijven. Ondertussen was het aantal besmette ouderen, waarmee zij in aanraking was geweest, voor tweederde overleden aan corona.

Pas nadat zij naar huis was gestuurd kon zij aanvullende gezondheidsmaatregelen nemen. Omdat zij een éénpersoonshuishouden voert, is zij niet in staat om in haar eigen levensbehoeften te voorzien. Aanvankelijk wilde niemand haar hierbij helpen. Gelukkig heeft een buurvrouw inmiddels de taak op zich genomen om dagelijks boodschappen voor haar te doen.

Een IC-verpleegkundige vertelde mij dat hij ruim 14 uur aan een stuk door had moeten werken. Tijdens zijn dienst was hem geen enkele pauze toegestaan. aan het einde van zijn dienst werd hem verzocht meteen naar huis te gaan, maar het openbaar-vervoer was op dat tijdstip niet meer beschikbaar. Zonder eten of drinken, en voor eigen kosten, diende hij een taxi te nemen.

Hij heeft zich de volgende dag ziek moeten melden. Niet doordat hij corona had opgelopen, maar vanwege de uitputting en het tekort aan zorg (eten en vooral drinken) tijdens zijn werk de dag ervoor. Na een bemiddeling met de werkgever zijn pauzes verplicht en voorziet de werkgever de werknemers van voldoende eten en drinken.

Een verzorgende-IG in een verpleeghuis voor ouderen met dementie overkwam hetzelfde. Zij had benauwdheidsklachten, had koorts en voelde zich ziek. Zij kon nog amper op haar benen staan. Haar werkgever verbood haar, op straffe an ontslag-op-staande-voet (wat overigens door elke rechter nietig zou worden verklaard, maar de werkverhouding wel ernstig zou hebben verstoord), zich ziek te melden.

Na een korte bemiddeling door mij, waarin ik de belangen van de werknemer én de werkgever aan de orde stelde, kon de verzorgende-IG thuis blijven. In de weken die volgden was zij ernstig ziek en werd zelfs een opname op de IC overwogen. Deze werknemer zit inmiddels ruim 5, bijna 6 weken thuis en een spoedig volledig herstel, en dus hervatten van haar werk, zit er nog niet in.

Het klinkt dus allemaal heel erg mooi in de media. En de programma’s op televisie lopen over van jubelende en juichende media-geile bestuurders en deskundigen. Zij putten zich uit in superlatieven over deze ‘kanjers’, maar ondertussen is er veel leed onder deze hardwerkende, financieel ondergewaardeerde en derhalve onderbetaalde, professional. Voor hen is het zelfs nog maar de vraag of zij straks, als de crisis voorbij is, hun overuren krijgen uitbetaald. Want menig werkgever in de gezondheidszorg vindt het maken van lange dagen door overwerk een impliciet risico van het vak. Mondjesmaat wordt overwerk in vrije tijd gecompenseerd. En als er al wordt uitbetaald, dan verdwijnt het grootste deel van deze verdienste in de diepe zakken van de fiscus.

Het gaat ‘m straks niet meer worden als deze crisis voorbij is en de volgende lading zorgvragers met enorme zorgvragen zich aandient. Dan zullen deze verpleegkundigen, verzorgende-IG’s, en waarschijnlijk ook de artsen en intensivisten, bij bosjes omvallen. Uitgeput, tot uitgewoond, door de onevenredig hoge werkbelasting van deze crisis kunnen zij dan bij elkaar worden geveegd.

Met dank aan hun werkgevers en hen die namens hun optreden.

Om privacy-redenen en op verzoek van betrokkenen zijn de identiteiten van betrokkenen alleen bij mij bekend. Vanuit mijn professionele achtergrond ben ik tevens aan geheimhouding gebonden..

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in A-sociaal, Alledaags, Angstcultuur, Anti-sociaal, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsjuridisch, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbeidsovereenkomst, Arbeidsrecht, Arbeidsrisico's, Arbeidsvoorwaarden, Arbowet, Balans, Bedreiging, Bekwaam, Belangen, Belangenbehartiging, Bemiddeling, Bevoegd, Bezorgdheid, Collegialiteit, Communicatie, Communicatiestoornis, Compensatie, Competenties, conflict, coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, Diagnose, dood, Dood door schuld, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Frustraties, gezondheidszorg, Informatief, Integriteit, Intensive Care, intensivist, Intimidatie, Irritaties, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Kwaliteitskeurmerk, Lichamelijk lijden, Machtsmisbruik, Mediation, Medisch handelen, Normen en waarden, Onderhandelingen, Ontslag, Ouderenzorg, Overlijden, Pandemie, Passief geweld, Principieel onderhandelen, quarantaine, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwen, Schrikbewind, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, Sterven, stress, Terreur, verpleegkundigen, verzorgende-IG, Waanzin, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkgever, Werknemer, Zorgplicht, Zorgverzekeraar, Zorgverzekeraars, zorgverzekering, Zorgverzekeringswet, Zorgwet, zorgzaam | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

ADVOCATEN en MEDIATION …? ? HELAAS! vaak een SLECHTE COMBINATIE…😳

Onderstaand artikel uit De Volkskrant van 6 juli 2019. was aanleiding tot verschillende reacties in LinkedIn. Onlangs kreeg ik, voor de vierde keer in één jaar, een verzoek een reeds gescheiden stel bij te staan in een herziening van hun alimentatieregeling. Om die reden publiceer ik het artikel en de reacties hierop nog een keer.

Daarnaast vindt u aan het einde van dit blog een verwijzing naar een blog over de veranderingen met betrekking tot de wettelijke regeling partneralimentatie.

[BEGIN ARTIKEL]

Echtscheidingsadvocaat Conchita van Rooij (53): ‘Een echtscheiding gaat over geld, niet in de laatste plaats omdat je alles goed geregeld wil hebben voor de kinderen. Mediators vragen echter vaak: wat heb je nodig om te kunnen leven? Ik vind dat de verkeerde vraag. Je kunt jezelf beter afvragen: waar heb ik récht op? Vervolgens kun je altijd nog besluiten welk bedrag je van de ander eist, maar je moet nooit onderhandelen zonder te weten waar je recht op hebt.

Als mensen bij mij komen, ga ik daarom altijd voor het hoogst mogelijke. Het is me een keer gelukt om aan te tonen dat een cliënt ziek was en daarom langer recht had op alimentatie. Voor een ander heb ik kunnen bewijzen dat ze onbewust benadeeld was in het eerder getekende convenant, waardoor ze recht had op 80 duizend euro extra. Natuurlijk, er zijn bepaalde kaders, maar daarbinnen vallen er punten te winnen. Wie bijvoorbeeld onder huwelijkse voorwaarden is getrouwd, maakt geen aanspraak op het huis van de ex-partner, maar is dat huis aangeschaft met geld dat tíjdens de relatie is verdiend, dan heb je als ex wél recht op een deel. Rechtvaardigheid is niet mijn drijfveer, dan zou ik mijn cliënten niet goed kunnen bedienen. Als advocaat ben ik ook niet op zoek naar de waarheid, dat doet de rechter; het is aan mij om de feiten zo strategisch mogelijk in te zetten. Of dat niet tot vechtscheidingen leidt? Ik vind het beter als je nu het gevecht aangaat en daarna probeert om weer samen door één deur te kunnen, dan dat je voor de lieve vrede iets tekent waar je na afloop nog jaren spijt van hebt. Dan heb je je leven lang een vechtscheiding en dat is écht niet in het belang van de kinderen.’

[EINDE ARTIKEL]

Enkele reacties:

  • Van mediators:

1) Je kan mensen ook en goed informeren en in gesprek gaan op basis van de feiten/rechten en dat in samenspraak. Daar is zeker niet altijd een strijdmodel voor nodig. Een goede familieadvocaat probeert ook de procedureschade te beperken voor de relatie als ouders/kinderen. En en kan prima.

2) Dat cliënten goed geïnformeerd zijn wat hun rechten en plichten zijn (en dan gaat het zeker niet alleen over geld) is belangrijk of de scheiding nu begeleid wordt door een advocaat of mediator. Dat voorkomt zeker problemen achteraf. Maar dat is wat anders dan het onderste uit de kan halen en vechten in de hoop dat het later weer goedkomt. Juist tijdens de scheiding daar goed met elkaar over in gesprek gaan zorgt voor goede afspraken mbt geld maar vooral mbt de kinderen.

3) En juist daar gaat het zo vaak mis! Tenenkrommend dit!!!

  • Van advocaten:

1) Ik kom ook heel vaak ondeskundige en ronduit slechte advocaten tegen…

2) Zullen we zeggen dat de waarheid in het midden ? Want itt hetgeen de mediation goeroes willen doen geloven, gaat van mediation ook niet altijd de magie uit die wel wordt verondersteld..

En de reactie van een mediator/psycholoog hierop:

Wie zijn dan mediation goeroes die pretenderen dat mediation magie is?

  • Van een VvE-manager:

Nog steeds geschokt om dit te lezen…dat is precies waar het maatschappelijk fout gaat.

  • Van de directeur van KieN:

Schokkende column, maakt helder hoe onze samenleving juridiseert. Het woord “kind” wordt niet genoemd. Is daar nog oog voor bij deze beroepsgroep? Waar we het eigenlijk voor zouden moeten doen? Wat voor rol ze spelen in vechtscheidingen? Echtscheiding gaat niet over “rechten” maar over plichten: goede duidelijke afspraken en wederzijds respect, ten behoeve van de kinderen. #goedouderschap #jeugdzorg #villapinedo

  • Van een advocaat-mediator:

Hoezo geen goede combinatie? Ken de feiten en ga op basis daarvan onderhandelen. Dat is wat in het artikel staat; wat is daar mis mee? Ik kom heel vaak ondeskundige mediators tegen; die geen idee hebben hoe het juridisch zit. Om problemen in de toekomst te voorkomen moeten partijen op de hoogte zijn van de juridische kaders zodat zij daar al dan niet welbewust vanaf kunnen wijken.

En de reactie op deze reactie:

Misschien een idee om de KERN (en de boodschap!) van het artikel eens GOED! te lezen…….. !?!

  • Van een juridisch medewerker:

Helemaal mee eens Rob ☹️

*

Tot zover het artikel en de reacties daarop.

*

Ik heb het artikel meerdere keren gelezen en laat ik beginnen met te zeggen dat ik in scheidingsmediations, als het gaat om de alimentaties (op de eerste plaats dat voor de kinderen en uit wat er dan overblijft die voor de ex-partner), ik het recht hierop bespreek. Dus de vraag: wat heb je nodig om te kunnen leven?, wordt bij mij niet gesteld.

Maar daar gaat het volgens mij niet over in dit artikel. Mevr. Mr. Conchita van Rooij (53) haalt hier uit naar mediators in het algemeen en de scheidingsmediator in het bijzonder. Kijk ik daarbij naar de teneur van haar betoogd, “(…) Ik vind het beter als je nu het gevecht aangaat (….)“, dan verbaast mij haar houding totaal niet. In tegenstelling tot deze advocate, en gelukkig werk ik zeer aangenaam samen met Knuwer Advocaten in Alkmaar waar advocaten werken die geen mes tussen de tanden hebben, gaan mediators niet uit van het gevecht aangaan, maar van het gezamenlijk komen tot een overeenkomst waarin beide partijen zich kunnen vinden en welke in rechte als redelijk en billijk kan worden beschouwd. Hoe dan ook: IK sta voor een geheel andere benaderingswijze dan deze mevrouw en wens mij daar dan ook nadrukkelijk van te distantiëren.

Wat ik mis in de column van deze advocate is oog voor de gevolgen van haar handelen op het gezamenlijk ouderschap. Ik heb jaarlijks te maken met ex-partners die, vanwege de -vermeend genoodzaakte- vechthouding van hun advocaten, als ouders niet meer in staat waren om voor de opvoeding en het levensonderhoud van hun kinderen te zorgen. En dat draait dan steeds uit op een vaststellingsovereenkomst waarin een herziening van de partneralimentatie is opgenomen. Niet wat er uit te halen is, maar wat redelijk en billijk is draagt bij in het behoud van een relatie tussen ex-partners, ouders.

En laat ik het daar maar bij houden.

Aanvullend: Sinds 1 januari van dit jaar zijn er nieuwe regels van toepassing op de partneralimentatie. Deze heb ik beschreven in het volgende blog: https://concies.wordpress.com/2020/01/02/7616/

*

Copyright©️oncies 2019/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Aannames, Affectieve relatie, Agressie, Alimentatie, Alledaags, Balans, Bekwaam, Belangen, Belangenbehartiging, Belastingdienst, Bemiddeling, Co-ouderschap, Communicatie, Competenties, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, Discriminatie, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Eenoudergezin, Eigen woning, Escalatie, Expertise, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Familierecht, fiscaal, Geregistreerd partnerschap, Geweldloos, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Intimidatie, Intimiteit, Juridisch, kinderbelangen, Kinderbelangen, Kinderen, maatwerk, Machtsmisbruik, Master in Mediation, Mediation, Normen en waarden, Onderhandelingen, ouderschapsplan, Principieel onderhandelen, privacy, Samengesteld gezin, samenwonen, Scheiden, scheiding, Spraakmakend, Standpunten, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Vakbekwaam, vechtscheiding, Veiligheid, vreemdgaan, Vrijheid van meningsuiting, Waarden en normen, Wanprestatie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Soms kom ik in situaties terecht waarvan ik later pas ontdek hoe het nou precies zat

Enige tijd geleden werd ik door een vrouw benaderd voor een oriënterend gesprek. Ze wilde weten of haar huwelijk nog te redden viel en of relatietherapie haar en haar man daarin kon helpen. Nog dezelfde dag werd ik door een man benaderd. Hij had min of meer dezelfde vraag. Zoiets komt wel vaker voor, maar zelden op een dag, kort na elkaar. En dus toog ik in de dagen daarna naar twee steden in ons prachtige landje.

Laat ik de vrouw Ans noemen. Ans vertelde mij in het oriënterende gesprek dat zij bijna 20 jaar getrouwd was, moeder van drie prachtige dochters en een full-time baan had bij een grote multinational. Haar leven met Hans was aanvankelijk sprankelend geweest, mede door de passie die zij deelden in hun hobby’s. Ze waren vrij snel getrouwd, omdat hun oudste dochter zich na een klein jaar had aangekondigd. De twee andere dochters volgden snel en daardoor was er veel veranderd in hun levens. Zeker doordat de derde dochter, na een gecompliceerde zwangerschap, met de nodige levensbepalende handicaps door het leven diende te gaan.

Gelukkig waren de problemen van beperkte duur, waardoor de zorgen om haar na een paar jaar waren verdwenen en haar kind nu een redelijk normaal leven kon leiden. Maar de stressvolle periode die zij en haar man hadden meegemaakt, had hen behoorlijk geraakt en uit elkaar gedreven. Het was een periode van overleven geweest. Voor hen beiden én voor de andere twee dochters. De vrouw had er geen goed gevoel aan overgehouden. Vooral doordat zij niet alleen haar handen vol had gehad aan de ziekenhuisopnames van haarzelf en hun dochtertje, maar ook doordat zij daarnaast thuis ook de boel draaiende had moeten houden. Inmiddels ging hun jongste naar de middelbare en door de jaren heen was het gevoel van alleen-zijn en eenzaamheid binnen de relatie alleen maar erger geworden.

Totdat zij ongeveer twee jaar geleden iemand was tegengekomen met wie zij over deze gevoelens kon praten. Nee, er was geen andere man in het spel, maar een vrouw. Aanvankelijk ontmoetten zij elkaar om over hun levens te praten en het verdriet dat zij voelden om het verlies van gevoelens voor hun partners. Ze was zich er een stuk beter door gaan voelen, maar het had ook een bom onder haar huwelijk gelegd. Zo hadden zij vaak gesproken of scheiden niet een optie zou zijn, omdat haar gevoelens, haar gevoel van houden-van, volledig was verdwenen voor haar man. Maar ook de andere vrouw was gaan twijfelen over haar relatie. Ze was weliswaar niet getrouwd, maar had al wel een langdurige en duurzame relatie. Samen met haar vriend had zij een zoontje van nog geen jaar. Haar kind was in de beginperiode van hun vriendschap geboren. Dat zij de liefde voor haar vriend kwijt geraakt was, had wel te maken met het intieme karakter van de gesprekken die zij met elkaar hadden. En zo was het gebeurd dat zij op een avond, na samen naar de bios te zijn geweest en nog wat hadden gedronken, seks met elkaar hadden gehad op de achterbank van haar auto. Dat was nu een half jaar geleden.

In het afgelopen anderhalfjaar hadden ze veel tijd met elkaar doorgebracht. Elk moment dat ze hadden kunnen pakken, hadden ze ook genomen. Ze hadden overnachtingen geregeld in hotelletjes en waren zelfs twee keer een weekend naar het buitenland geweest. Ze hadden van alles bedacht om hun partners te misleiden, want die wisten nog van niets. Ze hadden zelfs al met elkaar besproken om samen verder te gaan. En ze was daar heel blij om geweest. Totdat haar vriendin haar een paar dagen geleden liet weten dat ze niet meer met haar verder wilde gaan en voor haar vriend en kind had gekozen. Ze had ook meteen alle contacten met haar verbroken en geblokkeerd. Ze kon haar niet meer Appen, bellen of mailen via Facebook of Instagram. Alle contacten waren verbroken. En dus was zij naar haar man gegaan en had zij hem alles opgebiecht. Haar man was niet eens geschrokken. Hij was alleen maar blij geweest dat er een einde aan de relatie was gekomen, hij had het zeker wel een beetje gemerkt, en had meteen voorgesteld om dan in relatietherapie te gaan. En daar zat ze nu met haar vraag: Heeft relatietherapie nog wel zin?

Zoals gezegd toogde ik kort daarna naar de man, laat ik hem Gerard noemen, die mij met dezelfde vraag had geconfronteerd. En u raad het al. Ik kwam terecht bij het stel waarvan de vrouw, Gerda, de man had opgebiecht een liefdesrelatie te hebben gehad met een andere vrouw. Niet iemand bij hen uit de buurt, maar dat deed er verder niet toe. Zij wilde dolgraag met zijn vriend verder. Ze hadden pas een dochtertje en zij wilde er nog wel een kindje bij. Ook al had Gerard bij nog twee andere vrouwen drie kinderen. De laatste was heel speciaal en uit pure liefde geboren. Maar ja, wat nu? Gerda had hem aanvankelijk niets verteld over haar nieuwe liefde. Hij had alleen aan haar gedrag gemerkt dat er iets was veranderd. Ze was veel meer thuis geweest en ze was gestopt met uitgaan. Hij had er aanvankelijk totaal niet bij stilgestaan dat dit het gevolg was geweest van het beëindigen van haar liefdesrelatie met die andere vrouw. Een andere vrouw, nota bene.

Hij had gelachen na de laatste opmerking en had lachend eraan toegevoegd dat twee vrouwen met elkaar de natte droom was van elke gezonde man. Maar het lachen was hem daarna ook meteen weer vergaan toen hij zich realiseerde dat diezelfde twee vrijende vrouwen een bom hadden gelegd onder zijn liefdesrelatie met zijn vriendin, één van die twee vrouwen. En nu had de twijfel bij hem toegeslagen. Kon hij nog wel in een relatie met haar blijven. Want, hoe groot was de kans op herhaling? Met deze vrouw of met een andere? Kon hij zijn vriendin wel geven wat zij van hem vroeg? En wat als de volgende een man zou zijn? De gedachten alleen al verscheurde zijn hart en bracht hem naar de afgrond van paniek en machteloosheid. Hij had haar immers niet kunnen bekoren, zelfs niet met hun dochtertje. De vraag echode maar door zijn hoofd: Heeft relatietherapie nog wel zin of doe ik er beter aan de stekker er uit te trekken?

Het eerste stel, Ans en Hans, is in relatietherapie gegaan, maar hebben hem uiteindelijk afgebroken. Het tweede stel, Gerard en Gerda, heeft lang getwijfeld en steeds wilden ze wel verder, maar uiteindelijk haakte de man af. Gerda bleef de Ans steeds weer opzoeken. Daardoor brak Ans de relatietherapie ook af. Zij is van haar man gescheiden en sinds kort voert zij, zoals dat technisch en juridisch ook zo toepasselijk heet, een gezamenlijk huishouden met haar nieuwe partner Gerda. Beide vrouwen zijn gelukkig met elkaar en de begeleidende gesprekken, die rond de scheidingen hebben plaatsgevonden, hebben eraan bijgedragen dat zij nu wel verbondenheid voelen met hun exen. Niet meer als levenspartners, maar als ouders van vier prachtige meiden. Met hun exen hebben zij een hechte vriendschap ontwikkeld. En daar genieten hun kinderen van.

Het kan dus voorkomen dat ik in een uitermate bijzondere situatie terecht kom. Ik ga die niet uit de weg. Scheid beide kwesties (ik wist aanvankelijk ook niet dat de vrouwen de vrouwen waren waarmee was vreemdgegaan) en richt mij op de individuele hulpvraag van ieder nieuw stel. Bij mij viel het kwartje pas nadat ik de beide vrouwen begin dit jaar tegenkwam toen ik in een andere stad liep te winkelen. Ze woonden uiteindelijk ook niet echt in de buurt van elkaar en zulke dingen kunnen overal voorkomen. Wat nu wel leuk is, is dat ik twee vrouwen tegenkwam die mij beiden even hartelijk bedankten voor wat ik voor hun, hun exen én hun kinderen had gedaan.

Normaal vind ik het niet zo belangrijk, maar deze keer eigenlijk wel.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

ARBEIDSRECHT: Ontslag op staande voet?!

Het komt wel vaker voor en in 2014 deed de rechtbank in Amsterdam daar uitspraak over: het handelen tegen de gedragsregels in met ontslag op staande voet als maatregel. En deze week kwam een vulploegmedewerker bij een grote winkelketen om dezelfde reden in het nieuws. Hij werd op staande voet ontslagen vanwege het wederrechtelijk meenemen (stelen) van een plastic boodschappentasje van 3 eurocent.

Casus 1
Een paar jaar geleden was een schoonmaakster van vliegtuigen, in dienst van de KLM, een toestel aan het schoonmaken. Dan worden de stoelen gereinigd en vliegklaar voor de volgende vlucht gemaakt.
Daarnaast wordt het afval weggehaald. De zakjes waarin de passagiers van de vorige vlucht hun afval hebben verzameld. Een van de medewerksters vond daarbij een nagenoeg leeg zakje pinda’s op de grond. Zij raapte dit op, waarbij enkele pinda’s uit het zakje in haar hand vielen. Zonder daarbij verder na te denken stopte zij die in haar mond en at ze op.
Een collega zag het voorval en meldde dit bij haar supervisor. Het gevolg: ontslag op staande voet voor de schoonmaakster die de nootjes had opgegeten.

Casus 2
Een medewerkster in de bediening had bij het afruimen van een tafel €0,50 gevonden en in haar zak gestopt. Zij liet in eerste instantie na deze €0,50 in de kassa te stoppen. Hierop werd zij ter verantwoording geroepen en op staande voet ontslagen.

Casus 3
Een productiemedewerkster in de functie van operator, en al ruim 16 jaar in trouwe dienst, vond bij het verlaten van de productiehal een stukje ananas. Zij zocht eerst naar een afvalzak, maar vond deze niet. Het stukje ananas had niet op de grond gelegen en daarom stopt zij het maar in haar mond.
Een collega was hier getuige van en meldde dit aan de chef. Deze riep de productiemedewerkster ter veranwoording en stuurde de vrouw direct naar huis. De volgende dag ontving de vrouw een aangetekend schrijven waarin haar ontslag op staande voet werd aangezegd.

Casus 4
Een medewerker in een onderwijsorganisatie voor Middelbaar Beroepsonderwijs regelde met een student dat zij, in tegenstelling tot de uitgangspunten, maar in het belang van het leerproces van de student, dat zij de verslaglegging van haar stageactiviteiten niet op de vrijdag, maar op de maandag daarna mocht inleveren. De conceptversie was al beoordeeld.
De docent werd op staande voet ontslagen, omdat hij in strijd met het opleidingsreglement had gehandeld.

Casus 5
Een vakkenvuller werd onlangs op staande voet ontslagen omdat hij een plastic boodschappen tasje voor het meenemen van goederen die hij eerder die dag had aangeschaft in de filiaal waar hij werkte. De filiaal was al gesloten en hij nam het tasje van €0,03 mee met het voornemen dit later alsnog te betalen. Dit was hij hij vergeten te doen en de directie besloot hem op staande voet te ontslaan. Wat niet vermeld wordt in de verslaglegging of dit gedrag expliciet wordt beschreven in gedragsregels, of deze zijn overhandigd bij aanvang van het dienstverband en of de werkgever de consequenties van het betreffende gedrag bekend heeft gemaakt. Ik ben benieuwd hoe een rechter hierover zal oordelen.

En wat voor wat betreft de eerste 4 casussen: terecht?!
Alle vier de cassussen werden voorgelegd aan de rechter en in beide cassussen werd het ontslag op staande voet als rechtmatig afgedaan.
In geval van de eerste drie cassussen oordeelde rechter op basis van de huisregels/handboeken/handelingsvoorschriften. In deze documenten werd expliciet vermeld wat wel/niet was toegestaan en wat de consequentie was van overtreding van deze regels.
Zo werd er expliciet vermeld dat het niet toegestaan was om eetbare producten, die aangetroffen konden worden tijdens het schoonmaken van de vliegtuigen, niet mochten worden genuttigd. Zelfs 2 pinda’s uit een nagenoeg leeggeten zakje behoren daartoe.
In de tweede cassus werd gerefereerd aan diefstal. Het was niet toegestaan om, zelfs gevonden, geld voor eigen gebruik te behouden. Het geld dat door cliënten achtergelaten werd of vergeten werd mee te nemen, werd als geld van de onderneming beschouwd en diende te worden ingeleverd. Meenemen of niet tijdig afdragen werd als onrechtmatig en oneigenlijk toe-eigenen beschouwd en zou worden bestraft met ontslag op staande voet, ook al had de vrouw het geld, na het gesprek met de locatiemanager, alsnog afgedragen en verklaard het geld nooit voor zichzelf te hebben willen gebruiken.
Medewerkers van het groente- en fruitverwerkingsbedrijf worden bij indiensttraining over de procedures geïnformeerd, hetgeen op de werkvloer met regelmaat wordt herhaald.

Alleen in de beoordeling van de vierde casus werd het ontslag vernietigd. De werknemer had niet in het eigen belang gehandeld, maar de belangen van de student gepreveleerd boven de regelgeving. Bovendien bleek dat de docent niet als enige in vergelijkbare situaties zo had gehandeld. Daarnaast kwam naar voren dat de organisatie zelf, bij herhaling, van dezelfde regelgeving had afgeweken.
Er was wel een mediation noodzakelijk om de arbeidsrelatie te herstellen.

Uitzonderingen
Er zijn nog talrijke vergelijkbare cassussen, maar deze twee zijn illustrerend voor de hardheid van handboeken e.d.
Bij het ondertekenen van de arbeidsovereenkomst stemmen werknemers impliciet voor deze regelgeving binnen de organisatie.
De sanctie van ontslag op staande voet is in voorkomende overtredingen vermeld en dus altijd rechtmatig?
Nee, er zijn cassussen waarin het ontslag als buitenproportioneel wordt beschouwd en als onrechtmatig nietig wordt verklaard. Maar, dat komt uitsluitend voor in situaties waarin oorzaak en gevolg onvoldoende expliciet is verwoord in de regels.
Een ontslag op staande voet, waarbij de werknemer om kwesties als in de beschreven cassussen wordt ontslagen, zijn bij uitstek geschikt voor een arbeidsmediation. De mediator zal dan vooral insteken op basis van de uitgangspunten van principieel onderhandelen. Hierbij worden de wederzijdse belangen van het behoud van de arbeidsrelatie ingebracht.

Moraal
Ongeacht de hoge mate van geschiktheid voor mediation in dit soort kwesties, blijft het zaak dat een werknemer zich aan de regels houdt, en: Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Copyright©️oncies 2015/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Afscheid, Agressie, Alcoholmisbruik, Alledaags, Angst, Angstcultuur, Anti-sociaal, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsjuridisch, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbeidsovereenkomst, Arbeidsrecht, Arbeidsrisico's, Arbeidsvoorwaarden, Arbitrage, Arbowet, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, Bestuurskunde, Buitenlandse stage, Collegialiteit, Compensatie, Competenties, conflict, Criminaliteit, Discriminatie, Escalatie, Flexwerker, Flexwerkers, Gedragsproblemen, Geweld, Informatief, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intervisie, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, Kenniseconomie, kinderbelangen, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, Onderhandelingen, Ondernemer, onderwijs, Ontslag, Opleiden, Participatiesamenleving, Principieel onderhandelen, privacy, Puberteit, publicaties, Raad van State, Radar, Rechtsstaat, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Repressie, Respect, ROC, Rugzakje, Schoolreisjes, Sociale media, Spraakmakend, Standpunten, Startkwalificatie, Trainer/coach, Uncategorized, Universiteit, Vakantie, Verslaving, Verzekeringen, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkeloos, Werkgever, Werknemer, WWZ | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Wil jij dat jij de (verantwoordelijke) bron bent voor de ziekte (en dood) van anderen?

Waar gaat het fout in het overheidsbeleid met betrekking tot de voorzorgsmaatregelen en het veronderstellen van de gehoorzaamheid van de Nederlander?

Heel simpel: Het beleid is gericht op het voorkomen dat je de ziekte door het coronavirus oploopt. En de gemiddelde Nederlander denkt de ziekte niet te hebben. En dat komt doordat er niet gemeten wordt.
Zou de overheid communiceren dat de gemiddelde Nederlander het virus draagt, en daarvoor geen ziekteverschijnselen hoeft te vertonen die opname op een Intensive Care (IC) noodzakelijk maakt, en dat men daardoor wel besmettelijk is voor anderen, dan pas zal de gemiddelde Nederlander zijn verantwoording nemen en in huis blijven of zich mengt onder groepen.

Ga er dus van uit dat jij de drager bent van het coronavirus en dat jij anderen in levensgevaar kunt brengen als jij je niet aan de voorzorgsmaatregelen van het RIVM houdt.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, RIVM, Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Corona gooit roet in het eten, want nu staat de scheiding of de relatietherapie in de wachtkamer?

In de media wordt er alleen aandacht besteed aan de stellen die hun bruiloft moeten uitstellen, omdat bijeenkomsten met veel mensen niet meer zijn toegestaan. Hun feestjes kunnen niet doorgaan, omdat de horeca gesloten is. Maanden, soms jaren, van voorbereiding stroomt zo weg via het rioolputje. Maar niemand die ook maar een woord rept over al die stellen die juist uit elkaar willen gaan. Maar het is ook mogelijk dat deze periode er voor zorgt dat jullie tot de ontdekking komen dat jullie juist wél samen verder willen, maar weten jullie niet hoe de steeds weer terugkerende problemen kunnen worden opgelost? En jullie behoren tot deze twee vergeten groepen? En er zullen stellen zijn waarbij in deze periode tot meer irritaties, ergernissen en frustraties leidt. Hoe moet dat verder?

De stellen die willen scheiden kunnen zelfs dubbel worden getroffen. Niet alleen het scheiden op zich is onmogelijk, de rechtbanken behandelen hun echtscheidingsverzoeken niet meer, ook het verplicht bij elkaar in huis moeten blijven vanwege de quarantainemaatregelen, doet een flink beroep op het incasseringsvermogen van de beide partners. Samen onder één dak moeten blijven, terwijl je het liefst zo ver als maar kan bij de ander vandaan wil zijn. Maar is het dan onmogelijk om een en ander alvast in gang te zetten, zodat straks, als de strenge coronamaatregelen worden versoepeld, de scheiding meteen kan worden voorgelegd aan de rechter?

Natuurlijk kan dat. U hoeft namelijk niet naar mijn kantoor te komen, ik kom naar u toe. En dat kan ook in de avonduren. Naast mijn aantrekkelijke uurtarief, hanteer ik ook beperkte tot geen kosten voor het reizen. Daarnaast ben ik al immuun voor het virus, kan het dus ook niet meer overbrengen op anderen, en toch hanteer ik zorgvuldig de hygiënische voorschriften.

Jullie gaan dan alvast met mij om tafel om het ouderschapsplan (als er kinderen in het spel zijn) en het scheidingsconvenant op te stellen. Jullie gaan, onder mijn leiding en begeleiding, met elkaar praten over jullie onderlinge regelingen met betrekking tot de opvoeding en het levensonderhoud van de kinderen. Jullie gaan afspraken maken voor (dus niet over) de toekomst van jullie kinderen. Dat gebeurt heel zorgvuldig en in het belang van jullie kinderen. En jullie gaan met elkaar praten, opnieuw onder mijn leiding en begeleiding, over de andere, meer materialistische, zaken als de eventuele koopwoning, geld en de verdeling van de goederen.

Mogelijk brengt de coronacrisis ook iets positiefs met zich mee. Het feit dat we in deze periode vooral op elkaar zijn aangewezen kan ook een positief effect hebben. Namelijk dat jullie er achter komen dat het toch wel heel erg jammer zou zijn als jullie uit elkaar zouden gaan. Denk nu niet dat dit bij jullie een gepasseerd station is, want dit komt vaker voor dan jullie denken. Ik heb dat al meerdere keren meegemaakt. Hoe dan ook, als jullie besluiten om bij elkaar te blijven, dan is het toch wel raadzaam om er een relatietherapeut bij te halen. Jullie hebben al de ervaring dat het maken van afspraken steeds weer een tijdelijke oplossing biedt, dus nu is het echt de hoogste tijd om een relatietherapeut in de arm te nemen. En dan niet zo’n therapeut die volgens het boekje werkt, en dus niets voor jullie kan betekenen als er niets over te vinden is in een van de boekjes, maar een therapeut die expliciet ingaat op wat zich voordoet in jullie relatie en daar dan ook doelgericht en op een heel praktische manier met jullie aan de slag gaat. Geen halfbakken daden, maar concrete aanpak van het probleem (of de problemen).

Het kan ook voorkomen dat jullie in deze periode juist tot de ontdekking komen dat het niet goed gaat tussen jullie. Dat de verbinding is verdwenen, dat jullie geen verbondenheid niet meer voelen. En dat gevoel, meer leven als broer en zus, leidt in veel gevallen ook tot het wegvallen van de intimiteit in de relatie. Irritaties, ergernissen en frustraties voeren de boventoon en de communicatie, het met elkaar praten, heeft plaatsgemaakt voor discussies en oplopende en escalerende gesprekken. Jullie willen hierin veranderingen en relatietherapie is daarvoor een aangewezen middel.

En als jullie dan nu toch thuiszitten, waarom dan niet meteen de koe bij de horens vatten en samen aan de slag gaan. Door tijdens de mediation of de relatietherapie, want dat kom ik dan met jullie doen, aandacht te besteden aan jullie onderlinge relatie, noodzakelijk voor de toekomst, wordt het samen in huis verblijven minder zwaar. Gaan jullie scheiden, dan is er ruimte voor het delen van het verdriet dat de scheiding met zich meebrengt. Jullie moesten eens weten hoeveel opluchting een goed begeleide scheiding met zich mee kan brengen. Alleen al doordat de spanning er van af wordt gehaald en jullie samenwerken om op een fatsoenlijke manier aan het leven na de scheiding te werken. Natuurlijk kan er boosheid zijn. De teleurstelling om het leed, wat de ander jullie samen aandoet door te willen scheiden, wordt er niet minder door. Het falen in de relatie. En wat valt er wel niet allemaal te zeggen over wat het betekent voor de kinderen wanneer hun papa en mama hen in de steek laat. Althans voor wat betreft het in stand houden van de zo gewenste situatie: een thuis waarbij beide ouders samen beschikbaar voor hen zijn. Jullie kinderen zullen het als prettig ervaren als ze zien hoe jullie samen werken aan een nette scheiding én een goede regeling voor hen.

En is het dan niet mooi als jullie samen een regeling treffen waarin alles, zo goed als maar mogelijk is, voor de kinderen is geregeld. Waarbij afspraken zijn gemaakt én op papier gezet, waarin de belangen van hen voorop zijn gesteld. Zodat zij niet nog meer lasten krijgen te dragen dan dat ze nu al hebben moeten doen, omdat jullie relatie ontspoort is en bol staat van de spanningen en emoties. Rust in de tent, ruimte voor verdriet, maar ook gezamenlijke liefde voor de kinderen die dat verdienen en van jullie samen moeten kunnen krijgen. Hoe boos of teleurgesteld jullie ook in elkaar mogen zijn, zij verdienen jullie gezamenlijke liefde.

Het om de tafel gaan zitten kan ook worden gedaan in het kader van de relatietherapie, hoewel ik er de voorkeur aan geef om jullie samen op de bank te laten zitten. Om zo op een ontspannen manier met elkaar bezig zijn om de onderlinge verbinding te herstellen, de communicatie te verbeteren en het gevoel van intimiteit weer terug te krijgen.

Het mag duidelijk zijn dat u hierover contact met mij mag opnemen. Ook al heb ik geen lege agenda, er is nog ruimte voor jullie. Zodat jullie, ook al houdt het coronavirus Nederland nog maanden in zijn greep, toch al stappen kunnen zetten om te kunnen scheiden of juist bij elkaar kunnen blijven. Quarantaine of geen quarantaine, uw wereld staat al op zijn kop en dient zo snel als mogelijk in een rustiger vaarwater terecht te komen.

Zolang de overheid geen lockdown instelt en het contact mogelijk is, omdat het voor mij als werk wordt aangemerkt, kunnen we aan de slag gaan. Gepaste afstand, geen handen geven, de handen conform de richtlijnen die in de zorg worden gehanteerd wassen zijn de basisrichtlijnen. Ik ben alweer een week (sinds 16 maart) koorts- en klachtenvrij.

Ga voor meer informatie naar mijn website: http://www.concies.nl en lees er wat u van mij kunt verwachten. Schroom niet om mij daarna een email te sturen. Bellen mag ook, maar ik neem niet op als ik aan het werk ben. Ik reis al jaren door het land om stellen bij te staan in het afronden of in stand houden van hun relaties. Laat de coronacrisis uw toch al verstoorde leven niet nog meer op de proef stellen, maar stel uw gezondheid er niet voor in de waagschaal. Als u het niet vertrouwd om te beginnen, vanwege het coronavirus, wacht dan totdat u zich wat zekerder voelt. Uitstel is nog geen afstel.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Affectieve relatie, Afscheid, Algehele gemeenschap van goederen, Algemene voorwaarden, Alimentatie, Alledaags, Belangen, Bemiddeling, Boosheid, Co-ouderschap, Communicatie, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Eenoudergezin, Eigen woning, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Familie, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Familierecht, Familiezaken, Financieel advies, Frustraties, Gebroken-hart syndroom, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, Gezin, Herstel, Huiselijk geweld, Huntington, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Hygiëne, Hygiënisch handelen, Informatief, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intimiteit, Jeugdzorg, Juridisch, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, maatwerk, Mediation, Moslims, Narcisme, Normen en waarden, Ontspanning, opvoeden, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, Pandemie, Passief geweld, PDD-NOS, Persoonlijkheidsstoornis, Persoonsgebonden budget, pesten, Pijn, Principieel onderhandelen, Psychologie, Pubers, quarantaine, Relatieherstel, Relatieproblemen, Relatietherapie, Religie, Respect, Rouwen, Rouwproces, Rugzakje, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, Schulden, Seks, Slapeloosheid, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Teleurstelling, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, Verlatingsangst, Verzoening, Volwassenheid, Vrede, vreemdgaan, Waarden en normen, Wraak, Zekerheid, Zorgplicht | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Maandag is het zo ver: 100 km./uur treedt officieel in werking

Op maandag 16 maart is het, officieel, zover. Dan gaat heel Nederland 100 km./uur rijden op de autosnelwegen. Voor sommige trajecten wordt er ’s avonds en ’s nachts (tussen 19.00 en 06.00 uur) een uitzondering gemaakt. Daar mag dan harder worden gereden. De nieuwe snelheden zijn snelheidsbeperkende maatregelen. Maatregelen die de milieuvervuiling door het verkeer moeten gaan beperken. De maatregelen zijn gedeeltelijk bedoeld om de stikstofuitstoot te beperken, waardoor er ruimte ontstaat voor de agrarische- en bouwsector. En ze zijn bedoeld om bij te dragen in het bestrijden van de verdere opwarming van de aarde en dus de toekomst van de mensheid. En wat blijkt nu? Uit onderzoek is gebleken dat maar liefst 61% van de Nederlandse automobilisten niet van plan is om zich aan de snelheidsbeperkingen te houden. Hoe kan dat nou?

Laten we vooraf alvast vaststellen dat er altijd al te hard wordt gereden. De borden langs de wegen geven dan wel aan dat er op dat traject een bepaalde maximum snelheid van toepassing is, maar heel veel mensen houden zich daar niet aan. Het komt toch regelmatig voor dat ik links of rechts wordt ingehaald door collega-weggebruikers die toch al gauw ergens tussen de 150 en 180 km./uur rijden. In hun ogen ben ik waarschijnlijk een truttige weggebruiker en vinden ze mij iemand die hun in de weg rijdt. Ik rijd namelijk al een kleine 35 jaar standaard 100 km./uur op de snelweg. Als het druk is, én er mag harder worden gereden, dan houd ik daarmee rekening als ik moet inhalen. Ik geef dan even gas bij, zodat ik het overige verkeer niet in de weg rijd. Maar voor de rest rijd ik constant 100 op mijn cruisecontrol. Lekker ontspannen achter het stuur, geen jachtig gedoe, geen frustraties en al helemaal niet steeds moeten afremmen voor vrachtwagens en langzamer rijdend (langzamer dan 100 km./uur) verkeer. En het kost mij maar een paar minuten extra rijtijd. Om een voorbeeld te geven: op een rit van 180 kilometer heb ik ongeveer 6-8 minuten extra tijd nodig. Daarbij ga ik uit van de reistijd die op mijn navigatiesysteem wordt aangegeven bij vertrek. Als ik meer vertraging heb op mijn reistijd, dan komt dat door de files die ik tegenkom.

Dit blog gaat echter niet over mijn rijgedrag, maar over de 61% van de weggebruikers die niet van plan zijn om zich aan de maximum snelheid te houden. Waarschijnlijk zijn zij nu ook de automobilisten die zich daar niet aan houden. Oké, het zij zo. Maar, de huidige snelheidsbeperkende maatregelen zijn bedoeld om het milieu te ontzien van verdere vervuiling. Ze zijn bedoeld om de aarde bewoonbaar te houden, ook voor de mensheid. Het bizarre is dat waarschijnlijk veel van de hardrijders het wel noodzakelijk vinden dat er iets gedaan moet worden aan de verdere opwarming van de aarde, maar daar willen ze dan zelf blijkbaar niet aan meewerken. Daardoor wordt de hele problematiek van het langzamer moeten rijden wel duidelijk: Maatregelen nemen om het milieu te verbeteren en niet verder te vervuilen is goed, zolang dat maar niet ten koste gaat van mij. Natuurlijk gun ik mijn kinderen een gezondere leefomgeving en een gezondere aarde om op te leven, maar om daar nu een bijdrage aan te leveren door minder hard te rijden, en dus minder schadelijke uitstoot te veroorzaken, daar betaal ik toch mijn wegenbelasting en accijnzen op de brandstof voor. Maar de lucht wordt niet schoner door geld, wat er overigens wel bespaard wordt met langzamer rijden, maar wel door minder schadelijke stoffen in de lucht. Het gros van de auto’s bespaard tussen de 10 en 20 procent aan brandstofverbruik en dat levert geld op aan de pomp. En die 10-20% minder verbruik is zelfs meer aan vermindering aan uitstoot. Daarmee wordt de toekomst van onze kinderen een stuk beter van, milieutechnisch gezien.

Natuurlijk zijn ‘we’ er nog niet met het verlagen van de maximumsnelheden op de autosnelwegen. Als ‘we’ de auto-als-vervoermiddel zien als tak van de industrie, dan is dat er maar één van een hele grote boom. Waarmee ik alleen maar wil zeggen, dat ook de andere takken van deze boom zullen moeten bijdragen. Zien ‘we’ Nederland op haar beurt ook weer als een tak aan een boom, de boom waarin alle taken landen vertegenwoordigen, dan is Nederland maar een kleine tak, qua oppervlak, maar een grote op industrieel gebied. Echter, ook de andere taken, dus landen in de wereld, zullen moeten bijdragen. Nederland in haar eentje redt de wereld niet. Dat hoeft (opnieuw) echter te betekenen dat ‘we’ dan niets hoeven te doen, omdat de rest doorgaat met vervuilen. ‘We’ hoeven ook niet het braafste jongetje uit de klas te zijn. Maar ‘we’ kunnen wel de aanzet geven voor al die anderen. Ook voor hen die niet willen geloven in de opwarming van de aarde en hoe ‘wij’ daar met z’n alleen iets aan kunnen doen.

Tot slot, wat gaat u vanaf het moment dat de snelheidsbeperking van toepassing is, betalen voor overtreding daarvan. Buiten de bebouwde kom kost vier kilometer te hard rijden 25 euro en dit loopt op tot 324 euro. Op één kilometer te hard rijden op de snelweg staat een boete van twaalf euro. Word je gesnapt als je 39 kilometer of meer te hard rijdt, dan ben je tenminste 431 euro lichter. Het tikt dus flink aan als u de oude snelheden aanhoudt.

Ik weet niet of het toeval was, maar ik heb gemerkt dat er de afgelopen dagen meer snelheidscontroles plaatsvonden. Ik kwam er in ieder geval veel meer tegen dan normaal.

Ik ben eigenlijk een tegenstander van het toestaan van harder rijden tussen 19-06 uur. Ik had liever gezien dat er 24/7 niet harder mag worden gereden dan 100 km./uur. Dat had dat schizofrene in het Nederlandse overheidsbeleid (beleid voor het electoraat versus het milieu) onnodig gemaakt en miljoenen aan verkeersborden kunnen besparen. Net als dat je niet rechts mag inhalen, was de 100 km./uur dan mogelijk geweest zonder al die borden langs de weg. Ik ben er minder van overtuigd dat langzamer rijden zal leiden tot minder filevorming. Daarvoor zullen er straks nog steeds teveel automobilisten, niet alleen, te hard maar ook te idioot (in rijgedrag) deelnemen aan het verkeer. Ik hoop dat u en ik voortaan evenveel zullen genieten van ons rustiger rijden.

Copyright©️oncies 2020

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Huiselijk geweld, men denkt daar vaak te eenzijdig over

In mijn werk kom ik met enige regelmaat in aanraking met huiselijk geweld. De daders betreffen dan mannen én vrouwen. De slachtoffers zijn dan de levenspartners én de kinderen. Bij huiselijk geweld denkt men echter te vaak aan fysiek geweld. Maar huiselijk geweld is meer dan dat. In dit blog besteed ik hier aandacht aan.

“Huiselijk geweld is geweld gepleegd door een (ex-)partner, een familielid of een vriend. Dit kan lichamelijk, seksueel en emotioneel geweld zijn”, schrijft Slachtofferhulp Nederland op haar internetpagina.

De Rijksoverheid definieert huiselijk geweld als volgt: Huiselijk geweld is geweld dat wordt gepleegd door iemand uit de huiselijke kring van het slachtoffer. Dat kunnen zijn: partners, ex-partners, gezinsleden, familieleden en huisvrienden. De term ‘huiselijk geweld’ verwijst naar de relatie tussen pleger en slachtoffer. Er is meestal sprake van een machtsverschil. Het slachtoffer is afhankelijk van de dader. Het gaat bij huiselijk geweld om lichamelijke, seksuele en psychische vormen van geweld. Bovendien maakt de overheid onderscheid in de vormen waarin huiselijk geweld kan voorkomen, zoals kindermishandeling, ouderenmishandeling, eergerelateerde mishandeling (eerwraak, vrouwenbesnijdenis en gedwongen huwelijk, bijvoorbeeld) en partnergerichte mishandeling (partnergeweld en ex-partnergeweld in alle verschijningsvormen, ook psychische mishandeling en stalking). Daarnaast doet de overheid een uitspraak over de potentiële slachtoffers van huiselijk geweld door het volgende hierover te schrijven: Vrouwen vormen de grootste groep slachtoffers. Maar ook mannen, kinderen en ouderen zijn slachtoffer van huiselijk geweld. Huiselijk geweld komt binnen alle lagen en groeperingen van de bevolking voor. Er kan sprake zijn van opzettelijke mishandeling, maar dit is niet altijd het geval. Soms kunnen mensen de zorg voor hun naasten of cliënten niet meer aan. In zo’n situatie kan hun gedrag ontsporen met mishandeling tot gevolg.

In de inleiding heb ik al aangegeven dat huiselijk geweld veel meer is dan fysiek geweld alleen. En ook in de beschreven definities komt dit tot uitdrukking. Zo is fysiek geweld geweld primair gericht op het lichaam van een ander. De dader bij fysiek geweld schendt de lichamelijke integriteit van het slachtoffer. De dader heeft geen respect, houdt geen rekening met, de persoonlijke integriteit en vrijheid van het slachtoffer. En dan heb ik het niet alleen over de losse handjes en voeten. Slaan, schoppen, knijpen en bijten zijn slechts enkele voorbeelden en vormen niet meer dan het topje van de ijsberg die huiselijk geweld heet. Iemand opsluiten in een ruimte in huis, feitelijk iemands persoonlijke bewegingsvrijheid beperken of beroven, is een vorm van fysiek geweld, ook als er geen direct lichamelijk contact aan te pas komt. En ook seksueel geweld is fysiek geweld. Seksueel(-getint) gedrag, tegen de wens van de huisgenoot in, ís fysiek geweld. Het betasten van het lichaam van het slachtoffer tot het ongewenst uitvoeren van de coïtus (in de breedste zin waarin het kan worden vormgegeven), zijn fysieke aangelegenheden.

En ik wil een stapje verder gaan bij emotioneel geweld, omdat emotioneel geweld de lading van het niet-fysieke geweld onvoldoende dekt. Emotioneel geweld is een aspect dat onder mentaal (psychisch) geweld valt. Zoals seksueel geweld onder fysiek geweld valt wanneer het om grensoverschrijdend seksueel gedrag gaat. Het schenden van deze persoonlijke lichamelijke integriteit van het slachtoffer heeft zelfs mentale/psychische gevolgen. Bij mentaal geweld, zoals het hier in algemene zin bedoeld wordt, gaat het om gewelddadig gedrag dat gericht is op de mentale/psychisch functies van het slachtoffer. Hierbij dient te worden gedacht aan vernederen van het slachtoffer, woordgebruik dat als intimiderend of discriminerend kan worden ervaren. Non-verbaal gedrag dat deze woorden ondersteund. En dan heb ik het niet alleen over schreeuwen of juist héél zachtjes praten, de intonatie (het stemgebruik), maar ook over de gezichtsuitdrukking, de lichaamshouding en de dreigende ‘lichaamstaal’ vanuit handbewegingen (met vuisten zwaaien, met iets gooien -zonder het slachtoffer lichamelijk te treffen- of vingerwijzen, bijvoorbeeld). Hoe mentaal/psychisch geweld ook mag worden uitgedrukt, het effect dat het heeft, heeft altijd betrekking op het functioneren van de hersenen van het slachtoffer, waarbij brainwashen (hersenspoelen) misschien wel als ultiem voorbeeld kan worden genoemd.

Helaas associëren de meeste mensen huiselijk geweld nog met fysiek geweld. Men vergeet het geweld dat wordt toegepast op de hersenen, de psyche, van de slachtoffers. sterker nog, mentaal/psychisch geweld komt minstens, zo niet vaker, voor dan puur fysiek geweld. Veel fysiek geweld leidt ook tot mentaal/psychisch lijden. En dan bedoel ik niet de kwantitatieve toepassing, maar de kwalitatieve toepassing. Dus niet de frequentie, maar de vorm waarin fysiek huiselijk geweld wordt toegepast.

Enkele voorbeelden van hoe huiselijk geweld zich in een gezinssituatie kan voordoen.

Voorbeeld 1: Een echtpaar heeft veelvuldig woordenwisselingen die escaleren. Dit escaleren leidt tot luider verbaal én non-verbaal communiceren. Luider verbaal communiceren uit zich doorgaans in schreeuwen. Luider verbaal communiceren kan zich echter ook uiten door juist veel zachter te gaan praten dan dat de partner doet. Luider of juist zachter gaan spreken kan als intimiderend worden ervaren door de ander. In de non-verbale communicatie kan de lichaamshouding en het maken van gebaren (met alle lichaamsdelen) als intimiderend worden ervaren. Intimidatie is een vorm van huislijk geweld.

Voorbeeld 2: Een echtpaar heeft ruzie. Tijdens deze ruzie begint de ene partner de andere partner te slaan of te schoppen of met spullen te bekogelen waarbij de andere partner wordt geraakt. Elke vorm van lichamelijke aanraking kan als fysiek geweld of als ongewenst worden ervaren. Fysiek ongewenst gedrag is een vorm van huiselijk geweld.

Voorbeeld 3: Een echtpaar heeft ruzie, waarvan de kinderen op enigerlei wijze getuige zijn. De kinderen kunnen, maar hoeven niet, fysiek bij de ruzie aanwezig te zijn. Ze kunnen bijvoorbeeld elders in huis zijn en horen dat er ruzie wordt gemaakt. Ze kunnen echter ook op school zitten en weten dat hun ouders samen thuis zijn en dan ruzie met elkaar kunnen maken. Ook al zijn zij niet aanwezig, toch wordt dit beschouwt als een vorm van huiselijk geweld.

Voorbeeld 4: Een van beide partners kleineert de andere partner in woorden (verbaal) of daden (non-verbaal). Dit kan tijdens een ruzie zijn, maar ook wanneer er geen ruzie is of in aanwezigheid van derden. Ook al gebeurt deze vorm van huiselijk geweld niet in het huis zelf, dan nog wordt dit aangemerkt als huiselijk geweld.

De vier voorbeelden dekken slechts een deel van de ontelbare varianten van huiselijk geweld. Ze geven echter wel aan dat huiselijk geweld veel meer is dan wat ik in dit blog allemaal zou kunnen beschrijven.

In mijn praktijk, zowel bij mediation als bij relatietherapie, kom ik huiselijk geweld best wel vaak tegen. Daarbij valt op dat de daders zich doorgaans niet bewust zijn van het gedrag dat valt onder de definities van huiselijk geweld en zich beperken tot wat fysiek aantoonbaar is. Blauwe plekken, krassen door krabben, wonden door snijden (bloed aan de paal) en het bekogeld worden met huisraad zijn concrete voorbeelden. Grensoverschrijdend seksueel gedrag wordt zelfs zelden gezien als fysiek huiselijk geweld en op de een-of-andere-manier goedgepraat en verdedigt met uitspraken die het grensoverschrijdende gedrag rechtvaardigen of op zijn minst verzachten. De mentale/psychische handelingen en gevolgen bij de slachtoffers wordt vaak gebagatelliseerd of in alle toonaarden ontkend. En dat maakt huiselijk geweld zo pijnlijk bijna onaantastbaar én moeilijk bespreekbaar.

Heeft u, naar aanleiding van dit blog vragen of wenst u hulp, omdat u zelf slachtoffer of dader bent van/bij huiselijk geweld? Dan kunt u mij gerust een berichtje sturen (via info@concies.nl) of contact opnemen met het MELDPUNT door te bellen met 0800-2000. Schroom niet, u heeft er alleen maar baat bij, want u kunt deze hulp best gebruiken. U hoeft er niet alleen voor te staan.

*

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in A-sociaal, Agressie, Angst, Bedreiging, Communicatie, Communicatiestoornis, conflict, Ergernissen, Escalatie, escaleren, Expertise, Familieconflict, Familieleed, Frustraties, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geweld, Gezin, Huiselijk geweld, Informatief, Intimidatie, Irritaties, Keurmerk, kinderbelangen, Kinderen, Kindermisbruik, Liefdesverdriet, Machtsmisbruik, megalomanie, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Ouders, Passief geweld, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Repressie, Respect, Respectloosheid, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, Schrikbewind, Seks, Seksueel misbruik, Seksverslaving, Slapeloosheid, Sociaal lijden, Spanningen, Spraakmakend, stress, Teleurstelling, Terreur, Therapie, Thuis, Toekomst, Uncategorized, vechtscheiding, Veiligheid, Verslaving, Verzoening, Volwassenheid, vreemdgaan, Waanzin, Waarden en normen, WWZ | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Wijziging in het aantal keren dat ik een blog online zet.

Met ingang van vrijdag 6 maart 2020 publiceer ik nog maar één keer per week een blog. Niet omdat ik het niet meer leuk vind of omdat ik gebrek aan inspiratie heb, maar omdat er best veel tijd in gaat zitten, en ik wil het wel serieus doen.

Voortaan komen mijn blogs alleen nog op de vrijdagochtend online. Misschien als er een bijzonder onderwerp is dat ik nog eens tussendoor iets publiceer, maar dat weet ik nog niet.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Het VAVO voor uw kind met autisme?

Een paar jaar geleden heb ik al eens een blog geschreven over het volgen van het VAVO voor kinderen onder de 18 jaar (zie https://concies.wordpress.com/2016/07/14/2169/). Want, wanneer de school voor het voortgezet onderwijs hieraan zijn medewerking verleent, dan liggen hier toch wel mogelijkheden voor die kinderen. Ik haalde in dat blog ook de mogelijkheden aan voor kinderen met een diagnose in het Autistisch Spectrum (DSM-5). Ik kreeg door de jaren heen veel reacties op dit onderdeel in het blog en ik wil in dit blog daar nogmaals aanvullend aandacht aan besteden.

Een moeder schreef mij dat zij haar zoon met de grootst mogelijke moeite in het VAVO had gekregen en dan ook nog met een proeftijd van drie maanden. Het was haar, door de gesprekken in het ROC, duidelijk geworden dat het VAVO de voorkeur geeft aan leerlingen waarvan redelijkerwijs mag worden aangenomen dat deze tijdig hun diploma halen. Haar verontwaardiging was groot en ik kan mij daar ook wel iets bij voorstellen.

Een andere moeder schreef een vergelijkbare reactie op mijn blog en nog een andere moeder vertelde dat haar kind was afgewezen “omdat de kans te groot was dat hij het niet zou halen”, het diploma dan wel te verstaan. Een vader schreef heel boos te zijn op mij. Ik zou geen realistisch beeld hebben gegeven, want zijn kind was kansloos geweest op het VAVO “…omdat ze daar niets met autisten hebben en hen maar aan lieten rotzooien.”


  • De financiering

En daar zit een knelpunt waaraan de centrale overheid, i.c. minister Jet Bussemaker en staatssecretaris Sander Dekker, iets kan veranderen. Sinds een jaar of tien worden MBO’s en HBO’s beloond op basis van hun uitstroom. Dat wil zeggen dat het ROC, waaronder het VAVO resulteert, pas de volledige financiering voor een leerling/student ontvangt op het moment dat deze met een diploma op zak het pand verlaat. Er wordt dus pas een volledige vergoeding betaald aan het einde van de rit/de opleiding; wanneer de leerling het diploma heeft op zak heeft. Deze leerlingen bezorgen het ROC dan geld in het laadje. Halen de leerlingen geen diploma, en in veel gevallen is dat meteen de verplichte startkwalificatie, dan is dat niet lucratief. Leerlingen/studenten die het diploma niet behalen ‘kosten‘ de school daarmee geld in plaats van dat het de school geld oplevert. Deze leerlingen zijn verliesposten.

De overheid zou hier verandering in aan kunnen brengen. Niet eens zozeer verandering, maar meer nuancering. Nuancering ten gunste van alle leerlingen die niet als iedere andere leerling een standaardtraject kan afleggen om het diploma te kunnen behalen. Een nuancering, waarvoor voorzieningen kunnen worden getroffen die ten gunste zijn van deze groep mensen. Want dat zijn deze leerlingen. Zij zijn evenveel mens als elke andere leerling. Dat hun denken anders verloopt, wil nog niet zeggen dat ze daarmee ook meteen minder intelligent zouden zijn. Hun leerproces verloopt anders en daar kunnen voorzieningen voor worden getroffen. Meer tijd, meer structuur, meer begeleiding….ze kosten misschien een paar centen, maar dan heb je ook wat. Met name eerlijkheid en gelijke kansen voor iedereen die gebruik wil maken van het grondrecht: recht op onderwijs. En het ministerie kan (en moet) hierin voorzien.


  • Andere ervaringen

Gelukkig kwamen er ook positieve ervaringsverhalen binnen. Ouders die blij waren met de mogelijkheid dat hun kind gebruik kon maken van het VAVO. Ook van ouders van kinderen met autisme. En reacties van kinderen met autisme, die het VAVO dankbaar waren dat zij daar een kans hadden gekregen hun diploma te behalen.

Ook vanuit het onderwijs kwamen reacties bij mij binnen. Reacties waarin compleet verschillende ervaringen werden beschreven. De ene docent omschreef de vreselijke toestanden die hij had meegemaakt tijdens zijn lessen en hoe “…autisten zijn lessen steeds maar weer hadden verstoord.” Een andere docent beschreef het omgekeerde. Hoe blij zij was dat er in haar school wel aangepast ondewijs mogelijk was wanneer de situatie daar specifiek om vroeg, “….en nee, dat zijn geen voorzieningen alleen bestemd voor kinderen met autisme. Dat zijn voorzieningen voor alle leerlingen die, om wat voor een reden dan ook, daarom vragen.”


  • Voorzieningen

Prachtig natuurlijk. Heel mooi. Fraai. Geweldig. Maar ook: belachelijk. Een ROC dat er prat op gaat dat het in deze behoefte voorziet, in tegenstelling tot het gros van de meerderheid. Elk ROC zou hierin dienen te moeten voorzien. Het is hun -wettelijke- plicht om hun onderwijs zodanig aan te bieden, dat een ieder die daarvoor in aanmerking komt, daar ook gebruik van zou moeten kunnen maken. Te zot voor woorden om dit te etalleren als iets bijzonders. Maar ja, die financiering, hè. Die zit toch wel een beetje een boel in de weg.

Doordat de overheid in het verleden giganties heeft gesneden in de financiering van het onderwijs, zijn vooral in het primaire proces (het feitelijke onderwijs) veel arbeidsplaatsen verloren gegaan; vaak om de salarissen van de directies/college’s van bestuur (tot wel drie keer de Balkenendenorm) te kunnen handhaven of zelfs te kunnen verhogen. De arbeidssatisfactie van het onderwijzend personeel kelderde niet alleen vanwege het verlies van de arbeidsplaatsen en de permanente dreiging dat jij bij de volgende bezuinigingsronde wel eens de sjaak kon zijn, ook de toename in arbeidsbelasting, dat ten koste ging van datzelfde primaire proces, deed een flinke duit in het zakje.

Onder voorzieningen vallen ook de docenten die niet alleen goed zijn in het lesgeven van hun vak. Het zijn dezelfde docenten die weten wat hen te doen staat wanneer zij lesgeven aan kinderen met autisme. Het zijn dezelfde docenten die worden bijgestaan, en zo nodig gecoacht, door een deskundige op het gebied van autisme, zodat zij in hun lesgeven rekening kunnen houden met leerlingen die anders leren en anders denken. En dit laatste zijn aspecten die tot de competenties van iedere docent behoren. Daarin zijn ze opgeleid: uitgaan van de basisbehoefte en de individuele beginsituatie van de leerlingen waaraan zij lesgeven. En daartoe behoren ook leerlingen met autisme en leerlingen met beperkte mogelijkheden.


  • Tot slot

Dit pleidooi om maatregelen te treffen die het mogelijk maken het VAVO toegankelijker te maken voor deze doelgroepen, is geen vrijbrief voor alle kinderen met autisme. Er zullen altijd kinderen zijn en blijven, ook kinderen zonder die diagnose achter hun naam, die niet voldoen aan de toelatingscriteria voor dit onderwijs. Dat zijn die leerlingen die meer op hun plek zijn in (beroeps-)opleidingen op een lager niveau (nivo 1 en 2). Deze kinderen moeten we niet kwellen met onderwijs op een niveau dat zij niet aankunnen. Voor hen is het VAVO ook niet geschikt en dat moet -in alle eerlijkheid gezegd en hoe pijnlijk dan ook voor het kind én de ouders- wel onder ogen worden gezien.

Heel veel succes aan alle kinderen van onder de 18 die komend schooljaar een tweede, derde of zelfs vierde kans krijgen om op het VAVO een volgende stap te zetten naar de toekomst die zij ambiëren.


Copyright©oncies 2016/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Ouders met kinderen in jeugdzorg voelen zich niet gehoord: ‘Neem ons serieus’

Als we de media moeten geloven, dan is het bar slecht gesteld met de psychische zorg in Nederland. En helaas is dat ook het geval. Eerst verdwenen de psychiatrische klinieken in ons land en nu stroomt de ambulante zorg zo het riool in via het afvoerputje van de lokale overheden. Verwarde mensen zorgen voor overlast op straat, suïcidale kinderen sluiten zich op in hun slaapkamertjes.

*

Ouders met kinderen in de jeugdzorg voelen zich nauwelijks gehoord. Zo werden ze tot hun verbazing niet betrokken bij een recent onderzoek naar de tekortkomingen van het decentraal aangestuurde model zoals dat in 2015 werd ingevoerd in veel gemeentes. Omdat ook de politiek zich doof houdt, doen zes van hen hun verhaal tegen De Volkskrant. De Rode draad in al hun verhalen: ‘Neem ons serieus en zorg voor meer deskundigheid bij de sociale wijkteams.’ En dat is niets nieuws wanneer u de afgelopen jaren mijn blogs over het falende beleid van de zorgverlening, in het algemeen en die van de jeugdzorg in het bijzonder, in Nederland een beetje hebt gevolgd. En mijn blogs behandelen niet alleen het lokale falende beleid. Ze besteden ook aandacht aan de belangrijkste veroorzaker van dit falen: Het besluit van de centrale overheid om de gezondheidszorg te decentraliseren en te privatiseren, waardoor de zorg juist meer is gaan kosten dan minder, doordat de verzekeringsmaatschappijen er een winstgevende business van hebben weten te maken. Winsten die jaarlijks oplopen tot in de miljarden. Miljarden die de overheid vervolgens dient aan te vullen op de tekorten die onder meer voorkomen in de jeugdzorg, omdat budgetten bewust laag worden gehouden vanwege het winstkenmerk van de commerciële zorgverzekeraars.

En er verandert niets, zoals u in onderstaand artikel uit De Volkskrant online kunt lezen.

*

[BEGIN GEREDIGEERD ARTIKEL]

Het gesprek heeft plaats op een zachte juniavond in de weelderige tuin van een van de ouders. Ze zitten er vaker, om steun te zoeken bij elkaar en om de krachten te bundelen in de moeizame strijd voor meer begrip van de instanties. Er is koffie en thee en voor straks een wijntje. Er wordt druk gepraat en soms zelfs gelachen, maar de ondertoon is er een van ongerustheid en frustratie.

Neem de jonge vader Mark uit Amersfoort, wiens 3-jarige dochter lijdt aan een zeldzame aangeboren hersenafwijking. Het meisje ligt fysiek behoorlijk achter op haar leeftijdsgenootjes. Lopen kan ze nog niet en overdag moet ze vaker naar bed om op krachten te komen. Met een paar uur thuiszorg per dag zouden Mark en zijn vrouw, die nóg een kind met een beperking hebben, enorm zijn geholpen.

Die hulp komt er niet, kregen ze te horen van het sociale wijkteam, omdat het meisje inmiddels meer dan 12 kilo weegt. ,,Boven die grens mag thuiszorgpersoneel, of het nou om een apparaat of een kind gaat, niet tillen, zo luidde de boodschap. Dat was zó formalistisch. De thuiszorg komt pas als er een traplift is geïnstalleerd. Ik klaag niet hoor, want in onze situatie heb je het in veel landen stukken slechter, maar tjonge jonge, waar is de menselijkheid op zo’n moment?’’

Aan de tuintafel klinken kreten van bijval en herkenning. Ze hebben allemaal zo hun ervaringen met de stroeve machinerie van jeugdzorg en maatschappelijke ondersteuning (Wmo) sinds de omzetting van rijk naar gemeenten in 2015. Ook al verschillen de omstandigheden sterk van elkaar. Zo wil Peter, vader van vier, zijn situatie absoluut niet vergelijken met die van zijn plaatsgenoot Mark. ,,Dan denk ik: waar hebben wij het over met een kind dat stil staat in haar ontwikkeling en achterop raakt op school? Buiten dat zitten we er wel behoorlijk mee. Er is een vacuüm ontstaan, doordat school geen extra ondersteuning meer wil geven aan onze dochter en jeugdzorg vooralsnog niet over de brug komt met begeleiding. Ze schuiven het op elkaar af. Ik heb erbij gezeten. Heel frustrerend.’’

Carla, moeder van zes, keerde met haar gezin terug uit het buitenland in de hoop op betere hulp voor haar aan softdrugs verslaafde tienerzoon. ,,En die is er gekomen. Wat dat betreft niets dan lof. Hij is drie maanden opgenomen geweest in een verslavingskliniek. Sinds die tijd gaat het goed met hem. Ik zeg er wel nadrukkelijk bij dat we zelf een gericht plan hadden. Je moet als ouders echt aan de knoppen staan, anders verlies je de regie en moet je maar afwachten of het gebeurt.’’

Als jeugdwelzijnswerkster kent Monique, moeder van een inmiddels volwassen dochter, genoeg voorbeelden van opvoeders die geen regie kunnen of willen voeren. ,,We zitten hier aan tafel met mondige mensen, maar niet iedereen heeft die bagage. Er zijn genoeg ouders die in de verste verte niet weten wat ze aan moeten met de problemen van hun kind. Als de hulpverlening dan ook nog haar eigen koers vaart, krijgt zo’n kind niet wat het nodig heeft.’’

Zelf kwam ze jaren terug ook vast te zitten in het zorgmoeras. Een eetstoornis bij haar dochter werd verkeerd ingeschat en behandeld. Als moeder was ze volgens de instanties bovendien overbezorgd en een deel van het probleem. Bij jeugdzorg moest ze kortom niet zijn. ,,Het heeft me vreselijk geraakt. Mijn dochter heeft haar ziekte uiteindelijk overwonnen, maar beslist niet dankzij jeugdzorg.’’

Ook Fleur, moeder van drie meisjes, werkt in de zorg en loopt desondanks tegen muren op. Haar middelste dochter van acht gedraagt zich op school als een modelkind, maar is thuis compleet onhandelbaar. ,,Dan moet je denken aan schelden, smijten met spullen. Ze gaat compleet door het lint en we weten niet waarom. School kan ons niet helpen, want daar gaat alles goed. Er moet een diagnose worden gesteld, maar ik probeer jeugdzorg er buiten te houden. Ik ben oprecht bang om de regie te verliezen en haar kwijt te raken. Het voelt niet goed. Ik heb geen vertrouwen in de mensen die zich erover buigen.’’

Als de noodkreet van Fleur voor íemand herkenbaar is, dan is het voor Anne. De Amersfoortse, die drie zonen heeft met een zorgvraag, zag meer dan vijftig hulpverleners aan zich voorbijtrekken. Tot de juiste begeleiding voor haar jongens en het bescheiden pgb van 200 euro per maand waar ze om vroeg –werken kan ze niet vanwege de zorg voor de kinderen– is het desondanks nooit gekomen. ,,Laat ik er dit over zeggen: op een zeker moment vertrouw je niemand meer. Dan zijn er zoveel beloftes niet nagekomen, dan heb je zoveel mensen vruchteloos gesproken, dat het geloof weg is. Als ik het heb over het falen van de jeugdzorg, dan heb ik het vooral daarover.’’

Carla: ,,Er zijn te veel wisselingen in de wijkteams. Ik heb er pas een half jaar mee te maken, maar ben al aan de vierde contactpersoon toe. Wat ik hoor, is dat veel medewerkers uitvallen vanwege de hoge werkdruk. Het zet de kwaliteit van de jeugdzorg onder druk en maakt het onrustig voor ouders en kinderen die op de teams zijn aangewezen. Het helpt niet als je voor je gevoel iedere keer opnieuw moet beginnen. De gemeente zou daar iets aan moeten doen.’’

Volgens Mark speelt willekeur een te grote rol in de jeugdzorg en maatschappelijke ondersteuning. Het is maar net wie je treft, is zijn ervaring. ,,En dat moet natuurlijk niet zo zijn. Persoonlijk hebben we geluk gehad met de logopediste en de fysiotherapeut van onze oudste. Die hebben zich echt over ons ontfermd. Want je weet niks als ouder van een gehandicapt kind en je moet het allemaal zelf uitzoeken. Ik weet niet hoe dat vóór de zorgtransitie was, maar zo is het nu in elk geval.’’

Anne: ,,Ik heb kennissen in een andere Utrechtse gemeente die zonder mankeren een joekel van een pgb-uitkering kregen voor de zorg voor hun kind. En ik maar sjorren en trekken en helemaal niks voor elkaar krijgen in drie jaar. Ik kan je zeggen dat de problematiek hier bepaald niet lichter is en dat dan maal drie. Kan iemand mij uitleggen waar die verschillen vandaan komen?’’

Mark: ,,Er klopt weinig van. Of je krijgt niks óf er rolt een veel te royale pgb uit, lijkt het wel. Ik voel me weleens bezwaard. Onze dochter gaat bijvoorbeeld naar een medisch kinderdagverblijf waarvoor we nul procent eigen bijdrage betalen. Dat is oneerlijk naar andere ouders. Wij willen die bijdrage best betalen, maar het mag dus niet.’’

Monique: ,,Andersom gebeurt ook hoor. Neem dat maar van mij aan. Onlangs nog heb ik voor twee gezinnen dubbele kinderbijslag proberen te regelen vanwege de hoge kosten die ze maken voor hun kind. Het werd afgewezen, omdat de problemen niet concreet genoeg waren. Dat is hard, want er speelde echt wel wat.’’

Het gebrek aan deskundigheid in de wijkteams – Amersfoort telt er zestien – is een ander punt, vinden de ouders. ,,Er is, al dan niet terecht, vaker angst om jeugdzorg in te schakelen. Als ouder heb je het gevoel dat je constant op je hoede moet zijn. De mensen die we als ouders van een zorgbehoevend kind over de vloer krijgen, moeten in staat zijn de thuissituatie goed in te schatten. Vervolgens moet de juiste persoon op het juiste gezin gezet worden. Zorg er nou voor dat je de medewerkers met specifieke kennis over bijvoorbeeld verslaving of autisme – want die zijn er – óveral in je gemeente kunt inzetten. Laat het niet van toevalligheden afhangen. Op dat punt kan Amersfoort nog veel winst boeken’’, zo verwoordt Carla het collectieve ongenoegen.

Peter bespeurt bij de wijkteams de neiging zich te verschuilen achter het apparaat. ,,Je krijgt telkens te horen wat er allemaal níet past in het systeem. De focus in de gesprekken met ouders ligt te weinig op de kansen, op wat er wel kan. Je belandt snel in een strijd met de instanties. Het gevoel van een gedeeld belang – het kind – ontbreekt dan.’’

Anne: ,,Ja. Breng het terug naar de kern. Neem ons ouders serieus en laat de reserves eens varen als je erin stapt. Ik heb altijd maar het gevoel dat ik me moet verdedigen, terwijl ik alleen maar het beste wil voor mijn kinderen.’’

Zoals alle gemeenten is ook Amersfoort sinds 2015 verantwoordelijk voor jeugdzorg en maatschappelijke ondersteuning (Wmo). Zestien sociale wijkteams fungeren daarbij als maatschappelijke antenne en als eerste filter bij aanvragen voor hulp.

De transitie (omzetting) van de zorgtaken van het rijk naar de lokale overheden moest met name bij jeugdzorg zorgen voor een lagere drempel. Het kabinet wilde de zorg voor kinderen tot 18 jaar toegankelijker maken en lijkt in die opzet te slagen. Landelijk groeide het aantal kinderen met een vorm van jeugdzorg sinds de omzetting met 10 procent. In Amersfoort was sprake van een stijging van 11,5 procent. In cijfers uitgedrukt: van 4077 naar 4706 minderjarigen met een vorm van jeugdzorg.

De groei maakt de lokaal aangestuurde jeugdzorg en Wmo niet automatisch tot een succes. Praktisch alle gemeenten komen geld te kort in het zogeheten sociaal domein, omdat het kabinet tegelijk met de omzetting van rijk naar gemeenten fors in de zorgbudgetten sneed. De gestegen vraag naar intensieve, duurdere hulp voor kinderen brengt de gemeenten nog eens extra in de problemen.

In Amersfoort bedroeg het tekort in het sociaal domein in 2018 4 miljoen euro op een begroting van 33 miljoen euro. De vooruitzichten zijn ook allesbehalve rooskleurig. De gemeente houdt rekening met een verlies dat oploopt naar tenminste 5 miljoen euro in 2022. Amersfoort heeft niet alleen bovengemiddeld veel kinderen die hulp krijgen, maar ontvangt ook minder geld vanwege de relatief gunstige bevolkingsopbouw

De Amersfoortse rekenkamer rapporteerde in april 2019 dat jeugdigen nog niet altijd de best denkbare hulp krijgen, omdat huisartsen en de sociale wijkteams verschillend opereren. De huisartsen verwijzen vooral door naar ggz-instellingen, de teams overwegend naar ambulante hulp. Eerder constateerde de rekenkamer al dat de wijkteams met name laaggeletterden en inwoners met een migratieachtergrond onvoldoende in beeld zouden hebben. 

[EINDE GEREDIGEERD ARTIKEL]

Onlangs zijn er burgerinitiatieven opgestart om iets te ondernemen tegen de falende jeugdzorg. Alleen al het gegeven dat sommige kinderen tot wel negentig keer hun verhaal, en daarmee hun hulpvraag, dienen te vertellen, vanwege de steeds weer wisselende hulpverleners, maakt het voor deze (aan psychische problemen leidende) kinderen onmogelijk om nog in adequate hulp te kunnen geloven.

Maar ook het voorbeeld van de ouders die werden verrast in de nieuwe show van Linda de Mol, zijn een voorbeeld van de miskleunen die plaatsvinden in de jeugdzorg anno 2020. Ouders die hun inkomen zien dalen, omdat een van hen een baan moeten opzeggen om voor hun kind te kunnen zorgen. Ouders die zich afvragen of er nog voldoende middelen zijn om daarmee voor hun zieke kind te kunnen zorgen.

Ouders die met de handen in de haren zitten, omdat eerst wel wordt vastgesteld dat hun 11-jarige dochter autisme heeft en vervolgens buiten in de kou worden gezet, omdat er verder geen begeleiding of ondersteuning wordt geboden om dit kind, met ernstig acting-out-gedrag, thuis te kunnen opvoeden. Mede omdat er geen ander alternatief beschikbaar is en de wachttijden voor hun dochter kunnen oplopen tot vijfenhalf jaar. Hun dochter zit al volop in de pre-puberteit en schopt, knijpt, krast, slaat, gooit en smijt er al lustig op los.

*

In een eerder blog heb ik al mijn kritische kanttekening gezet bij het decentraliseren van de (semi-)ambulante zorg. Dat is de zorg die buiten instellingen plaatsvindt en welke is ondergebracht bij uw gemeente. Ondanks alle kritiek en ondanks dat het nu al jaren fout gaat, is er nog steeds niets aan gedaan. De verantwoordelijke bewindslieden (staatssecretaris Blokhuis en minister Bruins) zijn ook geen uitzonderingen in dit verhaal. Noch de ambtenaren in uw gemeentehuis noch deze regeerders zijn voldoende deskundig om de problemen, niu lees maar gerust wantoestanden, in de gezondheidszorg adequaat aan te pakken. Laat staan op te lossen. En dan heb ik het niet alleen over de jeugdzorg en de GGZ.

*

Het is dus niet vreemd dat er onvrede heerst onder de ouders en verzorgers van kinderen die zijn aangewezen op een open- en toegankelijk gezondheidszorgsysteem voor kinderen die ernstig lijden onder de psychische last die op hun schouders rust. Maar ja, zolang er geen veranderingen komen in het systeem van aanpak bij jongeren die lijden onder hun psychische problemen, zal en niet gebeuren.

Overheid: OORMERK de financiering van de (jeugd-)zorg, dan kunnen gemeenten deze financiële middelen niet meer gebruiken voor andere doeleinden en komt het geld bij hen terecht waarvoor het is bedoeld. Dat is ook van toepassing op de financiering van de WMO (en het onderwijs).

*

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Mediators voor het Nationale Gesprek, een initiatief om Nederland in beweging te zetten?

Zo’n vijf jaar geleden, februari 2015, was ik bij de startvergadering van een nieuw en ambitieus initiatief: Mediators voor het Nationale Gesprek, geïnintieerd door Steven de Winter en Hein Westerouen van Meeteren.
Kern van dit initiatief is dat mediators, als professionals, het voortouw gaan nemen in het organiseren van gesprekken op lokaal niveau ten behoeve van een herstel van onze blijf-met-elkaar-in-gesprek-cultuur (de basis van het wereldberoemde Poldermodel). Het is door de tijd heen altijd een kenmerk van ons Nederlanders geweest om de dialoog met elkaar aan te gaan, maar sinds het mislukken van ‘de brede maatschappelijke discussie’, de opkomst van het wij-zij denken en de politieke radikalisering (PVV en het FvD) is daar behoorlijk de klad in gekomen. Wij Nederlanders praten niet meer.

En daar is het afgelopen jaren de problematiek rondom de opvang van vluchtelingen, asielzoekers en zogenaamde golddiggers (economische vluchtelingen) bijgekomen. Wij Nederlanders zijn losgeraakt van ons oorspronkelijke culturele en maatschappelijke erfgoed: Tolerantie en wederzijdse verdraagzaamheid.

Mijn blog is na vijf jaar nog steeds actueel. Het initiatief zelf heeft ondertussen de steun van de VNG (Vereniging Nederlandse Gemeenten), maar mijn eigen gemeente (Heiloo) geeft nog steeds niet thuis als ik aanklop om dit, gesubsidieerd, op te zetten. Het zou goed zijn wanneer gemeenten, bedrijven en ondernemers dit initiatief mede mogelijk gaan maken met subsidies en sponsoring. De mediators zullen, op een onkostenvergoeding na, vooralsnog belangeloos bijdragen in het opstarten van dit initiatief.


  • Waarom ben ik naar die startbijeenkomst geweest?

Op LinkedIn heeft Steven de Winter de eerste aanzet gegeven met een stuk over de gebeurtenissen van de eerste weken. Hij constateerde dat er nog maar weinig naar elkaar wordt geluisterd. Het tv-programma van de EO ‘Rot op naar je eigen land‘ had hem pijnlijk getroffen. Hij constateerde dat we niet alleen geen ruimte meer aan anderen geven, maar dat veel medemensen primair reageren uit vooroordelen over ‘minderheden’ en andersdenkenden‘.

Ik voelde mij, in positieve zin, aangesproken. Al tijden schrijf ik genuanceerde en ongenuanceerde blogs over vooroordelen, generaliseren en het discrimineren van mensen die niets te maken hebben met de slechte dingen die anderen uit naam van hun geloof of overtuiging doen.
Zouden mensen de moeite nemen om zich wat meer te verdiepen in hun medemensen, dan zouden zij inzien dat (bijvoorbeeld) niet elke moslim een fundamentalist, extremist of geradikaliseerde terrorist is.


  • De visie en uitgangspunten voor het Nationale Gesprek

De visie achter Mediators voor het Nationale Gesprek is, om door middel van gesprekken, de saamhorigheid, het onderlinge begrip en de wederzijdse toleratie in de Nederlandse samenleving terug te brengen. We dienen weer naar elkaar te luisteren, de dialoog met elkaar aan te gaan.
In groepen van zo’n 20-25 deelnemers met elkaar te praten over alle mogelijke maatschappelijke onderwerpen, gericht op de Nederlandse samenleving. Deze groepen bestaan uit, door middel van een willekeurige steekproef, door de gemeente uitgenodigde, deelnemers uit alle lagen van de bevolking, ongeacht hun huidskleur, religie of seksuele geaardheid.
De Nationale gesprekken worden door officiële (MfN-)Registermediators geleid en dienen een beweging op gang te brengen waarna de gevoerde gesprekken een vervolg krijgen doordat de mensen die aan de gesprekken meedoen daar over verder praten met mensen uit hun families, op hun werk en met vrienden en bekenden.

We kunnen niet meer om de YouTube-ende-, internettende- en smartphone-nende- generatie heen. Deze generatie beweegt zich niet of nauwelijks nog fysiek onder elkaar. Hun sociale vaardigheden zijn die welke verwacht worden in de sociale media als Facebook, Tinder, WhatsApp, SnapChat en Instagram. De digitale omgeving van online-spelletjes wordt tot diep in de nacht opgezocht. En als er al sprake is van maatschappelijke betrokkenheid, dan is die doorspekt met vooroordelen en intollerantie, zoals het EO-programma zo pijnlijk blootlegde.


  • De beoogde gevolgen van het Nationale Gesprek

Doordat de samenstelling van de gespreksgroepen multicultureel, multireligeus en van verschillende geaardheid is, kan er meer begrip en inzicht in elkaars leven en opvattingen worden ontwikkeld. Daar ligt de kern van het Nationale Gesprek. Weet wie je ‘buren‘ zijn. Weet wat hen beweegt in hun leven. Weet dat je niet bang hoeft te zijn voor elkaar. Weet dat onze samenleving een smeltkroes is van heel veel mensen die er samen wat van willen maken. En dat is precies het tegenovergestelde van wat sommige politici ons willen doen geloven en beweren. Kom uit je veilige ‘hol‘ en ontdek dat er meer is om met elkaar te delen dan de vriendschappen op Facebook, Snapchat, Instagram, de filmpjes op YouTube of de Appjes die je elkaar via WhatsApp stuurt. Nederland is een wakkere wereld, een 24-uurs maatschappij, die zeven dagen in de week doordendert.
Jongeren en ouderen leren elkaar weer te verstaan en resocialiseren met elkaar.


  • Belangrijk

De centrale en lokale overheden kunnen door steun te geven aan dit initiatef hun maatschappelijke betrokkenheid tonen en laten zien dat zij serieus een bijdrage willen leveren aan de ontwikkelijk van onze participatiesamenleving.


Mediators voor het Nationale Gesprek willen daar graag het voortouw in nemen. Zij kunnen de gesprekken, vanwege hun competenties op het gebied van gelijkwaardige communicatie, in goede banen leiden.
Maar ook u kunt een steentje bijdragen door de gemeente waarin u woont, uw werkgever of de ondernemer om de hoek, op te roepen dit initiatief te steunen en te faciliteren. Help mee onze samenleving weer medemenselijk te maken. Deel dit blog. Plaats het in uw multi-media-accounts en help mee deze beweging in gang te zetten. Laat de wereld zien dat u in Nederland woont en graag bijdraagt aan dit initiatief, omdat u ook waarde hecht aan een samenleving waarin we het met elkaar rooien.
Maar laten we wel realistisch en waakzaam blijven en er geen oppervlakkige vertoning, nieuwe religie of politieke stroming van maken. We zijn en blijven natuurlijk wel Hollanders met elkaar, nuchtere mensen, met onze beide benen op de grond.


Copyright©oncies 2015/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Agressie, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Bedreiging, Belangen, Christendom, conflict, Discriminatie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Wordt relatietherapie vergoed door uw zorgverzekeraar?

Met grote regelmaat krijg ik de vraag voorgelegd of mijn werk wordt vergoed door de verzekering en dan doelt de vraagsteller doorgaans op zijn of haar zorgverzekering. En dan moet ik hen keer op keer teleurstellen, want relatietherapie wordt al jaren niet meer vergoed vanuit het basiszorgpakket.

Als er problemen ontstaan in het huwelijk of de relatie, dan kan relatietherapie soms uitkomst bieden. Samen met een relatietherapeut bespreekt u waar u en uw partner tegenaan lopen en vervolgens gaan jullie samen met de therapeut op zoek naar een oplossing.

*

• Relatietherapie vergoeding basisverzekering?

Voor relatietherapie bestaat geen vergoeding vanuit de basisverzekering, omdat deze vorm van therapie niet onder eerstelijns psychologische zorg of Generalistische Basis GZZ valt. Alleen als de relatietherapie onderdeel is van de behandeling van een psychische stoornis, vergoedt de basisverzekering de relatietherapie.

*

• Relatietherapie vergoeding Aanvullende Zorgverzekering?

Een klein aantal aanvullende zorgverzekeringen biedt een vergoeding voor relatietherapie, maar doorgaans komt u dan wel bij de duurdere aanvullende zorgverzekeringen uit. In dat geval is het verstandig om voor uzelf te berekenen of de kosten van de aanvullende zorgverzekering opwegen tegen de kosten die u denkt te gaan declareren bij de verzekeraar. En laten we eerlijk zijn: U gaat er toch helemaal niet van uit dat u op enig moment in de toekomst met uw partner bent aangewezen op relatietherapie?

Een aantal verzekeringen biedt wel een vergoeding voor relatietherapie, maar zij scharen deze vergoedingen onder andere zorgtypen. Soms valt relatietherapie namelijk onder de seksuologie. Weer andere aanvullende zorgverzekeringen vergoeden de kosten van relatietherapie (deels) als psychologische hulpverlening onder alternatieve geneeswijzen. Maar het is nog maar de vraag of uw verzekeraar met u meebeweegt wanneer u bij hem aanklopt vanwege seksuele problemen in de relatie, omdat de seksuele relatie met uw partner eerder voortkomen uit andere, aan intimiteit-grenzende problemen.

*

• Relatietherapie, de vergoeding en het eigen risico

Het verplichte en vrijwillige eigen risico geldt alleen voor vergoedingen vanuit de basisverzekering. Dus alleen als de relatietherapie onderdeel is van een behandeling voor een psychische stoornis, betaalt u het eerste deel van de kosten zelf. Hoe groot dat deel is, kan variëren per verzekeraar.

*

• Relatietherapie, de vergoeding en de eigen bijdrage

Zou u de relatietherapie vanuit de basisverzekering vergoed krijgen, dan zou u geen wettelijke eigen bijdrage hoeven te betalen. Maar, zoals u inmiddels weet, relatietherapie zit niet meer in de basisverzekering. Sommige verzekeraars bieden soms een gedeeltelijke vergoeding voor relatietherapie aan, maar het is nog maar de vraag of de hogere premie de uiteindelijke kosten afdoende zullen dekken. Want: Krijgt u een vergoeding vanuit een aanvullende zorgverzekering, dan moet u vaak een behoorlijk deel van de kosten zelf betalen.

*

• Kunt u zelf bepalen of u relatietherapie nodig heeft wanneer u toch een aanvullende verzekering hiervoor heeft?

Om in aanmerking te komen voor een vergoeding voor relatietherapie, heeft u geen toestemming van uw zorgverzekeraar nodig. Echter, als u een vergoeding een aanvullende zorgverzekering voor seksuologie of relatietherapie vergoed krijgt, heeft u wel een doorverwijzing van de huisarts of een andere arts nodig. Voor alternatieve geneeswijzen heeft u geen doorverwijzing nodig, dan stelt de verzekeraar wel vaak expliciete voorwaarden aan de therapeut waarvoor u heeft gekozen.

*

Waar vindt u relatietherapeuten?

Om in aanmerking te komen voor een volledige vergoeding vanuit de basisverzekering, moet u veelal kiezen voor een gecontracteerde zorgverlener. Kiest u voor een andere zorgverlener, dan betaalt de zorgverzekeraar doorgaans maar 60 procent van de kosten. Ook voor relatietherapie vanuit de aanvullende zorgverzekering, seksuologie en alternatieve geneeswijzen moet u vaak kiezen voor zorgverleners/hulpverleners die zijn aangesloten bij een bepaalde brancheorganisatie. Op de website van uw zorgverzekeraar leest u bij welke zorgverleners/hulpverleners u de vergoeding (naast de door u te betalen eigen bijdrage) krijgt.

Het probleem hierbij is, is dat u aangewezen bent op relatietherapeuten die op de zorgverzekeraar is aangewezen om zijn/haar werk te kunnen doen. Relatietherapeuten die niet zijn aangesloten bij de zorgverzekeraar zijn onafhankelijker en kunnen u vrij en onbeperkt die hulp bieden die bij u past. U komt dan niet om in een standaardprocedure terecht en wordt geheel op individuele behoeften geholpen.

*

Relatietherapie wordt door Jan-en-alleman aangeboden. En het valt voor u niet mee om de juiste therapeut voor uw situatie te vinden. U heeft de keuze uit therapeuten die geheel volgens het boekje werken en daardoor weinig flexibel kunnen handelen, en therapeuten die vrij kunnen handelen op basis van wat u nodig heeft. En dan zijn er nog therapeuten die heel onorthodox handelen en met u de confrontatie aangaan met wat er werkelijk speelt.

Aan u de keuze, maar weet wel dat u zelf voor de kosten opdraait. Het landelijk standaardtarief is op dit moment €126,50/klokuur. Mijn tarief….kijk op mijn website: concies.nl

*

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Aanvullende verzekering, Affectieve relatie, Algemene voorwaarden, ASS, Autisme, Bekwaam, Belangen, Bemiddeling, Bindingsangst, Communicatie, Communicatiestoornis, Competenties, conflict, Datingsites, Depressiviteit, echtscheiding, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Familieleed, Frustraties, Gebroken-hart syndroom, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, Gezin, Huiselijk geweld, Huntington, Huwelijk, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, maatwerk, Machtsmisbruik, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Onverwerkt verdriet, Ouders, Overgang, Passief geweld, PDD-NOS, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Racisme, Radicalisering, Relatiebemiddeling, Relatieprobleem, Relatieproblemen, Relatietherapie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwen, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, Seks, Seksueel actief, Slapeloosheid, Sociaal lijden, Sociale media, stress, Teleurstelling, Therapie, Thuis, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Uurtarief, Vakbekwaam, Valentijnsdag, Veiligheid, Verlatingsangst, Verzekeringen, Verzoening, vreemdgaan, Waarden en normen, woekerpolis, Zorgverzekeraar, Zorgverzekeraars, zorgverzekering, Zorgverzekeringswet, Zorgwet | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

NIEUW: Relatieweekend/relatieAPK/Periodiek Onderhoud

Tal van termen worden gebruikt om en weekend te duiden waarin stellen zich bezinnen op de kwaliteit van hun relatie. “Hoe staan we er voor”, vragen zij zich af. “Wat biedt onze toekomst elkaar?” “Hoe tevreden zijn wij of zitten we in een sleur?” “Zijn wij de enigen die zo met elkaar leven of zijn er ook anderen die van dag tot dag met elkaar leven?” “We lijken wel broer en zus!” “We zijn in relatietherapie geweest, maar is dit het nou?” En zo zijn er nog tig vragen en opmerkingen op te sommen.

  • De vraag

En op al die vragen kan worden gezocht naar een antwoord of een oplossing. In de afgelopen 8 jaar is mij met enige regelmaat de vraag gesteld of ik er niet voor voelde om iets te gaan organiseren dat aansloot aan de behoefte van veel stellen: Geen relatietherapie, want daarvoor is de relatie te goed, maar een gelegenheid waarin je een soort check-up, zeg maar APK, kunt doen, en waarin je met andere stellen je ervaringen uitwisselt. Een weekend met elkaar praten over wat ons bezig houdt in de relatie en waarover soms wordt getwijfeld. Een gelegenheid waarin je kunt ontdekken dat je (of jullie) niet de enige bent (zijn) die vraagtekens zet bij de kwaliteit van de relatie, waarin aandacht wordt besteed aan de onzekerheden hieromtrent. Even kijken hoe de relatie er voor staat en of er dingen voor verbetering of verandering vatbaar zijn. Een gelegenheid om de relatie weer op-te-spicen.

  • Weekendje Veluwe

Nu, ik heb goed nieuws, want vanaf 9 februari 2018 ga ik zulke weekenden organiseren. Weekenden die beginnen op de vrijdagavond en eindigen op de zondagavond, op een lokatie in het midden van het land. Omgeven door bossen in een ruime woning, voorzien van alle faciliteiten die een gezelschap van 12 volwassenen een aangenaam verblijf biedt. Samen met vier andere stellen kunnen jullie met elkaar aan de slag. Ontdekken dat jullie niet de enigen zijn die met al die vragen of twijfels over de relatie rondlopen. Ontdekken hoe anderen dit soort probleempjes oplossen. Ontdekken dat jullie het eigenlijk niet eens zo slecht doen of dat er misschien veel voor verbetering vatbaar is. Maar vooral ontdekken dat jullie er samen iets moois van willen en kunnen maken.

Het weekend begint meteen op vrijdagavond (rond 20.30 uur) met een rondje algemene kennismaking. In een ontspannen ambiance de kat uit de boom kijken. Op de zaterdag zullen er drie gespreksronden plaatsvinden en op de zondag nog eens twee. Elk stel krijgt de gelegenheid om met een eigen inbreng te komen. Maar misschien kiezen jullie met elkaar wel voor een centraal thema.

Naast jullie inbreng bied ik aanvullende informatie en tips-and-tricks om er weer helemaal tegenaan te kunnen. Ik help om jullie inzicht te laten krijgen in jullie mogelijkheden. Positief en toekomstgericht, niet door het verleden te negeren, maar door het te gebruiken voor een betere toekomst.

Naast de gesprekken is er beperkte tijd om iets voor jezelf te doen. Wanneer het weer het toelaat, en het onderwerp daar geschikt voor is, kan een sessie ook tijdens een boswandeling aan de orde komen.

’s Avonds kan de avond worden afgesloten met een hapje en een drankje. Zaterdag en zondag overdag zorgen we met elkaar voor de maaltijden. Zondagavond sluiten we het weekend af met een etentje in het restaurant.

  • De kosten

Deelname aan een weekend bedraagt €1750,00, all-in. Daarvoor krijg je, naast de verblijfskosten, minimaal 10 uur coaching en training. Niet dat jullie al deze uren centraal staan, want dan worden er geen ervaringen gedeeld. Elk stel staat circa 2 uur centraal. Van en met elkaar lerend….

  • Aanmelden/info

Hebben jullie interesse, meld je dan aan. April heeft nog enkele plaatsen vrij.

Binnenkort komt er meer informate vrij op mijn website: http://www.concies.nl

Copyright©oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Affectieve relatie, Alledaags, Balans, Belangen, Bemiddeling, Bevrijding morele lasten, Bindingsangst, Boosheid, Christendom, Communicatie, Communicatiestoornis, Competenties, conflict, Dating, Depressiviteit, echtscheiding, Eenzaamheid, Ergernissen, Escalatie, Excursies, Expertise, Familie, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Frustraties, Gebroken-hart syndroom, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, Gezin, Huiselijk geweld, Hulpmiddelen, Huntington, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Informatief, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, Machtsmisbruik, Master in Mediation, Mediation, Menopauze, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Onderhandelingen, Ontslag, Ontspanning, Onverwerkt verdriet, Ouderlijk gezag, Ouders, Overgang, Overtuigingen, Passief geweld, Pensioen, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, privacy, Psychologische ontwikkelijk, Psychosociale ontwikkeling, Pubers, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieproblemen, Religie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rooms Katholieke Kerk, Rouwproces, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, Schulden, Seks, Seksueel actief, Seksueel misbruik, Seksuele ervaring, Slapeloosheid, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Therapie, Thuis, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Valentijnsdag, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, Veiligheid, Verlatingsangst, verlies, Verzoening, Volwassenheid, Voortplanting, vreemdgaan, Waarden en normen, zorg, Zorgplicht | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen