Alleen een narcist ziet de voordelen?

Nu.nl kwam enige tijd geleden met een artikel over narcisme, waarin het vijf voordelen beschreef van het narcist zijn. En die vijf voordelen kloppen als een bus voor de narcist of ten minste voor iemand met narcistische karaktertrekjes, maar dan is er wel een voorwaarde aan verbonden: de narcist dient een enkelvoudig huishouden te voeren en geen relaties te onderhouden, want voor partners is het leven met een narcist vaak meer dan een hele opgave. Desondanks wil ik u het artikel niet onthouden.

[BEGIN CITAAT]

Als mensen het hebben over ‘die narcist’, dan bedoelen ze dat altijd negatief. Narcisten zijn vaak manipulatief en arrogant, kunnen zich moeilijk in anderen inleven en hebben moeite met lange relaties. Toch hoeft narcisme niet alleen nadelig te zijn. Sterker nog: het is best handig als je jezelf geweldig vindt. Tijd om de voordelen op een rij te zetten. Als je praat, hangt iedereen aan jouw lippen. Je bulkt van het zelfvertrouwen en staat graag in het middelpunt van de aandacht. Herkenbaar? Dan heb je wellicht een narcistische persoonlijkheidsstoornis. Tijd om de voordelen van narcisme op een rij te zetten.

1. Je bent een geboren leider

“Hoe hoger mensen scoren op narcisme, hoe groter de kans dat ze tot leider verkozen worden”, vertelt Barbara Nevicka, arbeids- en organisatiepsycholoog aan de Universiteit van Amsterdam. “Narcisten zijn charmant, dominant, sociaal en stralen zelfvertrouwen uit. Het is fijn om een baas te hebben die sterk en dominant overkomt, vooral in onzekere tijden.”

Een gezonde dosis narcisme maakt je zelfs een betere CEO, zegt narcismeonderzoeker en psycholoog Antoinette Rijsenbilt van de Erasmus Universiteit. Ze vergeleek de narcistische trekjes van 953 CEO’s door onder meer hun salaris af te zetten tegen de op-een-na-bestbetaalde persoon en het formaat van hun foto’s in het jaarverslag te meten. Dat vergeleek ze met hoe goed het bedrijf het financieel deed.

Wie hoger of lager scoorde op narcisme dan de gemiddelde CEO, behaalde slechtere financiële prestaties. Logisch, vindt Rijsenbilt: “We luisteren niet graag naar een sulletje.” Maar een té narcistische leider is ook niet handig. “Een zelfingenomen leider wil steeds minder tegenmacht. Dan kan iemand precies doen wat hij wil.” En hoe narcistischer de baas, hoe vaker hij of zij fraude blijkt te plegen.

2. Je maakt een perfecte eerste indruk

Als mensen je beter leren kennen, zullen ze waarschijnlijk afknappen op jouw narcistische trekjes. Geen nood, je slaat gemakkelijk weer nieuwe vrienden aan de haak. Want niemand maakt zo’n verpletterende eerste indruk als jij. Dat blijkt uit onderzoek van de Universität Mainz (Duitsland, 2010).

Eerstejaars psychologiestudenten moesten zich aan een groep voorstellen, die hen beoordeelde in een evaluatieformulier. Na het voorstelrondje vulde iedereen een narcismetest in. Hoe narcistischer de student, hoe positiever het oordeel van de klasgenoten. De beoordelaars vonden hen zelfverzekerder, grappiger, vriendelijker en beter gekleed. “Narcisten zijn heel goed in het maken van een goede eerste indruk, omdat ze worden gezien als vrijpostig en aantrekkelijk”, zegt Nevicka.

3. Je bent de knapste

Niet alleen je presentaties zijn knap, jijzelf ook. Uit een overzichtsstudie van twee psychologen van de Washington University (VS, 2010) blijkt dat narcisten gemiddeld net iets aantrekkelijker zijn dan niet-narcistische mensen.

Daar zijn best wat verklaringen voor te bedenken. Zo zijn schoonheid en narcisme wellicht eigenschappen die om evolutionaire redenen vaak samen voorkomen. Of worden mooie mensen eerder narcistisch omdat ze door hun schoonheid een streepje voor hebben? Als je door een mooi uiterlijk meer voor elkaar krijgt, zou je kunnen gaan denken dat je al die aandacht ook echt verdient. Hoppa, weer wat punten erbij op de narcismeschaal. Het is alleen lastig te bewijzen of het echt zo werkt.

4. Je kleedt je uitmuntend

“Narcistische mensen besteden meer aandacht aan hun uiterlijk. Ze trekken meer tijd uit voor verzorging en dragen modieuzere kleren”, vertelt Nevicka. “Het maakt ze aantrekkelijker.”

Dat meldde ook Washington University in 2013. Onderzoekers fotografeerden 111 studenten tweemaal: één keer zoals ze het lab binnenliepen, en één keer van alle sier ontdaan. De studenten moesten hun sieraden afdoen en saaie, grijze kleding aantrekken. Mannen moesten hun baard afscheren, vrouwen hun make-up verwijderen. Wie lang haar had, moest een paardenstaart in. Het verschil tussen de beide foto’s was een maat voor hoe goed studenten zichzelf wisten te kleden en te kappen. Wie hoog scoorde in narcismetesten, bleek het vooral op de eerste foto goed te doen. Conclusie: narcisten worden daadwerkelijk knapper van hun verzorgingsinspanningen.

5. Jij hoeft niet naar de therapeut

Waar de meeste mensen met een stoornis er vooral zelf veel last van hebben, is dat bij narcisten anders. “Psychologisch zijn ze vrij gezond”, zegt Nevicka.

Wie denkt dat-ie fantastisch is, zal minder snel last hebben van nare kwalen, zoals een depressie. “Narcisten gaan op een andere manier om met kritiek. Ze worden boos op de boodschapper of passen de herinnering aan”, zegt Nevicka. Wie zich niet kan herinneren dat iemand terechte kritiek had, hoeft er ook niet van wakker te liggen. Daar hebben narcisten dus niet zo’n last van.

[EINDE CITAAT]

En dan lees ik het artikel en stel vast dat het is gebaseerd op narcistische trekjes en niet op mensen die de persoonlijkheidsstoornis in zijn volle omvang hebben. In eerdere, en heel veel gelezen blogs (https://concies.wordpress.com/2018/02/08/autisme-en-narcisme/), heb ik al eens geschreven over de persoonlijkheidsstoornis narcisme en wat dit betekent voor een relatie/huwelijk (https://concies.wordpress.com/2016/03/21/4888/). En dat is toch wel heel andere koek dan wat hier wordt beschreven. En die kanttekening maken de onderzoekers en deskundigen ook.

Een grappige passage in het artikel is de veronderstelling dat narcisme in relatie zou staan met schoonheid. En dan begin ik te twijfelen aan de auteur of de deskundigen die verantwoordelijk zijn voor de context van dit artikel. Narcisme is namelijk afgeleid van Narkissos (Oudgrieks Νάρκισσος) of Narcissus (Latijns). Narkissos is een figuur uit de Griekse mythologie. Hij was een zoon van de riviergod Kephissos en de nimf Liriope (volgens Ovidius). Het verhaal over Narcissus speelt zich af met de nimf Echo. Narcissus die urenlang naar zijn eigen spiegelbeeld kon kijken om zijn eigen schoonheid en suprematie te kunnen bewonderen.

In dit blog het verhaal volgens Ovidius.

• Versie van Ovidius

Narcissus was een knappe jongeman die leefde voor de jacht. Velen werden verliefd op hem. Zijn moeder had van de ziener Tiresias de voorspelling gekregen dat hij zou blijven leven als hij zichzelf maar niet kende. Narcissus wilde echter niets van liefde weten en wees iedereen af. Enkel de jacht interesseerde hem.

Op een dag zag de mooie nimf Echo Narcissus tijdens een jacht in de bergen. Ze werd meteen verliefd en volgde hem waar hij ook ging. Echo kon echter vanwege een eerdere straf niet meer zelf het woord nemen, maar alleen anderen napraten. Daarom wachtte ze tot Narcissus eerst zou spreken. Op een dag werd Narcissus gescheiden van zijn gezellen en hij hoorde iets in zijn buurt. Hij vroeg “Is daar iemand aanwezig?” en Echo antwoordde met “Aanwezig”. Narcissus keek in het rond maar zag niemand, waarop hij de stem vroeg om zich te vertonen. Echo antwoordde met dezelfde woorden, waarop hij vroeg waarom de stem hem negeerde. De nimf herhaalde zijn vraag, waarop de jongeman voorstelde: “Laten we samenkomen!”. Wederom herhaalde de nimf met heel haar hart hetzelfde, naar hem toe rennend. Op dat moment trok Narcissus zich echter terug, roepend dat ze van hem weg moest blijven.

Echo werd helemaal verscheurd door deze belediging. Narcissus verliet haar en de nimf trok zich in schaamte terug in de bossen. Vanaf die dag leefde ze in grotten. Geleidelijk aan vervaagde ze van verdriet tot haar fysieke vorm verdwenen was en enkel haar stem nog overbleef. Met haar stem is ze nog steeds klaar om op elk moment te antwoorden. Tijdens een wandeling in de bergen is Echo nooit veraf, altijd klaar om het laatste woord te hebben.

Met Narcissus ging het niet veel beter. Dit was niet de eerste keer dat hij zo wreed een aanbidder wegjoeg. Zo was er op een dag een maagd die hem tevergeefs probeerde te verleiden. In een gebed aan de goden vroeg ze om Narcissus ook eens te laten voelen hoe het was om iemand lief te hebben die je liefde niet beantwoordt. Volgens sommige bronnen was het een wraakgodin, volgens anderen was het Aphrodite zelf die haar gebed beantwoordde en haar wens in vervulling deed gaan.

Zo kwam Narcissus op een dag aan bij een heilige vijver, waarvan het water kristalhelder was, waar de herders nooit langskwamen met hun kuddes, waar geen berggeit of ander dier zich vertoonde. Zelfs bladeren en takken van de bomen durfden er niet in te vallen. Overal rondom groeide het gras mooier dan elders en de rotsen beschutten het tegen de zonnestralen. Moe van het jagen besloot Narcissus om daar even tot rust te komen en zijn dorst te lessen met het water. Toen hij zich voorover boog zag hij zijn weerspiegeling in het wateroppervlak, maar hij dacht dat het een mooie geest was die in de vijver leefde.

Zo bleef hij daar zitten, in bewondering starend naar deze verschijning. Hij werd verliefd op zichzelf.

Hij bracht zijn lippen naar het water in een poging om de verschijning te kussen, hij stak zijn armen uit om het beeld te omhelzen. Het beeld vluchtte weg maar kwam terug toen het water weer kalm was en trok opnieuw zijn aandacht. Hij kon zichzelf er niet meer toe brengen om van het water weg te kijken, hij dacht niet meer aan eten en drinken, of aan rust. Hij probeerde ermee te spreken, maar kreeg geen antwoord. Hij begon te huilen maar zijn tranen verstoorden het beeld, waarop hij begon te schreeuwen en vroeg of de verschijning wilde stoppen met hem steeds te verlaten. Zo ging het een hele tijd verder, en Narcissus takelde af. Hij verloor zijn kleur, zijn levenskracht en zijn schoonheid. Echo bleef echter dicht bij hem en bleef zijn verdrietige kreten herhalen. Uiteindelijk kwijnde Narcissus helemaal weg en stierf. De nimfen rouwden om hem, vooral de waternimfen, en bereidden zijn lijkverbranding voor, maar het lichaam was nergens te vinden. Het enige wat van hem overbleef was een bloem (volgens sommigen was dit door toedoen van Aphrodite, die hem uit medelijden toch nog liet voortleven, zij het als bloem), geel van binnen, en omringd met witte blaadjes, die nu nog steeds herinnert aan Narcissus. Narcissus zou zelfs, eenmaal aangekomen in de Onderwereld, in de rivier de Styx nog naar zijn spiegelbeeld hebben gekeken.

Alleen het vijfde voordeel raakt iets van de ziekelijke aspecten van deze persoonlijkheidsstoornis. En dat is wat ik meestal tegen kom in mediations en relatietherapieën. Niet de narcistische trekjes, die hebben we allemaal in meerdere of mindere mate (net als autistische trekjes), maar de vorm waarin we ons binnen de psychiatrie bezig houden met de persoonlijkheidsstructuur van narcisme. En dan komt de achtergrond van dit artikel weer tot zijn recht. De deskundigen en onderzoekers zijn psychologen en een psycholoog richt zich op het menselijk gedrag en het verklaren daarvan. In dit geval op het gedrag van iemand met narcistische trekjes oftewel van iemand die doet denken aan Narcissus. En dan klopt het plaatje natuurlijk. Het beschreven gedrag heeft inderdaad kenmerken van narcisme, maar komt bij lange na niet in de buurt van de persoonlijkheidsstoornis zoals deze zich voordoet in het psychiatrisch spectrum. En dat is vaak het gedrag wat ik tijdens mijn werk waarneem, de diagnose stellen laat ik over aan de psychiater. En u raadt het al: De ware narcist staat niet open voor een persoonlijkheidsonderzoek door een psychiater. De ware narcist kent zichzelf veel beter dan wie dan ook en weet zelf als beste dat hij geen echte narcist is.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Affectieve relatie, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, arbeidsconflict, ASS, Bemiddeling, Bindingsangst, Communicatiestoornis, Complexe scheiding, conflict, echtscheiding, Ergernissen, escaleren, Expertise, Faalangst, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Frustraties, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geregistreerd partnerschap, Geweld, Gezin, grootheidswaan, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Jeugdzorg, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, megalomanie, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Onttrekken aan ouderlijk gezag, opvoeden, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, Passief geweld, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Principieel onderhandelen, Psychologie, Psychosociale ontwikkeling, Puberteit, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatietherapie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rugzakje, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, Schrikbewind, Schulden, Seksueel actief, Seksueel misbruik, Slaapritme, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Teleurstelling, Terreur, Therapie, Toekomst, Uncategorized, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, Verlatingsangst, Verslaving, Volwassenheid, vreemdgaan, Waanzin, Waarden en normen, Wanprestatie, zorg | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Uiteraard schijt de duivel weer op de grootste hoop!

Het zijn moeilijke tijden voor ZZP’ers. Door de coronamaatregelen van de overheid zitten ze verplicht thuis of kunnen zij hun praktijk slechts beperk voeren. Juist in het werk van de ZZP’er zijn ‘het altijd onderweg zijn’ en ‘bij cliënten over de vloer komen’ essentiële aspecten in hun bedrijfsvoering. Ze vormen eigenlijk het bestaansrecht van hun onderneming. Ik heb bijvoorbeeld altijd rechtstreeks contact met mijn cliënten, ga zelfs naar hun huis. Maar ja, als je de deur niet uit mag en niet fysiek bij anderen over de vloer mag komen, omdat dit gewoonweg verboden wordt door de overheid op straffe van een fikse boete, dan heb ík geen omzet. Slechts een enkele cliënt liet mij komen. Niet dat dit omzet opleverde, want mijn cliënten betalen een aantal gesprekken via een voorschotsfactuur vooruit. Sinds 12 maart heb ik slechts één nieuwe cliënt.

En dan word je als ZZP’er door de overheid alleen nog maar verder geknepen, Want, in tegenstelling tot werknemers met een vast inkomen, ik kom niet meer in aanmerking voor een fatsoenlijk inkomen. En dat terwijl deze werknemers tot wel bijna €10.000 per maand worden gecompenseerd in hun reguliere salaris. ZZP’ers moesten het met een uitkering op bijstandsniveau (€1503,31) doen. En ik kan u zeggen: mijn bedrijfskosten zijn soms hoger. Dus hou ik niets over om van te leven.

Nu is mijn vrouw pianolerares en heeft een bescheiden inkomen van een kleine €900 (bruto) per maand. Maar ook zij kon de afgelopen maanden geen les geven. Intussen beginnen er weer wat leerlingen te komen, maar een aantal durft nog niet, omdat diezelfde overheid hun adviseert om thuis te blijven en (onnodig) bang maakt voor het coronavirus -SARS cov-2 (zie eerdere blogs over de intelligente lockdown en de anderhalvemetermaatschappij).

Wij -mijn vrouw en ik- hebben dus vooral moeten interen op ons spaargeld, het voor ons pensioen gespaarde geld.

En dan lees ik dit bericht op NOS.nl

[BEGIN CITAAT]

Er is onbegrip en frustratie onder zelfstandig ondernemers over de partnertoets bij de tweede ronde steunmaatregelen. Zelfstandigen met een partner die meer verdient dan 1500 euro per maand, krijgen vanaf 1 juni geen Tozo-uitkering meer. Tozo is de regeling waarmee het kabinet het inkomen van zelfstandigen die door de coronacrisis geen werk meer hebben, aanvult tot het sociaal minimum.

“Wij krijgen veel telefoontjes van zelfstandigen bij wie nu begint door te dringen dat het inkomen van de partner meetelt”, zegt Roos Wouters van belangenorganisatie de Werkvereniging. “Dit raakt niet alleen zelfstandigen. Hele gezinnen worden geraakt. Die moeten het met de vaste lasten voor twee inkomens, ineens doen met één inkomen.”

Yuri Landman, docent muziekinstrumentenbouw, had in de eerste ronde van het steunpakket nog wel recht op de Tozo. Hij verdient zijn geld op drie manieren: “Ik treed op, ik geef les en ik bouw instrumenten die ik verkoop.” Eind maart zag hij al die pijlers instorten. “Eerst de optredens, toen sloten de scholen en toen viel het inkomen van de muzikanten weg waardoor ik ook geen instrumenten meer verkocht.”

Vanaf juni krijgt hij geen uitkering meer. Het inkomen van zijn vriendin is hoger dan het sociaal minimum. “Wij hebben alle vaste lasten bij elkaar opgeteld. We houden 200 euro per maand over voor boodschappen en onvoorziene kosten”, zegt Landman. Ze hebben twee kinderen.

Een financiële buffer heeft hij niet. “Mijn inkomen is jarenlang zo laag geweest dat ik niet heb kunnen sparen. Het ging eigenlijk net goed, en toen kwam corona.”

Over de maanden maart, april en mei gelden de regels voor de eerste ronde steun. Toen werd bij de Tozo-regeling alleen gekeken naar het inkomen van de zelfstandige. Kwam dat onder het sociaal minimum te liggen, dan kon dat worden aangevuld.

De volgende ronde steun, Tozo 2, gaat over de maanden juni, juli, augustus en september. Daar kijkt de gemeente naar het inkomen van het hele huishouden. Alleen als het gezamenlijk netto inkomen van een meerpersoonshuishouden onder de 1500 euro valt, krijg je nog een uitkering.

De schoen wringt volgens Wouters van de Werkvereniging vooral als je de steun voor zzp’ers vergelijkt met de steun voor mensen in loondienst. “Die krijgen hun salaris tot drie keer modaal uitgekeerd, ook als ze thuis zitten. Dat gebeurt ook van publieke gelden. Waarom helpen we gezinnen met zelfstandigen dan alleen tot het sociaal minimum?”

Wouters doelt daarmee op de NOW-regeling. Daarmee wordt maximaal 90 procent van de loonkosten van een bedrijf vergoed. Mensen in loondienst bij dat bedrijf kunnen dan tot maximaal 9538 euro per maand worden uitbetaald. Het doel van die regeling is het behouden van banen, en dat is volgens het ministerie van Sociale Zaken de reden dat er tot ruim 9000 euro per werknemer wordt vergoed. “Anders zou de subsidie lager zijn, waardoor het de vraag is of het bedrijf alle banen kan behouden.”

Je kunt de steun voor zelfstandigen ook vergelijken met de reguliere bijstand. In normale omstandigheden is dat het vangnet voor zelfstandigen. Er bestaan allerlei toetsen die bepalen of je er recht op hebt. Niet alleen het inkomen van je partner telt mee, maar ook je vermogen en de vraag of je bedrijf levensvatbaar is. Voor de tweede ronde Tozo zijn al die toetsen afgeschaft, behalve dus de partnertoets.

“In die zin is de Tozo al vrij coulant”, zegt Marjan van Noort van FNV Zelfstandigen. Zij benadrukt dat het grote verschil met werknemers is dat zelfstandigen ondernemen, en dat je daarmee een risico accepteert. “Wij hebben vanaf het begin gezegd, als je partner genoeg verdient, 2000 of 3000 euro per maand, dan moet je de Tozo niet aanvragen.”

Maarten Post van ZZP NL heeft die oproep ook gedaan. “Ik denk wel dat daar gehoor aan is gegeven, zelfstandig ondernemers willen het liefst zo lang mogelijk hun eigen broek ophouden.”

Post en Van Noort zeggen daarom ook niet veel ongeruste telefoontjes van zelfstandigen ontvangen te hebben. “De mensen die denken; ik wil mijn volledige oude inkomen gecompenseerd hebben, die zullen er moeite mee hebben”, zegt Post. “Maar dat is onterecht. Want als je ondernemer bent, moet je niet verwachten dat de overheid als het tegenzit jouw volledige inkomen kan compenseren. Het is een noodmaatregel.”

Een zorg die wel leeft bij ZZP NL en FNV Zelfstandigen is of het proces niet stroperig wordt door zo’n partnertoets, en het niet langer duurt voordat zelfstandigen het geld ontvangen. Bij de eerste ronde Tozo moesten sommige ondernemers langer dan vier weken wachten op geld.

Het ministerie laat weten dat ze verwachten dat dat geen problemen oplevert omdat er door de partnertoets veel minder aanvragen binnen zullen komen, en omdat de partnertoets niet van tevoren gecontroleerd hoeft te worden door gemeenten. Die kunnen uitgaan van een verklaring van de partner over zijn of haar inkomen. Dat leidt volgens het ministerie tot minder werk voor gemeenten.

Yuri Landman heeft de afgelopen maanden gebruikt om een stripboek te tekenen. “Ik heb deze week gehoord dat de uitgever het stripboek heeft geaccepteerd.” Over vijf maanden komt dat uit. “Dat is ook financieel gezien een stip op de horizon. Maar van mij mag het nu wel 2021 worden.”

[EINDE CITAAT]

De schoen wringt wel degelijk. ZZP’ers zijn net zo goed ondernemers als ZMP’ers, zelfstandigers MET personeel. En dan heb ik het over een zelfstandige die slechts één of enkele personeelsleden. Deze ondernemers worden veel meer financieel ondersteund, maar zijn dezelfde risiconemers. Er worden honderden miljoenen tot miljarden vrijgemaakt voor ZZP’ers/’ondernemers’ in de culturele sector, de horeca-sector en andere sectoren. Om nog maar te zwijgen over de megaondernemingen, die miljarden aan steun krijgen en ondertussen dikke vette bonussen uitkeren en werknemers korten op hun salarissen en massaal op straat zetten.

Tja, de ZZP’ers zullen massaal failliet gaan.

O ja, ik ben niet zielig. Ik erken mijn ondernemersrisico. Ik heb alleen moeite met de ongelijke behandeling door de overheid. KLM draait ook nog steeds omzet, maar er gaat nog geen eurocent af van het miljarden kostende steunpakket.

• UPDATE 3 juni 2020.

BNR-Nieuwsradio bericht:

De afgelopen twee weken is het aantal faillissementen met bijna 50 procent gestegen ten opzichte van dezelfde periode vorig jaar, meldt BNR. Het gaat vooral om bedrijven die actief zijn in de retail en horeca. Volgens Gerrit Post van databedrijf Company.info is het opvallend dat ook in de bouwbedrijven omvallen. Vooral bedrijven met een tien tot vijftig medewerkers bleken de afgelopen periode kwetsbaar te zijn. De komende weken en maanden zal blijken wat de effecten van het tweede pakket aan steunmaatregelen – dat deze week is ingegaan – zullen zijn.

Link: https://lnkd.in/geADTVb

Tekst: Jolanda Heunen

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in ZZP'er | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

De elite weet opnieuw te profiteren van het leed van de rest van de wereld?

“Het zijn barre tijden. Het zijn bizarre tijden. Het zijn….” Ik haal de quotes maar even aan welke ik te pas en te onpas voorbij hoor komen. En in zekere zin schuilt daar nog een tweede waarheid achter. Het bijzondere aan deze uitspraken is, is dat ze betrekking hebben op wat ons allen overkomt. Althans, naar mijn mening, lijkt te overkomen. “De wereld staat op zijn kop. De wereld staat in vuur en vlam”, zijn nog een paar van dat soort uitspraken. Ze leiden tot idiote -zogenaamde- coronamaatregelen, die in de eerste plaats het chronische tekort aan IC-bedden moet verhullen, want daarvan zijn er al jaren veel te weinig. Maar daarna komt de tweede plaats en dan heeft men het over de economische gevolgen. Dan gaat het over het redden van vooral die ondernemingen die aangeduid worden als vitaal. Ondernemingen die, wanneer zij hun dagelijkse routine kunnen draaien, met miljarden aan winsten hun werknemers en cliënten uitbuiten. En juist die ondernemingen staan vooraan in de rij om hun zakken verder te vullen met staatssteun.

En dan kom ik op maandag 4 mei jl. op De Volkskrant.nl dit artikel van Thomas van der Dunk tegen en denk: Ja, dit moet ik verwerken in een van mijn volgende blogs. en dus heb ik het integraal in dit blog opgenomen.

[BEGIN CITAAT]

Vitale beroepen: verplegers. Schoonmakers. Vuilnismannen. Onderwijzers. Vakkenvullers. Postbezorgers. Politieagenten. Buschauffeurs.

Niet-vitale beroepen: Hedgefund-managers. Beurshandelaren. Financieel consultants. Zuidas-advocaten. de CEO van KLM of Booking.com, Topvoetballers. Formule 1-coureurs. Talkshow-BN-ers, Influencers. Een Kardashian zijn.

Valt u iets op? Ik geef u een hint. Het heeft iets met inkomensverschillen te maken. En bij velen ook met gedrag. Zo sprak platenbaas David Geffen vanaf zijn immense jacht de hoop uit dat iedereen veilig blijft. Een Kardashian-telg klaagde aan de rand van haar paleiszwembad over verveling. Russische miljardairs kopen voor zichzelf beademingsapparaten op.

Proletendom

Noblesse oblige, zo heette het ooit. Daar merken wij bij sommigen weinig van, de laatste tijd. Meer ongegeneerd proletendom. De coronacrisis haalt heel veel goeds in de mens naar boven, heet het. Dat klopt. Maar bij anderen heel veel slechts: bij een deel van onze bonanerende bovenlaag. Types met een grote mond en een dito (p)ik. Privatisering van de winsten, socialisering van de verliezen, zoals de oude Marx de nu door sommigen geëtaleerde schaamteloze inhaligheid al karakteriseerde.

Een KLM-directie die meende gewoon opnieuw de bonus van de baas te moeten verhogen, ditmaal omdat hij zo goed blijkt in het binnenslepen van staatssteun – hoe pervers wil je het hebben? Maar de bonus komt altijd, ook al komt de helft van de werknemers op straat en gaat het bedrijf failliet. Een Booking.com dat dankzij belastingontduiking miljarden heeft verdiend, maar geen enkele buffer heeft opgebouwd omdat alle aandeelhouders miljoenen aan dividend toegestopt kregen, waarbij chef Glenn Fogel zichzelf ook niet vergeten is. En nu natuurlijk wel in Den Haag de hand ophouden.

Het voorstel van KLM was niet verstandig, aldus het slappe commentaar van Wopke Hoekstra. Niet verstandig? Het juiste woord is: verwerpelijk. Maar met morele oordelen komt de Nederlandse regering slechts als het om financieel broddelende Zuid-Europeanen gaat, niet bij graaiend gespuis van eigen bodem. Dat komt men namelijk straks weer tegen op de Bilderberg.

Het doet terugverlangen naar iemand als de Labour-politicus Anthony Bevin, minister van Arbeid in het Britse oorlogskabinet. Als jonge vakbondsman kwam hij eens als stakingsleider tegenover de directeur van een grote onderneming te staan. In diens directiekamer liepen de gemoederen hoog op, de directeur werd bozer en bozer, en riep ten slotte dat het vertrek te klein was voor hen beiden. Bevin daarop: ‘Inderdaad, U kunt gaan.’

Vlerk

Wordt het niet tijd om dit ook tegen zo’n vlerk als Glenn Fogel eens te zeggen: U kunt gaan? Haalt u eerst maar eens een paar miljard bij uw aandeelhouders op, en stort zelf ook tientallen miljoenen terug in de kas? Wat is voor u belangrijker: uw bedrijf of uw eigen excessieve rijkdom?

Dat geldt eveneens voor een sector als het beroepsvoetbal, dat nu steunt en kreunt dat het er zonder overheidshulp onderdoor zal gaan. Maak daar eerst een einde aan de belachelijke salarissen en transferbedragen van een handvol over het paard getilde voetbalidolen voor u langskomt bij Financiën!

Ronaldo en Messi bezitten ongeveer een half miljard. Als zij werkelijk een hart voor de sport bezitten waaraan zij hun weelde danken, dan staan zij nu, om deze te redden, 99 procent van dat bedrag aan de voetbalwereld af. Dan houden ze nog altijd vijf miljoen over. Dat is een veelvoud van wat de gemiddelde profvoetballer, waarvan zij er vele elftallen vol aan tegenspelers nodig hadden om hun topvermogen te kunnen binnenhalen, in een heel leven verdient.

_

Misstanden

Er schijnt in deze coronacrisistijd een taboe op de constatering te rusten, maar we kunnen er niet omheen dat een aantal misstanden die nu aan het licht treden niet los te zien zijn van politieke beslissingen uit het verleden, waarbij in Den Haag de ideologische hoofdverantwoordelijkheid ligt bij de VVD.

Het wereldwijde karakter van de coronacrisis zelf kent geen schuldigen, maar twee sterk Nederlandse manco’s kennen dat wel: het tekort aan ic-bedden, mondkapjes en verplegers als gevolg van de vermarkting van de zorg, en het hondsbrutale Booking.com dat nu een bedelend beroep op Koolmees doet. Dat is de prijs van Nederland Belastingparadijs.

Beide valt zo niet los te zien van de jarenlange prioriteiten van onze premier, die wel tot voor kort tot in het diepst van zijn vezels voelde dat de dividendbelasting voor parasitaire multinationals als Booking.com afgeschaft moest worden, maar niet dat de werknemers in de nu plots door hem als echt-vitaal ontdekte beroepen een fatsoenlijke bezoldiging verdienen.

Stembus

Hoe behoorlijk hij het ook als crisismanager mag doen, dat maakt tien jaar van verkeerde keuzes niet goed. En het valt te hopen dat ook dat deel van het electoraat dat nu zo begaan is met de verplegers, maar indertijd meer met de eigen belastingvoordeeltjes bezig was, daar straks bij de stembus aan denkt.

En misschien dat wij dan ook eens de vitale beroepen in het land wat beter gaan behandelen dan de minder vitale op de Zuidas, door een einde te maken aan al die feodale flexcontracten. Te financieren uit een forse verhoging van de dividendbelasting. Daar kan sowieso geen zinnig mens op tegen zijn.

[EINDE CITAAT]

Een kritische kanttekening bij wat zich de afgelopen weken, maanden, heeft afgespeeld en voor een deel nog voortduurt. Profvoetballers hebben een deel van hun inkomens ingeleverd, een percentage. Een druppel op een gloeiende plaat.

Wopke Hoekstra (minister van Financiën) is nog steeds in onderhandeling met Air France – KLM over de voorwaarden waaronder het tot 4 miljard euro aan staatssteun kan ontvangen. Managers bij KLM hebben hun bonus voor de afgelopen periode ‘vrijwillig’ afgestaan en niets ingeleverd op hun exorbitante salarissen. Veel personeel is inmiddels op straat gezet, waarbij voor een groot deel de enige inkomstenbron voor hun gezinnen is komen te vervallen. En de bazen graaien door.

IC-verpleegkundigen hebben zich ondertussen tegen een uitbreiding van het aantal permanente IC-bedden uitgesproken. Niet omdat zij de noodzaak ertoe niet inzien, maar vanwege het chronische tekort aan bevoegd en bekwaam personeel. Alleen echte helden zijn bereid op een Intensive Care te werken. Wat wil je? De salariëring is in veel klinieken hetzelfde als dat van verpleegkundigen op afdelingen waar de zorg veel minder intensief is. Het systeem van de FWG heeft ziekenhuisdirecties inventief gemaakt in het korten op de FunctieWaarderingsschalen voor deze specialisten. En dan de bezoldiging voor overwerken. Op de meeste IC’s is het gebruikelijk dat de verpleegkundige het hele proces rondom een opname afmaakt, ook al vindt deze opname kort voor het beëindigen van de diensttijd plaats. Uitbetaling van al die uren is fiscaal zeer onaantrekkelijk en de gemaakte uren opnemen in vrije tijd….ziet u het al voor zich….een coronapatiënt ligt naar lucht te happen en de IC-verpleegkundige zegt: “Sorry, mijn werktijd zit er op. Mijn collega komt zo bij u.” Geen wonder dat er heel veel, tot IC-verpleegkundige opgeleide zorgverleners er niet voor zijn te porren om weer aan de slag te gaan op een IC. Dat is voorbehouden aan de echte vakidioten en de enkele idealist.

En dan maakt de premier bekend dat de ontslagboete komt te vervallen, ook bij ondernemingen die kunnen voortbestaan op staatssteun. Op het klootjesvolk mag nu worden bezuinigd. Ze worden letterlijk wegbezuinigd. Maar op de hoogte van de salarissen van de bobo’s wordt geen cent gekort. Daar worden de overbodige managers in functie gehouden, inclusief hun overbodige toelagen. Goed, het is belangrijk dat er geld beschikbaar blijven om het bedrijf staande te houden, maar het verdelen van de pijn mag ook best rusten op de schouders van de elite bij de onderneming. Natuurlijk maken de vakbonden zich boos over deze nieuwe tegenslag voor Jan de Arbeider en horen we niets van de vakbonden voor het midden en hoger personeel. De arrogante managers houden zich stil. Zij spannen zich in om hun zakken verder te vullen.

Alle financiële maatregelen in het kader van de coronacrisis moet straks worden terugbetaald. En dat wordt weer opgehaald bij de grootste groep belastingbetalers. En dat is Jan Modaal. De fabrieksarbeider, de stratenveger, de winkelbediende, de ZZP’er en al die andere kleinverdieners. Dat was vóór corona al het geval en dat zal ná corona niet anders zijn.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Komt het einde dan toch eerder in zicht?

Twentse artsen: ‘1,5 metersamenleving tast onze weerstand juist aan’, kopte het AD-online op zaterdag 16 mei jl. Eindelijk hoor ik het geluid dat ik al vanaf de eerste dag van de intelligente lockdown verkondig, naast mijn mening dat de huidige maatregelen volkomen nutteloos zijn en alleen bedoeld zijn om mensen bang te maken. Het spreekt dan ook voor zich dat ik dit artikel integraal citeer en zo nodig aanvul met mijn expertise.

AD-journalisten Frank Tmmers en Lucien Baard tekenden voor dit AD-artikel.

[BEGIN CITAAT]

De 1,5 metersamenleving heeft voor twee medisch specialisten uit Twente lang genoeg geduurd. Overheid en media maken mensen onnodig bang. Volgens hoogleraar en hartchirurg Jan Grandjean en anesthesioloog Alaattin Ozdemir is het hoog tijd de angst die in de samenleving is geslopen, weg te nemen. Angst is niet nodig en langdurige stress verzwakt de weerstand.

De regering zou juist de nadruk op dat laatste moeten leggen. De eigen weerstand op peil brengen, is volgens hen een simpele, maar uiterst effectieve maatregel. Erop uitgaan, bewegen en gezond eten zijn volgens hen een goed medicijn, ook in de strijd tegen corona.

Wat Grandejean en Ozdemir betreft moeten daarom de sportscholen meteen weer open. Ook kan het slot van de deuren van de verpleeghuizen, maar om een andere reden: mensen binnen opsluiten maakt hen kwetsbaarder, en haalt bovendien de kwaliteit van leven van de laatste dagen weg.

Overwicht

Corona leidt volgens de medici helemaal niet tot buitensporig veel slachtoffers. Het zijn bovendien hoofdzakelijk ouderen, mensen met veel overgewicht en patiënten die meer onder de leden hebben, en de dood hoort nu eenmaal bij het leven. „Van de besmette mensen overlijdt slechts een heel klein percentage”, stellen ze.

De medici hebben goed nagedacht over het naar buiten treden met deze boodschap. „Nu de corona-epidemie in Nederland beteugeld lijkt te zijn, is het moment rijp voor reflectie”, zeggen ze. Daarbij speelt een rol dat volgens hen de maatregelen hebben geleid tot meer ziekte en sterfte onder hartpatiënten.

Heilloze weg

De blik moet worden verbreed, zodat niet langer enkel de virologen en de epidemiologen het voor het zeggen hebben. De beperkende maatregelen zo lang mogelijk volhouden in de hoop op een vaccin, is volgens hen een heilloze weg, ook omdat de kans bestaat dat het niet wordt gevonden. „We moeten ook andere behandelmogelijkheden verkennen.”

Het coronabeleid is volgens Grandjean en Ozdemir te veel op aannames en onzekerheden gebaseerd en is voorbijgegaan aan allerlei sociaal-maatschappelijke en economische gevolgen. De maatregelen mogen niet zonder brede discussie geruisloos overgaan in het nieuwe normaal.

[EINDE CITAAT]

Grandjean en Ozdemir zullen ongetwijfeld nog op de nodige weerstand stuiten. Die heb ik zelf ook ondervonden. Ik zal u niet vermoeien met de onaangename reacties die ik heb mogen ontvangen, maar u juist verder informeren.

Mijn standpunten over de 1,5-meter afstand en de achterlijke gedachten met betrekking tot de anderhalvemeter-samenleving/-maatschappij heb ik al uitgebreid beschreven in eerdere blogs. Ook met de zogenaamde hygiënische maatregelen in supermarkten e.d. heb ik de vloer al aangeveegd. Verhalen en maatregelen die vooral zijn getroffen om mensen -naar mijn idee- bang te maken (https://concies.wordpress.com/2020/04/18/waarom-15-meter-een-farce-is/). En dat blijkt ook wel in de praktijk. Mensen die panisch tot agressief reageren wanneer anderen, naar hun mening, te dichtbij komen. Zelfs als zij zelf daaraan schuld hebben. Winkels die nog maar een paar klanten tegelijk naar binnen kunnen laten komen en waar de wachtrijen voor de deur oplopen tot tijden die we voorheen alleen maar kenden van de pretparken, de kermisattractie en de ingang bij een populair concert. Restaurants, café’s en terrassen die hun gasten op grote afstand van elkaar moeten zetten. Theaters die zelfs hun artiesten niet kunnen laten optreden, omdat de cast uit meer dan het totale aantal toegestane aanwezigen bestaat (een inmiddels achterhaalde maatregel nu de zaalbezetting, exclusief cast en personeel, als uitgangspunt geldt. Maar nog steeds bizar, omdat in de ene zaal zo’n 1500 toeschouwers passen en in een andere niet meer dan een stuk of vijftig.

Ik deel zeker de mening van deze twee artsen als het gaat om het negatieve effect op de gezondheid van mensen in het algemeen: juist hierdoor zijn er nu al meer dodelijke slachtoffers door corona. Uiteindelijk zijn deze overledenen te danken aan de maatregelen die van toepassing zijn op de coronacrisis. Ik deel, misschien nog wel veel nadrukkelijker, hun uitleg over leven en dood. Mensen gaan nu eenmaal dood. De oorzaken variëren zeer en één daarvan is het coronavirus. Daarnaast beslissen artsen dagelijks over de vraag of het zinvol is om nog te gaan behandelen of niet. Dit is niet van nu, dit is van zolang er behandelaars zijn die dienen te beoordelen of verder leven nog kwaliteit van leven in zich heeft. En zelfs u en ik buigen ons over dit vraagstuk wanneer we nadenken over de mogelijkheid om op enig moment over te kunnen gaan op euthanasie.

De opvatting dat tegen SARS cov-2 (covid-19) snel een vaccin zal worden gevonden is geheel uit de lucht gegrepen, want het is nog maar afwachten of er überhaupt een vaccin tegen kan worden ontwikkeld. Tegen AIDS en SARS is dat nog steeds niet gelukt, om maar twee voorbeelden te geven (covid-19 is een variant op het SARS-virus, bijvoorbeeld). En toch houdt de overheid hieraan vast. Het beleid is gericht op het vinden van een vaccin en massavaccinatie. Een vaccinatie die wettelijk verplicht zal moeten worden gesteld, want er zijn heel veel mensen principieel tegen vaccinatie. Het wetsvoorstel zal niet zonder slag of stoot worden aangenomen, want een wettelijk verplichte vaccinatie is ook meteen een inbreuk op de persoonlijke integriteit van een mens: het recht tot zelfbescherming van het lichaam. En daarmee is het huidige beleid aantoonbaar onhaalbaar en economisch ook nog eens een catastrofe.

En om nu bij iedere uitbraak van een virus, als SARS cov-2, meteen de wereld plat te gooien, mensen bang te maken of ervoor te zorgen dat men er eigenlijk alleen maar minder weerbaar en dus zieker van wordt….dat lijkt mij geen optie. Het beste alternatief is dan ook het virus (desnoods gecontroleerd) z’n gang te laten gaan. Veel mensen zullen besmet worden en het grootste deel zal een natuurlijk reactie hebben op het virus en immuniteit opbouwen. Maar ja, ook dat is niet echt zeker. Zolang er geen adequaat vaccin is ontwikkeld, zullen ‘we’ er aan moeten wennen dat SARS cov-2 een dodelijk virus is voor de zwakkeren in onze samenleving. Mijn vrouw en kinderen, ook de bonuskinderen, zijn er niet blij mee als ik het zeg, maar als SARS cov-2 mij zodanig treft dat ik op de Intensive Care moet worden opgenomen, dan sta ik die plaats graag af. Ga ik dood, dan is dat maar zo.

Zoals al eerder gezegd: Het kabinet Rutte, in samenwerking met het RIVM en het OMT, houdt het vooral op bangmakerij. Angst voor het virus, angst voor de ziekte, angst om uiteindelijk te sterven. Maar het virus heeft zich tot nu toe netjes gedragen. Het huidige beleid faalt echter wel en die conclusie zal zeker ook getrokken worden als dit beleid ooit geëvalueerd wordt.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, COVID19, SARS cov-2, Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Kamerleden komen, kamerleden gaan, maar het liefst blijven ze zitten waar ze zitten, want….

….het inkomen van een kamerlid liegt er niet om. Het is dan ook geen wonder dat kamerleden zo gehecht zijn aan het pluche van de Eerste en Tweede Kamer. Uit een fractie stappen, geroyeerd worden en dan een eigen partij of politieke beweging beginnen is financieel zelfs zeer lucratief, kijk masr naar Geert Wilders en recent Henk Krol. In dit blog kunt u de volledige financiële regeling voor leden van de Tweede Kamer lezen. En daarna mag u van mij reageren, met name over het feit dat er heel veel kamerleden zijn die nauwelijks iets doen en zeer zelden acte de presence geven, oftewel überhaupt aanwezig zijn in de Tweede Kamer om u of mij te representeren/vertegenwoordigen. Want kamerleden zijn volksvertegenwoordigers en worden geacht dit dagelijks voor u en mij te doen. Zeker in deze dagen, waarin het coronabeleid door onze volksvertegenwoordigers wordt bepaald en de bevolking gebonden is aan een soort ophokplicht.

Inkomen Tweede Kamerlid

(bron Parlement.com)

Een ‘gewoon’ lid van de Tweede Kamer ontvangt per 10 april 2019 een schadeloosstelling van ruim 120 duizend euro op jaarbasis, inclusief vakantiegeld en een eindejaarsuitkering. De voorzitter, ondervoorzitters en fractievoorzitters ontvangen daar bovenop, afhankelijk van hun functie of de grootte van hun fractie, een toelage. Tweede Kamerleden ontvangen verder allerlei onkostenvergoedingen.

>>Maandelijkse vergoeding<<

1. ‘Gewone’ Tweede Kamerleden

De basisvergoeding voor Tweede Kamerleden wordt ‘schadeloosstelling’ genoemd. De schadeloosstelling van ‘gewone’ Tweede Kamerleden bedraagt sinds 10 april 2019 €8047,53 bruto per maand. Daarnaast krijgen Tweede Kamerleden 8% vakantiegeld en een eindejaarsuitkering van 8,3% conform de regeling voor rijksambtenaren. In totaal komt dat neer op ruim €120.000,- per jaar.

2. Voorzitter Tweede Kamer

De voorzitter van de Tweede Kamer krijgt een hogere vergoeding dan gewone Tweede Kamerleden. De voorzitter krijgt namelijk een toelage gelijk aan 34% van de schadeloosstelling op jaarbasis, bovenop de normale vergoeding. Inclusief vakantiegeld en een eindejaarsuitkering ontvangt de voorzitter per 10 april 2019 het bedrag van ruim €161.000,- per jaar.

3. Ondervoorzitters

Ook de ondervoorzitters van de Tweede Kamer ontvangen een toelage op hun schadeloosstelling.

In het geval dat de eerste ondervoorzitter voor meer dan 30 dagen onafgebroken de functie van voorzitter zou waarnemen, zou die voor de duur van die tijd een toelage ten bedrage van de helft van de voorzitterstoelage ontvangen (de helft van 34%, dus 17%, in plaats van de reguliere toelage van 3,5%), wat neerkomt op zo’n €135.486,- per jaar.

4. Fractievoorzitters

Ook de fractievoorzitters ontvangen (voor de duur van hun voorzitterschap) een toelage op hun schadeloosstelling. Deze toelage bedraagt 1% van de schadeloosstelling plus 0,3% voor elk lid dat de fractie buiten de voorzitter telt. De toelage mag in totaal niet meer dan 11,5% van de schadeloosstelling op jaarbasis bedragen.

>> Neveninkomsten<<

Tweede Kamerleden mogen bijverdienen naast hun Kamerlidmaatschap. Zodra de neveninkomsten meer dan 14% van de schadeloosstelling bedragen, wordt de helft van het meerdere gekort op de schadeloosstelling. De korting op de schadeloosstelling mag echter niet meer dan 35% van de schadeloosstelling bedragen.

1. Reiskostenvergoedingen

Tweede Kamerleden kunnen voor hun reiskostenvergoeding voor woon-werkverkeer kiezen tussen:

  • – een OV-jaarkaart voor eerste-klasreizen;
  • – compensatie van de reiskosten voor woon-werkverkeer, van maximaal €0,16 per kilometer.

2. Verblijfkostenvergoeding

Tweede Kamerleden ontvangen ook een vergoeding voor reiskosten buiten het woon-werkverkeer. Deze vergoeding bedraagt €4.900,- per jaar.

Tweede Kamerleden ontvangen een verblijfkostenvergoeding die afhangt van de afstand tussen hun woonplaats en de Tweede Kamer.

3. Vergoeding voor aan ambtsuitoefening verbonden kosten

Tweede Kamerleden ontvangen een beroepskostenvergoeding van bruto €2.762,40 per jaar (per 1 januari 2019). De hoogte van deze vergoeding van de beroepskosten wordt jaarlijks door de minister van Binnenlandse Zaken aan de hand van de index materiële overheidsconsumptie van het Centraal Planbureau vastgesteld.

4. Wachtgeld

Per 1 september 2012 is de maximumduur voor de wachtgeldregeling voor politici gelijk aan de maximumduur van een ‘gewone’ werkloosheidsuitkering: drie jaar en twee maanden. De wachtgelduitkering bedraagt 80% van de schadeloosstelling in het eerste jaar. Vanaf het tweede jaar is het 70%.

Er zijn twee uitzonderingen:

  • Tweede Kamerleden die minder dan drie maanden Kamerlid zijn geweest, hebben recht op wachtgeld voor de duur van zes maanden.
  • Als een Kamerlid bij zijn vertrek 5 jaar of minder verwijderd is van de pensioengerechtigde leeftijd en in de 12 jaar daarvoor minstens 10 jaar Kamerlid is geweest, dan loopt de wachtgelduitkering door tot de pensioengerechtigde leeftijd.

De uitkering komt te vervallen zodra het ex-Kamerlid in een andere functie voldoende verdient. Inkomsten worden in mindering gebracht op de wachtgelduitkering. Oud-Kamerleden kunnen aanspraak maken op een procedure die Kamerleden helpt om een nieuwe baan te vinden. Voor de wachtgelduitkering maakt het niet uit wat de reden van het aftreden was.

5. Pensioen

Tweede Kamerleden bouwen jaarlijks een percentage van de pensioengrondslag op als pensioen, ook in de eerste vier jaar na aftreden, tenzij ze inkomen hebben naast de wachtgelduitkering (in dat geval is het percentage lager). Na 3 jaar en 2 maanden daalt het opbouwpercentage naar de helft van dit percentage.

Het nabestaandenpensioen is 5/7e deel van het ouderdomspensioen.

6. Overlijden

Bij overlijden van een Tweede Kamerlid krijgt de overlevende levenspartner (of bij afwezigheid daarvan de meerderjarige kinderen of pleegkinderen) een bedrag van drie maal de maandelijkse schadeloosstelling uitgekeerd.

>>Secundaire voorzieningen<<

Tweede Kamerleden ontvangen jaarlijks een vergoeding voor zgn. ‘secundaire voorzieningen’. Hiermee kunnen ze voorzieningen treffen voor arbeidsongeschiktheid, ouderdom en overlijden. In 2019 bedraagt de vergoeding hiervoor € 590,00 per maand.

>>Historische ontwikkeling<<

In de negentiende eeuw werd het Tweede Kamerlidmaatschap als een nevenfunctie beschouwd. Een formeel salaris werd onnodig en onwenselijk gevonden. Nagenoeg alle Kamerleden behoorden tot de gegoede burgerij of adel en waren financieel onafhankelijk. Bovendien werd de toekenning van loon als belemmering voor de onafhankelijkheid van Kamerleden gezien. De Grondwet van 1815 bepaalde dat Kamerleden alleen een verblijfs- en reiskostenvergoeding kregen, oftewel een ‘schadeloosstelling’, van respectievelijk fl.2.500,- per jaar en fl1,50 per gereisd uur.

Gedurende de negentiende eeuw werd het aandeel burgers onder de Kamerleden steeds groter. Wat hen betreft diende de Tweede Kamer een voorbeeld van soberheid te zijn. Met de herziening van de Grondwet in 1848 werden de onkostenvergoedingen dan ook verlaagd tot een verblijfsvergoeding van fl.2.000,- en een reiskosten vergoeding van fl.0,75 per gereisd uur.

1. Slechts een onkostenvergoeding

Naarmate het Kamerlidmaatschap meer een hoofdfunctie werd, ontstond er discussie over de vraag of ook de vergoeding verhoogd zou moeten worden. De financiële vergoeding voor Kamerleden was een controversieel onderwerp en leidde regelmatig tot verhitte discussies. Veelgehoord was de stelling dat Kamerleden door instelling van een hogere vergoeding zouden verworden tot beroepspolitici, die niets anders zouden doen dan politiek bedrijven om de politiek in plaats van het behartigen van algemene belangen.

2. Verhoging en uitbreiding van de schadeloosstelling

De eerste verhoging van de financiële vergoeding voor Kamerleden vond plaats in 1917. Bij de Grondwetsherziening van dat jaar werd de schadeloosstelling verhoogd naar fl.5.000,- per jaar. Daarnaast kwam er een ruimere reiskostenvergoeding en een pensioenvoorziening. Een voorstel om een presentiegeld van fl.5,00 per bijgewoonde vergadering in te voeren werd verworpen. Het principe van in de Grondwet vastgelegde vergoedingen werd gehandhaafd. Nadien werden de bedragen incidenteel verhoogd, sinds 1938 kon dat bij gewone wet.

Na de Grondwetsherziening van 1956 werden bedragen niet meer expliciet genoemd. In plaats daarvan werd er over ‘geldelijke vergoedingen’ gesproken. De aard en hoogte van deze vergoedingen zou niet langer in de Grondwet maar per bij door de leden van de Staten-Generaal zelf vastgestelde wet bepaald worden. Daarmee werd het mogelijk om ruimere vergoedingen (ter hoogte van een volwaardig salaris) toe te kennen aan Kamerleden. Dit werd gerechtvaardigd door erop te wijzen dat het Kamerlidmaatschap ondertussen een fulltime functie geworden was.

De wet schadeloosstelling leden Tweede Kamer van 1968 zorgde voor een sterke verhoging. Die wet stelde de schadeloosstelling vast op fl.40.000,- per jaar. In 1990 werd de schadeloosstelling voor Tweede Kamerleden gekoppeld aan een ambtelijke salarisschaal zoals vastgesteld in de wet bezoldiging rijksambtenaren van 1984. De huidige vergoeding voor Tweede Kamerleden geschied op basis van de wet schadeloosstelling leden Tweede Kamer uit 1990. De wachtgeld- en pensioenregeling kwam tot stand in de Algemene pensioenwet politieke ambtsdragers uit 1969. Het inkomen van een Kamerlid wordt nog steeds een ‘schadeloosstelling’ genoemd.

Een heel relaas, dat wel. Maar het laat ook zien dat er wettelijke maatregelen dienen te komen voor fractieleden die uit een fractie stappen, maar niet hun zetel opgeven. Daarnaast dienen er wettelijke maatregelen te worden getroffen voor het recht op wachtgeld (bijv. geen wachtgeld meer wanneer iemand zelf én vrijwillig een fractie of de Tweede Kamer verlaat). Het pluche van de Tweede Kamer -en eigenlijk ook dat van de Eerste Kamer- dient te worden teruggegeven aan de Volksvertegenwoordigers pur sang. Nu worden die nog -te vaak- toegekend aan -politieke- vriendjes en vriendinnetjes.

Graag hoor ik uw mening over de huidige toekenning en instandhouding van de schadeloossteling van Tweede Kamerleden.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Veranderende waarden en vooral veranderende normen?

Vorige week besteedde ik aandacht aan het bijzondere gedrag van jongeren. Hoe zij, onder invloed van hun zich ontwikkelende brein, soms raar, bijna onverantwoord, gedrag kunnen vertonen. Die jongeren kunnen daar eigenlijk niets aan doen. In het volgende krantenverslag komt gedrag aan de orde dat van alle leeftijden is. Gedrag door jongeren vertoont, maar waaraan ook volwassenen zich schuldig maken.

[HET KRANTENVERSLAG]

Een verschrikkelijk ongeluk. Een fietser kwam op een spoorwegovergang in botsing met een trein, waarna de fietser overleed. Officier van dienst Jeroen van ProRail was snel ter plaatse om te helpen, maar schrok van het gedrag van de treinreizigers. Ze filmden en fotografeerden het ongeluk.

“Ik twijfelde of ik dit moest delen”, schrijft Jeroen na het ongeluk op Twitter. “Maar mogelijk helpt een beetje aandacht.” Jeroen hoopt dat zijn bericht de fotograferende en filmende treinreizigers bereikt. “Wij zouden het respecteren als de telefoons in de tas blijven!”

Woordvoerster van ProRail, Mercedes, is het met hem eens. “Het was een afschuwelijk ongeluk”, vertelt ze. Net als Jeroen was Mercedes ook bij het incident aanwezig. “Eerst komt de politie, dan de mensen van incidentenbestrijding. Zij zorgen ervoor dat het treinverkeer weer wordt opgestart.”

Maar dat gebeurde dit keer onder het toeziend oog van veel filmende reizigers. “Jeroen zag dat terwijl hij aan het werk was. Dat is gewoon niet respectvol.” Had Jeroen er zelf iets van moeten zeggen? Het is een vraag die nu veel gesteld wordt op Twitter. Jeroen: “Helaas hebben we in dit soort gevallen iets beters te doen…”

Jeroen roept iedereen dan ook op om de telefoon in de zak te laten bij dit soort ongelukken. Mercedes: “Natuurlijk staat het iedereen vrij om je mobiel te pakken, we kunnen het nou eenmaal niet verbieden. Maar het filmen door reizigers getuigt van geen respect voor het slachtoffer en de nabestaanden.”

[EINDE KRANTENVERSLAG]

Het is geen nieuws wanneer ik zeg dat dit gedrag gemeengoed is geworden. De politie filmt tegenwoordig ook bij verkeersongelukken. Niet de plaats van het ongeval. Nee, de politie filmt de omstanders, de voorbijrijdende automobilisten. De omstanders worden ter plaatse beboet voor hun gedrag, de automobilisten ontvangen een ticket via het C.J.I.B. En die bonnen liegen er niet meer om tegenwoordig.

De eerste boete, die voor de filmende en fotograferende omstanders, kan worden gekoppeld aan de AVG (de privacywet, Algemene Verordening Gegevensbescherming) en het portretrecht. De AVG beschermt de burger tegen het ongewenst verzamelen van privé-/persoonlijke gegevens. Het portretrecht beschermt mensen (en in sommige gevallen ook dieren) tegen het ongewenst fotograferen en filmen, en het daarna ongewenst publiceren daarvan.

Nu zal de politie omstanders niet snel op de bon slingeren. Ze heeft wel iets anders te doen op dat moment. De politie zal in eerste instantie verzoeken niet te fotograferen of te filmen. Luistert de fotograaf/filmer niet, dan kan er worden overgegaan tot het in beslag nemen van de camera, meestal de mobiele telefoon, en het uitdelen van boetes. De hoogte van de boete is wisselend, maar zelden lager dan €90,00.

Bij fotograferende en filmende automobilisten is het een zekerheidje. Automobilisten zijn echt het haasje en kunnen het aanvechten van de boete op hun buik schrijven, want die is bij wet geregeld en bepaald. De hoogte van de boete bedraagt maar liefst €230,00 en is gebaseerd op het feit dat de bestuurder van de auto zijn of haar mobiele telefoon in de hand heeft tijdens het autorijden. Blijkt echter dat niet de bestuurder, maar een van de passagiers de fotograferende en filmende partij is, dan nog ontvangt de bestuurder de boete. Dan is dezelfde regeling van toepassing als bij het niet dragen van de veiligheidsgordel tijdens het rijden. De bestuurder wordt verantwoordelijk geacht voor het veiligheidsgedrag, het dragen van de gordel, van zijn of haar passagiers.

En toch is het eigenlijk te triest voor woorden. Het is zo gewoon geworden dat mensen zonder toestemming en ongewenst worden gefotografeerd en gefilmd. En dat gebeurt niet alleen bij ongevallen. Dat gebeurt overal. Mensen zijn niet meer vrij om te doen en te laten van wat voor de introductie van de camera op de mobiele telefoon nog wel kon. Topless zonnen op het strand, naar een naaktstrand gaan is er niet meer bij. Natuurlijk waren er voorheen ook gasten die daar stiekem foto’s van namen. Maar die vielen op. Ze hadden fototoestellen nodig om hun praktijken te kunnen uitvoeren. En daar slaagden ze bij lange na niet altijd in, omdat ze werden aangesproken op hun gedrag en dan vaak ook afdropen.

De sociale context was ook anders. Tegenwoordig komen omstanders op voor de fotograaf/filmer. Ongetwijfeld medeveroorzaakt doordat degenen die hun steun aan de fotograaf/filmer betuigen zelf vergelijkbaar gedrag vertonen. En met name in deze verandering ligt de verandering in het waarden en normensysteem binnen de huidige samenleving ten grondslag. Een verandering waarover ik mij tegelijkertijd ook verbaas. Want, hoe kan het dat slachtoffers van ongevraagd en ongewenst gefotografeerd en gefilmd worden, de daders verdedigen en hun gedrag goedpraten? Wat bezielt mensen om verwerpelijk gedrag te tolereren en te accepteren, terwijl zij zich ongelooflijk kut voelen als zij zelf het slachtoffer zijn? Het lijkt er op dat de samenleving een (sociologisch) gedoogbeleid nastreeft op gedrag dat zij zelf verwerpelijk vindt. Zou het zo kunnen zijn dat deze veranderingen het resultaat zijn van de generaties die deze huidige zijn voorgegaan. Het gedogen van seksuele vrijheid? Het gedogen van drugsgebruik? Het gedogen van lichte criminaliteit, zelfs vormen van ernstige criminaliteit?

Hoezo gedogen? Dienen (of moeten) ‘we’ deze herziene waarden en normen accepteren? Is het echt zo gewoon geworden dat anderen ‘onze’ persoonlijke integriteit schenden, dat ‘we’ er ook niets meer over mogen of kunnen zeggen? Of wordt het tijd dat ‘wij’ -als samenleving- het morele beroep doen op al die fotograferende en filmende a-sociale medemensen? Of is het daarvoor te laat?

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

De spanningen lopen op

De zogenaamde Intelligente Lockdown, het min of meer wijs gekozen thuisblijven, begint steeds meer negatieve greep te krijgen op relaties waar het al niet zo goed gaat. Het gevoel dat men 24/7 met elkaar onder één dak te moeten verblijven zorgt ervoor dat men de relatie als benauwender begint te ervaren. En er zijn nauwelijks mogelijkheden om even wat (eigen) ruimte te creëren. En dat leidt tot meer irritaties, ergernissen, frustraties, stress, maar ook geweld in huis.

In mijn praktijk zie ik een negatieve ontwikkeling in de relationele sfeer bij zo’n 60% van mijn cliënten. Het aantal crisissituaties in huis is dramatisch aan het stijgen en het heeft er alle schijn van dat dit ook bij stellen gebeurt die niet eerder met elkaar overhoop lagen. In dit blog een paar voorbeelden, waarin de positieve tendens door de coronacrisis is omgeslagen naar een negatief toekomstbeeld. Het perspectief op betere tijden wordt ondermijnd door aspecten als de gezondheid -worden wij ook ziek door het virus-, de economische gevolgen -heb ik straks nog wel een baan en daarmee voldoende inkomen- en de druk die thuiswerkenden ervaren -werkgevers die de reguliere werktijden niet respecteren en ’s avonds om half twaalf nog een email sturen met een vraag of werkopdracht waarop per omgaande nog even dient te worden gereageerd-. Het zijn maar een paar van de vele voorbeelden die mij de afgelopen twee weken zijn verteld.

Buiten deze slachtoffers van de coronacrisis staan de mensen die werken in de vitale sectoren. Werknemers die onder zware druk en met veel stress hun werk moeten doen. Sommigen in volkomen onveilige werkomstandigheden. En dan valt het moeten in hun werk doen dubbel zo zwaar. Over hun arbeidsomstandigheden heb ik al eerder een blog gepubliceerd (zie kolom aan rechterzijde van dit blog).

“Kees, we moeten onze afspraak voor het volgende gesprek naar voren schuiven”, hoor ik de vrouw aan de andere kant van de telefoonverbinding zeggen. “Het gaat hier helemaal mis.” Snikkend vertelt de vrouw over wat er zich de nacht ervoor in het gezin heeft afgespeeld. “We zijn over een grens gegaan. En daarvan zijn onze vier kinderen (in de leeftijd van 2-12 jaar) getuige geweest.” Er is sprake van fysiek geweld, het elkaar letterlijk aanvliegen en lichamelijk verwonden. Het is er zo tekeer gegaan dat de kinderen er wakker van zijn geworden. “Vier huilende kinderen. De oudste stond tegen ons te schreeuwen. Hij is helemaal klaar met ons. Wil het huis uit, maar dat mag en kan hij niet vanwege de lockdown. Hij wil weer naar school, maar dat duurt nog even, te lang voor hem. Hij heeft ook al gezegd dat we maar moeten gaan scheiden, want hij wil niet meer dat hij met ons samen moet wonen. Een brugpieper die zijn ouders wegstuurt. Hij is zo wijs voor zijn leeftijd en wij zo dom. Ik schaam mij er zo voor. Kunnen we niet eerder afspreken? Deze week? Morgen? Vandaag? Straks? Liefst nu meteen?”

Uiteraard wordt er een mouw aan gepast. De afspraak wordt verzet. Het gesprek over wat er is gebeurd en hoe, na dit heftige incident, nu verder gaat nu overdag plaatsvinden in plaats van in de avonduren. Het verhaal wordt verteld. Het schoppen, slaan, krabben, schreeuwen, gillen en het uiteindelijk naar de keel grijpen. De machteloosheid om er samen voor te zorgen dat de verbinding en het vertrouwen weer wordt hersteld, heeft hen uiteindelijk tot dit uiterste gedreven. Er wordt nagedacht, nagedacht over de haalbaarheid van wat zij samen wensen, maar waarvoor het vertrouwen volkomen ontbreekt.

In het tweede voorbeeld vraagt de vrouw van het stel, dat samenwoont en drie kinderen heeft, of zij, bij aanvang van de relatietherapiesessie, als eerste iets mag zeggen. “Ik heb het naar aanleiding van ons vorige gesprek de afgelopen twee weken heel zwaar gehad. Twee slechte en heel moeilijke weken, waarin ik mij ben gaan afvragen of het nog wel zinvol is om door te gaan met de relatie. We zijn zo verschillend en dat komt in deze dagen alleen nog maar meer naar voren. We kunnen niet eens samen televisie kijken. Hij interesseert mijn programma’s niet en ik hoef niet zo nodig naar zijn programma’s te kijken. Daarnaast zijn we het altijd, en met altijd bedoel ik echt in 100% van de gevallen, fundamenteel oneens met elkaar over hoe we de kinderen willen opvoeden. Ik merk ook dat ik mij terugtrek en liever niet met hem in één ruimte ben. Op koningsdag heb ik een fles wijn leeggedronken (het alcoholgebruik is een van de breekpunten in de relatie), puur om te laten zien dat ik ook recht heb op een pleziertje.” Een opmerkelijke situatie, omdat de man degene is geweest die mij aanvankelijk heeft benaderd voor relatietherapie. Zijn redenen zijn duidelijk: scheiden als de situatie niet verandert. En de man hoort dit verhaal nu voor het eerst en is daar niet blij mee. Zijn reactie: “Kees, ik hoor dit nu voor het eerst.” Ze draait zich naar haar man: “Waarom heb je mij dit eerder verteld? Ik heb Kees gevraagd om ons te komen helpen, omdat ik eerst alles wil hebben gedaan om onze relatie te redden, en dan kom jij hiermee? Waarom heb je niet met mij hierover gepraat?

Het spreekt voor zich dat deze situatie het uitgangspunt is geworden voor het gesprek dat hierop volgde. Niet zozeer de inhoud van de boodschap, maar de oorzaken van het niet met elkaar praten over deze gevoelens: het in de ring gooien van de handdoek. En dat leverde nieuwe inzichten op. Inzichten die openingen boden voor een gezamenlijke toekomst. Mede omdat ze al onderdeel waren van de relatieproblemen en nu, met de noodzaak om vooral thuis te blijven en vanuit huis te werken, verder zijn aangescherpt.

“Nu we dag in dag uit met elkaar in huis zijn, merk ik wel dat ik een steeds korter wordend lontje krijg. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat zit hij maar achter z’n spelcomputer. En dat terwijl hij ook geacht wordt nog iets voor zijn baas te doen. Ik erger mij er dood aan.” De man reageert tussendoor: “Ik werk toch ook?” De vrouw gaat door: “Ja, je werkt ook, ’s nachts nadat je eindelijk eens klaar bent met dat spelletje. Trouwens Kees, die computer heeft hij nodig voor zijn werk, maar het liefst slingerde ik hem het raam uit. Elke avond zit hij op zolder, achter dat ding, tot diep in de nacht. En nu we de hele dag thuis zitten, ook overdag. De irritaties hebben al tot heftige gesprekken geleid. Nou ja, gesprekken. Ik praat dan. En als hij al een keer iets zegt, dan lijkt het wel alsof hij een andere taal spreekt. Ik snap ‘m dan echt niet en kan hem niet volgen in wat hij zegt. Alles bij elkaar genomen voel ik mij er doodongelukkig door, maar ook dat ziet hij dan weer niet. Hij kijkt me dan aan met van die glazige ogen. Ik word daar dan nog verdrietiger van. Ook mijn beide dochter (uit een eerdere relatie) vinden hem steeds vreemder reageren. Wat hen opvalt is dat hij heel veel feiten kent, maar niet eens weet waar de pindakaas staat. En laatst zou hij koken, ik moest met een van de meiden naar haar school om een laptop op te halen voor de online-lessen, en toen heeft hij alleen voor hemzelf en mijn andere dochter gekookt. Daar ben ik zo boos over geworden. En hoe denk je dat hij reageerde? Nou, helemaal niet….

Ook hier heeft de coronacrisis kenmerken aan het licht gebracht die niet eerder waren opgevallen. De vrouw had zich eerder bij mij gemeld met de vraag of ik haar en haar man wilde helpen met het terugvinden van hun verbondenheid. De man was steeds minder vaak thuis of zat de hele avond op hun zolder achter de spelcomputer. En nu had de Intelligente Lockdown ervoor gezorgd dat ze verder van elkaar af waren komen te staan dan daarvoor. In overleg met het stel heb ik vervolgens voorgesteld een beknopte test af te nemen, welke een indicatie geeft voor de aanwezigheid van autisme. Op dit moment kan dit onderzoek nog niet plaatsvinden, dus is ervoor gekozen om de relatietherapie voort te zetten vanuit de aanname dat de man positief zou hebben getest. En de eerste resultaten zijn zichtbaar.

In het laatste voorbeeld van toenemende spanningen in relaties als gevolg van de Intelligente Lockdown en de noodzaak om thuis te blijven, de thuissituatie waarin angst voor verlating de overhand krijgt. “Hij is de laatste weken zo’n onbeschofte, respectloze lul geworden. Bijna constant loopt hij mij af te zeiken. Ik kan niets meer goed doen. Hij mag van alles, ik voel mij mezelf niet meer. Ik voel mij een gevangene in mijn eigen relatie. Ik mag niets. Ik moet van huis uit mijn werk doen. Hij werkt altijd hier. Ik weet het niet meer.” Dan reageert de man: “Daar doe je het weer. Je zet mij te kakken voor de man. Dat doe je altijd.” De vrouw kijkt hem verbaasd aan. Ze wijst hem erop dat ik Kees heet en dat hij niet zo stom moet doen. Ze heeft alleen maar verteld hoe zij zich is gaan voelen. Hoe zij het thuis-zijn ervaart. De man staat op: “Als je zo begint, WAT, als je zo doorgaat, met dat lieve mooie vrouwtje spelen, terwijl je in werkelijkheid een serpent bent, dan ben ik klaar met dit gesprek. Ik hen hier zó geen zin in.” Hij loopt eerst weg, draait zich om en gaat weer zitten. Een diepe zucht volgt. “Ik ben klaar. Praat maar gerust verder, maar ik doe niet meer mee.”

Ondanks alles gaat het gesprek met zijn drieën door. Het gedrag van beide partners wordt opnieuw besproken. Ze vallen van de ene herhaling in de andere. De verwijten vliegen over en weer. Boze reacties, opstaan en intimiderend elkaar kwetsend de waarheid verkondigen. De een wil de ander overtuigen van het eigen gelijk. Ze spreken wederzijds hun haatgevoelens uit. Niet één keer, meerdere keren en steeds heftiger en in kwetsender bewoordingen. De vonken vliegen er van af in deze relatie, maar allesbehalve in positieve zin. De voorbeelden getuigen niet van een gezonde relatie. Sterker nog: Je mag je in alle oprechtheid afvragen wat deze twee mensen überhaupt nog bij elkaar houdt? En met die vraag worstelen zij nu….

De Intelligente Lockdown laat een spoor van veranderingen in relaties achter. Het met elkaar in huis opgesloten zitten zorgt ervoor dat eerder (on-)opgemerkte gedragskenmerken en gedragsproblemen niet langer konden worden gesublimeerd of in de hand gehouden. Maar om hierover te praten is nog best moeilijk. De problemen worden meer gezien of gevoeld en leiden tot het gevoel dat de relatie wel eens op zijn einde kan gaan lopen. En dan is het maar wat prettig als er iemand bij zit die de communicatie in de gaten houdt en bij voorkeur ook nog eens verbetert. Iemand die analyseert en praktische handvatten aanreikt. Iemand die bij proces duidt dat naar elkaar te luisteren een vaardigheid is die weinigen is gegeven. En daarna is het een kwestie om elkaar positief te stimuleren (praten én luisteren) en elkaar ruimte te geven. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Een steuntje in de rug is dan welkom. Maar ook de ‘blik’ van iemand die enerzijds empatisch is en anderzijds voldoende afstand heeft tot de situatie, en daar geen oordeel over uitspreekt, en er de juiste -inzichtgevende- vragen bij stelt.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in A-sociaal, Aannames, ADHD, Affectieve relatie, Afscheid, Agressie, Alcoholgebruik, Alcoholmisbruik, Alcoholproblemen, Alledaags, Angst, Anti-sociaal, Asperger, ASS, Autisme, Balans, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, Bindingsangst, Boosheid, Christendom, Communicatie, Communicatiestoornis, conflict, coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, COVID19, Depressief, Eenzaamheid, Ergernissen, Escalatie, escaleren, Expertise, Familieconflict, Familieleed, Frustraties, Gedragsproblemen, Geestelijk lijden, Geloofsovertuiging, Geweld, Gezin, Huiselijk geweld, Huwelijk, Inspanningsverplichting, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, lijfstraffen, maatwerk, Machtsmisbruik, megalomanie, Narcisme, Normen en waarden, Obsessief gedrag, Onverwerkt verdriet, Ouders, ouderschapsplan, overheidsbeleid, Overtuigingen, Passief geweld, PDD-NOS, Persoonlijkheidsstoornis, Pijn, Principieel onderhandelen, Pubers, quarantaine, Relatieprobleem, Relatieproblemen, Relatietherapie, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwen, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, Seks, Slapeloosheid, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, stress, Terreur, Therapie, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Verlatingsangst, verlies, Verslaving, Volwassenheid, Waarden en normen, Wraak, zorg, Zorgplicht, zorgzaam | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Echtparen worden soms ernstig getroffen door covid19 en laten zien wat dit voor hen kan betekenen

Zelfs corona kon Silvana’s ouders niet scheiden, ze stierven binnen 48 uur, kopte RTL-Nieuws op de avond voor koningsdag 2020. En vervolgens rolde de redactie het verhaal uit van Jan (92) en Conny (91) uit Zoetermeer. Een echtpaar dat al 72 jaar met elkaar getrouwd was. Hun dochter deed het verhaal over haar ouders.

[BEGIN CITAAT]

“Ik moest er even over nadenken, over hoe mijn ouders elkaar hebben leren kennen, maar nu weet ik het weer. Mijn vader liep op een dag met vrienden over straat en zag mijn moeder lopen. Bam, op slag verliefd. Ze zijn samen een ijsje gaan eten bij de Italiaan in de Torenstraat in Den Haag en zo heeft hij haar voor het leven veroverd. Ik hoef niet uit te leggen hoe leuk ze elkaar vonden. Het feit dat ze 72 jaar met elkaar getrouwd waren, zegt genoeg.”

“Drie jaar geleden kreeg mijn moeder helaas een herseninfarct. Zij werd hulpbehoevend en moest daarom naar een verpleeghuis. Al snel besloot mijn vader dat hij toch echt samen met haar wilde blijven wonen, en zo zijn ze terechtgekomen in een tweepersoonskamer van een verpleeghuis in Zoetermeer. Op een afdeling voor dementerenden, ondanks het feit dat mijn vader nog hartstikke helder van geest was. Hij kon daar met niemand normale gesprekken voeren. Dat was zwaar voor hem, maar hij moest en zou voor mijn moeder zorgen. ‘Ik laat haar niet doodgaan’, zei hij steevast. Het werd het belangrijkste doel in zijn leven.”

“En toen, in maart, gingen de verzorgingstehuizen dicht in Nederland. Mijn vader zei: ‘Nu ga ík dood, want ik kan niet meer naar buiten.’ Geïsoleerd zijn op een kleine kamer, geen mensen meer zien, je kunt je niet voorstellen hoe zwaar dat moet zijn geweest. Mijn zus Marne en ik hebben toen een groot hart onder het raam gelegd en zijn naar mijn vader en moeder gaan zwaaien. Daar begreep mijn moeder al niets meer van. Ze lag in bed en het ging niet goed met haar. Ze werd uiteindelijk op het virus getest en wij kregen het definitieve telefoontje van de zuster: ze heeft corona. Ze was er al zo slecht aan toe, dat ze niet meer geholpen kon worden in het ziekenhuis.”

“Mijn zus en ik zijn de dag erna naar het verpleeghuis gegaan om het slechte nieuws aan mijn vader te vertellen. Hij heeft maar één keer in zijn leven gehuild: toen zijn eigen vader overleed. Dit was de tweede keer. Hij vond het verschrikkelijk en vroeg: ‘Ze gaat het niet redden hè?’ Het antwoord kwam hard aan. Hij brak, moest huilen, zei dat hij moe was en wilde gaan slapen. De volgende ochtend, op de 72ste trouwdag van mijn vader en moeder, werd ik gebeld door het verpleeghuis: ‘Uw vader heeft een hartstilstand gehad, hij is overleden.’ Ik ben er naartoe gegaan en daar lag mijn vader, dood in bed. Mijn moeder lag ernaast, dood aan het gaan.”

“Ik ben heel blij dat ik de mogelijkheid heb gekregen om daarna bij mijn moeder te blijven. Twee dagen zat ik aan haar bed, waarna ook zij is overleden. Zo ben je in 48 uur je beide ouders verloren, ben je wees. Het is allemaal veel te snel gegaan. Maar mijn vader zei het altijd al: ‘Als we gaan, gaan we samen.’ Wij antwoordden dan altijd: ‘Nee pap, dat kun je niet zelf regelen.’ Hij kreeg toch gelijk. Toen hij wist dat zijn vrouw het niet ging overleven – de vrouw voor wie hij jarenlang zo gevochten heeft – heeft hij het ook opgegeven. En nu zijn ze weer samen, daar zijn we van overtuigd.”

[EINDE CITAAT]

Waarom besteed ik in dit blog aandacht aan dit aangrijpende verhaal?

In 2016 en 2019 publiceerde ik onderstaand blog. Naar aanleiding van het overlijden van Debbie Reynolds aan het gebroken hart syndroom na de dood van haar dochter, Carrie Fisher, de dag ervoor, vond ik het toepasselijk om het blog nogmaals onder de aandacht te brengen naar aanleiding van het volgende bericht afgelopen vrijdag over de vader van de verongelukte voetballer Sala: Vader voetballer Sale ‘sterft van verdriet’ in Argentinië.

Enige tijd geleden publiceerde een Amerikaanse arts over het gebroken-hart-syndroom. Een situatie waarin iemand uit puur (liefdes-)verdriet komt te overlijden. Voorbeelden te over, maar zuiver wetenschappelijk bewijs ontbreekt nog steeds. En toch heb je soms zo’n verhaal. Zo woonden er in Noord-Groningen twee broers en hun zus, alledrie op een respectabele leeftijd, die hun leven lang samen op de boerderij van hun ouders bleven wonen en alledrie binnen 5 dagen na elkaar stierven. De eerste door een hartstilstand, de andere twee uit puur verdriet kort na elkaar.

En nu sterft Jan uit puur verdriet enkele uren na het afscheid nemen van zijn vrouw Conny aan de gevolgen van het gebroken-hart-syndroom, letterlijk doordat zijn hart ermee stopte. Zijn dochter verwoordde het met de typerende woorden over zijn verdriet: hij huilde bij de dood van zijn vader en nu door de wetenschap dat zijn vrouw haar ziekte door het coronavirus niet zou gaan overleven.

Of het nu wel of niet wetenschappelijk is bewezen, dat maakt niets uit. Dat het zou kunnen voorkomen, wordt in vele voorbeelden beschreven. Romy Schneider, Maria Callas en Catharina Fredriks zouden tot de doden behoren die vanwege intens liefdesverdriet zijn overleden. En hoeveel mensen zijn er niet die geliefden-van-elkaar hebben gekend die zeer kort na elkaar zijn overleden?

Zo verscheen dus op zondag 26 april 2020 bovenstaand geciteerde bericht op de site van RTL-nieuws: een duidelijk voorbeeld van het gebroken-hart syndroom. Ik wilde het u niet onthouden.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, COVID19, Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Het coronavirus lijkt ook een dodelijk effect op relaties te hebben.

Sinds februari gaat Nederland gebukt onder de terreurgolf die het covid-19-virus veroorzaakt. Vooral de fysiek zwakkeren in de samenleving lijken dit te moeten bekopen met de dood. Anderen zijn veroordeeld tot een heftig ziekbed op een Intensive-Careafdeling, vaak met nog een langdurig revalidatieproces als nawee. En weer anderen lijken het virus in enkele uren te hebben overleefd. Maar het is niet het coronavirus dat de samenleving ernstig ontwricht, maar wat er vanwege dat virus allemaal in de levens van Nederlanders gebeurt en verandert.

De grootste ingreep in de levens van Nederlanders komt toch wel van de volksvertegenwoordiging, het parlement. Het is de regering die heeft bepaald dat er sociale afstand dient te worden aangehouden, en dat is iets anders dan de 1,5 meter onderlinge afstand die ook is afgekondigd. Beide maatregelen hebben echter tot gevolg dat de bevolking wordt gevraagd om vooral thuis te blijven. In huis blijven is zelfs verplicht wanneer één van de huisgenoten symptomen van de ziekte vertoont die gerelateerd wordt aan het coronavirus.

Thuiswerken is het gevolg van deze ontwikkeling. De regering heeft iedereen niet alleen opgeroepen om zoveel als mogelijk thuis te blijven, maar om ook thuis te werken. Althans, wanneer het werk dit mogelijk maakt. Naast deze maatregelen voor de arbeidsklasse, heeft de regering de scholen gesloten en zitten ook de kinderen thuis. Samen met papa en mama, die thuis moeten werken.

Theoretisch zitten door deze coronamaatregelen honderdduizenden Nederlanders thuis. Gezinnen en stellen zitten als zij de voorschriften van de overheid netjes opvolgen, in principe, 24/7 op elkaar lippen. Thuis, met elkaar opgesloten. Een omgeving waarin het in het begin nog wel op te brengen is dit met elkaar op te brengen. Iedereen is, opnieuw in principe, bereid om zijn of haar steentje bij te dragen aan de gecontroleerde uitbraak van de ziekte als gevolg van het covid-19-virus. In het begin, ten minste. Wie wil er niet bijdragen aan een lager risico om ziek te worden, met name ten behoeve van de ouderen en minder sterken in de samenleving? Wat is er moeilijk aan gezellig thuiszijn met elkaar?

Maar dan gebeurt het. Na maanden van herfstachtig weer, regen en wind, breekt dan eindelijk de zon door en volgt er een periode van warm en zeer zonnig weer aan. Dan is iedereen toch veel liever buiten?

Maar goed, men blijft binnen voor het algemeen belang: het gecontroleerd doorstaan van een periode waarin het virus veel ernstig zieken kan veroorzaken. Het idee dat we de ouderen en zwakkeren in de samenleving zo kan beschermen tegen een ongewisse dood, draagt toch bij in de motivatie om gehoor te geven aan de oproep. De gevolgen zijn in het begin beperkt. Hooguit wat ergernissen en irritaties. Oké, soms een enkele frustratie, maar die vallen nog mee vergeleken bij hoe deze zijn geweest voor aanvang van de coronacrisis. En dus doorstaat de gemiddelde Nederlander de eerste weken van deze gematigde lockdown.

Echter, bij de niet gemiddelde Nederlander heeft de vrijwillige lockdown, het thuisblijven, ook zo zijn kanttekeningen. Met name bij stellen waar de relatie al enige tijd onder druk staat (ook trouwens bij de stellen waarbij dat nog niet expliciet duidelijk het geval is geweest) heeft deze lockdown flinke impact. De irritaties, ergernissen en frustraties van het constant met elkaar onder een dak moeten verblijven zorgt ervoor dat de spanning in de relatie toeneemt. De onmogelijkheid om even zonder de ander te zijn is nagenoeg onmogelijk. Bovendien verandert er niets in de situatie. Even terugtrekken in de slaapkamer of een andere ruimte is immers niet meer dan een korte time-out. En praten over de irritaties, ergernissen en frustraties leidt eigenlijk eerder tot nieuwe irritaties, ergernissen en frustraties dan dat deze de wereld uit worden geholpen.

En daarmee is het coronavirus niet alleen de veroorzaker van ziekten die tot de dood kunnen leiden, maar ook killing voor de relatie.

Hoe moet dat nu verder? Moeten jullie wachten tot deze periode van lockdown voorbij is en covid-19 het leven niet meer opsluit achter de voordeur? Dat is aan jullie. Jullie kunnen echter ook een kijkje nemen op concies.nl. Daar lezen jullie welke mogelijkheden er zijn en dat jullie daarvoor niet de deur uit hoeven. Een kwestie van contact opnemen via 0621203655 of info@concies.nl. Dan kunnen jullie een afspraak maken voor het kennismakingsgesprek en bespreken hoe jullie toekomst er uit gaat zien en daarmee meteen aan de slag gaan. Want dat er iets moet worden gedaan aan de huidige toestand in huis zal jullie wel duidelijk zijn.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Affectieve relatie, Alcoholproblemen, Alledaags, Angst, Belangen, Bemiddeling, Boosheid, Communicatiestoornis, conflict, coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, echtscheiding, Ergernissen, Expertise, Frustraties, Geweld, Huiselijk geweld, Huwelijk, Intimidatie, Intimiteit, Irritaties, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Lichamelijk lijden, Liefdesverdriet, maatwerk, Mediation, Normen en waarden, Onderwijs, Passief geweld, Pijn, privacy, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatieproblemen, Relatietherapie, Respect, RIVM, Samengesteld gezin, samenwonen, Scheiden, scheiding, Seks, Seksueel misbruik, Slapeloosheid, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, Toekomst, Uncategorized, Verzoening, Waarden en normen, Zorgplicht | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Pubers doen vaak domme dingen?

Ik weet niet hoe het u vergaat, maar kijk ik om mij heen dan zie ik vooral groepjes pubers met elkaar optrekken, nog feestjes organiseren en elkaar thuis opzoeken. En dat terwijl er allerlei voorzorgsmaatregelen zijn genomen vanwege de coronacrisis. Nu kunnen wij ons daaraan ergeren en hierdoor geïrriteerd reageren. En de vraag die dan opkomt is bij mij de volgende: Hoe komt het dat pubers zich vaak zo onverantwoord gedragen? Althans in de beleving van veel ouders en opvoeders. En het antwoord is eigenlijk heel eenvoudig.

Dit is hoe het komt dat pubers zo vaak ‘domme dingen’ doen. Pubers kunnen nogal eens druistig of tegendraad (recalcitrant) zijn en ondoordachte acties uitvoeren. Soms zelfs oliedomme dingen. Hoe komt het dat ze vuurwerkbommen maken, ID’s vervalsen, Area 51 betreden of zich weinig aantrekken van wat de overheid van hen verlangt met betrekking tot de huidige coronacrisis? U zult niet de eerste zijn die zich afvraagt waarom pubers zoveel domme dingen doen. Ontwikkelingspsycholoog Eveline Crone van de Universiteit Leiden heeft het antwoord op deze prangende vraag. ,,Het ligt aan hun brein. Jongeren maken op een andere manier keuzes”, zegt ze. ,,Liever een kleine beloning nu dan een grote later.”

Jongeren nemen graag risico volgens Eveline. Dat komt doordat de verbinding tussen hun pleziergebied (striatum) in de hersenen en het gebied dat over het in de hand houden van de controle gaat (prefrontale cortex) nog niet zo sterk ontwikkeld is. Het brein ontwikkelt zich gedurende het hele leven. Als men geboren wordt, ligt de basisstructuur van de hersenen er al. Het werkt alleen nog niet echt efficiënt. ,,De twee gebieden communiceren nog niet goed met elkaar”, zegt Eveline. Tussen 0 en 5 jaar komen er heel veel hersencellen bij; het brein groeit. ,,Als iemand 5 jaar is, dan heeft zo iemand de meeste hersencellen die een mens ooit zal hebben.” Daarna volgt een gekke snoeiperiode; het aantal hersencellen neemt af. De cellen die het heel goed doen blijven en die niet meer nodig zijn worden ‘afgevoerd’. Dat wil zeggen: Ze worden afgebroken (en dat is best jammer). Aan de andere kant neemt het aantal verbindingen in de hersenen sterk toe. ,,Wanneer iemand nog klein is, heeft zo iemand eigenlijk allemaal kronkelweggetjes in het hoofd; er is dan veel ruimte voor ontdekking”, legt Eveline uit. ,,Naarmate men vaker over die weggetjes gaat, slijten ze steeds verder in. Tegen de tijd dat men volwassen is zijn het een soort vierbaanswegen die iemand snel van A naar B brengen.”

En dat ons brein zo werkt, merkt u elke dag in de praktijk. U staat niet meer stil bij hoe u moet lopen. En dat terwijl u, toen u leerde lopen, heel bewust bezig was met het activeren van de juiste spieren daartoe. Dat geldt ook voor autorijden, fietsen, koken, sporten of bijvoorbeeld praten. U denkt niet meer na, u doet. Het wordt ook een ander verhaal als u dit ingesleten gedrag dient te veranderen. Ga maar na: als u anders dient te gaan lopen, dan gaat u vaak naar een fysiotherapeut of een revalideringsarts. Deze laat u bewust het nieuw aan te leren gedrag oefenen, eigenlijk inslijten in uw brein. Dat geldt ook voor heel veel andere vaardigheden. Ga maar eens na wat u heeft moeten oefenen om een andere taal te leren of een andere sport hebt moeten leren spelen. Het brein dient miljoenen nieuwe verbindingen te leggen om u te helpen dit nieuwe gedrag te automatiseren.

• Minder geremd

Laten we weer teruggaan naar onze pubers en de uitleg van Eveline Crone. Men kan pubers vergelijken met een soort auto waarvan de motor al lekker draait, maar nog met een onervaren bestuurder achter het stuur. De kabels die het mogelijk maken om te gaan rijden zijn al in de auto aanwezig, maar de verbindingen om automatisch te kunnen autorijden dienen nog te worden gelegd. Die verbindingen worden geforceerd aangelegd. De puber wil immers kunnen autorijden, maar mist nog de automatismen om dit vloeiend te kunnen uitvoeren. Training is dan de enige optie. Herhalen, herhalen en nog eens herhalen. En dan wel de juiste handeling op het juiste moment. Pas dan gaan de hersenen dit gedrag inslijten. Als iemand verkeerd heeft leren autorijden, dan is het voor diegene ook heel moeilijk om dat wer af te leren en te vervangen voor de juiste methode.

,,Hoe sterker de verbinding tussen de twee gebieden, hoe anders de keuze is die men maakt”, legt Eveline uit. Laat men pubers een gokspel spelen dan wordt het pleziergebied veel actiever geprikkeld dan bij ouderen. De beloning volgt immers meteen. ,,Doordat de verbinding met het controlegebied nog niet zo sterk is, worden pubers minder geremd dan volwassenen”. Bij gokspelletjes kunnen ze daardoor behoorlijk in de problemen komen, zeker als er veel geld bij te pas komt. Ook nemen pubers nog meer risico als ze met hun vrienden zijn. ,,Het pleziergebied wordt geactiveerd als ze aardig en succesvol worden gevonden door anderen of likes krijgen op het internet. Daardoor kunnen jongeren minder goed met groepsdruk omgaan”. Het genot van de korte termijn is prettiger en kan zelfs verslavend werken. Om die redenen zijn er ook talrijke beloningssystemen opgezet. Het diploma voor het afronden van een opleiding of juist het vooruitzicht op een goed inkomen. Het is een langetermijndoel en dit leidt regelmatig tot drop-outs. De kik van het mogen besturen van een motorvoertuig is een langetermijndoelstelling, omdat de puber vaak niet kan wachten om zelf een auto te hebben. Het rijbewijs is een document dat bevestigt dat de houder daarvan bevoegd en bekwaam is om een motorvoertuig te besturen. En helaas komt dan die ongeremdheid weer om de hoek kijken. Het is niet voor niets dat er aparte ‘rijbewijsregels’ voor jongeren tot 24 jaar van toepassing zijn. Het vermogen om in een voertuig te rijden dat veel harder kan dan de wettelijk toegestane snelheid op een baanvak moet toch echt worden uitgetest en ondervonden. Met regelmatig desastreuze gevolgen.

Volgens Eveline is de ongeremdheid overigens helemaal niet erg. ,,Je moet loskomen, je moet fouten maken en de wereld ontdekken”, zegt zij. ,,Je kunt niet voor altijd bij je moeder op schoot blijven zitten.” Daarvoor is het goed om soms risico’s te nemen. ,,Je kunt pubers vergelijken met een soort auto waarvan de motor al lekker draait, maar nog met een onervaren bestuurder.” Volgens Eveline is de puberteit een unieke fase, waarbij je ongeremd nieuwe dingen moet kunnen uitproberen, die men later vaak niet meer durft. Het is dan ook een tijd die we moeten koesteren.

Als ouders en opvoeders kunnen wij ons mateloos ergeren aan dit, in onze ogen, vaak roekeloze gedrag. En we staan er dan biet bij stil dat wij niet anders zijn geweest in die levensfase. Natuurlijk zijn er zat voorbeelden van ouders en opvoeders die durven te beweren dat zij nooit zo zijn geweest. Maar het is dan nog de vraag of zij daarover wel eerlijk zijn, want iedere puber neemt op zijn of haar eigen manier risico’s. Dat begon al bij het oprichten en dus voor het eerst gaan staan, toen we ons evenwicht even flink op de proef stelden. En het leuke is: We houden nooit op met het nemen van risico’s. Althans, zolang ons brein, de hersenen, ons niet in de steek laat en de verbindingen blijft leggen die er nodig zijn om het nieuw geleerde in te slijten.

Slechts de gezondheid van ons brein is bepalend voor wat wij doen. In de puberteit zijn we op zoek gegaan naar de grenzen die daaraan zijn verbonden. En wat mij nog het meeste opvalt van alles is dat ons brein ons generatie op generatie laat zien dat deze grenzen kunnen worden verlegd. Is het niet geweldig dat onze kinderen zich daar, zonder dat zij dit in de gaten hebben, zo voor inspannen. Beloon hen waar mogelijk, maar begrens hen daar waar hun brein (of de techniek) hen in de steek laat.

N.B. Inmiddels gaan er stemmen op om aparte coronamaatregelen in te stellen voor jongeren. Maatregelen die meer afgestemd zijn op de ‘eigen wereld’ van deze leeftijdsgroep. Niet naar school mogen, niet mogen sporten en niet naar concerten en festivals mogen, wordt gezien als een onevenredige maatregel ten laste van jongeren. De drang om er weer op uit te mogen trekken wordt gezien als een potentieel gevaar voor het succes van het hele anti-coronabeleid.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Waarom 1,5-meter een farce is….

Laat ik voorop stellen dat het goed is dat er bewustwording wordt gekweekt voor de risico’s die aan de huidige crisis (covid-19) zijn verbonden. Ik vind het echter ook noodzakelijk om een ander geluid te laten horen dan wat er via de media en de overheid over dit virus wordt verspreid en daarmee een en ander ter discussie te stellen, omdat niet alles werkt zoals het ‘ons’ wordt voorgehouden. Onder meer op 21 april jl. hoorden we Mark Rutte het handhaven van de huidige coronamaatregelen voor het grootste deel van de bevolking verlengen, maar waarvoor?

Nederland, en dan vooral de deskundigen van het RIVM, het OMT en de Centrale Overheid, is in de ban van de voorzorgsmaatregelen tegen de verdere verspreiding van het Coronavirus (SARS Cov-19). De zogenaamde Intelligente Lockdown, in combinatie met de 1,5-metermaatregel, het 20-seconden handenwassen en het dragen van mondkapjes, vormen hierin de spil. Binnenkort zou daar ook nog eens een App op ingezet moeten worden, om de nieuwe paria’s (de dragers van het coronavirus) zichtbaar te maken op straat. Maar werken deze maatregelen überhaupt?

Laat ik beginnen met een kanttekening te maken bij de Intelligente Lockdown. De vraag is wat hieraan Intelligent is? Er wordt een beroep gedaan op het vermogen van mensen om goed na te denken over wat men moet doen om de verspreiding van het Coronavirus (SARS cov-19, zoals het virus inmiddels wordt genoemd) zodanig te laten verlopen dat de gezondheidszorg niet vastloopt. En dat het uiteindelijk toch niet is gelukt, blijkt uit de noodzaak om het aantal beschikbare IC-bedden te moeten verdubbelen. Een kunstmatig spannend gemaakte actie die noodzakelijk is geworden door de bezuinigingsmaatregelen en het decentraliseren van de zorg (in het algemeen) in het verleden. Door de mensen na te laten denken over het naar buiten gaan, hoopte de overheid succes te boeken. En wat is gebleken? De Intelligente Lockdown heeft alleen gewerkt ten aanzien van het thuiswerken, want voor de rest loopt iedereen nog gewoon over straat, is het overdag nog net zo druk op de autosnelwegen en worden er door jongeren (en volwassenen die deviant gedrag wensen te vertonen) feestjes georganiseerd.

De 1,5-metermaatregel behandel ik als laatste, dus daar kom ik zo op terug.

De voorzorgsmaatregel 20-seconden handenwassen is een maatregel die in het openbare leven niet zal werken. Buitenshuis is het nagenoeg nergens mogelijk om de handen te reinigen, terwijl binnenshuis het geen zin heeft om de handen steeds te wassen. Het meerpersoons-huishouden besmet (contamineert) elkaar voortdurend of juist niet.

En dan die maar voortdurende discussie over het dragen van mondkapjes. Bacteriologen en virologen hebben in het verleden, met (ziekenhuis-)hygiënisten, al tientallen onderzoeken gedaan naar de (antibacteriële-) werking en betrouwbaarheid van deze dingen. En uit elk onderzoek is naar voren gekomen dat mondkapjes slechts een beperkte bescherming bieden. Mondkapjes worden snel warm en vochtig door de ademhaling. Onze adem is van nature vochtig én warm. Een warme vochtige omgeving biedt voor veel bacteriën en virussen een ideale voedingsbodem om zich te ontwikkelen. Ze bieden daardoor slechts kortdurend de bescherming die wordt voorgehouden. En dan heb ik het nog niet eens over het feit dat de dragers van die mondkapjes voortdurend aan die dingen zitten. Daarnaast dragen de meesten het mondkapje niet op de juiste manier. Dus….mondkapjes bieden slechts schijnveiligheid.

Tja, en dan de 1,5-metermaatregel. Mensen moeten streven naar een onderlinge afstand van ten minste twee-armlengtes. En heeft dat zin? Heeft het zin om elkaar boos en verwijtend af te snauwen als deze onderlinge afstand niet wordt aangehouden? In de supermarkten is dat onmogelijk, in de bus of trein is dat onmogelijk, op het werk en in de schoolklas is het onmogelijk, tijdens het sporten is het onmogelijk. In de theaters, de bioscopen, de voetbalstadions en op festivalterreinen is het onmogelijk. En, als het al onmogelijk zou zijn, dan zijn er nog zoveel mogelijkheden om elkaar op andere manieren te besmetten.

Dat gebeurt elke dag. Iedere dag besmetten mensen elkaar. Ongeacht de voorzorgsmaatregelen contamineren mensen elkaar. Het winkelwagentje bij de supermarkt wordt zogenaamd schoongemaakt. Maar kijk je een beetje kritisch, dan stelt dat reinigen weinig tot niets voor. Een beetje halfbakken een nat doekje over een deel van de handgrepen halen is echt niet afdoende om bacteriën en virussen te verwijderen of te doden. De rest van het boodschappenkarretje blijft vies en een bron van besmetting. Hebt u er wel eens op gelet hoe vaak u het boodschappenkarretje aanraakt op andere plaatsen dan bij de handgrepen?

Maar het gaat niet om het winkelwagentje. Het gaat om wat er verder gebeurt. En dat is een grote schijnvertoning. Want, hoe gaat het in de praktijk? Om te beginnen ademen we. In de lucht die wij uitademen zit ook vocht en dit vocht bevat het virus. En we praten, sommigen met consumptie, en ook dan spatteren we er lustig op los. Dus spatteren we volop het virus in de rondte. We moeten voorkomen dat we ons gezicht aanraken. In de praktijk raken we dat gezicht bij voortduren aan; veelal volkomen ongemerkt. Wat we ondertussen over het hoofd zien is het aanraken van het haar. Ik ken maar weinig vrouwen die niet tig-keer per minuut hun haar aanraken. Daar stoor ik mij overigens ook buiten deze coronatijd aan. In de horeca dragen medewerksters handschoenen bij het bereiden van voedsel en ondertussen schuiven ze met regelmaat haren weg die voor het gezicht hangen. En in haren huizen wat bacteriën, schimmels en virussen.

Onze handen raken zoveel aan. Onze huid zit vol met bacteriën en virussen. We hebben ze zelfs nodig om te kunnen leven. Hoe meer we deze bestrijden (de nieuwe Dettol-cultuur) hoe meer we het natuurlijke evenwicht verstoren. Hier gaat het echter niet om in de praktijk. Het gaat om de schijnveiligheid die wordt gesuggereerd door de deskundigen en de overheid. Natuurlijk is het goed om te streven naar een lager risico van besmetting, maar daar blijft het ook bij. Anderhalve meter afstand heeft echter geen enkele zin, is nutteloos.

Een voorbeeld: U pakt een rol beschuit uit het vak in de supermarkt. U bedenkt zich en zet het terug in het vak. Een andere klant pakt de rol enkele minuten later en wordt dan besmet met de bacteriën, schimmels en virussen die u kort daarvoor op deze rol hebt achtergelaten.

Een ander voorbeeld: U heeft heel bewust boodschappen gedaan en hebt er goed op gelet dat u niets onnodig hebt aangeraakt. Bovendien is uw winkelwagentje goed gereinigd en is keurig veilig om de boodschappen in te doen. Maar dan komt u bij de kassa. U legt de boodschappen op de lopende band. Daar hebben al honderden, misschien wel duizenden andere boodschappen op gelegen. Boodschappen die de bacteriën en virussen van al die andere klanten hebben gedragen die u voor zijn gegaan. Ach, wat jammer nu. Weg al die mooie bedoelingen om vooral niet te worden besmet.

Sinds het weekend van 18 en 19 april jl. wordt er, vanuit het bedrijfsleven, volop ingezet op regelingen waarin de onderlinge afstand van 1,5-meter centraal staat, omdat de overheid vindt dat deze afstand in acht dient te worden genomen om een nieuwe zware belasting van het zorgsysteem te voorkomen. En daar draait het natuurlijk allemaal om. Het voorkomen dat er een tweede golf coronapatiënten op de IC-afdelingen van Nederlandse ziekenhuizen terecht komen. Het beleid is opnieuw gericht op het afschalen van het aantal IC-bedden. Hoe minder van dit soort bedden beschikbaar is, hoe lager de kosten zijn die hieraan hoeven te worden uitgegeven. Want, zijn de bedden er, dan worden ze ook gebruikt. En dat kost veel geld. Heel veel geld. En daar willen de zorgverzekeraars én de overheid niets van weten. Natuurlijk heeft het geen zin om permanent 2500 IC-bedden, inclusief alle apparatuur, beschikbaar te hebben staan. Maar het is niet onmogelijk om binnen elk ziekenhuis een permanente infrastructuur aan te leggen die het mogelijk maakt om in tijden zoals deze deze apparatuur snel en adequaat aan te kunnen sluiten. Wat is er op tegen om een bepaalde stock op te bouwen, deze centraal op te slaan, om in geval van nood een beroep op te kunnen doen. En zoiets kan bij de leverancier worden ondergebracht.

Het overheidsbeleid is er niet op gericht te voorkomen dat er veel mensen ziek worden en uiteindelijk dood gaan, maar op het voorkomen dat het falende gezondheidszorgbeleid uit het verleden (en ga er maar vast van uit dat dit niet verandert in de toekomst) wordt onthuld. Corona zal slachtoffers blijven vragen en het zal niet zo worden dat er elk jaar, bij elke terugkerende golf van de ziekte, een lockdown wordt ingesteld. U en ik zullen ons er op moeten instellen dat er nog heel veel doden zullen vallen door corona. Ik ga ervan uit dat ik daar één van kan zijn. Niet leuk voor wie er achterblijven, maar wel realistisch.

Ik begon mijn lessen bacteriologie altijd met een voorbeeld. Ons lichaam en alles wat wij dragen is bedekt met bacteriën, schimmels en virussen. Onze poepbacterie, de E-coli, die prima is wanneer we die in onze darmen houden, is buitengaats een heuse ziekteverwekker. We dragen deze mee op ons lichaam en op onze ‘schone’ kleding. Onderzoek toont keer op keer aan dat de meest vieze ruimte in ons huis niet de wc is, maar de douche-/badkamer. De E-coli wordt er volop aangetroffen. Mijn studenten zijn gaan zitten op stoelen waarop kort daarvoor nog andere studenten hebben gezeten. Ik vroeg hen vervolgens of ze ooit stil hadden gestaan bij het feit op wat voor een microbiologische ondergrond ze kort daarvoor zijn gaan zitten. En daarmee relativeerde ik altijd het gevaar van besmetting. Gevaar bij mensen die gezond zijn en zich inspannen om lichamelijke hygiëne te betrachten.

De anderhalvemetersamenleving is mijns inzien een leuke gedachte, maar niet haalbaar en feitelijk onnodig, omdat het gevaar van besmetting in de eerste plaats via andere wegen komt en daarop kunnen we geen afdoende voorzorgsmaatregelen nemen. Voorbeelden te over, zou ik zo zeggen. Het stimuleren van persoonlijke hygiëne en het beperken van direct contact met mensen die een zwak afweersysteem hebben, lijkt mij zinvoller. De persoonlijke hygiënische voorzorgsmaatregelen kunnen een grotere bijdrage leveren dan die 1,5 meter onderlinge afstand, want er zijn zoveel omstandigheden waarin we elkaar kunnen besmetten. En, hoe goed we ook ons best doen, er blijven medemensen ziek worden en sterven (vergeet ook niet dat er jaarlijks wereldwijd 200.000 tot 500.000 mensen sterven door de griep, het influenzavirus). Het hele coronacircus lijkt meer te zijn opgezet om de gevolgen van de bezuinigingen op de zorg te beperken (of te verdoezelen), dan op het voorkomen dat u of ik doodgaat aan het virus.

Laten we ons druk gaan maken over een bewustere samenleving met betrekking tot de persoonlijke hygiëne, waarbij het accent ligt op het beschermen van de symbiose (een situatie waarin verschillende levensvormen samenleven, terwijl zij een gevaar voor elkaar zijn, maar elkaar ondertussen nodig hebben om te kunnen leven) tussen de mens en de microben (waaronder de bacteriën en virussen); de balans die we nodig hebben om te kunnen bestaan. En daar hoort ook ziek worden en doodgaan bij.

Mijn inziens doet de overheid er beter aan om in alle openbare ruimten, maar ook in bijvoorbeeld de detailhandel en bij restaurants en sportscholen, materialen neer te zetten die de handen reinigen. Wanneer mensen een winkel, restaurant of sportschool (het zijn maar voorbeelden) binnenstappen en verlaten desinfecteren zij even hun handen. Een simpele maatregel, bekostigd door de overheid, die beduidend goedkoper is dan de huidige voorzorgsmaatregelen die de economie en de samenleving compleet verlammen, en welke de burger meer bewust maakt van de bittere noodzaak om voor adequate persoonlijke hygiëne te zorgen. Daarnaast zal de overheid het aantal IC-bedden structureel moeten uitbreiden. Laat ze daar de Duitse norm op los, dan is er altijd voldoende capaciteit. En, en dat is misschien nog wel de belangrijkste stap die de overheid dient te zetten, de gezondheidszorg moet weer gecentraliseerd worden en een taak worden van ons allemaal, dus een overheidstaak.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Hoeveel rekening houden werkgevers in de gezondheidszorg met de gezondheid van hun werknemers

Met hoeveel ‘trots’ wordt er gesproken over de inzet van verpleegkundigen, verzorgende-IG’s, artsen en intensivisten als het gaat om het werk dat zij momenteel verrichten in de zorg in het kader van de coronacrisis. En dan hoor ik een verhaal, en nog een verhaal, en nog een verhaal en nog een verhaal (uit directe bron), van verpleegkundigen en een verzorgende-IG die ook de keerzijden van deze jubelstemming laten zien. Want, hoe ‘trots’ wij ook mogen zijn op de werkbereidheid en het aanvaarden van de risico’s op de werkvloer van deze professionals, er blijken ook werkgevers te zijn die daar anders tegenaan kijken.

Zo sprak ik de afgelopen 2 weken met verschillende zorgverleners en wat zij mij vertelden, kan wat mij betreft niet door de beugel.

Een verpleegkundige die op de ambulance werkt vertelde dat zij bij herhaling door haar leidinggevende op pad werd gestuurd om een patiënt met coronaklachten op te halen, zonder dat zij de beschikking had over afdoende beschermende middelen. Zij werd gedwongen om zonder persoonlijke bescherming de patiënt over te tillen op de brancard en daarna te beademen tijdens het transport. Haar leidinggevende dreigde met ontslag wegens werkweigering als zij deze coronapatiënten niet ging ophalen.

De betreffende verpleegkundige zit nu ziek thuis in quarantaine en ook haar man is besmet.

Een tweede verpleegkundige vertelde mij over hoe haar dag er uit zag op de corona-afdeling van het verzorgingshuis waar zij werkte. Toen zij verkoudheidsklachten kreeg en haar lichaamstemperatuur daarbij ‘subfebriel’ bleek (dus net geen koorts, maar 38,3 graden Celsius), mocht zij zich niet ziek melden. En dat terwijl de minister-president kort daarvoor iedereen nog had opgeroepen (met het hele gezin) in thuisisolatie te gaan bij dit soort klachten. De verpleegkundige werd gedwongen om te blijven werken. Uiteindelijk werd zij ziek en getest. De test bleek, hoe kon het ook anders, positief. Pas toen zij koorts kreeg (0,2 graden hoger dan daarvoor), moest zij thuis blijven. Ondertussen was het aantal besmette ouderen, waarmee zij in aanraking was geweest, voor tweederde overleden aan corona.

Pas nadat zij naar huis was gestuurd kon zij aanvullende gezondheidsmaatregelen nemen. Omdat zij een éénpersoonshuishouden voert, is zij niet in staat om in haar eigen levensbehoeften te voorzien. Aanvankelijk wilde niemand haar hierbij helpen. Gelukkig heeft een buurvrouw inmiddels de taak op zich genomen om dagelijks boodschappen voor haar te doen.

Een IC-verpleegkundige vertelde mij dat hij ruim 14 uur aan een stuk door had moeten werken. Tijdens zijn dienst was hem geen enkele pauze toegestaan. aan het einde van zijn dienst werd hem verzocht meteen naar huis te gaan, maar het openbaar-vervoer was op dat tijdstip niet meer beschikbaar. Zonder eten of drinken, en voor eigen kosten, diende hij een taxi te nemen.

Hij heeft zich de volgende dag ziek moeten melden. Niet doordat hij corona had opgelopen, maar vanwege de uitputting en het tekort aan zorg (eten en vooral drinken) tijdens zijn werk de dag ervoor. Na een bemiddeling met de werkgever zijn pauzes verplicht en voorziet de werkgever de werknemers van voldoende eten en drinken.

Een verzorgende-IG in een verpleeghuis voor ouderen met dementie overkwam hetzelfde. Zij had benauwdheidsklachten, had koorts en voelde zich ziek. Zij kon nog amper op haar benen staan. Haar werkgever verbood haar, op straffe an ontslag-op-staande-voet (wat overigens door elke rechter nietig zou worden verklaard, maar de werkverhouding wel ernstig zou hebben verstoord), zich ziek te melden.

Na een korte bemiddeling door mij, waarin ik de belangen van de werknemer én de werkgever aan de orde stelde, kon de verzorgende-IG thuis blijven. In de weken die volgden was zij ernstig ziek en werd zelfs een opname op de IC overwogen. Deze werknemer zit inmiddels ruim 5, bijna 6 weken thuis en een spoedig volledig herstel, en dus hervatten van haar werk, zit er nog niet in.

Het klinkt dus allemaal heel erg mooi in de media. En de programma’s op televisie lopen over van jubelende en juichende media-geile bestuurders en deskundigen. Zij putten zich uit in superlatieven over deze ‘kanjers’, maar ondertussen is er veel leed onder deze hardwerkende, financieel ondergewaardeerde en derhalve onderbetaalde, professional. Voor hen is het zelfs nog maar de vraag of zij straks, als de crisis voorbij is, hun overuren krijgen uitbetaald. Want menig werkgever in de gezondheidszorg vindt het maken van lange dagen door overwerk een impliciet risico van het vak. Mondjesmaat wordt overwerk in vrije tijd gecompenseerd. En als er al wordt uitbetaald, dan verdwijnt het grootste deel van deze verdienste in de diepe zakken van de fiscus.

Het gaat ‘m straks niet meer worden als deze crisis voorbij is en de volgende lading zorgvragers met enorme zorgvragen zich aandient. Dan zullen deze verpleegkundigen, verzorgende-IG’s, en waarschijnlijk ook de artsen en intensivisten, bij bosjes omvallen. Uitgeput, tot uitgewoond, door de onevenredig hoge werkbelasting van deze crisis kunnen zij dan bij elkaar worden geveegd.

Met dank aan hun werkgevers en hen die namens hun optreden.

Om privacy-redenen en op verzoek van betrokkenen zijn de identiteiten van betrokkenen alleen bij mij bekend. Vanuit mijn professionele achtergrond ben ik tevens aan geheimhouding gebonden..

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in A-sociaal, Alledaags, Angstcultuur, Anti-sociaal, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsjuridisch, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbeidsovereenkomst, Arbeidsrecht, Arbeidsrisico's, Arbeidsvoorwaarden, Arbowet, Balans, Bedreiging, Bekwaam, Belangen, Belangenbehartiging, Bemiddeling, Bevoegd, Bezorgdheid, Collegialiteit, Communicatie, Communicatiestoornis, Compensatie, Competenties, conflict, coronacrisis, coronamaatregelen, coronavirus, Diagnose, dood, Dood door schuld, Ergernissen, Escalatie, Expertise, Frustraties, gezondheidszorg, Informatief, Integriteit, Intensive Care, intensivist, Intimidatie, Irritaties, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Kwaliteitskeurmerk, Lichamelijk lijden, Machtsmisbruik, Mediation, Medisch handelen, Normen en waarden, Onderhandelingen, Ontslag, Ouderenzorg, Overlijden, Pandemie, Passief geweld, Principieel onderhandelen, quarantaine, Repressie, Respect, Respectloosheid, Rouwen, Schrikbewind, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, Sterven, stress, Terreur, verpleegkundigen, verzorgende-IG, Waanzin, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkgever, Werknemer, Zorgplicht, Zorgverzekeraar, Zorgverzekeraars, zorgverzekering, Zorgverzekeringswet, Zorgwet, zorgzaam | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

ADVOCATEN en MEDIATION …? ? HELAAS! vaak een SLECHTE COMBINATIE…😳

Onderstaand artikel uit De Volkskrant van 6 juli 2019. was aanleiding tot verschillende reacties in LinkedIn. Onlangs kreeg ik, voor de vierde keer in één jaar, een verzoek een reeds gescheiden stel bij te staan in een herziening van hun alimentatieregeling. Om die reden publiceer ik het artikel en de reacties hierop nog een keer.

Daarnaast vindt u aan het einde van dit blog een verwijzing naar een blog over de veranderingen met betrekking tot de wettelijke regeling partneralimentatie.

[BEGIN ARTIKEL]

Echtscheidingsadvocaat Conchita van Rooij (53): ‘Een echtscheiding gaat over geld, niet in de laatste plaats omdat je alles goed geregeld wil hebben voor de kinderen. Mediators vragen echter vaak: wat heb je nodig om te kunnen leven? Ik vind dat de verkeerde vraag. Je kunt jezelf beter afvragen: waar heb ik récht op? Vervolgens kun je altijd nog besluiten welk bedrag je van de ander eist, maar je moet nooit onderhandelen zonder te weten waar je recht op hebt.

Als mensen bij mij komen, ga ik daarom altijd voor het hoogst mogelijke. Het is me een keer gelukt om aan te tonen dat een cliënt ziek was en daarom langer recht had op alimentatie. Voor een ander heb ik kunnen bewijzen dat ze onbewust benadeeld was in het eerder getekende convenant, waardoor ze recht had op 80 duizend euro extra. Natuurlijk, er zijn bepaalde kaders, maar daarbinnen vallen er punten te winnen. Wie bijvoorbeeld onder huwelijkse voorwaarden is getrouwd, maakt geen aanspraak op het huis van de ex-partner, maar is dat huis aangeschaft met geld dat tíjdens de relatie is verdiend, dan heb je als ex wél recht op een deel. Rechtvaardigheid is niet mijn drijfveer, dan zou ik mijn cliënten niet goed kunnen bedienen. Als advocaat ben ik ook niet op zoek naar de waarheid, dat doet de rechter; het is aan mij om de feiten zo strategisch mogelijk in te zetten. Of dat niet tot vechtscheidingen leidt? Ik vind het beter als je nu het gevecht aangaat en daarna probeert om weer samen door één deur te kunnen, dan dat je voor de lieve vrede iets tekent waar je na afloop nog jaren spijt van hebt. Dan heb je je leven lang een vechtscheiding en dat is écht niet in het belang van de kinderen.’

[EINDE ARTIKEL]

Enkele reacties:

  • Van mediators:

1) Je kan mensen ook en goed informeren en in gesprek gaan op basis van de feiten/rechten en dat in samenspraak. Daar is zeker niet altijd een strijdmodel voor nodig. Een goede familieadvocaat probeert ook de procedureschade te beperken voor de relatie als ouders/kinderen. En en kan prima.

2) Dat cliënten goed geïnformeerd zijn wat hun rechten en plichten zijn (en dan gaat het zeker niet alleen over geld) is belangrijk of de scheiding nu begeleid wordt door een advocaat of mediator. Dat voorkomt zeker problemen achteraf. Maar dat is wat anders dan het onderste uit de kan halen en vechten in de hoop dat het later weer goedkomt. Juist tijdens de scheiding daar goed met elkaar over in gesprek gaan zorgt voor goede afspraken mbt geld maar vooral mbt de kinderen.

3) En juist daar gaat het zo vaak mis! Tenenkrommend dit!!!

  • Van advocaten:

1) Ik kom ook heel vaak ondeskundige en ronduit slechte advocaten tegen…

2) Zullen we zeggen dat de waarheid in het midden ? Want itt hetgeen de mediation goeroes willen doen geloven, gaat van mediation ook niet altijd de magie uit die wel wordt verondersteld..

En de reactie van een mediator/psycholoog hierop:

Wie zijn dan mediation goeroes die pretenderen dat mediation magie is?

  • Van een VvE-manager:

Nog steeds geschokt om dit te lezen…dat is precies waar het maatschappelijk fout gaat.

  • Van de directeur van KieN:

Schokkende column, maakt helder hoe onze samenleving juridiseert. Het woord “kind” wordt niet genoemd. Is daar nog oog voor bij deze beroepsgroep? Waar we het eigenlijk voor zouden moeten doen? Wat voor rol ze spelen in vechtscheidingen? Echtscheiding gaat niet over “rechten” maar over plichten: goede duidelijke afspraken en wederzijds respect, ten behoeve van de kinderen. #goedouderschap #jeugdzorg #villapinedo

  • Van een advocaat-mediator:

Hoezo geen goede combinatie? Ken de feiten en ga op basis daarvan onderhandelen. Dat is wat in het artikel staat; wat is daar mis mee? Ik kom heel vaak ondeskundige mediators tegen; die geen idee hebben hoe het juridisch zit. Om problemen in de toekomst te voorkomen moeten partijen op de hoogte zijn van de juridische kaders zodat zij daar al dan niet welbewust vanaf kunnen wijken.

En de reactie op deze reactie:

Misschien een idee om de KERN (en de boodschap!) van het artikel eens GOED! te lezen…….. !?!

  • Van een juridisch medewerker:

Helemaal mee eens Rob ☹️

*

Tot zover het artikel en de reacties daarop.

*

Ik heb het artikel meerdere keren gelezen en laat ik beginnen met te zeggen dat ik in scheidingsmediations, als het gaat om de alimentaties (op de eerste plaats dat voor de kinderen en uit wat er dan overblijft die voor de ex-partner), ik het recht hierop bespreek. Dus de vraag: wat heb je nodig om te kunnen leven?, wordt bij mij niet gesteld.

Maar daar gaat het volgens mij niet over in dit artikel. Mevr. Mr. Conchita van Rooij (53) haalt hier uit naar mediators in het algemeen en de scheidingsmediator in het bijzonder. Kijk ik daarbij naar de teneur van haar betoogd, “(…) Ik vind het beter als je nu het gevecht aangaat (….)“, dan verbaast mij haar houding totaal niet. In tegenstelling tot deze advocate, en gelukkig werk ik zeer aangenaam samen met Knuwer Advocaten in Alkmaar waar advocaten werken die geen mes tussen de tanden hebben, gaan mediators niet uit van het gevecht aangaan, maar van het gezamenlijk komen tot een overeenkomst waarin beide partijen zich kunnen vinden en welke in rechte als redelijk en billijk kan worden beschouwd. Hoe dan ook: IK sta voor een geheel andere benaderingswijze dan deze mevrouw en wens mij daar dan ook nadrukkelijk van te distantiëren.

Wat ik mis in de column van deze advocate is oog voor de gevolgen van haar handelen op het gezamenlijk ouderschap. Ik heb jaarlijks te maken met ex-partners die, vanwege de -vermeend genoodzaakte- vechthouding van hun advocaten, als ouders niet meer in staat waren om voor de opvoeding en het levensonderhoud van hun kinderen te zorgen. En dat draait dan steeds uit op een vaststellingsovereenkomst waarin een herziening van de partneralimentatie is opgenomen. Niet wat er uit te halen is, maar wat redelijk en billijk is draagt bij in het behoud van een relatie tussen ex-partners, ouders.

En laat ik het daar maar bij houden.

Aanvullend: Sinds 1 januari van dit jaar zijn er nieuwe regels van toepassing op de partneralimentatie. Deze heb ik beschreven in het volgende blog: https://concies.wordpress.com/2020/01/02/7616/

*

Copyright©️oncies 2019/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Aannames, Affectieve relatie, Agressie, Alimentatie, Alledaags, Balans, Bekwaam, Belangen, Belangenbehartiging, Belastingdienst, Bemiddeling, Co-ouderschap, Communicatie, Competenties, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, Discriminatie, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Eenoudergezin, Eigen woning, Escalatie, Expertise, Familieconflict, Familieleed, Familiemediation, Familierecht, fiscaal, Geregistreerd partnerschap, Geweldloos, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Intimidatie, Intimiteit, Juridisch, kinderbelangen, Kinderbelangen, Kinderen, maatwerk, Machtsmisbruik, Master in Mediation, Mediation, Normen en waarden, Onderhandelingen, ouderschapsplan, Principieel onderhandelen, privacy, Samengesteld gezin, samenwonen, Scheiden, scheiding, Spraakmakend, Standpunten, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Vakbekwaam, vechtscheiding, Veiligheid, vreemdgaan, Vrijheid van meningsuiting, Waarden en normen, Wanprestatie | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Soms kom ik in situaties terecht waarvan ik later pas ontdek hoe het nou precies zat

Enige tijd geleden werd ik door een vrouw benaderd voor een oriënterend gesprek. Ze wilde weten of haar huwelijk nog te redden viel en of relatietherapie haar en haar man daarin kon helpen. Nog dezelfde dag werd ik door een man benaderd. Hij had min of meer dezelfde vraag. Zoiets komt wel vaker voor, maar zelden op een dag, kort na elkaar. En dus toog ik in de dagen daarna naar twee steden in ons prachtige landje.

Laat ik de vrouw Ans noemen. Ans vertelde mij in het oriënterende gesprek dat zij bijna 20 jaar getrouwd was, moeder van drie prachtige dochters en een full-time baan had bij een grote multinational. Haar leven met Hans was aanvankelijk sprankelend geweest, mede door de passie die zij deelden in hun hobby’s. Ze waren vrij snel getrouwd, omdat hun oudste dochter zich na een klein jaar had aangekondigd. De twee andere dochters volgden snel en daardoor was er veel veranderd in hun levens. Zeker doordat de derde dochter, na een gecompliceerde zwangerschap, met de nodige levensbepalende handicaps door het leven diende te gaan.

Gelukkig waren de problemen van beperkte duur, waardoor de zorgen om haar na een paar jaar waren verdwenen en haar kind nu een redelijk normaal leven kon leiden. Maar de stressvolle periode die zij en haar man hadden meegemaakt, had hen behoorlijk geraakt en uit elkaar gedreven. Het was een periode van overleven geweest. Voor hen beiden én voor de andere twee dochters. De vrouw had er geen goed gevoel aan overgehouden. Vooral doordat zij niet alleen haar handen vol had gehad aan de ziekenhuisopnames van haarzelf en hun dochtertje, maar ook doordat zij daarnaast thuis ook de boel draaiende had moeten houden. Inmiddels ging hun jongste naar de middelbare en door de jaren heen was het gevoel van alleen-zijn en eenzaamheid binnen de relatie alleen maar erger geworden.

Totdat zij ongeveer twee jaar geleden iemand was tegengekomen met wie zij over deze gevoelens kon praten. Nee, er was geen andere man in het spel, maar een vrouw. Aanvankelijk ontmoetten zij elkaar om over hun levens te praten en het verdriet dat zij voelden om het verlies van gevoelens voor hun partners. Ze was zich er een stuk beter door gaan voelen, maar het had ook een bom onder haar huwelijk gelegd. Zo hadden zij vaak gesproken of scheiden niet een optie zou zijn, omdat haar gevoelens, haar gevoel van houden-van, volledig was verdwenen voor haar man. Maar ook de andere vrouw was gaan twijfelen over haar relatie. Ze was weliswaar niet getrouwd, maar had al wel een langdurige en duurzame relatie. Samen met haar vriend had zij een zoontje van nog geen jaar. Haar kind was in de beginperiode van hun vriendschap geboren. Dat zij de liefde voor haar vriend kwijt geraakt was, had wel te maken met het intieme karakter van de gesprekken die zij met elkaar hadden. En zo was het gebeurd dat zij op een avond, na samen naar de bios te zijn geweest en nog wat hadden gedronken, seks met elkaar hadden gehad op de achterbank van haar auto. Dat was nu een half jaar geleden.

In het afgelopen anderhalfjaar hadden ze veel tijd met elkaar doorgebracht. Elk moment dat ze hadden kunnen pakken, hadden ze ook genomen. Ze hadden overnachtingen geregeld in hotelletjes en waren zelfs twee keer een weekend naar het buitenland geweest. Ze hadden van alles bedacht om hun partners te misleiden, want die wisten nog van niets. Ze hadden zelfs al met elkaar besproken om samen verder te gaan. En ze was daar heel blij om geweest. Totdat haar vriendin haar een paar dagen geleden liet weten dat ze niet meer met haar verder wilde gaan en voor haar vriend en kind had gekozen. Ze had ook meteen alle contacten met haar verbroken en geblokkeerd. Ze kon haar niet meer Appen, bellen of mailen via Facebook of Instagram. Alle contacten waren verbroken. En dus was zij naar haar man gegaan en had zij hem alles opgebiecht. Haar man was niet eens geschrokken. Hij was alleen maar blij geweest dat er een einde aan de relatie was gekomen, hij had het zeker wel een beetje gemerkt, en had meteen voorgesteld om dan in relatietherapie te gaan. En daar zat ze nu met haar vraag: Heeft relatietherapie nog wel zin?

Zoals gezegd toogde ik kort daarna naar de man, laat ik hem Gerard noemen, die mij met dezelfde vraag had geconfronteerd. En u raad het al. Ik kwam terecht bij het stel waarvan de vrouw, Gerda, de man had opgebiecht een liefdesrelatie te hebben gehad met een andere vrouw. Niet iemand bij hen uit de buurt, maar dat deed er verder niet toe. Zij wilde dolgraag met zijn vriend verder. Ze hadden pas een dochtertje en zij wilde er nog wel een kindje bij. Ook al had Gerard bij nog twee andere vrouwen drie kinderen. De laatste was heel speciaal en uit pure liefde geboren. Maar ja, wat nu? Gerda had hem aanvankelijk niets verteld over haar nieuwe liefde. Hij had alleen aan haar gedrag gemerkt dat er iets was veranderd. Ze was veel meer thuis geweest en ze was gestopt met uitgaan. Hij had er aanvankelijk totaal niet bij stilgestaan dat dit het gevolg was geweest van het beëindigen van haar liefdesrelatie met die andere vrouw. Een andere vrouw, nota bene.

Hij had gelachen na de laatste opmerking en had lachend eraan toegevoegd dat twee vrouwen met elkaar de natte droom was van elke gezonde man. Maar het lachen was hem daarna ook meteen weer vergaan toen hij zich realiseerde dat diezelfde twee vrijende vrouwen een bom hadden gelegd onder zijn liefdesrelatie met zijn vriendin, één van die twee vrouwen. En nu had de twijfel bij hem toegeslagen. Kon hij nog wel in een relatie met haar blijven. Want, hoe groot was de kans op herhaling? Met deze vrouw of met een andere? Kon hij zijn vriendin wel geven wat zij van hem vroeg? En wat als de volgende een man zou zijn? De gedachten alleen al verscheurde zijn hart en bracht hem naar de afgrond van paniek en machteloosheid. Hij had haar immers niet kunnen bekoren, zelfs niet met hun dochtertje. De vraag echode maar door zijn hoofd: Heeft relatietherapie nog wel zin of doe ik er beter aan de stekker er uit te trekken?

Het eerste stel, Ans en Hans, is in relatietherapie gegaan, maar hebben hem uiteindelijk afgebroken. Het tweede stel, Gerard en Gerda, heeft lang getwijfeld en steeds wilden ze wel verder, maar uiteindelijk haakte de man af. Gerda bleef de Ans steeds weer opzoeken. Daardoor brak Ans de relatietherapie ook af. Zij is van haar man gescheiden en sinds kort voert zij, zoals dat technisch en juridisch ook zo toepasselijk heet, een gezamenlijk huishouden met haar nieuwe partner Gerda. Beide vrouwen zijn gelukkig met elkaar en de begeleidende gesprekken, die rond de scheidingen hebben plaatsgevonden, hebben eraan bijgedragen dat zij nu wel verbondenheid voelen met hun exen. Niet meer als levenspartners, maar als ouders van vier prachtige meiden. Met hun exen hebben zij een hechte vriendschap ontwikkeld. En daar genieten hun kinderen van.

Het kan dus voorkomen dat ik in een uitermate bijzondere situatie terecht kom. Ik ga die niet uit de weg. Scheid beide kwesties (ik wist aanvankelijk ook niet dat de vrouwen de vrouwen waren waarmee was vreemdgegaan) en richt mij op de individuele hulpvraag van ieder nieuw stel. Bij mij viel het kwartje pas nadat ik de beide vrouwen begin dit jaar tegenkwam toen ik in een andere stad liep te winkelen. Ze woonden uiteindelijk ook niet echt in de buurt van elkaar en zulke dingen kunnen overal voorkomen. Wat nu wel leuk is, is dat ik twee vrouwen tegenkwam die mij beiden even hartelijk bedankten voor wat ik voor hun, hun exen én hun kinderen had gedaan.

Normaal vind ik het niet zo belangrijk, maar deze keer eigenlijk wel.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

ARBEIDSRECHT: Ontslag op staande voet?!

Het komt wel vaker voor en in 2014 deed de rechtbank in Amsterdam daar uitspraak over: het handelen tegen de gedragsregels in met ontslag op staande voet als maatregel. En deze week kwam een vulploegmedewerker bij een grote winkelketen om dezelfde reden in het nieuws. Hij werd op staande voet ontslagen vanwege het wederrechtelijk meenemen (stelen) van een plastic boodschappentasje van 3 eurocent.

Casus 1
Een paar jaar geleden was een schoonmaakster van vliegtuigen, in dienst van de KLM, een toestel aan het schoonmaken. Dan worden de stoelen gereinigd en vliegklaar voor de volgende vlucht gemaakt.
Daarnaast wordt het afval weggehaald. De zakjes waarin de passagiers van de vorige vlucht hun afval hebben verzameld. Een van de medewerksters vond daarbij een nagenoeg leeg zakje pinda’s op de grond. Zij raapte dit op, waarbij enkele pinda’s uit het zakje in haar hand vielen. Zonder daarbij verder na te denken stopte zij die in haar mond en at ze op.
Een collega zag het voorval en meldde dit bij haar supervisor. Het gevolg: ontslag op staande voet voor de schoonmaakster die de nootjes had opgegeten.

Casus 2
Een medewerkster in de bediening had bij het afruimen van een tafel €0,50 gevonden en in haar zak gestopt. Zij liet in eerste instantie na deze €0,50 in de kassa te stoppen. Hierop werd zij ter verantwoording geroepen en op staande voet ontslagen.

Casus 3
Een productiemedewerkster in de functie van operator, en al ruim 16 jaar in trouwe dienst, vond bij het verlaten van de productiehal een stukje ananas. Zij zocht eerst naar een afvalzak, maar vond deze niet. Het stukje ananas had niet op de grond gelegen en daarom stopt zij het maar in haar mond.
Een collega was hier getuige van en meldde dit aan de chef. Deze riep de productiemedewerkster ter veranwoording en stuurde de vrouw direct naar huis. De volgende dag ontving de vrouw een aangetekend schrijven waarin haar ontslag op staande voet werd aangezegd.

Casus 4
Een medewerker in een onderwijsorganisatie voor Middelbaar Beroepsonderwijs regelde met een student dat zij, in tegenstelling tot de uitgangspunten, maar in het belang van het leerproces van de student, dat zij de verslaglegging van haar stageactiviteiten niet op de vrijdag, maar op de maandag daarna mocht inleveren. De conceptversie was al beoordeeld.
De docent werd op staande voet ontslagen, omdat hij in strijd met het opleidingsreglement had gehandeld.

Casus 5
Een vakkenvuller werd onlangs op staande voet ontslagen omdat hij een plastic boodschappen tasje voor het meenemen van goederen die hij eerder die dag had aangeschaft in de filiaal waar hij werkte. De filiaal was al gesloten en hij nam het tasje van €0,03 mee met het voornemen dit later alsnog te betalen. Dit was hij hij vergeten te doen en de directie besloot hem op staande voet te ontslaan. Wat niet vermeld wordt in de verslaglegging of dit gedrag expliciet wordt beschreven in gedragsregels, of deze zijn overhandigd bij aanvang van het dienstverband en of de werkgever de consequenties van het betreffende gedrag bekend heeft gemaakt. Ik ben benieuwd hoe een rechter hierover zal oordelen.

En wat voor wat betreft de eerste 4 casussen: terecht?!
Alle vier de cassussen werden voorgelegd aan de rechter en in beide cassussen werd het ontslag op staande voet als rechtmatig afgedaan.
In geval van de eerste drie cassussen oordeelde rechter op basis van de huisregels/handboeken/handelingsvoorschriften. In deze documenten werd expliciet vermeld wat wel/niet was toegestaan en wat de consequentie was van overtreding van deze regels.
Zo werd er expliciet vermeld dat het niet toegestaan was om eetbare producten, die aangetroffen konden worden tijdens het schoonmaken van de vliegtuigen, niet mochten worden genuttigd. Zelfs 2 pinda’s uit een nagenoeg leeggeten zakje behoren daartoe.
In de tweede cassus werd gerefereerd aan diefstal. Het was niet toegestaan om, zelfs gevonden, geld voor eigen gebruik te behouden. Het geld dat door cliënten achtergelaten werd of vergeten werd mee te nemen, werd als geld van de onderneming beschouwd en diende te worden ingeleverd. Meenemen of niet tijdig afdragen werd als onrechtmatig en oneigenlijk toe-eigenen beschouwd en zou worden bestraft met ontslag op staande voet, ook al had de vrouw het geld, na het gesprek met de locatiemanager, alsnog afgedragen en verklaard het geld nooit voor zichzelf te hebben willen gebruiken.
Medewerkers van het groente- en fruitverwerkingsbedrijf worden bij indiensttraining over de procedures geïnformeerd, hetgeen op de werkvloer met regelmaat wordt herhaald.

Alleen in de beoordeling van de vierde casus werd het ontslag vernietigd. De werknemer had niet in het eigen belang gehandeld, maar de belangen van de student gepreveleerd boven de regelgeving. Bovendien bleek dat de docent niet als enige in vergelijkbare situaties zo had gehandeld. Daarnaast kwam naar voren dat de organisatie zelf, bij herhaling, van dezelfde regelgeving had afgeweken.
Er was wel een mediation noodzakelijk om de arbeidsrelatie te herstellen.

Uitzonderingen
Er zijn nog talrijke vergelijkbare cassussen, maar deze twee zijn illustrerend voor de hardheid van handboeken e.d.
Bij het ondertekenen van de arbeidsovereenkomst stemmen werknemers impliciet voor deze regelgeving binnen de organisatie.
De sanctie van ontslag op staande voet is in voorkomende overtredingen vermeld en dus altijd rechtmatig?
Nee, er zijn cassussen waarin het ontslag als buitenproportioneel wordt beschouwd en als onrechtmatig nietig wordt verklaard. Maar, dat komt uitsluitend voor in situaties waarin oorzaak en gevolg onvoldoende expliciet is verwoord in de regels.
Een ontslag op staande voet, waarbij de werknemer om kwesties als in de beschreven cassussen wordt ontslagen, zijn bij uitstek geschikt voor een arbeidsmediation. De mediator zal dan vooral insteken op basis van de uitgangspunten van principieel onderhandelen. Hierbij worden de wederzijdse belangen van het behoud van de arbeidsrelatie ingebracht.

Moraal
Ongeacht de hoge mate van geschiktheid voor mediation in dit soort kwesties, blijft het zaak dat een werknemer zich aan de regels houdt, en: Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Copyright©️oncies 2015/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen. Ik kom naar u toe, waar u ook woont in Nederland.

Geplaatst in Afscheid, Agressie, Alcoholmisbruik, Alledaags, Angst, Angstcultuur, Anti-sociaal, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsjuridisch, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbeidsovereenkomst, Arbeidsrecht, Arbeidsrisico's, Arbeidsvoorwaarden, Arbitrage, Arbowet, Bedreiging, Belangen, Bemiddeling, Bestuurskunde, Buitenlandse stage, Collegialiteit, Compensatie, Competenties, conflict, Criminaliteit, Discriminatie, Escalatie, Flexwerker, Flexwerkers, Gedragsproblemen, Geweld, Informatief, Inspanningsverplichting, Integriteit, Intervisie, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, Kenniseconomie, kinderbelangen, maatwerk, Machtsmisbruik, Mediation, Onderhandelingen, Ondernemer, onderwijs, Ontslag, Opleiden, Participatiesamenleving, Principieel onderhandelen, privacy, Puberteit, publicaties, Raad van State, Radar, Rechtsstaat, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Repressie, Respect, ROC, Rugzakje, Schoolreisjes, Sociale media, Spraakmakend, Standpunten, Startkwalificatie, Trainer/coach, Uncategorized, Universiteit, Vakantie, Verslaving, Verzekeringen, Waarden en normen, Wanbeleid, Wanprestatie, Werkeloos, Werkgever, Werknemer, WWZ | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen