Wanneer mannen of vrouwen vreemdgaan, dan komt dat vaak doordat….

Ik ben alweer meer dan 11 jaar werkzaam als relatietherapeut. Ik help echtparen en stellen bij het herstellen van hun relaties. Om die redenen word ik ook altijd benaderd of gevraagd, dat spreekt voor zich. Veel gehoorde uitspraken zijn:
“Kunt u ons helpen bij het herstellen van onze relatie? Wij houden nog van elkaar, maar het lukt ons maar niet om de relatie stabiel te krijgen en hebben erg vaak ruzie. We kunnen niet met, maar ook niet zonder elkaar. We willen weten of er nog toekomst zit in onze relatie. We willen de afgelopen jaren niet zomaar weggooien….”

  • Relatietherapie

In relatietherapie gaat het er juist om dat het stel elkaar weer ontdekt, terugvindt, en met elkaar bespreekt wat zij als wenselijk ervaren voor de toekomst van hun relatie. Met als absolute voorwaarde: wederzijdse partnerliefde; het houden van in wederkerigheid (Ik hou ook van boerenkool). Daarbij is het van belang dat er toekomstgericht wordt gewerkt aan de relatie, waarbij het verleden niet uit het oog wordt verloren en wordt gebruikt als voorbeeld voor hoe het niet meer zal gaan gebeuren. Samen, met de focus op de toekomst en daarbij over de schouder terugkijken naar het verleden.

  • Ruzies

Ruzies zijn vaak het gevolg van frustraties, irritaties, ergernissen en miscommunicatie binnen de relatie. Veelal voortkomend uit wat men eigenlijk wenselijk vindt. Wenselijk in de zin van wat men mist terwijl men dit juist wil delen met de ander. In vrij veel situaties gaat het dan om de seksuele verlangens/wensen. Maar in nog meer situaties wordt de wens uitgesproken dat de onderlinge communicatie verbetert. Het gemis wordt dan kenbaar gemaakt in verwijten, terwijl het uitspreken van de feitelijke wens achterwege blijft.

Overigens: Ik ben een groot voorstander van ruzie. Je maakt namelijk alleen ruzie met iemand om wie je geeft.

  • Uit elkaar drijven

In veel relatietherapieën wordt besproken wat het stel verdeelt: wat hen uit elkaar drijft. Dat kan ongewenst gedrag binnen-, maar ook ongewenst gedrag buiten de relatie zijn.
Agressie, geen interesse in de ander, gedrag naar de kinderen, slechte communicatie, een buitenrelationele relatie (vreemdgaan)….elke oorzaak is een mogelijke reden voor het uit elkaar drijven.
In ongeveer de helft van de gevallen gaat het om een buitenrelationele relatie. Dat hoeft niet per se een seksuele relatie te zijn, ook al is dat in verreweg de meeste situaties wel het geval. Vaak wordt het gemis aan intimiteit binnen de relatie als oorzaak genoemd. Initimiteit kent echter twee facetten: de mentale intimiteit en de fysieke intimiteit. In de fysieke intimiteit huist het elkaar aanraken, kussen/zoenen en de seks tussen partners. En vreemdgaan wordt vaak geuit in het aangaan van een seksuele relatie. Deze seksuele relaties kunnen zowel hetero- als homoseksueel van aard zijn.
In voorkomend geval, zal er veel aandacht uitgaan naar de oorzaak van deze buitenrelationele relatie. Dan gaan de gesprekken over de vraag: Wat heeft de ander verleid om een (seksuele-) relatie aan te gaan met een nieuwe partner? Niet zelden blijkt dan niet alleen een gebrekkige eigen seksuele relatie de oorzaak te zijn. Een gemis aan inhoudelijke communicatie (mentale intimiteit) wordt vaak als een van de, zo niet de belangrijkste, oorzaken gegeven. Concreet: het wederzijds tekortschieten in het voeren van een goed gesprek en het delen van gevoelens welke exclusief zijn voor de partner, waardoor de onderlinge verbondenheid verloren is gegaan.

  • Seksuele relatie (intieme verbondenheid)

In relatietherapieën over buitenrelationele relaties, of wanneer er sprake is van polyamorie, waarin seks een rol speelt, wordt dus ook de eigen seksuele relatie besproken.
Opvallend is dat vrouwen daarin opener zijn dan mannen (ook vaak aangehaald bij de communicatieproblemen). In alle gesprekken die ik hierover heb gevoerd, zijn de vrouwen opener over alle redenen van het vreemdgaan. Mannen daarentegen zijn doorgaans geslotener wanneer zij niet de vreemdgaande partij zijn en hebben moeite met te vertellen hoe zij in hun seksuele omgang met hun partner zijn of wensen te zijn.

Is het de man degene die vreemdgaat, dan kan hij prima verwoorden waarom hij dat heeft gedaan. Het is voor de man eenvoudiger om dan op een verwijtende toon over de onvrede over de seksuele relatie met zijn partner te spreken.
Komt het er op aan om te vertellen hoe de man de seksuele relatie heeft ervaren met zijn partner en is de vrouw degene die is vreemdgegaan, dan geeft de man in circa 75% van de voorkomende gevallen aan uitermate tevreden te zijn en geen veranderingen te wensen in de seksuele relatie. En dat terwijl de vrouw dan vaak haar onvrede uit over diezelfde seksuele relatie.

De oorzaak van deze verschillen is tweeledig.

  1. Mannen ervaren het falen van de seksuele relatie als een persoonlijk falen. Zij achten zichzelf verantwoordelijk voor de kwaliteit van de seksuele relatie en achten zich verantwoordelijk voor de tevredenheid van hun vrouw/partner. Dit persoonlijk falen ondermijnt hun gevoel van mannelijkheid.
  2. Mannen ervaren het als een belemmering wanneer zij over hun seksleven moeten vertellen aan een man. Ook hier speelt de status een rol. Een man kan veel moeilijker aan een andere man vertellen dat hij niet in staat is geweest zijn vrouw/partner seksueel tevreden te stellen. Het is niet voor niets dat haantjesgedrag en onderling opscheppen over de seksuele relaties, en vooral dé prestaties, onderwerp van gesprek zijn tussen mannen onderling, en niet het ervaren van de seksuele omgang door hun vrouwen. Mannen die seksueel onvoldoende presteren, zullen die niet zo snel met andere mannen bespreken. Zij houden of hun mond of scheppen extra op hoe goed ze wel niet zijn in bed.

  • Veilige omgeving

In de relatietherapie probeer ik een veilig klimaat te creëeren, zodat openheid van zaken kan worden gegeven over de (seksuele-) relatie. Maar, wil een man er absoluut niets over kwijt, dan laat ik het daarbij.
Althans, voor het gevoel van de man. Ik help de man dan de kwestie onder woorden te brengen door de (seksuele-) omgang in andere woorden om te zetten. Woorden die voor hem veilig zijn en die zijn mannelijkheid niet aantasten. Het heeft geen nut de man zich oncomfortabel te laten voelen. Hij haakt dan af en laat zijn relatietherapie nog liever mislukken dan dat hij over zijn eigen schaduw heen zal stappen.
Dat is niet het doel van de behandeling. Mannen spreken zich vaker uit in rationele termen. Door door te vragen op wat het fout-gaan van de liefdesrelatie met hun hart doet, schakelen zij vervolgens, als een blad aan de boom, om naar de emotionele beleving van de relatieproblemen.

Zoals eerder gezegd: Vrouwen zijn veel opener. Zij hechten juist waarde aan het uiten van hun gevoel, de seksuele gevoelens en verlangens, maar ook hun behoefte aan mentale intimiteit. Daar waar de prestatiedrang bij de man centraal staat in de seksuele relatie, daar is het (inter-)persoonlijke gevoel bij de vrouw aan de orde. Het maakt haar niet uit hoe de man het doet, het maakt haar alles uit wat het met haar doet. De man gaat voor het orgasme, de vrouw voor de totale beleving, al dan niet met een hoogtepunt.
Het is dit proces dat centraal wordt gesteld in de relatietherapie. Het krijgen van inzicht in de verschillen van beleving van de (seksuele-) relatie en niet de prestatie.
Natuurlijk willen vrouwen dat hun mannen presteren. Maar op de eerste plaats staat hier het presteren op het gebied van genot, beleving, het opwekken van (seksuele-) gevoelens, het geven van aandacht, tederheid, passie en liefde. Pas daarna wordt de prestatie van de liefdesdaad genoemd, in de breedste zin van haar betekenis, als belangrijk. Vrouwen scheiden lust van liefde.

  • Liefdevol castrerend

Opvallend is dat mannen vaak reageren met dat zij wel weten hoe zij met hun partner om dienen te gaan en dat zij dat ook kunnen én doen. Des te groter is de teleurstelling als vervolgens blijkt dat deze mannen het mis hebben. Hun vrouwen vertellen dit en geven vaak aan dat zij dit nooit eerder hebben gezegd. Vrouwen sparen hun mannen, zij zwijgen liever dan dat zij hun mannen liefdevol castreren……

Mannen, vrouwen vinden het fantastisch als jullie hen tonen hoe goed jullie wel niet zijn in bed. Hoe snel jullie dit wel niet kunnen afraffelen en zien hoe jullie daarna op jullie zij draaien en in slaap vallen (een oermechanisme overigens wat jullie niet kwalijk valt te nemen), dat vinden zij minder. Vrouwen hebben ook andere verlangens. Verlangens van tederheid, strelen, masseren, kussen, elkaar voelen en vooral veel aandacht voor een fijn (geil, stout) gesprek. Verlangens van aandacht, zij willen respect voelen en willen centraal staan, zich het uitgangspunt voelen van hetgeen er plaatsvindt. Vrouwen hechten aan het voelen. Het huidcontact, het totale contact. Niet alleen hun borsten, billen en geslachtsorganen zijn erogene zones, hun hele lichaam is dat. Er de tijd voor nemen en niet meteen van pats-boem-hatsiekiedee.
De daad duurt dan misschien maar een minuutje of drie, het seksuele genot, de erotiek uren.

(Voor de goede orde: bovenstaand voorbeeld is gerelateerd aan de gesprekken waarin de seksuele relatie tussen een man en een vrouw niet naar tevredenheid is verlopen en in een relatietherapie bij mij aan de orde is gekomen. Andere belevingen en opvattingen zijn evenzeer mogelijk, maar hier niet aan de orde gesteld)

Hoewel onvrede over de seksuele relatie vaak als oorzaak en reden wordt gegeven voor het vreemdgaan, blijkt in de praktijk het gemis van mentale intimiteit een veel belangrijkere reden te zijn om ontevreden te zijn over de relatie. De klik die met een nieuwe relatie wordt ervaren op dit niveau leidt dan vaak tot de fysieke intimiteit buiten de eigen relatie. Herstel van de verbinding, de verbondenheid, begint met het herstel van de mentale intimiteit. Pas daarna kan worden gewerkt aan herstel van de fysieke intimiteit. Door de partners met elkaar te laten praten, en actief aan dit communicatieproces te werken, worden de eerste stappen gezet naar het herstel van de liefdesrelatie.

Copyright©oncies 2020

Concies’ Blogs is een produkt van CONCIES mediation / relatietherapie / onderwijsdiensten

Wilt u meer weten? Kijk voor informatie op http://www.concies.nl

Geplaatst in Alledaags, Belangen, Bemiddeling, Compensatie, conflict, echtscheiding, Familieconflict, Familiezaken, Feedback, Gedragsproblemen, Gezin, Huiselijk geweld, Huwelijk, Informatief, Integriteit, Intimiteit, Mediation, Overgang, privacy, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Respect, scheiding, Seks, Spraakmakend, Standpunten, Thuis, Trouwen, Uncategorized, vechtscheiding, Voortplanting, vreemdgaan | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

WEEK VAN DE MEDIATION 2020 (19-23 oktober)

Deze week is het de WEEK VAN DE MEDIATION. En net als vorig jaar heb ik dan een actie voor u. Maar dit jaar voeg ik daar een tweede actie aan toe.

*

TELEFOONACTIE 2020: U kunt mij, tijdens deze WEEK VAN DE MEDIATION, tussen 10.00 en 12.00 uur bellen met vragen over situatie waarvan u denkt dat mediation tot een oplossing kan leiden. U krijgt dan een gratis advies wat u het beste kunt doen.

📞 062.12.03.655

*

SPECIALE WEEK VAN DE MEDIATION-ACTIE 2020: U kunt dit jaar, tijdens deze WEEK VAN DE MEDIATION, tussen 10.00 en 12.00 uur een afspraak maken voor een gratis kennismakingsgesprek (ook in de avonduren). Hieraan zijn geen kosten verbonden, dus ook geen voorrijkosten, ondanks dat ik gewoon bij u thuis kom.

📞 062.12.03.655

*

LET OP: Er zijn een beperkt aantal gesprekken beschikbaar en OP = OP.

*

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in AADD, ADHD, Affectieve relatie, Alimentatie, Alledaags, Alzheimer, Arbeidsmediation, Asperger, ASS, Autisme, Belangen, Bemiddeling, Buurtbemiddeling, Co-ouderschap, Communicatiestoornis, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, conflict, convenant, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Expertise, Familieconflict, Familiemediation, Familierecht, Gedragsproblemen, Geloofsovertuiging, Geregistreerd partnerschap, Huntington, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Informatief, Integriteit, Intimidatie, Intimiteit, Kanker, Keurmerk mediation, Kinderbelangen, Kinderen, Kindgebonden budget, Koopwoning, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Kwaliteitskeurmerk, Liefdesverdriet, maatwerk, Master in Mediation, Mediation, Normen en waarden, Obsessief gedrag, ODD, Onderhandelingen, Ontslag, Onttrekken aan ouderlijk gezag, Onverwerkt verdriet, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, PDD-NOS, Persoonlijkheidsstoornis, Principieel onderhandelen, Relatiebemiddeling, Relatiebemiddelingen, Relatieherstel, Relatieproblemen, Relatietherapie, Religie, Repressie, Respect, Rouwproces, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, scheiding, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociale media, Spraakmakend, Thuis, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, UWV, Valentijnsdag, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, vreemdgaan, Waarden en normen, Week van de Mediation | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Is een economische terugval naar het niveau van 2002 gezond voor de economie?

Covid-19 (corona/SARS cov-2) heeft nogal een impact gehad op de wereldeconomie en sinds gisteren is daar een tweede golf overheen gekomen. Overal werden (en worden opnieuw) coronamaatregelen ingevoerd. Op een haar na werd hierdoor de economie stilgelegd (vanwege de -intelligente- lockdowns). Overal werd (en wordt er opnieuw een beroep) op mensen gedaan om fysiek niet naar hun werk te gaan. Thuiswerken of thuiszitten-zonder-werk werd het nieuwe arbeidsethos. Alleen werknemers in de vitale sectoren mochten -onbekommerd- naar hun werk. Nou ja ‘mochten‘? Er is inmiddels sprake van een economische recessie die zijn weerga niet kent. De wereldeconomie wordt jaren teruggeworpen. Ook de economie in Nederland heeft een flinke deuk opgelopen. Er staat nog een fikse ontslaggolf voor de deur. Zo kreeg een van mijn kinderen onlangs te horen dat ook haar baan kwam te vervallen. Met haar stonden in een klap 179 werknemers op straat. En de vraag is of we slechter worden van deze economische terugslag?

Marcel Levi (CEO bij University College London Hospitals en daarvoor bestuursvoorzitter bij het AMC) kopte in de digitale versie van Het Parool: “Hoe erg is het als de economie terugkeert naar 2002?”

[BEGIN CITAAT]

Vette koppen in Britse kranten berichten over de duikeling van de economie door de coronacrisis. Een ‘ongekende’ economische krimp brengt het land in één klap terug naar het begin van deze eeuw. In andere Europese landen is het beeld ongeveer hetzelfde. Opgewonden tv-verslaggevers spreken van de grootste economische ramp in de geschiedenis. Diezelfde geagiteerde journalisten rapporteerden trouwens eerder over de ‘ongekende’ koersval op de aandelenbeurzen bij het begin van de coronamaanden, maar vergaten de afgelopen weken te berichten dat de waarde van de aandelen stilletjes alweer aardig in de buurt is van de pre-covidstand.

Hoe erg is het eigenlijk als de economie terugkeert naar het peil van achttien jaar geleden? Ik herinner me toch goed dat we in het jaar 2002 ook niet in lemen hutjes woonden en op koolzaad moesten kauwen. Het was eigenlijk een prima tijd, waarin we in redelijke welvaart leefden in een stukken minder overgekookte wereld. Minder onaangename scheldpartijen via Twitter en Facebook. Minder idiote ramsjvluchten en daardoor minder pulptoerisme in Europese hoofdsteden. Nog geen elektrische fietsen (voor 70-plussers minstens zo gevaarlijk als een coronavirus). En ongeveer identieke afleveringen van Goede Tijden, Slechte Tijden op televisie. In 2002 konden we ons opwinden over de terugkeer van FC Zwolle in de eredivisie en de komische kabinetten-Balkenende met de Lijst Pim Fortuyn.

Hoe vaak krijg je eigenlijk de kans de klok een kleine twintig jaar terug te draaien? Zouden we met de kennis van nu indertijd niet veel wijzere beslissingen hebben genomen? We waren vast eerder begonnen met de bescherming van ons milieu. Ook hadden we ongetwijfeld eerder raciale ongelijkheid in loopbaankansen en gezondheid (jawel, ook in Nederland) serieus genomen. En hadden we voordelen van de digitale revolutie wat eerlijker verdeeld over alle kinderen, rijk én arm. Of we hadden onze intensive care en ziekenhuisbedden meer laten meegroeien met een oudere bevolking en een groter inwonertal, zodat we ook wat beter bestand waren geweest tegen pieken van een virusepidemie. Of op zijn minst een adequate verpleeghuiszorg intact gelaten. Waarschijnlijk hadden we met alles wat we hebben geleerd in de afgelopen twintig jaar wat minder vertrouwd op ‘de markt’ en wat meer ingezet op publieke voorzieningen, gebaseerd op solidariteit.

Kortom, het is zo gek nog niet economisch een flink aantal jaren terug in de tijd te gaan. Natuurlijk is het voor mensen rampzalig als ze hun baan verliezen, maar misschien is dat voor sommigen ook een moment om eens na te denken over wat voor soort werk ze eigenlijk willen doen. Is al die extreem irritante telemarketing (“Een héle goede morgen…”) nou echt zo bevredigend? Een switch naar een functie in de zorgsector is misschien zo gek nog niet en geeft waarschijnlijk meer voldoening. Er zijn volop vacatures.

[EINDE CITAAT]

Economen zijn het in grote lijnen met elkaar eens. Er is niets verkeerds aan de terugval. Het wordt zelfs als een positieve ontwikkeling gezien voor de oververhitte economie van de laatste jaren. In die zin zouden ‘we’ blij moeten zijn met de terugval, maar wat gaat er gebeuren als covid-19 elk (half) jaar op deze wijze wordt bestreden? Er kan toch niet elke keer, ook niet op lokaal gebied, een lockdown worden afgekondigd? Daarvoor heb ik een alternatief geschreven in een eerder blog (zie: https://concies.wordpress.com/2020/06/19/het-probleem-van-de-coronacrisis-zit-m-in-het-beleid/).

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Aannames, Alledaags, Angst, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsmarkt, Arbeidsmediation, Arbeidsomstandigheden, Arbeidsovereenkomst, Arbeidsrecht, Arbeidsrisico's, Arbeidsvoorwaarden, Bedreiging, Belangen, Belastingdienst, blijfthuis, Collegialiteit, Communicatie, Communicatiestoornis, Compensatie, coronavirus, COVID19, economie, Economische motieven, economische schade, Flexwerker, Flexwerkers, Frustraties, Gezin, Herstel, Hygiëne, Hygiënisch handelen, Hypotheken, Informatief, kinderbelangen, Kwaliteit van leven, Lease auto, Normen en waarden, Ondernemer, Ondernemerschap, onderwijs, Ontslag, overheidsbeleid, Overlijden, Participatiesamenleving, politiek, quarantaine, recessie, Repressie, RIVM, Rouwen, SARS cov-2, Schulden, Slapeloosheid, Slavenarbeid, Sociaal lijden, Sociale media, Spanningen, Spraakmakend, Standpunten, stress, Teleurstelling, Toekomst, Treinreizen, Uitdroging, Uitkeringen, Uitzendkracht, Uncategorized, verlies, verpleegkundigen, verzorgende-IG, Vrijheid, Vrijheid van meningsuiting, Waarden en normen, Werkgever, Werknemer, WHO, ZZP'er | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Nadat ouders zijn gescheiden dienen zij, in het belang van hun kinderen, bij elkaar in de buurt te blijven wonen

Als mediator ben ik, tijdens scheidingsmediations, betrokken bij het opstellen van de ouderschapsplannen (verplicht sinds 2009 als er kinderen zijn voortgekomen uit de relatie of wanneer er sprake is geweest van een huwelijk of geregistreerd partnerschap). Een onderdeel van het ouderschapsplan is het bepalen waar, en dan vooral hoever van elkaar, de ouders gaan wonen na de scheiding. Dit is vaak een gevoelig onderwerp, omdat de ouders zich dan gaan realiseren dat ze niet meteen mijlenver van elkaar kunnen gaan wonen. De belangen van de kinderen, om beide ouders gemakkelijk te kunnen bezoeken bijvoorbeeld, zijn bepalend en maatgevend. Het CBS heeft onderzoek gedaan naar hoever ouders, na een scheiding, gemiddeld van elkaar gaan wonen.

Het CBS schrijft hier het volgende over:

Na een scheiding blijven ouders meestal bij elkaar in de buurt wonen. Van de stellen met een of meer kinderen die in 2014 uit elkaar gingen, woonde drie kwart in 2018 minder dan tien kilometer bij elkaar vandaan. Ouders met kinderen in de basisschoolleeftijd, en ouders met een hoog inkomen blijven vaker bij elkaar in de buurt wonen. Zodra ouders een nieuwe partner vinden wordt de afstand doorgaans groter. Dat meldt het CBS op basis van een onderzoek over de periode 2014-2018.

Voor dit onderzoek zijn ouders (van verschillend geslacht) die in 2014 uit elkaar gingen, en een of meer thuiswonende minderjarige kinderen hadden, uit het bevolkingsregister geselecteerd. Dat waren ruim 29 duizend paren. De afstand tussen de woonadressen van de gescheiden ouders is in vogelvlucht gemeten op 1 januari 2015 (vlak na de scheiding), en op 1 januari 2018 (drie jaar na scheiding).

Afstand na drie jaar wat groter

Vlak na de scheiding woonde 21 procent van de ouderparen tien kilometer of verder uit elkaar. Bij een kleine minderheid (5 procent) was de afstand meer dan vijftig kilometer. In de jaren na een scheiding verhuizen mensen relatief veel. Tussen 1 januari 2015 en 1 januari 2018 veranderde de onderlinge afstand van bijna twee derde van de gescheiden ouders. In de meeste gevallen gingen zij verder uit elkaar wonen. Op 1 januari 2018 woonde 26 procent van de paren tien kilometer of meer uit elkaar. Het aandeel dat op minder dan 2 kilometer afstand woonde, was in drie jaar gedaald van 43 naar 39 procent.

Met schoolgaande kinderen dichter bij elkaar

Ouders met één gezamenlijk kind gaan doorgaans verder bij elkaar vandaan wonen dan ouders met meer dan één kind. Daarnaast speelt de leeftijd van de kinderen ten tijde van de scheiding een rol. Ouders van wie het jongste (of enige) kind jonger dan 4 jaar is wonen na de scheiding het verst uit elkaar. Als het jongste (of enige) kind in de basisschoolleeftijd is (4 tot 12 jaar) blijven ouders het dichtst bij elkaar in de buurt wonen. Uit eerder onderzoek bleek dat ouders van kinderen in de basisschoolleeftijd na de scheiding relatief vaak kiezen voor co-ouderschap.

Ouders die vlak na scheiding in 2014 binnen 2 km van elkaar wonen

Hoe lager het inkomen, hoe verder ouders na de scheiding van elkaar wonen. Van de paren met een gezamenlijk inkomen dat tot de hoogste 20 procent behoort, bleef ruim de helft binnen twee kilometer van elkaar wonen. Bij de laagste inkomens was dat ruim een derde. Naast de hoogte van het inkomen speelt ook de inkomensverhouding tussen de partners een rol: tweeverdieners bleven vaker bij elkaar in buurt wonen dan eenverdieners.
Ouders op het platteland wonen na de scheiding doorgaans verder uit elkaar dan ouders in een stedelijke omgeving. Van de ouderparen die uit elkaar gingen in een (zeer) sterk stedelijke gemeente woonde 19 procent vlak na de scheiding tien kilometer of meer van elkaar. Bij ouderparen die zijn gescheiden in een niet-stedelijke woongemeente was dit 27 procent.

Nieuwe partner vergroot de afstand

Ruim drie jaar na de scheiding woonde bijna een kwart van de gescheiden ouders met een nieuwe partner samen. Wanneer vaders en moeders gaan samenwonen met een nieuwe partner wordt de afstand met de ex-partner doorgaans groter. Als beide exen met een nieuwe partner zijn gaan samenwonen, woont ruim 40 procent meer dan tien kilometer uit elkaar. Als geen van beiden opnieuw is gaan samenwonen, is dat 22 procent.

Bronnen

Relevante links

Waar het CBS niet naar heeft gekeken is welke invloed de woonsituatie, na de scheiding, heeft op de onderlinge afstand tussen de beide ouders. Ook in 2018, en nog veel meer in 2020, is de invloed van de beschikbaarheid van een huurwoning medebepalend voor die afstand. Daarnaast verandert de afstand minder snel wanneer de beide ouders dan gaan beschikken over een koopwoning. En, eveneens niet in het onderzoek meegenomen, is dat de stedelijke omgeving nogal verschilt per stad. In de ene stad is de infrastructuur zodanig dat zelfs een relatief korte afstand zodanig is dat het kind of de kinderen lang dienen te reizen of onderweg veel situaties tegen kunnen komen die als onveilig voor het kind of de kinderen worden gezien. Tot slot speelt de bereidheid van de ouders een rol om voor vervoer te zorgen. Allemaal punten van aandacht (er zijn er nog veel meer hoor) wanneer dit onderdeel van het ouderschap bij mij aan de orde is tijdens de scheidingsmediation en welke niet door het CBS zijn meegenomen in hun onderzoek, maar wel in het belang zijn van het kind of de kinderen.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Huiselijk geweld tussen partners, daar lijden de kinderen onder

In mijn praktijk, zowel bij mediation als bij relatietherapie, kom ik best wel vaak situaties tegen waarin sprake is van huiselijk geweld. En dat kan heel ver gaan. Partners die, in het bijzijn van hun kinderen, elkaar voor rotte vis uitmaken. Partners die zo hard tegen elkaar staan te schreeuwen dat ze er nog schor van zijn als ze hun volgende gesprek met mij hebben. Een partner die mij Appt om hulp, omdat de beide partners elkaar kort daarvoor fysiek te lijf zijn gegaan. Maar ook dat een partner de andere partner dagenlang negeert en daardoor de sfeer te snijden is. Onderlinge spanningen als een van beide partners de woning betreedt bij terugkeer van het werk. Het is maar een kleine greep uit de vele voorbeelden die ik zou kunnen geven over huiselijk geweld (seksueel geweld in al zijn vormen nog buiten beschouwing gelaten). Het is eigenlijk geen nieuws, maar huiselijk geweld is schadelijker dan gedacht voor kinderen.

Probleemgezinnen hebben meer dan wekelijks te maken met geweld, gemiddeld 71 keer per jaar. Uit onderzoek van het Verwey-Jonker Instituut blijkt dat huiselijk geweld veel heftiger is dan gedacht. Ook blijken de gevolgen voor kinderen groter. In meer dan de helft van de gevallen zijn kinderen niet alleen getuige van geweld tussen ouders, maar zelf ook slachtoffer. Gemiddeld gebeurt dat 1 keer per maand. Het gaat in de meeste gevallen om psychisch geweld zoals vernedering, uitschelden of dreigementen.

Zo kondigde een vader meerdere keren bij zijn kinderen (6, 8, en 11 jaar oud) aan dat hij ging scheiden van hun teringmoeder. Een dochter van 10 jaar sprak mij eens aan, in aanwezigheid van haar ouders, tijdens een gespreksronde, waarin zij mij haar blijdschap van mijn huisbezoek vertelde….omdat haar ouders dan ten minste geen ruzie met elkaar maakten. Een andere 12-jarige dochter vertelde mij over haar ‘vriend’. Een man van 28, waar ze zelfs bleef slapen, omdat het thuis wel een oorlog leek. Een man vertelde over zijn eigen schreeuwen, omdat zijn ex niet met hem wilde praten over de ellende waarin zij hun kinderen brachten door de scheiding. Een andere man was door zijn vrouw over zijn voeten gereden, waar de kinderen bij aanwezig waren, toen zijn vrouw, na de zoveelste slaande ruzie, met haar auto wegreed. En dan de moeder die jarenlang als sportvrouw in de watten was gelegd en nadat haar carrière voorbij was, haar gezin min of meer in de steek liet, omdat zij niet in staat bleek te zijn haar verantwoordelijkheden tegenover haar kinderen op zich te nemen en haar echtgenoot bij herhaling, waar de kinderen bij aanwezig waren, vertelde dat zij geen liefde meer voor haar man en kinderen voelde.

Fysieke mishandeling van kinderen komt in een derde van de gevallen voor. Kinderen worden verhoudingsgewijs vaker geslagen door ouders die in onmin met elkaar leven, dan kinderen waarvan de ouders geen onderlinge spanningen ervaren. Een stel vertelde over een situatie waarin de moeder met hun zoontje deelnam aan de avondvierdaagse en het huis van haar ex passeerde. De vader was naar buiten komen stormen en had het kind zijn huis in willen sleuren, omdat het niet de beurt van de moeder was om voor het kind te zorgen. En dat terwijl de vrouw door de school van haar kind was gevraagd om zijn klas die avond te begeleiden tijdens het lopen.

“Het is voor het eerst dat zo’n meting op grote schaal wordt gedaan, maar het valt echt tegen”, zegt een woordvoerder van het Verwey-Jonker instituut in 2018 tegen een verslaggever van de NOS. “Er zijn meer incidenten dan verwacht, de gevolgen zijn ernstiger en de doorwerking duurt langer. Het is heftiger dan verwacht.”

Door het geweld hebben kinderen uit probleemgezinnen vaker dan andere last van traumatische klachten, zoals depressiviteit, angst of PTSS. Ook ervaren kinderen emotionele onveiligheid en verloopt de hechting met ouders moeizaam. Door de psychische schade kunnen kinderen heftig reageren, bijvoorbeeld met vluchtgedrag of juist opstandigheid. Onlangs kwam mij nog ter ore dat een van de kinderen (8 jaar) al twee keer had aangegeven dat het overwoog uit het raam te springen van het appartement waarin het woonde, 10 hoog. Daarnaast heb ik kinderen meegemaakt die een terugval hadden in hun sociaal-emotionele ontwikkeling en doubleerden op school. Kinderen die zich ontwikkelden tot perfectionistische, aan faalangst lijdende, volwassenen, omdat ze nooit konden voldoen met hun goed bedoelde inzet om het hun ouders naar hun zin te maken. Menig kind is ervan overtuigd dat zij geen goed kind zijn (geweest) voor hun ouders en dat zij daardoor als volwassenen relationele problemen hebben of juist daardoor gaan scheiden of zijn gescheiden.

Ouders zaten bij mij aan de mediationtafel en waren niet in staat om hun persoonlijke vete ondergeschikt te maken aan de belangen van hun, weer in zijn broek plassende, zoontje. En hoe blij (gelukkig) reageerde hun zoon toen zij samen met een nieuw ouderschapsplan bij hem kwamen. Vooral omdat het ouderschapsplan geheel in het teken stond van zijn belangen. Het bedplassen en in zijn broek plassen was van de ene op de andere dag voorbij. Hij kon daardoor ook weer bij vriendjes blijven slapen.

De onderzoekers benadrukten in 2018 dat huiselijk geweld in alle lagen van de bevolking kan voorkomen, maar zien wel dat het in armere gezinnen vaker voorkomt. Bijna de helft van de gevolgde gezinnen heeft een inkomen van minder dan 1500 euro per maand. Ook werkloosheid en alcoholgebruik spelen een rol. Ruim de helft van de gezinnen kampte met werkloosheid, tegen 5 procent in de rest van de samenleving. Ook bleek meer dan 40 procent van de mannen en ruim 30 procent van de vrouwen een alcoholprobleem te hebben. In mijn praktijk zie ik daar anno 2020 de gevolgen van het coronabeleid van de overheid bij komen. De lockdown, het verplicht thuis moeten blijven, terwijl ook de kinderen thuis moesten blijven van school tijdens de intelligente lockdown, maar ook de massale ontslagen als gevolg van het sluiten van bedrijven. De stress in de gezinnen, de onderlinge irritaties, ergernissen en frustraties tussen partners, in het bijzijn van hun opgehokte kinderen. En dat in een tijd waarin ook de jeugdzorg faalt en veel kinderen aan hun lot worden overgelaten.

Het viel de onderzoekers in 2018 bovendien op dat veel ouders die met huiselijk geweld te maken hebben daar zelf in het verleden ook slachtoffer van zijn geweest (44 procent). “Er is sprake van een vicieuze cirkel die alleen kan worden doorbroken met goede en passende hulp aan kinderen én ouders”, concluderen ze. En daar besteed ik extra aandacht aan. Niet alleen tijdens relatietherapieën, juist ook tijdens scheidingsmediations: goed gezamenlijk ouderschap na de scheiding. Ouders mogen van mij elkaar niet meer liefhebben, maar dat doet niets af aan hun verplichtingen naar hun kinderen. Die hebben ze immers verwekt in de periode dat ze het nog goed hadden met elkaar. Althans, in de meeste gevallen. En toen konden ze ook goed voor hun kinderen zorgen. Dat mogen hun kinderen nu ook van hun verwachten. Zij hebben daar recht op.

Het onderzoek werd uitgevoerd onder bijna 1100 gezinnen met kinderen tussen de 3 en de 18 jaar. Zij waren in meer dan 100 gemeenten aangemeld bij steunpunt Veilig Thuis. Het Verwey-Jonker Instituut zal in de toekomst nog onderzoek doen naar het soort geweld en de kwaliteit van de hulpverlening. Het onderzoek loopt nog tot 2021.

Ik zal het onderzoek blijven volgen en ondertussen aandacht blijven vragen voor de kinderen die klem komen te zitten tussen hun ouders en daaronder lijden. Ik zal ouders melden dat ik, wanneer zij hun kinderen zo (psychisch/al dan niet bewust) blijven mishandelen, hun zal aanmelden bij Veilig Thuis, zodat de gezondheid van hun kinderen niet verder geschaad zal worden. Niet alleen vanuit mijn professionele standpunt, maar ook omdat ik het zelf van dichtbij heb meegemaakt. Geen enkel kind hoeft te moeten lijden onder het geweld dat hun ouders veroorzaken. En dat mag u echt een missie van mij noemen.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

EXTRA BLOG: Wist u dat iTunes van Apple u van tijd tot tijd bedriegt?

Onlangs kwam ik tot de ontdekking dat een aankoop (muziek-cd) van vorig jaar niet meer in mijn computer stond. Dat ontdekte ik doordat ik op zoek was naar iets nieuws en ik de eerdere aanschaf tegenkwam en er geen ‘speel af’ bij stond maar het prijskaartje.

Aanvankelijk dacht ik nog dat het aan mij lag. Dat ik dacht dat ik de cd had aangeschaft en dat dit niet het geval was. Gelukkig had ik alle facturen nog en al snel vond ik het bewijs dat ik de cd inderdaad eerder had gekocht. Maar ondertussen had ik hem ook opnieuw aangeschaft. Dat gebeurde op 16 september jl.

Om nu twee keer voor hetzelfde product te moeten betalen, vond ik te ver gaan, dus liet ik mij -door Apple- doorlinken naar het overzicht van mijn aankopen.

Nou, dat heeft Apple slim aangepakt, want dat overzicht gaat niet verder dan 90 dagen terug in de tijd en daardoor is het niet mogelijk om de bevestiging van de eerste keer van de aankoop te zien. Gelukkig bewaar ik alle digitale facturen en daarin vond ik het bewijs van de eerdere aankoop van ditzelfde product.

Dus nam ik contact op met iTunes/Apple. Keurig netjes via hun site en het ‘formulier’ dat dan dient te worden ingevuld.

Daarop ontving ik de volgende reactie: “We nemen contact met u op. Een medewerker bekijkt uw aanvraag en stuurt u binnen 48 uur een persoonlijk antwoord. In dat antwoord treft u een overzicht aan van uw verzoek. In de tussentijd kunt u misschien een oplossing vinden in een van deze artikelen:

Een terugbetaling aanvragen
Onbekende afschrijving
Als uw betaalmethode wordt geweigerd in de iTunes Store
Abonnementen bekijken, wijzigen of opzeggen

Uw incidentnummer is: XXXXXXXXXXX

Bedankt,
Apple

Meteen gevolgd door het volgende bericht:

“Beste Kees,

Bedankt dat u contact met ons hebt opgenomen. Ik begrijp dat het u niet lukt om een terugbetaling aan te vragen en dat er producten zijn verdwenen. Ik zal mijn uiterste best doen om de kwestie voor u op te lossen. Beantwoord alstublieft deze e-mail en geef daarbij de volgende informatie:

• Een schermafbeelding van een eventuele (fout)melding die u krijgt.

• Een duidelijke beschrijving van de problemen die u ervaart.

• De bestelnummers van de aankopen waar het om gaat.

Bestelnummers van de iTunes Store beginnen met de letters ‘M’ (voor betaalde aankopen) of ‘R’ (voor gratis aankopen). U vindt het bestelnummer in de aankoopgeschiedenis van uw account.

Zodra ik deze gegevens heb ontvangen, ga ik de kwestie onderzoeken. Ik neem dan zo spoedig mogelijk contact met u op.

Met vriendelijke groet, Edwin”.

Ik reageerde hier als volgt: ” Beste Edwin. Ik ga komende dagen al mijn iTunes-facturen checken of het gekochte product (muziek) nog in mijn bezit zijn. Ik vermoed namelijk dat er meerdere zijn verdwenen. Ik geef je dan het volledige overzicht (factuurnummers en desgewenst een kopie van de factuur).Je hoort dus nog.”

Dat stemde nog tot enige tevredenheid in een goede en adequate afhandeling. Het leek mij evident dat ik mijn geld zou terugkrijgen voor het voor de tweede keer downloaden van hetzelfde product. Maar die gedachte bleek ijdel te zijn. Nadat ik alle facturen had gecontroleerd, was ik tot de ontdekking gekomen dat Apple al eerder één en hetzelfde product twee keer (2x) had gefactureerd. Dit had ik niet eerder gesignaleerd, omdat ik er vertrouwen in had dat Apple dit soort ‘onrechtmatigheden’ niet zou uitvoeren. Dat bleek een foutieve aanname te zijn geweest. Daarop stuurde ik een email, zoals ik dat inmiddels had doorgegeven, met de twee dubbele factureringen, inclusief de gevraagde gegevens. Je zou toch verwachten dat -wanneer je precies aan het verzoek voldoet- er overgegaan zou worden tot het terugbetalen van de dubbele betalingen. Maar niets bleek minder waar….

Apple liet mij het volgende weten:

Beste Kees,

Vriendelijk bedankt voor uw reactie.

Ik heb bestelling met bestelnummer ‘MKTVGFMZTJ’ bekeken en gezien dat de beltoon ‘Jump’ inderdaad tweemaal is aangekocht. Echter is het voor ons niet meer mogelijk om deze dubbele aankoop voor u ongedaan te maken. Wij raden u aan om in een dergelijk toekomstig geval zo spoedig mogelijk contact met ons op te nemen. Wij kunnen vaak meer voor u betekenen wanneer een aankoop recent is gedaan.

Verder heb ik gezien dat de versie van het album dat u hebt gekocht in bestelling met bestelnummer ‘MKWNBYHD1J’, niet meer beschikbaar is in de iTunes Store. De versie die u recentelijk hebt aangekocht in bestelling met bestelnummer ‘MKWTQK09WL’ is nog wel beschikbaar in de iTunes Store.

Mogelijk is het album intussen verwijderd en opnieuw toegevoegd aan de iTunes Store. Helaas word het betreffende artikel dan gezien als een ander product en niet als een artikel dat u al had gekocht. Om deze reden is het nieuwe artikel bij u in rekening gebracht.

Als u de aankoop in bestelling met bestelnummer ‘MKWTQK09WL’ ongedaan wilt maken, dan kunt u zelf een terugbetaling aanvragen via ‘Meld een probleem’. Voor uw gemakt heb ik hieronder de link naar de betreffende pagina vermeld:

https://apple.co/refund

Opmerking: Houdt u er alstublieft rekening mee dat, wanneer een terugbetaling wordt goedgekeurd, u het recht verliest om het album te downloaden vanuit de iTunes Store.

Meer informatie over het aanvragen van terugbetaling voor apps of materiaal dat u bij Apple hebt gekocht, vindt u op deze pagina:

https://support.apple.com/nl-nl/HT204084

Ik vertrouw erop dat ik u hiermee voldoende heb kunnen informeren. Mocht u toch nog aanvullende vragen hebben, aarzel dan niet om opnieuw contact met ons op te nemen.

Ik wens u nog een prettige dag toe!

Met vriendelijke groet,

Edwin”

En het zal duidelijk zijn dat ik geen genoegen nam met dit antwoord. Dit omdat Apple dus gekochte producten uit The iTunes Store kan halen -en het dan blijkbaar ook bij de cliënt (koper) uit de aankopen verdwijnt, waarna de koper hetzelfde product opnieuw dient aan te schaffen en er dus voor de tweede keer moet betalen. Ik gaf Edwin te kennen dat ik van mening was dat hier sprake was van oplichting. Ik gaf tevens aan mij te beraden op juridische stappen tegen deze praktijken.

Daarop ontving ik de volgende email:

Beste Kees,

Hartelijk dank voor uw reactie. Allereerst, mijn naam is Miklós, ik ben een Senior Advisor. Ik heb uw zaak in overleg met mijn collega Edwin van hem overgenomen en ik help u graag verder.

Ik begrijp dat u een terugbetaling wenst te ontvangen voor een aantal oudere aankopen waaronder een ringtone die niet meer beschikbaar is in de iTunes Store en een album die per ongeluk dubbel was aangekocht.

Gezien deze aankopen ouder dan 60 dagen zijn kunnen wij dit niet terugbetalen. Wij garanderen alleen de initiële download wanneer u een aankoop doet, het later opnieuw downloaden van een album is een extra service die we aanbieden, maar een die we niet kunnen garanderen. Om deze reden raden we u ook aan om een back-up van al uw aankopen te maken. U kunt in de volgende artikelen meer informatie vinden over het maken van een back-up:

https://support.apple.com/nl-nl/HT203977

https://support.apple.com/nl-nl/mac-backup

Verder kunt u er altijd nog voor kiezen om een terugbetaling aan te vragen voor de aankoop in MKWTQK09WL via de meld een probleem website:

https://apple.co/refund

Houdt u er rekening mee dat u dit artikel niet opnieuw kunt downloaden indien de terugbetaling is goedgekeurd.

Ik vertrouw erop dat ik u met bovenstaande informatie volledig heb geïnformeerd. Mocht dit niet het geval zijn, of heeft u nog andere vragen of opmerkingen, reageer dan alstublieft op deze e-mail. Ik help u dan met alle plezier verder.

Ik wens u nog een fijne dag.

Met vriendelijke groet,

Miklós – Senior Advisor

Tot zover de correspondentie tussen mij en Apple/iTunes Store.

Wat mij nog het meeste verbaast zijn twee opmerkingen van ‘onze Miklós’. Hij beweert dat terugbetaling niet mogelijk is, omdat het aangeschafte product langer dan 60 dagen geleden is. Hoezo? Het gaat om een product aangeschaft op 16 september jl. Op dat moment minder dan 14 dagen daarvoor. En hij laat weten dat ik wel geld kan terug ontvangen, maar dan ben ik het product ook kwijt.

Stel u nou eens voor. Het gaat niet om een relatief weinig gedownload product, maar om een wereldwijd succes album met misschien wel meer dan één miljoen downloads/AANKOPEN. En Apple verwijderd dit hitalbum, laten we zeggen van €16,99? Daarna zet Apple het weer terug in de iTunes Store en die één miljoen kopers schaffen het album opnieuw aan. KASSA! Apple verdient 2x €16.990.000 aan hetzelfde album.

Dát noem ik oplichterij.

Copyright©️oncies 2020

Geplaatst in Apple, iTunes Store, Kees van Lunsen, onrechtmatig handelen, oplichting | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Scheiden bij ziekte (bijv. Alzheimer)

Afgelopen maandag, 21 september, was het Internationale Alzheimerdag. Daarom dit blog over scheiden, waarbij onder meer ziektes als Alzheimer aan de orde kan zijn. Er openlijk over praten? Daarvoor is het nog een te groot taboe. Ik heb er de afgelopen jaren al meerdere keren mee te maken gehad: de echtscheiding vanwege de ernstige ziekte bij de partner.
Kanker, psychiatrische ziektebeelden, ziekten met de dood tot gevolg als Alzheimer, dementie en Huntington.
Maar ook echtscheidingen die te maken hebben met partners die gediagnostiseerd zijn in het autistisch spectrum, zoals Asperger, komen regelmatig voor, maar zitten nog behoorlijk in de taboesfeer.

Om een echtscheiding aan te kunnen vragen dragen echtparen doorgaans als argument aan dat hun relatie duurzaam is ontwricht en niet binnen een aanvaardbare termijn is te herstellen. Er is geen kans meer op verbetering. Hét argument kun je wel stellen.

En toch wordt het voor veel mensen een heel andere argument wanneer de ontwrichting wordt veroorzaakt door een ziekte of gebrek. Dan spreekt men meer over het verlaten van de zieke partner en dat wordt moreel veroordeeld.

Scheiden is prima, zolang de partner maar gezond is van lijf en leden. Hoewel…..wanneer de partner waarvan gescheiden wordt gek is en is gediagnostiseerd als chronisch psychiatrisch patiënt en bovendien opgenomen is in een instituut voor de rest van zijn of haar leven, dan blijkt men wel begrip te hebben voor een scheiding vanwege ziekte.
Maar, heeft de partner een dodelijke of chronische ziekte die een normale en gezonde relatie in de weg staat, dan is het commentaar niet van de lucht. Mensen hebben elkaar toch eeuwige trouw beloofd, in voor- en tegenspoed, tot de dood hen scheidt.
Dus dán verlaat je je partner niet….

Informatief

  • Ziekte van Huntington
    Mijn allereerste echtscheidingsmediation was bij een echtpaar dat ging scheiden omdat een van de partners de Ziekte van Huntington had. Dit is een ziekte waarbij de hersenen worden aangetast. Doordat de verstandelijke vermogens afnemen en er psychische stoornissen optreden, wordt het onmogelijk om nog een normaal leven te leiden. De meeste mensen die aan deze ziekte lijden, sterven na 14 tot 16 jaar.
    Doordat deze partner veel begon te vergeten werden de kinderen regelmatig aan levensgevaarlijke gevaren blootgesteld. Het verstandelijk vermogen begon af te nemen en bizar gedrag kwam vaak voor. Goede en slechte periodes wisselden elkaar af, waarbij de tussenliggende periodes steeds korter werden. De man, die de Ziekte van Huntington had, wenste te scheiden omdat hij zijn vrouw en kinderen niet in de weg wilde staan voor een gelukkiger leven.

  • Kanker
    Bij de tweede echtscheiding-vanwege-ziekte, waarbij ik betrokken was, was er sprake van een echtscheiding vanwege een tumor in de hersenen op een plaats waar dit niet was te verwijderen (inoperabel). De tumor ontwikkelde zich aanvankelijk heel langzaam, maar leidde al snel tot veranderingen in de persoonlijkheid en het karakter van degene die aan de ziekte leed. Van een liefdevolle partner veranderde deze in een despoot die het hele gezin terroriseerde (zonder dat dit bewust werd ervaren). Goede periodes wisselden met slechte af. Toen fysiek geweld begon toe te nemen besloot het echtpaar (samen) de stekker uit het huwelijk te trekken.

  • Syndroom van Asperger
    In de derde situatie was er sprake van Asperger. Een van de partners had Asperger.
    Voorheen werd Asperger nog gekwalificeerd binnen de DSM-IV vanwege de autistisch gerelateerde kenmerken, maar dit wordt niet meer gedaan in de DSM-5. De pervasieve ontwikkelingsstoornis (PDD) werd als belangrijkste ASS-kenmerk beschouwd. Andere kenmerken zijn de beperkingen in de sociale interacties en een beperkende focus op interesses en activiteiten. Anders dan bij de klassieke stoornissen in het autistische spectrum is er geen sprake van vertraging in de ontwikkeling van de taalvaardigheid op lage leeftijd. Er is een normale tot hoge intelligentie en een gemiddelde neiging tot het maken van contact.
    Veel mensen die Asperger hebben, werken in functies die gerelateerd zijn aan boekhoudkundige en exacte vaardigheden.

Het initiatief tot echtscheiding

In alle drie de echtscheidingsmediations is het de zieke partner geweest die het initiatief heeft genomen om te gaan scheiden.
In alledrie de mediations was de motivatie hetzelfde: Ik wens dat mijn partner nu al kan gaan genieten van een zorgeloos bestaan en niet de lasten hoeft te dragen van mijn ziekte.
In alledrie de echtscheidingen zijn, voordat de echtscheidingsmediation zijn aanvang had, testamenten opgesteld.

De man die leed aan Huntington vergeleek zijn situatie met hoe hij deze had meegemaakt bij zijn ouders. Zijn vader was overleden aan Huntington en hij herinnerde zich hoe hij en de andere kinderen niet meer naar hem toe durfden te gaan. Dat was dan ook zijn enige angst: Dat zijn kinderen hem niet meer zouden komen bezoeken.
De echtscheidingsmediation was een langdurig proces, omdat ik steeds de mentale toestand van de man diende te controleren, opdat hij als volwaardig gesprekspartner kon deelnemen aan de gesprekken.
Daarnaast diende het ouderschapsplan zorgvuldig te worden opgesteld, waarin onder meer rekening werd gehouden met de periodes van adequaat kunnen reageren, en niet kunnen reageren, extra aandacht vroegen. Wie werd toeziend voogd en welke rol kreeg de verpleging?

De echtscheidingsmediation waarin het hersentumor een rol speelde is niet afgerond. Het echtscheidingsproces was gevorderd tot het echtscheidingsconvenant, en er waren al eerste afspraken gemaakt met betrekking tot de financiële afhandeling, toen de man kwam te overlijden.
Toch werd het ouderschapsplan uitgevoerd, omdat daarin de (toeziende) voogdij was vastgesteld en was geregeld wie de man vertegenwoordigde in het leven en de opvoeding van de drie minderjarige kinderen.

Het langste heeft de mediation geduurd waarin de vrouwelijke partner Asperger had. Dit kwam niet zozeer door de vrouw, maar vooral door de man. Ondanks een relatie van bijna 25 jaar, had de man nooit geleerd dat zijn vrouw alles letterlijk opvatte en zaken exact opnam zoals zij werden gezegd. Beeldspraak over bepaalde mail-wensen: Ik wil alles weten wat er met ons kind gebeurt, zouden tot honderden mailtjes per dag hebben geleid.
Ook hier diende het proces goed te worden bewaakt en dan met name met betrekking tot de letterlijke opvattingen. Bovendien had het paar een zoon die was gediagnostiseerd met PDD-NOS.
Om te voorkomen dat de mediation nog meer tijd in beslag zou nemen werden interventies uitgevoerd die tussen de gesprekken door al tot een speciale voorbereiding leidden. Bovendien werden derden in de gesprekken betrokken, omdat deze in het dagelijkse leven van de vrouw en het kind al een belangrijke rol speelden en zouden blijven spelen.

Een bijzondere scheidingsmediation speelde vorig jaar. Een echtpaar, waarvan de vrouw (78 jaar) dementerende was, had gezamenlijk het besluit genomen om, na ruim 50 jaar, uit elkaar te gaan. De man (82 jaar) kon het niet aanzien hoe zijn vrouw zichtbaar aftakelde en had haar te kennen gegeven dat hij van haar wilde scheiden. Aanvankelijk was de vrouw boos en vol verdriet geweest, maar had uiteindelijk ingestemd. Kort na de start van de mediation kreeg ik een vertegenwoordiger van hun kinderen aan de telefoon. Waar ik in vredesnaam mee bezig was? Ik heb de betreffende persoon toen uitgelegd dat het de keuze van hun ouders hun keuze was. Daarnaast heb ik met hun ouders gesproken of het vermogen van beide partijen om tot deze beslissingen te komen. Waren zij nog beslissings- en handelingsbekwaam. En ik vond dat ze dat beiden nog waren; ik zou dat ook tijdens de gesprekken bewaken. Tijdens de mediation werden creatieve oplossingen gevonden. Sterker nog, partijen besloten een tweede huis naast hun huidige woning te bouwen. Daar zou de man in gaan wonen, zodat de vrouw in haar vertrouwde omgeving kon blijven. Bovendien zouden ze twee keer per week samen koken en eten. Daarnaast werd particuliere zorg ingeschakeld en hoefde de man zich geen zorgen te maken om zijn vrouw en ondertussen voor zijn eigen welzijn gaan zorgen.

De familie was zeer te spreken over de gevonden oplossingen en nam een aantal zorgtaken op zich. Deze mantelzorg werd zorgvuldig georganiseerd en werkt nog tot op de dag van vandaag.

Kanttekeningen
Het is volkomen voorbarig om te oordelen over een echtscheiding waarin een van beide partners ziek is.
Voor buitenstaanders is het nagenoeg onmogelijk een oordeel te vellen over de motieven die hebben geleid tot de beslissing om te gaan scheiden.
Buitenstaanders gaan er vaak van uit, dat de gezonde partner degene is die het initiatief heeft genomen tot de echtscheiding, en dat is in de meeste gevallen ook juist. Maar, als buitenstaander heb je geen zicht op de werkelijkheid en zou het maar zo kunnen voorkomen dat het andersom is geweest.
Mijn ervaring met partners van mensen met Huntington is juist dat de gezonde partner niet wil scheiden, juist vanwege de Huntington en het lot dat de andere partner staat te wachten wanneer die alleen verder moet.

Ik ben een voorstander van scheiden bij ziekte. Zeker wanneer deze ziekte de relatie duurzaam ontwricht en tot (blijvende) psychische traumata kan leiden.

Ik acht mij bevoorrecht met de beschreven ervaringen. Onlangs werd ik benaderd door een hulpverlener in de zorg rondom autisme. Ook zij beschreef een haast onhoudbare situatie, maar ook dat de partner er nog niet aan toe was om te gaan scheiden.

Scheiden doe je dan ook niet zo maar even wanneer je getrouwd bent met iemand die een chronische ziekte heeft, die beperkingen heeft in zijn of haar functioneren of die een ziekte heeft die met zekerheid de oorzaak zal zijn van veel verdriet en ellende, en uiteindelijk de dood.

Daarvoor moet eerst nog heel wat gebeuren.

Meer informatie?
Bel: 0621203655
Mail: info@concies.nl

Copyright©oncies 2019/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatiebemiddeling | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Afscheid, Alledaags, Alzheimer, Asperger, ASS, Autisme, Belangen, Bemiddeling, Co-ouderschap, Competenties, convenant, Dementie, DSM-5, echtscheiding, Eenoudergezin, Familiezaken, Gedragsproblemen, Geweld, Gezin, gezondheidszorg, Huiselijk geweld, Huntington, Huwelijk, Informatief, Intimidatie, Intimiteit, Jeugdbescherming, Jeugdzorg, Juridisch, Kanker, kinderbelangen, Koopwoning, maatwerk, Machtsmisbruik, Mantelzorg, Mediation, MfN, Onderhandelingen, Ontslag, Ouders, ouderschapsplan, overheidsbeleid, Pensioen, politiek, publicaties, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Respect, Rouwen, Rugzakje, scheiding, Seks, Seksueel misbruik, Spraakmakend, Standpunten, Thuis, Thuiszorg, Toeslagen, Trouwen, Uitkeringen, UWV, vechtscheiding, Voortplanting, zorg | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Johan Cobussen (1883-1973)

Soms sta je zomaar even stil bij het leven van een bijzonder mens. Zomaar, omdat deze persoon al bijna een halve eeuw uit je leven is verdwenen. In dit geval bij het leven van een man die zeer bepalend is geweest voor- en in mijn leven, mijn bloedeigen grootvader. De vader van mijn moeder. De man waarbij ik in huis woonde tot mijn 6e. De man waarmee ik op mijn 7e mijn slaapkamer deelde (in een piepklein rijtjeswoninkje aan de W. Kerstenweg in Renkum). De man die ik altijd tegemoet liep als hij bij ons op bezoek kwam en vanuit het bejaardenhuis ‘Het Beekdal’ in Heelsum kwam gelopen. De man die op zijn sterfbed alleen nog een teken van leven gaf op het horen van mijn laatste groet aan hem. Over zijn invloed op mijn leven gaat dit speciale blog vandaag, zijn sterfdag in 1973.

Joop Cobussen, zoals hij door iedereen genoemd werd, was twee keer getrouwd, kreeg een groot aantal (13 als ik mij niet vergis) kinderen en was een ondernemende man. Hij had een huis aan de Hogekampseweg en voerde daarin een kleine winkeltje, terwijl hij ondertussen ook, op zijn Solexje, de omgeving afging om verzekeringspolissen te slijten. Hij kocht, vlak na de tweede wereldoorlog, een draaimolen. Zette die voor het huis in de tuin en vroeg mijn oma ‘wat ze er van vond en of ze met hem meeging, het kermisleven in’. Waarop mijn oma de haast legendarische woorden sprak: “Die molen er uit of jij er uit.” Mijn opa koos voor het eerst en was zijn winkeltje in ondergoed en bedlinnen begonnen.

Hij zorgde ervoor dat een van zijn dochters niet het schandaal van het dorp werd door haar aan de man te helpen. Ze zou manloos moeder (van mij) zijn geworden als hij zich niet had ingespannen om een man (niet mijn biologische vader dus, dat was een getrouwde man uit het dorp) naast haar te krijgen. Nog voordat ik geboren werd waren ze getrouwd.

Naast ‘ons gezin’ woonde ook een jongere broer van mijn moeder in hetzelfde huis. Dat soort situaties konden eind jaren vijftig van de vorige eeuw nog. Hoe dan ook, ik liet mij elke ochtend op mijn billen van de trap zakken om bij mijn grootouders aan te schuiven voor een beschuitje met jam. Dan praatten mijn opa en ik over hoe wij samen de wereld zouden verbeteren en wel even alle problemen zouden oplossen. Hij bedacht dan de meest idiote dingen en mijn oma sprak hem dan streng en bestraffend toe. Zij vond dat hij niet dit soort onzin mocht uitspreken, waarop hij het alleen maar erger maakte en mij, met een vette knipoog, het volgende ‘wereldprobleem’ voorlegde.

Mijn oma overleed in 1964 en wij verhuisden kort daarna naar de W. Kerstenweg. Ik bracht hem elke avond, in een pannetje, een warme maaltijd. Ik reed dan op mijn fietsje naar hem. Daarbij ben ik zelfs een keer gevallen, uitgegleden in de sneeuw. Ik heb toen zijn eten, dat op straat was beland, teruggeschept in het pannetje. Hij heeft er nooit iets over gezegd of over verteld aan mijn moeder. Die hoorde het, dagen later, van mij. Niet lang daarna kwam mijn opa bij ons wonen. Omdat er maar weinig ruimte in huis was, werd er een bed voor hem bij mij in de slaapkamer gezet. Ik ben een kort-slaper, dus was ik altijd nog wakker als mijn grootvader naar bed ging. Hij deed altijd heel zachtjes, maar zodra hij in bed lag, fluisterde hij altijd: “Slaap je al, kidje?” En natuurlijk sliep ik dan nog niet. Steevast begon hij dan altijd dezelfde soort vragen aan mij te stellen. “Kidje, zou jij wel een auto willen zijn?” En mijn antwoord was steeds weer dat ik dat niet wist. Hét signaal voor mijn opa om dan met de meest onzinnige argumenten te komen waarom hij dan geen auto, of wat dan ook, wilde zijn. We hadden dan de grootste lol en mijn moeder moest er dan meerdere keren aan te pas komen om ons stil te krijgen. Alsof ze een stel kinderen toesprak klonk het dan door de muur: “SLAPEN JULLIE!” En elke ochtend werd mijn opa dan berispend toegesproken dat hij mij weer wakker had liggen houden.

Mijn opa was de slechtste oppas die ouders zich maar konden wensen. Voor mij was hij de beste. Want zodra mijn ouders de deur uit waren, kroop ik mijn bed uit en dan gingen we samen televisie kijken. Dan gingen de lampen uit en zaten we samen in ‘onze bioscoop’. Dat ging altijd goed, zelfs als mijn ouders onverwacht vroeger thuis kwamen. Dan zette hij snel de televisie uit en deed net alsof hij mij ‘net toevallig op dat moment weer terug naar bed bracht, omdat ik even naar de wc moest’.

Uiteindelijk ging hij in Het Beekdal in Heelsum wonen, waar hij zich -uiteindelijk ook als oudste bewoner- als een ware Casanova tegenover ‘al die jonge vrouwen’ gedroeg en als rokkenjager bekend stond. Maar wij namen geen afscheid. Zo vaak we maar konden zochten wij elkaar op. Kwam mijn opa niet naar ons huis, dan ging ik wel naar hem toe. Dan ging het dressoir open en werd de rol beschuit gepakt en een pot jam en aten we samen ‘ons’ beschuitje. Als hij naar ons kwam, liep ik hem altijd tegemoet. Dan liepen we samen op en hadden we onze traditionele gesprekken. Ging hij weer terug naar Het Beekdal, dan mocht ik hem wegbrengen, “maar niet verder dan het einde van de Groeneweg”, waar we ons natuurlijk niet aan hielden. Ik liep dan toch mee tot aan de ingang van het terrein rondom Het Beekdal en rende daarna terug naar huis, zodat -althans dat dacht ik als ventje van amper 7-8 jaar- het net leek alsof ik mij netjes aan de afspraak had gehouden. Dit hebben we jarenlang volgehouden.

Het was voor mij dan ook de grootste ramp toen ons gezin in 1967 naar Delfzijl verhuisde. Weggaan uit Renkum vond ik niet erg, maar weggaan van mijn opa des te meer. En we hadden niet de (financiële) middelen om, met enige regelmaat, bij hem op bezoek te gaan en daardoor heb ik hem in de zes jaren die volgden nog maar een paar keer gezien. Kwam hij een weekje bij ons logeren, dan was ik in staat om te spijbelen van school om met hem rond te hangen, buiten het zicht van mijn moeder natuurlijk.

Op 18 september 1973 , vandaag 47 jaar geleden, overleed mijn grootvader na een kort ziekbed. Vele jaren later dan dat hij zelf, voorafgaand aan zijn volgende verjaardag op de uitnodigingen aan zijn kinderen had aangegeven. Hij schreef dan altijd dat hij ‘mogelijk zijn volgende verjaardag niet meer zou halen’. En met jaren-later bedoel ik al gauw een jaar of vijfentwintig. Op dezelfde uitnodiging stond dan vermeld: “En vergeet de …. niet”, waarmee hij zijn zo geliefde sigaren bedoelde. Mijn grootvader had een kleine hersenbloeding gehad, mogelijk een TIA, en was tegen zijn zin overgebracht naar het ziekenhuis. Hij was hier zo boos over geweest, dat hij het leven opgaf.

Ik herinner nog hoe mijn ouders hals over kop vertrokken, omdat ze gebeld waren over zijn snel verslechterende gezondheidstoestand. Wij, de kinderen, mochten niet mee. Het aan het bed zitten van iemand die stervende was was niet gezond voor kinderen. Aan het einde van de avond waren ze weer teruggereden naar Delfzijl, ‘omdat het geen zin had gehad om bij hem te blijven, omdat hij niet meer bij bewustzijn was’. Bij het afscheid nemen had mijn moeder hem ‘de groetjes van Kidje’ in zijn oor gefluisterd. Een korte kreun was zijn reactie geweest. De volgende ochtend werden zij ingelicht dat hij in de nacht was overleden. En om eerlijk te zijn, ik heb nooit begrepen hoe zij hem die avond hadden kunnen verlaten en hem in zijn eentje hebben laten sterven.

Zijn uitvaart werd een feestje. Althans voor mij en een paar van mijn neven. We haalden herinneringen aan hem op en ik vertelde honderduit over onze ochtenden, middagen, avonden en nachten. Hoe wij hadden gelachen en vooral hoe hij mij had laten lachen.

En als ik dit nu opschrijf, dan zie ik hoeveel ik van hem heb meegekregen. zijn onzinnige humor -tot soms grote ergernis van mijn zoon-. Ik kan ‘urenlang’ de meest onzinnige dingen uitkramen en doen, waardoor ik de clown ben in droevige dagen. Zijn positieve instelling naar het leven, én zijn gevoel voor de medemens, want dat had hij. Voor hem was ieder mens, al dan niet in zijn diepste wezen, een goed mens. “Mensen worden niet slecht geboren, mensen worden slecht gemaakt”, zie hij altijd. Een opvatting die soms op het randje van naïviteit balanceert, maar waar ik mij maar wat graag aan vasthoudt. Het maakt het voor mij mogelijk mijn werk te doen. Ik geloof in mensen en zie overal de positieve kanten of mogelijkheden van in. Wat heb je aan negativiteit? En, en dat vind ik misschien nog het spannendste ook, ik hoop ooit een opa te worden zoals hij voor mij is geweest. Een baken in een roerig jong leven. De steun en toeverlaat waarop ook mijn kinderen hebben kunnen rekenen en waarop mijn kleinkinderen te zijner tijd moeten kunnen terugvallen.

O ja, ook ik scheer mijn kop kaal. Net als hij dat altijd deed. Ik ben dat ooit -onbewust- gaan doen en het komt nu naar boven, nu ik aan hem zit te denken.

Dankjewel ouwe….je hebt een echte Cobussen van mij gemaakt.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Een reactie plaatsen

Hoe een democratie tot een autocratische oligarchie kan verworden

“En de rups baart een wesp”, kopt Tommy Wieringa zijn wekelijkse column in de NRC op zaterdag 1 augustus jl. Ik publiceer zijn column integraal in dit blog, omdat zijn opinie sterk overeenkomt met mijn visie op de huidige president van de Verenigde Staten van Amerika, de narcistische en racistische Donald Trump. Wieringa neemt deze twee termen niet op in zijn betoog, maar beschrijft wel haarfijn de kenmerken die horen bij het gedrag van deze bijzondere man. Want laten we eerlijk zijn, het is toch buitengewoon opmerkelijk dat een dergelijke man dit ambt mag bekleden.

Als professionele mediator en relatietherapeut dien ik mij te onthouden van oordelen en vooroordelen. Ik word geacht geen mening te hebben over zaken die mijn cliënten betreffen en dien mij onpartijdig en neutraal op te stellen. En daarom betreft het hier ook geen blog in het kader van mijn werk, maar een opiniestuk over iemand die, in mijn ogen en naar mijn privé-mening (gebaseerd op een redelijke mate van deskundigheid en humanisme), ik beschouw als een grote bedreiging voor zichzelf en zijn omgeving (waartoe ik, in de breedste betekenis van de omschrijving, ook behoor).

En het is vandaag 11 september. Een historische dag in de geschiedenis van Amerika. Nine-eleven….een ankerpunt dat het blijkbaar mogelijk heeft gemaakt om een democratisch bestel zodanig aan het wankelen te brengen dat het de kenmerken (onder meer door het autocratisch regeren bij decreet) van een dictatuur heeft aangenomen.

[BEGIN CITAAT]

Het presidentschap van Donald Trump staat van meet af aan in het teken van infantilisme – nu hij het ambt dreigt te verliezen klampt hij zich er met dezelfde kinderlijke verbetenheid aan vast. In antwoord op de vraag of hij zijn bureau vrijmaakt als hij de verkiezingen straks verliest, zegt hij in zijn onnavolgbare lingo: „Ik ben geen goede verliezer. Ik moet het zien. Nee, ik ga niet zomaar ja zeggen. Ik ga geen nee zeggen.” Ook zijn tweet over mogelijk uitstel van de verkiezingen laat een man zien die geen afstand kan doen van de macht. Hij beschouwt het presidentschap als zijn eigendom, hij heeft het op eigen kracht verworven en nu hij er mogelijk afstand van moet doen komt heel zijn autocratische natuur in opstand. In zijn nulsom-wereldbeschouwing bestaat het niet dat hij iets verliest, hij kan alleen winnen of bestolen worden. Niet l’état c’est moi, maar de staat ís van mij, en wie dat betwist is een dief of een bedrieger. Daarom zijn gefleem met legitieme autocraten als Duterte, Erdogan en Poetin, die de macht in hun respectieve landen vast in handen hebben en houden. Vooral Poetin heeft Trumps diepe bewondering. Masha Gessen, staff writer bij The New Yorker, citeert in zijn boek Hoe overleef je een autocratie historicus Timothy Snyder, die zei: „Het is niet moeilijk te begrijpen waarom Trump Poetin zou kiezen als zijn fantasievriend. Poetin is de echte versie van de persoon die Trump op televisie probeert te zijn.”

Trump is een wonderlijk anachronisme – een clanhoofd in de moderne tijd, met familieleden en dociele vertrouwelingen op cruciale posities, een feodaal heerser die de democratische ladder beklom om op de top van de apenrots te komen. Toen hij daar eenmaal was heeft hij de ladder weggeschopt en weigert nu om weer naar beneden te komen. Hij koestert zijn presidentschap zoals Gollem zijn Precious, hij zal er aan zijn broekspijpen uit gesleurd moeten worden.

De vooruitwijzingen naar een mogelijke weigering om terug te treden zijn niet onschuldig. Met het narratief van fraude en diefstal plant Trump alvast giftige zaadjes in de harten van zijn aanhangers, zodat die nu al energie kunnen verzamelen voor hun woede straks, de accu’s van het ressentiment moeten immers telkens opnieuw worden opgeladen. De dreiging met geweld is bij hem nooit ver weg, en zijn trouwe aanhang is zwaarbewapend, hetgeen te zien was bij tal van incidenten waarbij zijn mensen werden gemobiliseerd, zoals in 2017 in Charlottesville en onlangs bij Covid-19-protesten in het parlementsgebouw in Michigan, nadat Trump had opgeroepen die staat te ‘bevrijden’ als van een vreemde bezettingsmacht. Als hij verliest in november, zal hij een wraakopera willen regisseren om zijn gekrenkte ego te verplegen – een gewapende revolte zou hem allerlieflijkst in de oren klinken. Après moi, le déluge.

In het zojuist genoemde Hoe overleef je een autocratie, een haarscherpe inspectie van het trumpisme, betoogt Masha Gessen overtuigend dat met Trump een zuivere autocraat is aangetreden als president van de VS. Hij bevoordeelt zijn clan, minacht anderen, liegt en verwart de taal, deelt gunsten en straffen uit, negeert de wet of buigt die in zijn voordeel, en heeft een wezenlijk geloof in eigen onfeilbaarheid, zodat hij zich veel en graag laat toejuichen. In de jaren van zijn presidentschap, schrijft Gessen, „is gebleken dat het autocratisch streven in de Verenigde Staten een geloofwaardige kans van slagen heeft. Erger nog, dat autocratische streven kan kennelijk logisch voortbouwen op de structuren en normen van de Amerikaanse bestuurscultuur, op de concentratie van macht bij de uitvoerende organen en op het huwelijk tussen geld en politiek”.

[EINDE CITAAT]

Tommy Wieringa treft met zijn column de kern van het bestaan van de figuur Donald Trump. Een slap aftreksel van werkelijke dictatoriale (wereld-)leiders. Een man die zijn eigen gebrek aan (sociale-) intelligentie niet kan en wil onderkennen. Een man die leeft in de ongelooflijk sterke overtuiging van zijn door hemzelf overschatte vermogen om presidentieel te handelen binnen een democratie. Een man die heilig gelooft de vleesgeworden democratisch gekozen leider te zijn geworden door zijn bestuurlijke en zakelijke vaardigheden. Maar ondertussen een batterij aan volgers nodig heeft om ervoor te zorgen dat, na weer eens uit de bocht te zijn gevlogen, de door hem, niet in de laatste plaats vanwege zijn enorme stompzinnigheden, de door hem veroorzaakte schade wordt hersteld. En dat maakt deze narcistische, racistische, autocratische, oligarchische, zich aristocratisch voelende man zo gevaarlijk. Een man die de Amerikaanse samenleving alleen maar schade heeft toegebracht door hen tegen elkaar op te stoken, in plaats van een verbindende staatsman te zijn voor alle Amerikanen. Een man die de rassenscheiding heeft teruggebracht in de samenleving en de haat heeft aangewakkerd van blanke Amerikanen jegens andersgekleurde Amerikanen. Niks ‘Make America great again’; hij heeft juist het land in verval gebracht. Ik kan alleen maar hopen dat hij de verkiezingen in november niet overleeft en daarna in de geschiedenisboeken wordt uitgegumd vanwege zijn denkwijze, dat eventueel in zijn eer (en waarschijnlijk door hemzelf afgedwongen en betaald) opgerichte beelden worden omgetrokken. Hoewel ik mijn hart nog vasthoud, omdat ik vrees dat hij zijn verlies niet zal aanvaarden en geen plaats wil maken voor zijn opvolger. En daarin zou hij wel eens heel ver kunnen gaan.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Waardoor ik ben wie ik ben: Mijn basisfilosofie is Rogeriaans.

Mij wordt wel eens gevraagd hoe ik sta tegenover het christelijk gedachtengoed, de islam, het antisemitisme, homoseksualiteit (in de breedste zin van zijn betekenis), discriminatie of racisme. In mijn blogs en tweets geef ik daar soms uitleg over of commentaar op. En uiteindelijk komt in de basis van mijn werk mijn levensovertuiging altijd naar voren: Ik geloof in de mens. Ik geloof in respect voor het leven, al het leven. Ik ben een humanist. En vanuit deze levensvisie herken ik de stellingen van de psychiater en filosoof Carl Rogers. Ik heb dus een Rogeriaanse basisfilosofie en levenshouding. In dit blog de 19 stellingen waarop Rogers zijn gedachtengoed samenvat en mijn opvattingen daarover.

De theorieën van Carl Rogers (uit 1951) zijn gebaseerd op 19 stellingen (de cursief geschreven teksten):

1. Alle individuen (organismen) bevinden zich in een voortdurend veranderende wereld van ervaring (ervaringsveld) waarin zij centraal staan.

Oftewel, iedereen maakt deel uit van de wereld, een wereld die continu verandert, en beleeft die wereld op zijn of haar eigen manier. Het is niet aan mij om deze te veroordelen.

2. Het organisme reageert op dit veld zoals het dit ervaart en waarneemt. Dit waargenomen veld is de “realiteit” voor het individu.

Oftewel, ieder levend wezen leeft in zijn eigen realiteit. Deze realiteit wordt medebepaald door wat de zintuigen (zien, horen, voelen, proeven, ruiken) waarnemen. Hierin verschillen we van elkaar en maakt ieder levend wezen uniek in zijn/haar soort.

3. Het organisme reageert als een georganiseerd geheel op dit ervaringsveld.

Oftewel, iedere persoon, maar ook dier of plant, eigenlijk elke levensvorm, reageert op wat het tegenkomt in zijn of haar omgeving. Er is voortdurend sprake van interactie, ook wanneer dit niet zo lijkt te zijn. We communiceren voortdurend.

4. Een gedeelte van dit ervaringsveld wordt geleidelijk aan gedifferentieerd als het Ik.

Oftewel, de omgeving, waarvan hij of zij deel uitmaakt, wordt een vertrouwde (eigen gemaakte) omgeving waarin men zich thuis én veilig voelt. Ook dit is een voortdurend proces van aanpassen (adaptie). Mede om die redenen ga ik naar mensen toe. Hun eigen vertrouwde omgeving is tevens hun veilige omgeving.

5. Vanuit deze interactie met de omgeving, en voornamelijk vanuit een evaluerende interactie met anderen, wordt het Ik gestructureerd – een georganiseerd, vloeiend maar consistent conceptueel patroon van waarnemingen van kenmerken en verhoudingen van het Ik, samen met daaraan gehechte waarden.

Oftewel, de omgeving, en alles wat zich daarin bevindt wordt vertrouwd. In veel gevallen betekent dit dat het een gevoel van thuisvoelen geeft, als bij intimiteit, iets waarbinnen hij of zij zich veilig voelt, maar ook medebepaalt door de voorwaarden waaraan dit dient te voldoen. Men construeert persoonlijke/individuele grenzen van waarden en normen.

6. Het organisme heeft een fundamenteel streven: zichzelf te realiseren, in stand te houden en te vervolmaken als ervarend/bewust organisme.

Oftewel, er komt nooit een einde aan de zelfverwerkelijking/zelfverwezenlijking. Er wordt constant geleerd en dit leren wordt geïntegreerd in de eigen behoefte om (mentaal) te blijven groeien. Hier zien we wel de omslag van het allesomvattende naar het meer op de mens gericht zijn in de theorie van Rogers. De mens komt meer centraal te staan, terwijl in mijn visie mag worden aangenomen dat dit voor meerdere levende organismen van toepassing is.

7. Het beste gezichtspunt om iemands gedrag te begrijpen is vanuit het inwendig referentiekader van het individu.

Oftewel, empathie (inlevingsvermogen) is noodzakelijk om het gedrag (het resultaat van wat bij de voorgaande stellingen is genoemd) van de andere individu te kunnen begrijpen. Een kernkwaliteit die ik heb en gebruik in mijn leven en werk.

8. Gedrag is fundamenteel een doelgerichte poging om de eigen noden te bevredigen, zoals men die ervaart, binnen het veld zoals men dit waarneemt.

Oftewel, iedereen en alles reageert vanuit de eigen behoefte. Deze (vaak primaire) behoeften worden afgestemd op de omgeving waarin het organisme zich op dat moment bevindt. Eigenlijk zie ik het ook als een overlevingsmechanisme.

9. Emoties begeleiden, en vergemakkelijken in het algemeen, dit doelgericht gedrag, waarbij de soort emotie verband houdt met het waargenomen belang van het gedrag voor het in stand houden en vervolmaken van het organisme.

Oftewel, iedereen en alles reageert vanuit de emotie die de omgeving én de eigen behoefte op dat moment oproept of noodzakelijk maakt. Daarbij worden maar liefst 27 verschillende emoties onderscheiden, te weten:
– Adoratie
– Afschuw
– Amusement
– Angst
– Bang
– Bedroefdheid (verdriet)
– Bewondering
– Empathische pijn
– Esthetische waardering
– Horror
– Interesse
– Jaloezie
– Kalmte
– Nostalgie
– Ongemak
– Ontzag
– Opwinding
– Plezier
– Romantiek
– Seksuele opwinding
– Sympathie
– Tevredenheid
– Triomf
– Vermaak
– Verveling
– Verwardheid

10. Waarden worden rechtstreeks waargenomen door het organisme, maar soms zijn ze overgenomen van anderen, hierbij enigszins vervormd, maar toch beleefd als waren zij rechtstreeks waargenomen.

Oftewel, de sociale (sociologische context van) aanpassingen in het individu zijn het resultaat van wat het waarneemt, (desnoods aangepast) eigen maakt en weer uitdraagt naar anderen. Daarbij heeft het individu de stellige overtuiging dat het zelf de regie heeft gehad over de ontwikkeling hiervan.

11. Ervaringen tijdens het leven van het individu zijn ofwel a) gesymboliseerd, waargenomen en georganiseerd in een verband met het ik, b) genegeerd omdat er geen waargenomen verband is met de ik-structuur, c) zonder of met een verwrongen symbolisering omdat de ervaring inconsistent is met de ik-structuur.

Oftewel, het individu mag nog zoveel sociale (sociologische) aanpassingen doen, ze worden eerst altijd gewogen en goed bevonden alvorens onderdeel te gaan uitmaken van de eigen opvattingen. Hetgeen niet wil zeggen dat dit altijd lukt zoals het bedoeld is. Een verwezenlijking van de behoefte om constant te blijven groeien als individu (zelfstandige eenheid) is en blijft het uitgangspunt. In feite een aspect waarmee ik veel te maken heb in mijn werk en dagelijks meemaak in de voortdurende ontwikkeling van mijn relaties met hen die mij dierbaar zijn.

12. Meestal zijn de gedragswijzen die het organisme aanneemt, deze die consistent zijn met het zelfbeeld.

Oftewel, het individu streeft er naar om, zoveel als mogelijk, uit te gaan van hoe het over zichzelf denkt, hoe het zichzelf waarneemt en ervaart én wenst te presenteren.

13. Sommige gedragingen spruiten voort uit ervaringen en noden die niet gesymboliseerd werden. Zulk gedrag kan inconsistent zijn met de ik-structuur, en wordt dan niet als “eigen” erkend door het individu.

Oftewel, het lukt het individu bij lange na niet altijd om zichzelf te realiseren, in de zin van zelfverwezenlijking. In zulke situaties komt het individu ‘niet als zichzelf over’ en (h-)erkent het zichzelf ook niet. Dit soort situatie kom ik dagelijks tegen in mijn werk. Zowel als mediator als als relatietherapeut.

14. Psychologische aangepastheid treedt op als het zelfbeeld van die aard is, dat alle zintuiglijke en inwendige ervaringen van het organisme op symbolisch niveau verbonden worden, of kunnen worden, met een zinvol verband met het zelfbeeld.

Oftewel, het individu is pas in staat tot (aangepaste) interactie met de omgeving wanneer het met zichzelf in balans is. En heel wankele balans, naar mijn idee. Het zijn de gouden schaaltjes van het bestaan.

15. Psychologische onaangepastheid treedt op als het organisme geen zinvolle zintuiglijke en inwendige ervaringen heeft, die dus niet gesymboliseerd of georganiseerd worden binnen de Gestalt van de ik-structuur. In dit geval bestaat er een fundamentele of potentiële psychologische spanning.

Oftewel, wanneer de individu niet in balans is met zichzelf, dan zal het alle middelen aanwenden om zichzelf toch te manifesteren. Doordat dit niet voldoet aan de gevraagde (aangepaste) interactie, wordt het gedrag van het individu als on(-aan-)gepast waargenomen. Dit leidt tot spanningen in de balans en het verlies daarvan. Overigens werk ik vanuit de Transactionele Analyse. Ik noem dat de meer moderne vorm van de Gestalt-theorie.

16. Elke ervaring die inconsistent is met de organisatie van de ik-structuur kan beleefd worden als een bedreiging, en hoe meer er dergelijke ervaringen optreden, hoe stroever de ik-structuur wordt om zichzelf te handhaven.

Oftewel, de balans in het individu wordt permanent beïnvloed door wat er om én in het individu plaatsvindt. Hoe meer dit afwijkt van deze balans, hoe moeilijker het voor het individu wordt om zichzelf ‘staande te houden’ in de omgeving waarin het zich bevindt. De omgeving wordt ‘de vijand’ van het evenwicht waarin het individu zich het liefst bevindt. Vandaar ook mijn eerdere opmerking over een veilige omgeving voor mijn cliënten: hun thuis.

17. In sommige omstandigheden, als er helemaal geen bedreiging is voor de ik-structuur, kunnen inconsistente ervaringen waargenomen en onderzocht worden, en wordt de ik-structuur aangepast om dergelijke ervaringen te kunnen assimileren.

Oftewel, het komt voor dat het individu zich aanpast terwijl daartoe geen prikkels worden waargenomen. Deze aanpassing hoeft niet per se de juiste te zijn en kan dan de balans verstoren die voor het individu noodzakelijk is om zich aan te passen aan situaties waarin die prikkels wel aanwezig zijn. Misschien wel de kern van mijn werk?

18. Als het individu al zijn zintuiglijke en inwendige waarnemingen kan integreren in één consistente ik-structuur, dan zal hij de anderen onvermijdelijk beter begrijpen, en hen als aparte individuen aanvaarden.

Oftewel, wanneer het individu volledig met zichzelf door één deur kan, dan is het individu ook in staat om dit met anderen te doen.

19. Naarmate een individu meer van zijn organische (betekenisvolle) ervaringen waarneemt en aanvaardt, zal zijn eigen waardensysteem, dat sterk berustte op de verinnerlijking van verwrongen symbolen, vervangen worden door een voortdurend veranderend waarderingsproces.

Oftewel, wanneer het individu in volledige balans is met zichzelf, zal het in staat zijn om deze aan te passen zonder dat dit leidt tot een verstoring van de innerlijke balans. Er is sprake van een evenwichtig bestaan dat open staat voor aanpassingen en deze integreert in het denken van het individu.

Daarenboven paste Rogers “onvoorwaardelijke waardering” toe, wat gedefinieerd kan worden als iemand aanvaarden “zonder enig negatief oordeel betreffende zijn fundamentele waarden”.

Zo keek Carl Roger zo’n zeventig jaar geleden naar de mens en andere levende organismen. Anno 2020 is het humanisme geëvolueerd naar het moderne humanisme en is de definitie ontwikkeld naar een niet-godsdienstige levensbeschouwing die de menselijke waardigheid, vrijheid en persoonlijkheid vooropstelt. Als levensbeschouwing legt het humanisme de nadruk op vorming (bildung), rede, redelijkheid en wereldburgerschap. Het organisme leeft, anno 2020, in een heel andere wereld dan in de tijd dat Rogers zijn stellingen poneerde. De invloed van technologie. De invloed van de veranderende omgeving door veranderingen in het leefklimaat, het milieu. Bovendien is de kwantiteit van het individu enorm toegenomen, er zijn gewoonweg veel meer individuen dan zeventig jaar geleden. En aangezien het individu het product is van de balans die het zoekt met de sociale (sociologische) omgeving….

Humanisme (anno 2020) als levensbeschouwing, ook wel seculier of modern humanisme genoemd, is een moderne vorm van humanisme die de mens centraal stelt en uitgaat van de waarde van de mens (lat.: humanus = ‘menselijk’). Het humanisme gaat uit van rede, ethiek en rechtvaardigheid. Het houdt zich bezig met de vraag hoe mensen een aangenaam en gelukkig leven kunnen leiden. Daarnaast is men tegen het gebruik van het bovennatuurlijke en het spirituele om de moraal te bepalen en besluitvorming te beïnvloeden.

In het humanisme is men tegen het gebruik van het bovennatuurlijke en het spirituele, maar in de huidige leefomgeving neemt het weldegelijk een bepalende positie in, waardoor het als beïnvloedende factor niet kan worden uitgesloten. Ook hierin kan het individu een balans vinden, zolang de mens maar centraal blijft staan in een omgeving waarin de waardering voor die omgeving niet wordt aangetast.

Het adagium (dat op zich ook als moraliserende uitspraak kan worden gezien) “Het is tegen het gebruik van het bovennatuurlijke en het spirituele om de moraal te bepalen en besluitvorming te beïnvloeden”, is voor mij, als individueel organisme, een belangrijk uitgangspunt. Dit standpunt sluit echter niet uit dat anderen niet de persoonlijke vrijheid mogen hebben om deze levensovertuiging te hebben. Sterker nog, ik hecht zelfs waarde aan bovennatuurlijke en spirituele aspecten die deel uitmaken van mijn bestaan als individueel organisme. En gelukkig biedt het humanisme mij die ruimte, omdat het moderne humanisme er vanuit gaat dat het een niet-godsdienstige levensbeschouwing is die de menselijke waardigheid, vrijheid en persoonlijkheid vooropstelt. Het humanisme combineert individuele ontwikkeling met een politiek-ethisch streven naar humaniteit, dat wil zeggen: menselijkheid. Een betekenisvol, zinvol leven wordt volgens het humanisme in deze combinatie gevonden. Sleutelbegrippen in het humanisme zijn zelfontplooiing en -ontwikkeling, autonomie (in de betekenis van vrijheid en het streven naar een goed en mooi leven), verantwoordelijkheid, kritisch denken, gelijkwaardigheid en humaniteit. Het is niet voor niets dat ik het huidige overheidsbeleid niet kan en wil accepteren. Het tast alle uitgangspunten van het humanisme aan, sterker nog: het ontneemt het individu alle uitgangspunten van het humanisme. Het humanisme is voor de aanhangers geen vrijblijvende theorie maar een levenspraktijk.

De term “seculier humanisme” is in de 20e eeuw ontstaan, om een duidelijk onderscheid te maken met “religieus humanisme”. Het woord “humanisme” om een niet-christelijke levensbeschouwing aan te duiden raakte echter al in de tweede helft van de 19e eeuw ingeburgerd.

Carl Rogers en het moderne humanisme stellen mij in staat om iedereen met wie ik werk als individu te accepteren zoals hij of zij is. Een individu, die is geworden wie hij of zij is door de wisselwerking van dit individu met zijn of haar omgeving. In combinatie met de Transactionele Analyse, waarin uitgegaan wordt van ‘het levensscript’, wat op zich weer het resultaat is van de permanente interactie van het individu met zijn of haar omgeving en dat geleid heeft tot de balans van hoe het individu in zijn of haar sociale (sociologische) omgeving wenst te staan, kan ik mijn cliënten de service bieden die zij van mij vragen, zonder dat ik een oordeel heb over de keuzes die zij in hun leven (al dan niet bewust samen) hebben gemaakt en welke hebben geleid tot de situatie waarin zij dan verkeren en waarvoor zij mijn (onvoorwaardelijke) expertise hebben ingeroepen. Hetgeen niet wil zeggen dat de door mij ontwikkelde waarden en normen omgekeerd met voeten kunnen worden betreden, omdat ik respect voor mij als vorm van wederkerigheid beschouw.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Belangen, Bemiddeling, Communicatie, conflict, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Expertise, Familieconflict, Familiemediation, Gedragsproblemen, Geweldloos, Gezin, Humanisme, Informatief, Intimiteit, Jeugdzorg, kinderbelangen, Kinderen, Kwaliteit van leven, Kwaliteit van zorg, Kwaliteitskeurmerk, Levensopvatting, Levensovertuiging, maatwerk, Master in Mediation, Mediation, Normen en waarden, Ouderen, Ouders, ouderschapsplan, Pacifisme, Persoonlijkheidsstoornis, Principieel onderhandelen, Psychologie, Puberteit, Racisme, Relatiebemiddeling, Relatieproblemen, Relatietherapeut, Relatietherapie, Religie, Respect, Scheiden, scheiding, scheidingsmediator, Sociaal Juridische Dienstverlening, Sociale media, Toekomst, Uncategorized, Vakbekwaam, Verzoening, visie, Volwassenheid, Vrede, Vrijheid, Vrijheid van godsdienst, Vrijheid van meningsuiting, Waarden en normen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Wat houdt mediation in?

In de afgelopen 12 jaar heb ik aan tal van mensen uitleg gegeven over mediation. Dit komt doordat de meesten van hen geen idee hebben van wat mediation inhoudt. En wanneer mensen al eens iets over mediation hebben gehoord, dan is dat vaker negatief dan positief en dat is heel erg jammer.
Daarom lijkt het mij tijd om daar een blog over te schrijven. Want mediation is dé methode om in harmonie tot de oplossing van een vervelende situatie te komen. Of het nu om een burenruzie, een arbeidsconflict, een ontslagprocedure, een familieconflict, een echtscheiding of een probleem over de rekening van de garage gaat. Het zijn maar een paar willekeurige voorbeelden, maar neem gerust van mij aan: Mediation maakt meer heel dan u zich kan voorstellen.


  • Mediation is….

Mediation is in de eerste plaats een vrijwillige methode om, zonder tussenkomst van juristen (advocaten en rechters), een probleem op te lossen dat anders wel bij die juristen terecht zou zijn gekomen. Hetgeen overigens niet impliceert dat er bij mediation nooit een rechtbank betrokken zal zijn. Soms, zoals bij een ontslagregeling of een echtscheiding, dient een rechtbank de overeenkomsten uit de mediation officieel te bekrachtigen. Maar het ‘juridisch gevecht’ is dan niet aan de orde geweest. Betrokkenen zijn er samen uitgekomen.
Redenen om een mediation in te zetten kunnen onder meer liggen op het gebied van:

  1. Arbeidsconflicten of andere kwesties
  2. Familiezaken, als scheiding of een conflict
  3. Buurtbemiddeling, bijvoorbeeld als alternatief voor ‘De Rijdende Rechter of ‘Mr. Frank Visser doet uitspraak’
  4. Geschillen in de gezondheidszorg
  5. Geschillen in het onderwijs
  6. Geschillen met dienstverleners
  7. Geschillen in klant-leveranciersrelaties
  8. ….en nog vele andere gebieden.

  • Vertrouwelijkheid binnen mediation

In basis komt elke kwestie in aanmerking om door middel van mediation te worden opgelost. Wat van groot belang is voor alle betrokkenen is dat alles wat wordt besproken tijdens een mediation valt onder een geheimhoudingsplicht. Dat voorkomt dat er op straat of binnen de organisatie over kan worden geroddeld. Het voorkomt ook dat bijvoorbeeld de kinderen, wanneer deze er zijn, worden geconfronteerd met de inhoudelijke rompslomp van de echtscheiding van hun ouders of de problemen elders van dierbaren.

  • Uiteindelijk doet u het samen

Het mooie van mediation, en daarom vind ik het zo prachtig om te doen, is dat degenen die betrokken zijn bij de kwestie, samen een oplossing bedenken voor hetgeen dat hen verdeeld houdt. Die oplossing is niet alleen samen bedacht, iedereen draagt deze ook en staat daardoor achter het resultaat van de mediation. Niet eerder dan dat alle betrokken partijen achter de inhoud van de overeenkomst staan worden handtekeningen onder documenten als een vaststellingsovereenkomst, het ouderschapsplan of het scheidingsconvenant gezet.

  • Ik verbind de overeenkomsten en overbrug de verschillen

Als mediator verbind ik de overeenkomsten, omdat deze al meteen met elkaar gedeeld kunnen worden. Dit geeft al snel een goed gemeenschappelijk gevoel en opent deuren die daarvoor gesloten bleven.
Daarnaast help ik de partijen om hun verschillen te overbruggen. En dat is eenvoudiger om te realiseren, wanneer partijen al eerder in hun overeenkomsten zijn verbonden, dus deze hebben gedeeld. Dat goede gezamenlijke gevoel werkt mee aan het oplossen van de kwestie (ook wanneer dit een (echt-)scheiding betreft).
Dat klinkt erg gemakkelijk, maar het overbruggen van de verschillen is soms een heldendaad. Mensen moeten daarvoor soms over hun eigen schaduw stappen.

Stelt u zich eens voor: U moet afscheid nemen van iets waaraan u veel waarde hecht. Maakt niet uit of zich dit voordoet in een echtscheiding of een arbeidsconflict. De andere partij heeft, naar uw mening, onvoldoende daar tegenover te bieden. Maar, in het belang van het oplossen van de kwestie doet u er goed aan hieraan toe te geven, dan bent u toch echt een held. Over het algemeen is de andere partij dan meer genegen om een vergelijkbare stap te zetten en krijgt u er alsnog iets voor terug. Een hele verrassing.
Beide partijen gunnen elkaar een goed resultaat. Het uitgangspunt wordt een win-win-situatie, ook al maakt ‘verlies’ onderdeel uit van het proces.


  • Persoonlijk gewin, door samen te ontdekken

Een bijzonder aspect bij mediation is de onderlinge relatie, de verstandhouding. Deze wordt, door het gezamenlijk behaalde resultaat, nagenoeg niet geschaad. In veel gevallen verbetert de onderlinge relatie zelfs. Zelfs bij echtscheidingen heb ik dit zien gebeuren. Soms werd de onderlinge relatie weer zo goed, dat alsnog werd afgezien van de echtscheiding. Heel bijzonder, maar echt gebeurd.
Wanneer de mediation niet slaagt, verslechtert de onderlinge relatie vaak wel. Het resultaat is negatief, dus ook het gevoel achteraf. Na een paar maanden herstelt zich dit en wordt de onderlinge relatie weer beter. Men heeft uiteindelijk samen een inspanning geleverd om een positief resultaat te behalen, ook al is dit niet gelukt, en beide partijen hebben zich daarvoor ingezet. Men overbrugt alsnog de verschillen.
Mediation is een spel van geven en nemen.


  • De mediator

Een gekwalificeerd mediator begeleidt het mediationproces en waakt over een eerlijke samenwerking tussen beide partijen. Hij dient er ook voor te zorgen dat beide partijen gelijkwaardig aan elkaar zijn en dat informatie eerlijk wordt gedeeld. Daar waar noodzakelijk kan een mediator informatie verstrekken aan beide partijen, nooit aan een afzonderlijke partij. Een mediator is daartoe overigens niet verplicht. Hij kan daarmee zijn onpartijdigheid en neutraliteit op het spel zetten en dat zou hem in de kern van zijn werk treffen.
Ik geef, bijvoorbeeld, altijd informatie (uit het familierecht en arbeidsrecht) bij echtscheidingszaken en arbeidsconflicten (informed consent noemen we dat). Maar het komt ook voor dat ik partijen dit zelf laat uitzoeken.

Bij echtscheidingen ben ik vaak even de ‘beer op de weg’. Ik werp hobbels en bobbels op om te voorkomen dat er snelle of zwakke afspraken worden gemaakt die later tot conflicten kunnen leiden. Daar is niemand mee gebaat en een onderwerp kan beter goed zijn besproken dan gemakkelijk afgerond. Dat levert gegarandeerd later heibel op.

Als er kinderen in het spel zijn, dan neem ik hun plaats in tijdens de scheidingsmediation en het bespreken van het ouderschapsplan (wettelijk verplicht sinds 2009). Hun belangen horen centraal te staan in het ouderschapsplan en niet die van hun ouders (vaak moeilijk te begrijpen, want dat zet alles wat de ouders ervan vinden buiten spel).
Rechters wijzen een verzoek tot echtscheiding af wanneer dit ouderschapsplan niet goed is geregeld.

In het convenant vindt de verdeling van de boedel plaats en dat wordt steeds ingewikkelder nu de huizenprijzen zo een bepalende rol hebben gekregen of schulden zijn opgelopen. Er mag bijvoorbeeld geen sprake zijn van overbedeling (de een krijgt meer dan de ander), of dit moet in huwelijkse voorwaarden zijn vastgelegd. Het verdelen dient wel redelijk en billijk te gebeuren, want anders gaat de hele scheiding niet door. De rechter zal de scheidende partijen hierover willen horen of stuurt hen terug naar de onderhandelingstafel.


  • De documenten

De documenten (ouderschapsplan en scheidingsconvenant bij een echtscheiding en vaststellingsovereenkomsten bij arbeidsmediations) worden door mij opgesteld, maar alleen wanneer ik ook aanwezig ben geweest bij de gesprekken hierover. Ik, en daarna de advocaat die deze documenten aanbrengt bij de rechtbank, zijn inhoudelijk aansprakelijk te stellen, dus wij nemen geen risico’s.
Ook vaststellingsovereenkomsten, bij andere zaken als arbeidsconflicten, burenruzies, afhandelingen van medische missers, en ga zo nog maar even door, zijn altijd het resultaat van goed afgeronde gesprekken. Partijen zijn het uiteindelijk helemaal eens over hun afspraken die in deze vaststellingsovereenkomst zijn opgenomen, anders wordt er niet ondertekend. Het is de letterlijke weergave van hetgeen partijen met elkaar zijn overeengekomen. Niks meer, niks minder.


  • De afronding

In alle voorkomende gevallen, op twee niet afgeronde mediations na, hebben de vaststellingsovereenkomsten, het ouderschapsplan en het scheidingsconvenant bij mijn mediations tot verbeteringen geleid in de onderlinge relaties tussen de betrokken partijen. 
Partijen waren altijd blij dat zij er samen zo goed uitgekomen waren en hechtten zeer aan hun eigen en gezamenlijke inbreng tijdens de gesprekken. Zij waren trots op zichzelf én trots op de ander, want hun resultaten waren bevredigend.

Mooi toch?

Heeft u nog vragen of wenst u een kwestie door mij te laten behandelen, vul dan het contactformulier op mijn website in of bel mij.
Ik ben beschikbaar voor elk soort mediation. En kan ik het niet, dan kan ik u doorverwijzen naar een andere deskundige mediator. Zij zijn net als ik aangesloten bij de beroepsorganisatie die de kwaliteit van mediation bewaakt.
Ik ben Registerfamiliemediator en Registerarbeidsmediator.

Daarnaast ben ik relatietherapeut en gewend om relaties duurzaam te herstellen.

CONCIES verbindt de overeenkomsten en overbrugt de verschillen. Bovendien gespecialiseerd in onder meer autisme, Huntington, dementie en verstandelijke beperkingen en persoonlijkheidsstoornissen.

Meer informatie vindt u op mijn website: http://www.concies.nl


Copyright©oncies 2017/2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Alledaags, arbeidsbemiddeling, arbeidsconflict, Arbeidsmediation, Arbeidsrecht, Asperger, Autisme, Bekwaam, Belangen, Bemiddeling, Burenruzie, Buurtbemiddeling, Communicatie, Communicatiestoornis, conflict, convenant, echtscheiding, echtscheidingsmediation, Expertise, Familieconflict, Familiemediation, Familierecht, gezondheidszorg, Herstel, Huntington, Huwelijk, Huwelijkse voorwaarden, Informatief, Informatieplicht, Integriteit, Intimiteit, Jeugdzorg, Juridisch, Keurmerk mediation, kinderbelangen, Kinderen, Masteropleiding Mediation, Mediation, Mediationopleiding, Mediatorsfederatie Nederland, Nederlandse Mediators vereniging, NMv, Ontslag, Ouderlijk gezag, Ouders, ouderschapsplan, Overlijden, Persoonlijkheidsstoornis, Principieel onderhandelen, Psychologie, Psychologische ontwikkelijk, Psychosociale ontwikkeling, Relatiebemiddeling, Relatieherstel, Relatieprobleem, Relatieproblemen, Relatietherapie, Religie, Samengesteld gezin, samenlevingsovereenkomst, samenwonen, Scheiden, scheiding, Sociaal Juridische Dienstverlening, Spraakmakend, Toekomst, Trouwen, Uncategorized, Vaststellingsovereenkomst, vechtscheiding, Verzoening, vreemdgaan, Vrijheid van meningsuiting, Waarden en normen, Werkgever, Werknemer, Wet Bescherming Persoonsgegevens, Zorgplicht | Tags: , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

SCHEIDEN of RELATIETHERAPIE? Hoe verder?

De vakantieperiode is alweer voorbij en net als eerder in het jaar bij de jaarwisseling en bij Valentijnsdag, staat het einde van de zomervakantie voor de deur en staat u mogelijk opnieuw voor dat verschrikkelijke kruispunt. Welke kant zou u verder op willen gaan? Zou u rechtdoor willen gaan en verder met uw relatie zoals die tot nu toe is geweest, ook al bent u niet tevreden of zelfs zielsongelukkig? Wilt u links- of rechtsaf? Wilt u voor de afslag kiezen van de relatietherapie of juist voor die andere en zou u dan voor een scheidingsmediation willen kiezenWat is het toch een vreselijk periode om u over deze vragen te moeten buigen. Uitgerekend rondom voor velen de meest belangrijke en romantische periodes van het jaar: De feestmaand december, met Valentijnsdag en aan het begin en einde van de zomervakantie.

En toch blijkt uit onderzoek dat deze drie momenten in het jaar dé momenten zijn waarop we onze balans opmaken en erg gaan nadenken over hoe we werkelijk in onze relaties staan. Valentijnsdag, de zomervakantie en de feestdagen in december.

Laten we deze drie steeds weer terugkerende periodes in elk jaar eens op een rijtje zetten.

*

  • Valentijnsdag

In februari, de 14e om precies te zijn, wordt sinds een aantal jaar Valentijnsdag gevierd. Dé dag van de romantiek, althans als het aan de commercie ligt. De dag waarop we onze (heimelijke) liefde betuigen aan degene waarop we (stiekem) verliefd zijn of intens van houden. Het idee is dat we deze liefde dan verrassen door iets bijzonders en vooral romantisch voor hem/haar te doen. Tja, en wat doe je dan wanneer de liefde uit de relatie of zelfs uit je hart is verdwenen? Kan je die ander dan nog je gevoel tonen, zeker wanneer die ander nog vol met liefdesgevoel naar jou zit? Wie houd je dan voor de gek? Ben je nog wel eerlijk als je samen in dat bijzondere restaurantje zit en voordoet alsof het een romantisch dineetje is? Wat doe je dan? Je staat voor dat verdomde kruispunt. Welke weg ga je volgen? Hoe ziet je toekomst er uit?

*

  • Zomervakantie

Heb je Valentijnsdag handig weten te omzeilen of de hobbel slim weten te nemen, dan volgt een paar maanden later de zomervakantie. En dit jaar is ook nog eens een bijzonder jaar, want jullie relatie werd reeds wekenlang op de proef gesteld vanwege de coronamaatregelen. Jullie zaten al een hele tijd op elkaars lip, en mogelijk deelden jullie kinderen jullie onderlinge ergernissen, irritaties, frustraties en stress al met jullie. En dan nu die zomervakantie daar nog eens achter aan. Als het ‘tegen’ zit dan ben je 3 weken aangewezen op een 24/7 met en bij elkaar zijn, alweer na de verplichte intelligente lockdown en de thuisisolatie vanwege covid-19. Drie weken aaneen genieten van die zo welverdiende vakantie. Misschien in jullie huis, maar vaker op een hotelkamer, in een appartement of op een camping in een net iets te krappe tent of caravan. Misschien moet je drie weken leuk doen vanwege de kinderen, maar kan je zijn/haar bloed zo langzamerhand wel drinken. Drie weken vakantie vieren! Wat een feest. Wat is daar nog aan te vieren? Wat is er nog romantisch aan kamperen of samen een kuil graven op het strand? Samen op zonnebedden aan de rand van het all-inclusive-hotel in Turkije of Griekenland? Je staat opnieuw voor dat vreselijke kruispunt. En opnieuw vraag je je af in welke richting jij je toekomst wilt vervolgen.

*

  • De decembermaand

Oké, je hebt Valentijnsdag en de zomervakantie weten te overleven. Het is je opnieuw gelukt. En je bent ondertussen weer in jullie vaste ritme van alledag gekomen. Prachtig toch? Nou ja prachtig, de liefde wordt niet meer gevoeld, het huwelijk -of de relatie- wordt niet meer geconsumeerd. Seks komt al niet meer aan de orde in jullie gesprekken, discussies en ruzies. Dat heb je allang opgegeven, ook al doet dat een beetje pijn. Zeker als je kinderen hebt en nasr je oogappels kijkt. Wat is alles anders geworden tussen jullie. Met recht is het ritme van alledag verworden tot een sleur. September, oktober en november gaan nog wel, maar december…. Eerst Sinterklaas vieren, samen met de kinderen, ‘ja gezellig’. Er wordt gelachen, maar niet van harte. Je kunt toch moeilijk met je verdriet de sfeer verpesten, maar je zou het liefst deze hele maand onder een steen kruipen. Weg van de Sinterklaas, de warme kerstdagen en de feestelijke jaarwisseling. Ja, die jaarwisseling. Die is misschien nog wel het ergste. Het vooruitzicht om op 1 januari weer te beginnen aan een volgend jaar met hem/haar, en dan weer in februari Valentijnsdag zien te vermijden, plannen maken voor de zomervakantie en bedenken hoe de feestdagen dit jaar gevierd gaan worden. Vre-se-lijk!!! En dat na het zo ‘succesvolle’ kerstdiner van de afgelopen maand, met z’n allen onder de kerstboom en op de koffie bij de (schoon-)ouders. En deze hele maand komt je in je gedachten steeds weer terug en je staat opnieuw voor dat kruispunt. Geen ontkomen meer aan. Wat brengt de toekomst?

*

  • De toekomst

Maar ja, wat moet je dan? Jullie zijn al zolang samen. Getrouwd of in een bezegelde relatie (samenwonend, met samenlevingsovereenkomst of een geregistreerd partnerschap). Jullie hebben toch samen een huis, júllie huis, jullie inrichting, zo hard voor gewerkt. En dan die zo goed door jou onderhouden tuin. Jullie hebben kinderen, die zijn er toch ook niet door niets-voor-elkaar-te-voelen gekomen. Die zijn toch uit liefde verwekt en geboren! Ach, en dan zijn er nog de vrienden, de collega’s, de buren en jullie (wederzijdse) familie(s). Wat zullen die ervan vinden? Wat ga ik hen aandoen wanneer ik hen ga vertellen over onze belabberde relatie en het gebrek aan liefde? Wat ga ik hen vertellen over mijn keuze als ik het kruispunt ben overgestoken of ben afgeslagen? Je kunt het toch niet langer zo door laten gaan? Is dit je toekomst?

*

  • De mogelijkheden

En in die laatste situatie kunt u nu zitten. Het ís december geweest en de balans is -al dan niet bewust- opgemaakt. En dat valt niet mee. Daarom is het goed dat er mensen, deskundigen, zijn die u daarin kunnen ondersteunen en begeleiden. Die samen met u én uw partner het hele proces kunnen doorlopen. Die u in relatietherapie kunnen nemen of u kunnen helpen om –zonder vechten– gezamenlijk het huwelijk of de relatie te beëindigen, dus te scheiden door middel van een scheidingsmediation. En, als er kinderen zijn, die ervoor kunnen zorgen dat u en uw partner gezamenlijk goed voor de kinderen blijven zorgen, doordat u samen een degelijk en uitvoerbaar ouderschapsplan hebt opgesteld -in het belang van en voor de kinderen-. Want u moet er toch niet aan denken dat zij gaan lijden door uw beslissing.

*

  • Tot slot

Staat u op dat kruispunt en weet u het (of nog niet), dan kunt u altijd contact met mij opnemen. Ik kan u én uw partner bijstaan in het gezamenlijk kiezen voor het vervolg van uw beider levensweg, al dan niet met elkaar. U kunt mij bellen of emailen. Ik werk door het hele land, kom naar u toe (ook in de avonduren), waardoor u zich meer op uw gemak voelt en zich vrijer voelt om alles bespreekbaar te maken. Mijn gegevens staan op mijn website en onderaan dit blog. U hoeft nog niets definitief te beslissen, u kunt elk pad bewandelen wat u maar wenst. En welke keuze u ook maakt, weet dat u dat doet omdat u graag een betere toekomst wenst voor uzelf (zonder dat dit een egoïstische keuze is), uw partner en uw kinderen -als die er zijn-, en u haalt meteen de druk van de huidige situatie af.

Ik wens u veel wijsheid, geluk en liefde bij het bepalen van wat voor u de beste uitweg is.

📞: 0621203655

✉️: info@concies.nl

💻: http://www.concies.nl

*

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Afscheid, Alimentatie, Alledaags, Angst, Belangen, Bemiddeling, Co-ouderschap, Complexe echtscheiding, Complexe scheiding, convenant, echtscheiding | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

VAKANTIE

Beste volgers en trouwe lezers,

De komende weken hou ik een periode van rust. Hierdoor zullen jullie het even zonder nieuwe blogs van mij moeten doen.

21 augustus a.s. komt het eerstvolgende blog online. Ik hoop dan weer in te kunnen springen op de actualiteit en met blogs te kunnen komen die betrekking hebben op mijn werk als mediator en relatietherapeut.

Ik wens iedereen een heel fijne vakantie en hoop dat jullie, net als ik, de draad eind augustus weer oppakken en terugkomen om mijn blogs te gaan lezen,

Kees

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

WAARSCHUWING: Kankerverwekkende stof ontdekt in paracetamol

Wat wordt het? Een wereldwijd probleem of een storm in een glas water? Paracetamol, dé pijnstiller en koortsremmer met de grootste verkoopcijfers in de wereld, zou een kankerverwekkende stof bevatten. Om echter daadwerkelijk het risico op kanker te lopen, dient iemand wel langdurig minimaal 6 tabletten per dag te slikken (op een maximum van 8). Wat is er dan aan de hand?

De grootste producent van paracetamol ter wereld, het Chinese Anqiu Lu’an Pharmaceutical, verkoopt grondstoffen voor paracetamol die vervuild zijn met een kankerverwekkende stof. De fabriek leverde grondstoffen van miljoenen pillen paracetamol die onder meer te koop zijn in Nederlandse drogisterijen, supermarkten en apotheken. Dat blijkt uit onderzoek van NRC Handelsblad en televisieprogramma Zembla. Zij lieten monsters van drie door Anqiu Lu‘an geproduceerde partijen van de pijnstiller en koortsremmer analyseren door een gecertificeerd laboratorium in Duitsland. De drie vervuilde partijen zijn geproduceerd in het voorjaar van 2019 en goed voor zo’n 36 miljoen pillen paracetamol die nu in de winkels liggen. Waar ter wereld de vervuilde pillen zijn beland, is niet bekend. Uit de analyse blijkt dat alle drie de partijen vervuild zijn met 4-chlooraniline, afgekort PCA. Deze stof, ontstaan bij de productie van paracetamol, is genotoxisch carcinogeen. Volgens het Europees Geneesmiddelenbureau EMA en de Europese voedselveiligheidsautoriteit EFSA kan PCA levertumoren veroorzaken bij proefdieren door aantasting van het genetisch materiaal. De toezichthouders blijken de risico’s van PCA op de mens verschillend in te schatten. Als de gevonden concentraties worden afgezet tegen de richtlijn die EMA hanteert, dan blijkt iemand die dagelijks niet meer dan zes vervuilde tabletten slikt, binnen de ‘toelaatbare dagelijkse inname’ van PCA te blijven.Maar de Europese voedselveiligheidswaakhond EFSA stelt juist dat bij meer dan één vervuilde pil per dag al een een onacceptabel risico op kanker ontstaat, omdat het dna kan worden aangetast. Door NRC en Zembla geraadpleegde toxicologen uit Nederland en België steunen de strenge veiligheidsmarge van EFSA. Hoogleraar Jan Tytgat van de Universiteit in Leuven meldt dat er boven de marge van één pil een bewezen risico is dat PCA kankerverwekkend is. Volgens hem hoort PCA helemaal niet thuis in een pijnstiller die zoveel mensen slikken. Tytgat roept de toezichthoudende instanties op de vervuilde partijen te traceren en uit de handel te nemen.

Paracetamol is de meest geslikte pijnstiller en koortsremmer ter wereld. Alleen al in Nederland gaat het jaarlijks om 2 miljard pillen, poeders en drankjes. Volgens de onderzoeksjournalisten wordt ongeveer de helft hiervan gemaakt door farmaceut Apotex in Leiden, dochter van het Indiase concern Aurobindo. Apotex had, zo bevestigen bronnen aan beide media, afgelopen jaren Anqiu Lu’an als belangrijkste grondstofleverancier. Apotex maakt paracetamol voor de (huis)merken van onder meer Albert Heijn, Etos, Jumbo, Trekpleister, DA en Kruidvat. Aurobindo wil geen commentaar geven en dus is het onduidelijk of en hoeveel vervuilde stoffen zijn gebruikt. Volgens de onderzoekers is er een veilig alternatief voor de vervuilde paracetamol. De Amerikaanse farmaceut Mallinckrodt maakt via een ander productieproces paracetamol zonder kankerverwekkend PCA. Deze medicijnen zijn voor zover bekend niet verkrijgbaar in ons land. Uit hetzelfde onderzoek blijkt overigens dat de grondstoffen van een andere Chinese producent niet zijn vervuild. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) ziet in deze kwestie vooralsnog geen rol voor zichzelf als het gaat om het onderzoeken van de pijnstillers. Ook het College ter Beoordeling van Geneesmiddelen (CBG) ziet geen reden de vervuilde partijen op te sporen of om breder onderzoek te doen. De onderzochte monsters vallen volgens het CBG ruim onder de limiet die geneesmiddelenbureau EMA hanteert. PCA zou enkel ‘mogelijk kankerverwekkend’ zijn.

Paracetamol zal ongetwijfeld uit veel medicijnkastjes verdwijnen. Zo lang er geen duidelijkheid komt over de daadwerkelijke risico’s op kanker zullen consumenten hun heil gaan zoeken in alternatieve pijnstillers/koortsremmers. En daarbij nemen ze de risico’s en bijwerkingen van dit alternatieve geneesmiddel voor lief.

Ondertussen hebben de overheid én de apothekers in Nederland besloten om, ieder vanuit hun eigen belangen, een onderzoek in te stellen naar de daadwerkelijke risico’s op kanker door het gebruik van Paracetamol. En het spreekt voor zich dat de resultaten bepalend zullen zijn voor Paracetamol of het nog in de schappen van de drogisten, supermarkten en apotheken mag liggen. Laten we deze resultaten eerst afwachten, want Paracetamol behoort tot de relatief meest veilige en meest gebruikte geneesmiddelen die er op de markt zijn.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen

Zolang het overheidsbeleid niet wordt aangepast zullen jongeren in psychische nood zich van het leven beroven

Al maanden heb ik een kritisch blog in concept staan over psychische (psychiatrische/psychologische) hulpverlening voor jongeren in Nederland. Hoe deze, nadat deze in 2015 is overgeheveld van de centrale overheid naar de lokale overheden, in de nieuwe Jeugdwet op verschillende onderdelen van de jeugdzorg, die daarvoor onder de Zorgverzekeringswet en de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten vielen, waaronder ook de jeugdbescherming en jeugdreclassering, faalt. Hoe sindsdien met name de jeugdzorg daar ernstig onder te lijden heeft. Met de casus uit de tekst van dit blog open ik voordat ik het trieste verhaal over Jade (geschreven door Roos Schlikker) aan u voorleg.

De casus uit het blog dat in concept klaarstond:

In De Volkskrant-online trof ik op 27 februari 2020 onderstaand artikel aan. De zoveelste nagel aan de doodskist van het falende overheidsbeleid, met betrekking tot de jeugdzorg in het algemeen en jongeren met psychische problemen in het bijzonder, en de fatale gevolgen daarvan voor de betrokken jongeren en hun familie.

[BEGIN CITAAT]

Geen begeleider zag dat Kiemtie de hoop verloor. In een gesloten jeugdzorginstelling maakte de 14-jarige Kiemtie een einde aan haar leven. De inspectie oordeelde hard over de hulpverlening. In haar verhaal, dat haar moeder wil vertellen, komen veel problemen in de jeugdzorg samen.

Hallo allemaal,

Ik haat jeugdzorg en al deze kutmensen, deze overheid. Geen instelling mag meer geld aan mij verdienen. Ik hou van je mama, en van me twee lievelingsbegeleiders E. en Y.

Groet, Kiki.

Op een velletje papier krabbelde Kiemtie – zoals Kiki eigenlijk heette – deze afscheidsboodschap. Ze was 14 jaar oud toen ze op 15 januari 2019 in de gesloten jeugdzorglocatie Midgaard in Den Haag een einde maakte aan haar leven. De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) publiceerde eind vorig jaar een vernietigend rapport over de hulpverlening aan Kiemtie: ‘Pijnlijk komt naar voren dat langdurige jeugdhulp voor sommige jeugdigen niet tot een positieve uitkomst leidt. Dit ondanks alle goede bedoelingen en inspanningen van professionals.’

In Kiemties leven ging bijna alles mis wat mis kon gaan. Pogingen om haar te helpen pakten averechts uit. Kiemtie wordt al op jonge leeftijd uit huis geplaatst. Ze komt onder de voogdij van de stichting Leger des Heils jeugdbescherming en reclassering. Die heeft, oordeelt de Inspectie, ‘onvoldoende gezorgd voor continuïteit in het leven van de jeugdige’. In haar korte leven woont het meisje op vijftien plekken, waarvan negen in de laatste drieënhalf jaar. Het is een komen en gaan van voogden en vervangende voogden. ‘Er is te weinig stilgestaan bij de vraag wat dit betekende voor de jongere’, schrijft de Inspectie. ‘Wie behalve haar familie kende haar? Wie had een vertrouwensband met haar?’ Bij de overdracht tussen de hulpverleners ging veel informatie verloren. Mede daardoor is Kiemtie meermalen de valse hoop gegeven dat ze weer bij haar moeder zou kunnen wonen – haar grootste wens. Bovendien is onvoldoende gekeken of er andere mogelijkheden waren dan plaatsing in de gesloten jeugdzorg.

In het verhaal van Kiemtie komen verscheidene knelpunten samen in de zorg aan kwetsbare jongeren, waarop structureel kritiek is. Zoals: een lange reeks verhuizingen, veel verschillende hulpverleners en een te repressief klimaat in de gesloten jeugdzorg. In Midgaard, waar ze sinds maart 2018 verblijft, onderzoeken de hulpverleners niet waarom ze zich opstandig gedraagt. In plaats daarvan wordt ze geregeld onder dwang in een afzonderingsruimte opgesloten. De Inspectie beklemtoont al langer dat de gesloten jeugdzorg moet stoppen met het gedwongen separeren van jongeren. ‘Overplaatsingen kunnen jongeren het gevoel geven dat niemand ze wil’, schrijft de Inspectie.

Deze casus toont volgens de Inspectie aan dat de zorg voor kwetsbare jongeren moet verbeteren. De Inspectie roept de jeugdzorg op jongeren alleen in het uiterste geval over te plaatsen. En zorg te dragen voor een blijvende vertrouwenspersoon.

(….)

[EINDE CITAAT]

Het artikel gaat nog veel verder. Zo vraagt de moeder van Kiemtie zich af of het rapport van de Inspectie tot de gewenste veranderingen zal leiden. Ze vraagt zich af hoeveel kinderen nog moeten sterven eer het tot de overheid doordringt dat het vijf voor twaalf is. Dat was in februari 2020. Inmiddels zijn we een half jaar verder, heeft de coronacrisis heel Nederland lamgelegd en heeft er meerdere keren een alarmbel geklonken. En nog steeds is er niets gedaan. En dus kan Roos Schlikker haar trieste verhaal optekenen over Jade.

“Jade wordt niet meegeteld in RIVM-cijfers. Ze werd 17”, schrijft Roos Schlikker in haar column in het Parool van zondag 5 juli jl. ze gaat verder met haar verslag en vertelt: Het leek alsof ze bevroren was. Haar vader herkende het beeld, hij had het vaak gezien. Bij Jade die goed zingen kon. Jade die van winkelen hield. Jade, het meisje met de blauwe ogen. Dit kind dat eruitzag als zoveel zingende, winkelende, mooie meisjes kon plotseling blokkeren. Geen beweging meer. Geen toenadering. Geen contact.

Dat deed ze al sinds ze klein was. Jade kon goed leren. Maar als Jade het koud had en haar ouders zeiden dat ze een trui moest pakken, raakte ze in de war. Naar boven lopen. Kastdeur open. Trui uitzoeken. Kastdeur dicht. Trui aan. Ze overzag het niet. Dus werd ze razend. En bevroor. “Jade was een heel slim meisje. Maar ze begreep niets van de wereld,” zegt haar stiefmoeder die mede voor Jade zorgde sinds ze één was.

Op haar vijftiende kreeg Jade een diagnose: autisme. En: niet gedefinieerde gedragsproblematiek. Wat dat inhield, zouden specialisten nog onderzoeken. Het is nooit gebeurd.

Jades leven werd er een van wachtlijsten. Wachten op het Ouder- en Kindteam, op systeemtherapie, op speciaal onderwijs. Thuis was de situatie onhoudbaar. “Je moet nog even je tanden poetsen.” Zo’n opmerking kon Jade in tollende paniek brengen. Waarna ze zes uur als een opgerold aapje op de badkamervloer lag. Hulpverlening bood geen ruggensteun. “Deze casus is eigenlijk te zwaar voor ons,” zei de psychiater. De instelling waar Jade ging wonen gaf aan: wij zijn niet de beste plek om haar te begeleiden. Waar Jade wel heen kon, wist niemand.

Soms schemerde een gewone enthousiaste tiener door in Jades gedrag. Ze hield nog steeds van zingen, van winkelen. En Jade was gaan schilderen. Pas later vonden ze haar tekenblok. ‘I feel so fucking unimportant,’ schreef ze bij haar schetsen.

Maar in januari dit jaar kreeg Jade medicijnen. Die sloegen aan. De droefheid verdween, de lethargie. Jade lachte. En toen kwam corona. Jade mocht niet meer wandelen met haar ouders, haar voogd mocht haar niet bezoeken. “Ik word opgesloten!” Uit woedende onmacht stopte ze met haar pillen. Niemand zag erop toe dat ze ze nam.

Op een dag belde ze: “Pap, je moet me halen, anders snijd ik mijn polsen door.” Hij racete naar de instelling. In een kamertje zaten vier hulpverleners om over Jade te praten. Niemand was bij het meisje. Tot hij zelf naar haar kamertje ging.

Het leek alsof ze bevroren was. Haar vader herkende het beeld. Pas na enkele tellen zag hij de riem om haar nek. Later verklaarden hulpverleners dat ze hadden gehoord dat er meubels werden verschoven. Ze raakten niet gealarmeerd.

Jade wordt niet meegeteld in de RIVM-cijfers. Maar ook Jade is slachtoffer van corona. Net toen ze eindelijk tot leven kwam, werd datzelfde leven bevroren.

“We zijn niet wraakzuchtig of rancuneus,” benadrukken haar ouders. “Maar we willen zo graag vertellen wat er is gebeurd. Wie Jade was. En hoe het anders had gemoeten.”

Een dag nadat haar vader haar had gevonden, overleed Jade. Zeventien jaar oud.

De inspectie die het incident onderzoekt heeft besloten de ouders niet te horen.

Twee tienermeisjes hebben zich dit jaar zelf van hun leven beroofd. Niet omdat ze gepest werden op school, maar omdat ze zich in de steek gelaten voelden door hen waarvan zij juist hulp verwachtten. Doordat ze zich alleen op de wereld voelden, omdat in de Jeugdzorg andere prioriteiten werden gesteld. Het kind waarmee werd gesold, dat van het ene naar het andere adres werd gezeuld zonder dat er werd stilgestaan bij wat dit voor het kind (nota bene) kón betekenen. Het andere kind, waaraan alle zorgverlening werd onttrokken, terwijl massa’s andere zorgverleners, in grote gezondheidsbedreigende omstandigheden, wel gewoon hun werk moesten blijven doen. Nee, de zorg bekommerde zich niet over de essentiële levensbedreigende leefomstandigheden van deze twee kinderen.

En valt dit Jeugdzorg te verwijten? Jeugdzorg zou hierop graag ontkennend antwoorden. Het zou de schuld graag verschuiven naar de lokale overheden en de wet- en regelgeving op dit gebied. Valt het dan deze lokale overheden te verwijten? De gemeenten zouden hierop met nadruk negatief antwoorden. Het zou de schuld maar wat graag verschuiven richting de Jeugdzorg en de centrale overheid. Valt het dan de centrale overheid te verwijten? ‘Den Haag’ zou maar wat graag de schuld verschuiven naar de slachtoffers. De kinderen en hun ouders, naasten. Waarom hebben die niet nadrukkelijker aan de bel getrokken? En daarnaast, de ministers en staatssecretarissen hebben momenteel wel wat anders én dringenders aan hun hoofden. Net als de gemeenten die zich sterk aan het maken zijn voor hun financiën, welke een deuk hebben opgelopen. Niet door de uitgaven aan jeugdzorg, maar aan eerder begrootte projecten en corona. Oftewel: Niemand voelt zich verantwoordelijk voor wat er gaande is in de Jeugdzorg. Kiemtie en Jade zijn slechts twee voorbeelden die de media hebben gehaald. Zij zijn echter meer dan slechts de exponenten van het falende beleid van de centrale overheid. Daar wordt al, sinds de invoering van de Jeugdwet in 2015, aan de bel getrokken. De ALARMBEL. Maar deze werd én wordt niet gehoord. Kiemtie en Jade zijn slechts twee casussen van kinderen die op jonge leeftijd zijn overleden aan zelfdoding. Ze vormen niets meer dan twee ‘scores’ in de data van de statistiek over zelfdoding in Nederland. En de statistiek geeft aan dat het aantal zelfdodingen onder jongeren de laatste jaren is gestegen van ‘gemiddeld’ 50 per jaar naar meer dan 80 per jaar. Een toename van ruim 60%. Tja….

En net als vóór hun overlijden: Wie bekommert zich om deze kinderen? Er is wel wat belangrijkers te doen. Voor ‘corona’ was dit de financiering van de jeugdzorg. Uit welk potje moest de zorgverlening worden betaald en hoe houden we deze zo goedkoop mogelijk. En nu, nu de gevolgen van corona op de economie centraal is komen te staan, nu is er nog steeds geen tijd om deze vergeten groep adequaat te helpen. Er zullen nog vele Kiemties en Jades volgen, aangevuld met Milans en Noahs, want er verandert niets. Ook niet bij de Nederlanders. Die maken zich zorgen om hun eigen hachie of om de standbeelden die representatief zijn voor ander leed.

Inmiddels hoor ik geluiden uit de psychiatrie over hoe weinig patiënten gebruik konden en mochten maken van de voor hun zo nodige zorg, opvang en begeleiding. En hoe deze ‘vergeten’ groep nu massaal probeert alsnog hun zorg te krijgen, terwijl de zorgmedewerkers met lede ogen moeten toezien hoe deze mensen niet meer geholpen kunnen worden vanwege de periode dat zij van die zorg verstoken waren tijdens ‘corona’.

Copyright©️oncies 2020

Concies’ Blogs is een produktie onder redactie van CONCIES mediation | relatietherapie | onderwijsdiensten.

Hulp nodig? Kijk op http://www.concies.nl of ik iets voor u kan betekenen.

Geplaatst in Kees van Lunsen | Tags: , , , , , | Een reactie plaatsen